Tibetan
ས་དང་རྩིག་རིས་ལས་གཞན་དུ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སྒྲིབ་པའི་དྲི་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པ་ལས། གཏི་མུག་རང་བཞིན་སྒྲིབ་ཕྱིར་་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །དེས་གང་བཅོས་མ་བདེན་པར་སྣང་དེ་ནི། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་ཞེས་ཐུབ་པ་དེས་གསུངས་ཏེ། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བློས་བརྟགས་པ་ཐམས་ཅད་རྟོག་པའི་དྲ་བ་ཡིན་པས་སྤངས་ལ། ཡིན་མིན་བློ་ལས་འདས་པ་མཐའ་བྲལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། ཡུམ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་མིང་ཙམ་བརྡ་ཙམ་རྟོག་པ་ཙམ། གང་རྟོག་པ་དེ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ལགས་སོ་ཞེས་སོ། །བརྗོད་མེད་བསམ་ཡུལ་འདས་པར་ལ་བཟླ་བ་ནི། ཆོས་ཀུན་འདི་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་མཚོན་བྱས་ཀྱང༌། །ནམ་མཁའི་མིང་དང་རི་བོར་རྭ་འདྲ་ བར། །དངོས་མེད་གཤིས་ལས་མ་གྲུབ་བཏག་པ་ཙམ། །ཡེ་་སྟོང་རྩ་བ་བྲལ་བར་ཤེས་པར་བྱ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་དཔྱད་ན། གང་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཚིག་གིས་མཚོན་ཡང་དོན་རང་མཚན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས། མིང་ཙམ་སྤུ་རིས་འཛིན་པ་ལས། དོན་དངོས་སུ་མི་འཇལ་ཏེ། ནམ་མཁའི་མིང་དང་རི་བོང་གི་རྭ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའོ། །རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ནམ་མཁའ་ཡང་ནི་མིང་ཙམ་མོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་སོ་ཅོག་ཏུ་སྣང་དུས་ནས་ཡེ་སྟོང་རྩ་བ་བྲལ་བའི་རང་གཟུགས་སྣང་བ་ཙམ་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །སྣང་བརྟགས་ཐམས་ཅད་བློ་འདས་ཆེན་པོར་ལ་བཟླ་བ་ནི། རྟོག་པས་བརྟགས་ན་བློ་ཡིན་དོན་ལ་མེད། །དོན་དུ་སྣང་དེ་བག་ཆགས་མེད་སྣང་ཡིན། །ཡུལ་མེད་ཡུལ་འཛིན་མེད་པས་གཟུང་འཛིན་མེད། །སྨྲ་མེད་བསམ་མེད་བརྗོད་མེད་མཐའ་ལས་འདས། །དེ་ལ་འདི་ཞེས་སུས་ཀྱང་མཚོན་མེད་པས། །ཡེ་ནས་བདག་མེད་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུར་ཤེས། །གང་རྟོག་པས་བརྟགས་པ་དེ་རང་གི་བློ་ཡིན་ལ། བློའི་ཡུལ་་དུ་ཅི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་བག་ཆགས་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་མེད་སྣང་སྟོང་པ་ཡིན་པས་མཐའ་བྲལ་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུར་ཤེས་པར་བྱ། དེ་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་སྐུ་ཡང་འཁྲུལ་སྣང་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། རང་ངོ་ནི་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་འཁྲུལ་པར་མ་གྲུབ་ལ། སེམས་ཅན་ལ་སྣང་ཆ་སེམས་ཅན་དེའི་བཟང་རྟོག་གི་ལས་ཀྱིས་འཁྲུལ་སྣང་བཟང་འཁྲུལ་ཙམ་སྟེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ཇི་ལྟར་བཻཌཱུར་ས་གཞི་གཙང་མ་ལ། །ལྷ་དབང་ལུས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་
Chinese
如同除了地和墙壁之外别无他物一样。《入行论》中说：胜义非是心识之行境，心识即是世俗谛。如是说。孩童们的世俗谛是遮蔽真如的垢染，如《入行论》中说：愚昧自性蔽障故，是名世俗谛。由此所造不真显，能仁说彼世俗谛。如是说。因此，所有以心识推测之物皆是分别之网，故应舍弃，应了知超越是非心识的无边虚空之境界，如《般若经》中说：一切法唯是名言、唯是施设、唯是分别。凡是分别者皆非真实，如是真如是远离一切分别。于不可言说、不可思议处修持，如是说：诸法纵然言说与诠释，犹如虚空之名与兔角，非由实有自性所成立，仅是假立而已。应知其本性为空性，无有根本。若考察一切法之自性，则于任何处皆不成立。虽以言词诠释，然其意义并非自相，仅是执著名相而已，无法真正衡量其意义，犹如言说虚空之名与兔角一般。《宝鬘论》中说：虚空亦唯是名言。如是说。因此，应了知一切法于显现之时，即是本空无根之自性，仅是显现而已。于一切显现分别处修持超越心识之大境界，如是说：若以分别而观察，则仅是心识，于实义中不存在。实义中所显现者，乃是无有习气之显现。无有对境，亦无有能取，故无有能取与所取。不可言说，不可思议，不可诠释，超越一切边际。于彼境，无人能以任何事物标示，应知其本性为空性，如幻化一般。凡是以分别念所观察者，皆是自心，而于心识之境中所显现的一切，皆是习气错乱之显现，然彼亦是无有显现之空性，故应知其如无边幻化。若如是，则佛之化身亦是错乱之显现耶？自性于任何处皆不成立，故非是错乱。然于有情所显现之分，乃是有情以其善分别之业力所致之错乱显现，仅是善之错乱而已。《如来藏经》中说：犹如于清净之琉璃地上，显现天王身体之影像一般。如是
English
Just as there is nothing other than the ground and the wall. The Conduct in Bodhisattva's Life says: Ultimate is not the object of mind, mind is said to be conventional truth. So it is said. The conventional truth of children is the stain that obscures Suchness, as it says in the Entering: Because ignorance obscures its own nature, it is called conventional. Whatever appears to be untrue because of it, the Able One said that is conventional truth. So it is said. Therefore, all that is contemplated by the mind is a net of thoughts, so it should be abandoned, and it should be realized as being beyond the mind of right and wrong, like the boundless sky. The Mother says: All dharmas are just names, just symbols, just thoughts. Whatever is thought is not true, Suchness is free from all thoughts. It is said that one should meditate on the inexpressible and inconceivable, even though all dharmas are spoken and symbolized as this, like the name of the sky and the horns of a rabbit, they are not established from the nature of reality, they are just labels. Know that it is empty from the beginning and without root. If you examine the nature of all dharmas, they are not established anywhere. Even if it is symbolized by words, the meaning is not its own characteristic. It is only holding on to the name, and the meaning cannot be measured in reality, just like saying the name of the sky and the horns of a rabbit. The Precious Garland says: Even the sky is just a name. So it is said. Therefore, all dharmas should be realized as being empty from the beginning and without root, and as being just appearances. All appearances and thoughts should be meditated on as being beyond the great mind, as it says: If you think about it, it is the mind, but it is not in reality. What appears in reality is an appearance without habits. Without an object, there is no object-holder, so there is no grasper and grasped. It is unspeakable, unthinkable, inexpressible, and beyond all limits. No one can point to it as this, so know that it is empty from the beginning and like an illusion. Whatever is contemplated by thought is one's own mind, and all that appears in the realm of mind is an appearance of habitual delusion, and that is also an empty appearance, so it should be known as being like a boundless illusion. If so, is the emanation body of the Buddha also a deluded appearance? The self-nature is not established anywhere, so it is not a delusion. However, the appearance to sentient beings is just a good delusion, a deluded appearance caused by the karma of the good thoughts of those sentient beings. The Sublime Continuum says: Just as on a pure beryl ground, the image of the body of the lord of the gods appears. Likewise
Tibetan
འགྲོ་སེམས་ས་གཞི་གཙང་མ་ལ། །ཐུབ་པའི་དབང་པོའི་སྐུ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་འཆར། །འགྲོ་བར་འཆར་ནུབ་་སོ་སོར་སྣང་བ་ནི། །རྙཽག་པའི་རང་སེམས་རབ་འཇུག་དབང་གིས་འཇུག །ཅེས་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་ལྷ་ཡི་རྔ་སྒྲ་དེ། །ལྷ་རྣམས་རང་བཞིན་ལས་ལས་བྱུང༌། །དེ་ལྟར་ཐུབ་པ་ཞི་བའི་ ཆོས། །གསུངས་པ་རང་གི་ལས་ལས་བྱུང༌། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲུལ་པ་ལྟར་བསྟན་པ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་སྤྲུལ་པ་སྣང་བའི་དུས་ནས་སྟོང༌། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཀུན་གང་སྣང་བདེན་པས་སྟོང༌། །ཇི་ལྟར་སྤྲུལ་པ་ཡོད་མེད་མཐའ་ལས་འདས། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཀུན་རང་བཞིན་དམིགས་བསམ་འདས། །སྤྲུལ་པ་ནི་སྣང་བཞིན་པའི་དུས་ནས་སྟོང་པ་ལྟར། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྟོང་པའོ། །སྤྲུལ་པ་ནི་དཔྱད་ན་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས་པ་ལྟར། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཐའ་ལས་འདས་ཏེ། སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྤྲུལ་པ་ལྟར་བསྟན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་རྒྱན་གྱི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་སྤྲུལ་པ་ནི་སྣང་ལ་་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་ལས། སྤྲུལ་པ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་དེ་འདི་ལྟར། སྣང་མོད་སྟོང་མོད་བདེན་མོད་རྫུན་ཡིན་མོད། །གང་ལྟར་བཏགས་ཀྱང་བདེན་པ་འགའ་མེད་པས། །འདི་ཞེས་མ་འཛིན་ཕྱོགས་ཡན་ཆེན་པོར་ལྟོས། །སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། བདེན་རྫུན་ལ་སོགས་པའི་མིང་ཅིར་བཏགས་ཀྱང༌། དོན་ལ་གྲུབ་པ་མེད་པས་ཕྱོགས་ཞེན་གྲུབ་མཐའི་ར་བ་ལས་བརྒལ་ཏེ། མཐའ་བྲལ་ཀློང་ཡངས་ཆེན་པོར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། སྟོང་ངོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་གྱུར་ལ། །མི་སྟོང་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་གྱུར་ཀྱང༌། །སྟོང་དང་མི་སྟོང་ལ་སོགས་ཞི། །ཞི་བ་འདི་ལ་ག་ལ་་ཡོད། །ཅེས་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་དང་ནི། །བདག་མེད་འགག་མེད་ཞེས་ཀྱང་བསྟན། །ཅེས་པ་བཞིན་ནོ། །མཐར་་འཛིན་མེད་ན་ཀུན་ཡིན་གཏད་མེད་ཆེན་པོར་བསྟན་པ་ནི། འཛིན་ཞེན་མེད་ན་གང་ཡིན་ཡིན་དུ་ཆུག། །ཚིག་ཙམ་མཚོན་ལ་དགག་སྒྲུབ་ཅི་བྱར་ཡོད། །གང་ལའང་བདེན་ཞེན་གྱི་མཐར་འཛིན་མེད་ན་གང་ལྟར་རྟོགས་ཀྱང་བརྡ་ཤེས་པའི་ཡན་ལག་ཙམ་ལས། དོན་བདེན་མེད་སྟོང་པར་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཚིག་གི་ཕྱོགས་ལ་རྩོད་པ་དོན་མེད་པས། ཅི་འོས་སུ་བཞག་སྟེ། དོ་ཧ་ལས། རྟོགས་པར་གྱུར་ན་ཐམས་ཅད་དེ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལས་གཞན་ཞིག་་སུས་ཀྱང་ཤེས་མི་འགྱུར། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེན་འཛིན་ཡོད་ན་མཐོན་པོར་རྟོགས་ཀྱང་རང་ཐོག་ཏུ་མི་ཕེབས་ཏེ། འདི་ཞེས་འཛིན་ན་གང་་
Chinese
于众生之心清净之地上，显现能仁王之身之影像。于众生显现日出日落之各异，乃因污浊自心强烈执着之故。如是说。犹如天之鼓声，诸天皆由自性而生。如是能仁寂静之法，所说皆由自身之业而生。如是。如是，一切法如幻化般开示，又是如何呢？犹如幻化显现之时即空，如是一切法所显现皆因真实而空。犹如幻化超越有无之边，如是一切法自性超越执着思虑。幻化如显现之时即是空性，一切法亦是空性。幻化若分析则超越有无之边，一切法亦超越边，显现而无自性如幻化般开示。于《智慧光明庄严经》中云：文殊，幻化乃显现而非实有。如是，一切法显现而非实有。如幻化般显现，然幻化亦无成立，如是：虽显现，虽空性，虽真实，虽虚假，无论如何安立，皆无丝毫真实。故莫执着于此，应观广大之边。空性与真实虚假等名称无论如何安立，然于意义上皆无成立，故应超越宗派执着的藩篱，于无边广大之虚空中证悟。于《根本慧论》中云：说为空，亦说为非空，空与非空等寂灭，此寂灭于何处有？如是说。诸佛曾说有我与无我，无生灭。如是。若无边执，则开示一切皆可，无所依之大。若无执着，则任何皆可。仅是言辞表达，何须辩驳？于任何事物皆无真实执着的边执，无论如何证悟，皆仅是表达知识的工具，然意义上已成立为空性，故于言辞之争毫无意义，应顺其自然。于《多哈》中云：若已证悟，则一切皆是，无人能知彼之外。如是。若有执着，纵然证悟高深亦无法落到实处，若执着于此，则任何
English
On the pure ground of sentient beings' minds, appears the image of the body of the King of Sages. The appearance of sunrise and sunset differently to sentient beings is due to the power of the intense clinging of their defiled minds. Thus it is said. Just like the sound of the gods' drums, the gods arise from their own nature. Likewise, the peaceful Dharma of the Sage, what is spoken arises from one's own karma. Thus it is. How is it that all dharmas are taught as being like illusions? Just as an illusion is empty from the moment it appears, so too are all dharmas empty of being true in whatever appears. Just as an illusion transcends the extremes of existence and non-existence, so too do all dharmas by their nature transcend fixation and thought. Just as an illusion is empty from the moment it appears, so too are all dharmas empty. Just as an illusion, when analyzed, transcends the extremes of existence and non-existence, so too do all dharmas transcend extremes. Appearing but without inherent existence, they are taught as being like illusions. In the Ornament of the Light of Wisdom Sutra, it says: "Manjushri, an illusion appears but is not existent." Likewise, all dharmas appear but are not existent. From appearing like an illusion, even the illusion is not established. Like this: Though appearing, though empty, though true, though false, however it is labeled, there is no truth whatsoever. Therefore, do not cling to this, but look to the great expanse of the side. Whatever names are given to emptiness, truth, falsehood, and so on, there is no establishment in meaning. Therefore, one should transcend the fence of sectarian clinging and realize the great, vast expanse free from extremes. In the Root Wisdom Treatise, it says: "It is also said to be empty, and it is also said to be not empty, the pacification of empty and not empty and so on, where is this pacification?" Thus it is said. The Buddhas have taught self and no-self, no cessation. Thus it is. If there is no clinging to extremes, then it is taught as the great all-is-possible, the unattached. If there is no clinging, then anything is possible. It is only a verbal expression, what need is there for refutation and affirmation? If there is no clinging to the extreme of clinging to truth in anything, then however one realizes it, it is only a means of understanding the expression, but since it has already been established that the meaning is empty, there is no point in arguing about words. Let it be as it should be. In the Dohakosa, it says: "If one has realized it, then everything is that, no one can know anything other than that." Thus it is. If there is clinging, even if one realizes something profound, it will not come to fruition. If one clings to this, then whatever