Tibetan
འང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །འདི་ལ་དཔྱད་པ་མི་འཇུག་གོ །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །བྲག་ཅ་དང་འདྲ་བའི་འཁོར་བ་རྟཻན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ལས་སྣང་བརྙན་ཙམ་དུ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་ནི། གདོད་མའི་སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ཡིད་བཞིན་་དང༌། །ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྲུབ་རྒྱལ་ཆོས་དྲི་མེད་ལས། །ཀུན་རྟོག་མ་རིག་སྐྱེས་བུ་སྲིད་པའི་ཆོས། །མེད་སྣང་བྲག་ཅ་ལྟ་བུ་འདིར་འཁྱམས་ཏེ། །འགྲོ་དྲུག་རང་སྣང་བག་ཆགས་དབང་གིས་སྣང༌། །རྙོག་པའི་རང་སེམས་རབ་འཇུག་དབང་གིས་འཇུག །སེམས་ཉིད་གདོད་མའི་ངོ་བོ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དབྱིངས་ན་ཡོན་ཏན་ནོར་བུ་ལྟར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གནས་པའི་ངང་ལས། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང༌། ཀུན་རྟོག་པའི་མ་རིག་པ་རྐྱེན་ཙམ་དུ་ཤར་བས་གཟུང་འཛིན་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་བསགས་ནས། འཁོར་བ་བྲག་ཅ་དང་འདྲ་བ་འདིར་འཁྱམས་ཏེ་འགྲོ་དྲུག་སོ་སོའི་སྣང་བ་བག་ཆགས་ཐ་་དད་པའི་དབང་གིས་སྣང་ཞིང༌། སྲིད་པ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པ་ནི་་སེམས་ཀྱི་རྙོག་པ་བསོད་ནམས་ཆ་མཐུན་གྱིས་མཐོ་རིས་དང༌། མི་དགེ་བ་་སོ་སོས་ངན་སོང་དུ་འཇུག་སྟེ། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། གང་བསོད་ནམས་དང་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་ཀྱིས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་་འཁོར་ཏེ་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པ་དང༌། འཕགས་པ་གནས་བསྟན་པའི་གཞུང་ལས་ཀྱང༌། འཇིག་རྟེན་སྣ་ཚོགས་ལས་ལས་སྐྱེས། །ལས་ནི་་སེམས་དཔའ་དག་ལས་སྐྱེས། །ཞེས་སོ། ། འཁྲུལ་པར་སྣང་དུས་ཉིད་ནས་སྟོང་པར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལྟ་ནའང་འགྲོ་སེམས་འཁྲུལ་སྣང་འདི། །གཞི་མེད་རྩ་བ་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། །ཨེ་མ་ཡིད་བཞིན་སྣང་འདི་དགོད་རེ་བྲོ། །དོན་མེད་ངང་ལ་དོན་དུ་བཟུང་བ་ཡིས། །དོན་དུ་སྣང་བ་བྲག་ཅའི་དབྱངས་འདྲ་བ། །འདི་ལ་བདེན་ཞེན་འཛིན་པ་ཅི་ཞིག་ བྱ། །གང་ཡིན་གཏད་མེད་ཕྱམ་གཅིག་ངང་དེར་ཞོག །འཕྲལ་བྱུང་སྣང་བ་བདེན་མེད་ཆེན་པོར་གྲོལ། །ཡངས་དོགས་མཐོ་དམན་མེད་པས་ཉམས་རེ་དགའ། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་ནས་གཞི་དང་རྩ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པས་གཏད་མེད་ཡངས་པ་ཆེན་པོའི་རོལ་པར་ཤར་ཏེ། ཡངས་དོག་མཐོ་དམན་མེད་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ར་བར་དལ་ཁོད་སྙོམས་པའི་ཕྱིར་བློ་བདེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་སྙོམས་ཤེ་ན། གང་བྱུང་ཆེད་འཛིན་ཞིག་པའི་སྣང་བ་ལ། །དགག་སྒྲུབ་བྲག་ཅ་འདྲ་བའི་སྣང་བ་ཤར། །ཅི་ཡིན་གཟའ་གཏད་མེད་པར་གྲོལ་བས་ན། །དེ་ཡིན་ཕྱོགས་ཆ་བྲལ་བ་ཕྱམ་གཅིག་གོ །བློ་རེ་དོགས་ཟད་པའི་སྣང་བ་ལ་ཡུལ་སྣང་བྲག་ཅ་འདྲ་བའི་སྣང་བ་ཤར་ཏེ། ཅི་ཡིན་ངོས་གཟུང་མེད་པར་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་བདེན་མེད་ཕྱལ་པ་ཡེ་དག་ཏུ་དལ་ཁོད་སྙོམས་པའོ། །་དེའི་ཚེ་ཉམས་སྣང་གཟིགས་མོར་ཆེ་བ་འདི་ལྟར་ཤར་བ། ཧ་ཧ་ལྟོས་དང་འཁྲུལ་སྣང་དགོད་རེ་བྲོ། །ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་མེད་ལ་ཁྲལ་མ་ཁྲོལ། །ཟབ་ཟོབ་འལ་འོལ་ཡལ་ཡོལ་བན་མ་བུན། །ཕྱད་ཕྱོད་བདེན་ཞེན་མེད་ལ་སྣ་ཚོགས་སྣང༌། །ནང་སེམས་ཀྱི་རྩ་བ་ཆོད་པ་ན། ཕྱི་ཡུལ་གྱི་འཛིན་པར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲོལ་ཏེ། དུས་མ་འགྱུར་བར་སྣང་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་གཟིགས་མོ་སྟེ། ཡུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་ངོས་གཟུང་མེད་པས་ཁྲལ་མ་ཁྲོལ། །སྙིང་པོ་མེད་པས་ཟབ་མ་ཟོབ། །མེད་བཞིན་སྣང་བས་འལ་མ་འོལ། །གཏད་འཛིན་ཡལ་བས་བན་མ་བུན། །གཟའ་གཏད་མེད་པས་ཕྱད་མ་ཕྱོད་མར་སྣང་སྟེ། སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་མཐོང་བས་རྒྱལ་བའི་སྲས། རྟོགས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་ནམ་ཡང་བདེ། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཚེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སྣང་ཞེན་གྱི་རིམ་པ་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་འདི་ལྟར། མི་མཁས་བདེན་པར་ཞེན་པས་བདེན་བདེན་འདྲ། །བདེན་མེད་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཕྱམ་ཕྱམ་གཅིག །མི་རྟག་རྟག་པར་འཛིན་ལ་རྟག་རྟག་འདྲ། །རྟག་འཛིན་ངང་གིས་གྲོལ་ལ་སྟོང་གཟུགས་གཅིག །ཡངས་དོག་རྒྱ་ཆད་མེད་པས་ཉམས་དགའོ། །འཁོར་བ་ལ་བདེན་བདེན་ལྟར་སྣང་བའི་ཡུལ་རྣམས། རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་བདེན་མེད་ཕྱམ་ཕྱམ་ཅིག་ཤར་ལ། རྟག་པར་ཞེན་པ་རྣམས་ལ་དུས་རྟག་ཏུ་ཡོད་ཡོད་རྟག་རྟག་ལྟར་སྣང་བ་རྣམས། རྣལ་་འབྱོར་པ་ལ་མེད་སྣང་སྟོང་པའི་རང་གདངས་ཅིག་ཤར་ཏེ། རྒྱ་ཆད་དང་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པར་ཆོས་ཉིད་ཕྱལ་བ་བར་མེད་བློ་བདེ་བ་ཡིན་ཏེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། རང་བཞིན་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །སྒྲ་ཚིག་དངོས་པོ་རང་དག་པས། །ཡུལ་མེད་རྟེན་བྲལ་དགོངས་པ་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་ བསྟན། །ཅེས་པའི་དུས་སོ། །ལམ་ཉམས་སུ་བླང་བ་ནི། རྟོགས་པའི་དོན་ལ་གོམས་འདྲིས་བྱ་བ་ནི། །སྔོན་འགྲོ་སྔར་བཞིན་སྒྲ་བརྙན་གསོལ་བ་གདབ། ། དངོས་གཞི་ཆོས་ཀུན་སྒྲ་བརྙན་བྲག་ཅ་འདྲ། །གྲགས་དུས་ཉིད་ནས་ངོས་གཟུང་མེད་པ་དང༌། །ཅིར་སྣང་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་བསྒོམ་པར་བྱ། །བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་སྔར་བཞིན་བསྒོམས་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་བྲག་ཅ་ལྟར་བདེན་མེད་འབྱོངས་པར་མཛད་དུ་གསོལ་ཅེས་སྙིང་ནས་བྱས་ལ། དངོས་གཞི་ནི་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བྲག་ཅ་ལྟར་སྣང་ལ་ངོ་བོ་མེད་པར་བསྒོམ་ཞིང༌། ཁྱད་པར་བསྟོད་སྨད་སྙན་དང་མི་སྙན་ཀུན། །གྲགས་པས་སྟོང་ལ་ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་མེད། །དེ་ལ་སེམ
Chinese
又如龙树所说，因为如是显现之自性，故于此不应作观察。如是。犹如谷响般的轮回，从缘起而生，仅是如影像般成立之理是： 原始心性如虚空如意，功德任运成就，远离垢染之法中，生起遍计无明，士夫有之事，无有显现，如谷响般在此游荡，六道各自之显现，由习气力所显现。由染污之自心猛烈趣入之力而趣入。心性原始之体性，如虚空般的界中，如功德宝般任运成就而安住之状态中，俱生及遍计之无明仅为因缘而生起，积聚能取所取错乱之习气，于此犹如谷响般的轮回中游荡，六道各自之显现由习气各异之力而显现，从一生传递至另一生，乃是心的染污，由福德分相同而进入天界，不善各自进入恶趣，如《宝积经》云： 任何以福德与非福德之业，从一至一而流转，成为烦恼。以及圣者《住处品》中也说： 世界种种由业生，业乃由心生。 如是。于错乱显现之时，即已开示空性者： 即使如此，然此有情之心之错乱显现，是无基无根之自性。唉玛，如意之显现，真令人发笑。于无意义之状态中执为有意义，显现为有意义，如谷响之音声，对此执持为真实有何用？ 任何是无所依，当下唯一之状态中安住，突发之显现于无实之大中解脱。无有宽窄高低，故而感受欢喜。如何显现，即从其显现本身了知为无基无根之自性，故而生起于无所依广大之嬉戏中，无有宽窄高低，于法性之界中安住于平等之故，内心安乐。如何平等呢？ 任何生起之特别执着消逝之显现上，生起破立如谷响般的显现。任何是无所执，无所依而解脱之故，即是无有彼方此方之分，当下唯一。心意消尽疑惑之显现上，境之显现如谷响般
English
Furthermore, as Nagarjuna said, "Because of the nature of how it appears, no analysis is applied to this." It is like that. The way that samsara, like an echo, arises from dependent origination and is established only as an image is: The original mind-essence is like the sky, wish-fulfilling, and from the stainless qualities of spontaneous perfection, the nature of beings and existence arises from conceptual ignorance. Wandering here like an echo, the six realms appear due to the power of their own habitual tendencies. They enter due to the power of the mind's defilements intensely entering. The original nature of the mind-essence, in the realm like the sky, abides spontaneously perfected like a jewel of qualities. From that state, co-emergent and conceptual ignorance arise as mere conditions, accumulating the habitual tendencies of grasping and fixation. Wandering here in this samsara like an echo, the appearances of the six realms appear due to the power of various habitual tendencies. Passing from one existence to another is due to the mind's defilements. By the similarity of merit, one enters the higher realms, and by non-virtue, one enters the lower realms. As it says in the Ratnakuta Sutra, "Whatever is turned from one to another by the karma of merit and non-merit becomes afflicted." And in the Sutra of the Exposition of the Abode of the Noble One, it also says, "The various worlds are born from karma, and karma is born from the minds of heroes." So it is. Showing emptiness from the very moment of deluded appearance: Even so, this deluded appearance of sentient beings' minds is of a nature that is without basis or root. Emaho! This wish-fulfilling appearance is truly laughable. By grasping at meaninglessness as meaningful, the appearance of meaning, like the sound of an echo, what is the point of clinging to this as true? Whatever it is, rest in that state of utter non-reliance, all at once. May the momentary appearances be liberated into the great absence of truth. It is delightful because there is no expanse or contraction, high or low. Just as it appears, by realizing that it is of a nature without basis or root, it arises as a play of great, unattached expanse. Because there is no expanse or contraction, high or low, and because it is even and balanced in the realm of dharmata, the mind is at ease. How is it even? On the appearance of whatever arises, the special clinging disappears, and appearances like echoes arise, affirming and negating. Because whatever it is is liberated without grasping or reliance, it is without any partiality, all at once. On the appearance of a mind free from doubt, the appearance of objects is like an echo.
Chinese
之显现生起，为了从不知为何物中解脱，于无实性坦然原始清净中，安住于宽松状态。那时，体验景象中出现如此巨大的幻象：哈哈，看啊，错觉真可笑！本体不可认知，无需缴纳赋税。深奥而虚假，模糊而飘渺，消失而无影，无有实质。无有执着，却显现种种现象。当内心之根被斩断时，外境之执着自然解脱，在时间未改变时显现，这是瑜伽士的景象，一切外境显现皆不可认知，故无需缴纳赋税。无有精髓故，深奥而非真实。虽无而显现故，模糊而非确定。执着消失故，无有实质。无有执取故，显现为无有把握。如雄狮圆满力量所说：见法性真谛，乃胜者之子。证悟入于心，何时皆安乐。如是说。那时，对于种种法之显现执着次第不同，亦是如此：不智者执着真实，似真亦真。无实性瑜伽士，则平等唯一。执持无常为常者，似常亦常。常执自然解脱，空色一体。宽广无边，无有限制，体验愉悦。轮回中似真亦真的境，对于瑜伽士而言，则显现无实性平等唯一。对于执着常有者而言，则显现时时存在，似常亦常。对于瑜伽士而言，则显现无有显现空性之自性光明，无有限制与偏袒，法性坦然无间，心怀舒畅。如《空六法》所说：自性显现之诸法，声词事物自清净，无境无依即是意，普贤如来如是说。此时即是修持道之体验，即是串习证悟之义。前行如前，祈请声像。正行诸法，如声像回音。声起之时，即无有执着。一切显现，皆如是修持。如前修持上师瑜伽后，祈请使一切法如回音般无实性成就，从内心深处祈请。正行即是观修一切显现声音之法，如回音般显现而无有本体。特别是赞扬与诋毁，悦耳与不悦耳等一切，因声音而空，本体不可认知。对此，心
English
When the manifestation of consciousness arises, in order to be liberated from not knowing what it is, one rests in the naturally pure expanse of non-reality, settling into a relaxed state. At that time, such a great illusory experience arises: Haha, look, the illusion is so funny! The essence is unrecognizable, and no taxes need to be paid. Profound and false, vague and fleeting, disappearing without a trace, without substance. Without attachment, yet various phenomena appear. When the root of the inner mind is severed, the clinging to external objects is naturally liberated. The appearance without the change of time is the vision of a yogi. All appearances of objects are unrecognizable, so no taxes need to be paid. Without essence, it is profound but not real. Appearing as non-existent, it is vague but not definite. Because attachment disappears, there is no substance. Because there is no grasping, it appears as uncertain. As the Lion's Perfect Strength says: Seeing the truth of Dharma-nature, one is the son of the Victorious One. When realization is comprehended, one is always happy. So it is said. At that time, regarding the different levels of attachment to the appearances of various dharmas, it is also like this: The unwise are attached to reality, seeming real and also real. For the yogi of non-reality, there is equality and oneness. Those who cling to impermanence as permanence, seeming permanent and also permanent. The clinging to permanence is naturally liberated, emptiness and form are one. Vast and boundless, without limitations, the experience is joyful. The objects in samsara that appear as real and also real, for the yogi, manifest as non-reality, equal and one. For those who cling to permanence, it appears as always existing, seeming permanent and also permanent. For the yogi, there arises the self-radiance of emptiness, without manifestation, without limitations or partiality, the Dharma-nature is relaxed and uninterrupted, and the mind is at ease. As it says in the "Six Spaces": For all phenomena that appear as self-nature, sound, words, and objects are self-purifying. Without object, without support, this is called intention. Thus taught Samantabhadra. This is the time to practice the path, which is to familiarize oneself with the meaning of realization. The preliminary practice is as before, praying to the sound and image. The main practice is that all dharmas are like sound and echo. At the moment of sound, there is no grasping. All that appears should be meditated upon in the same way. After meditating on the Guru Yoga as before, pray that all dharmas may be accomplished as non-reality like an echo, and pray from the depths of your heart. The main practice is to meditate on all the phenomena of appearance and sound as appearing like an echo but without essence. In particular, all praise and blame, pleasant and unpleasant, are empty due to sound, and the essence is unrecognizable. To this, the mind