Tibetan
ལྟར། །ཕྱི་ནང་ཆོས་ཀུན་བློ་ཡིས་དཔྱད་བྱས་ན། །སེམས་དང་སེམས་ལ་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །རགས་ཕྲའི་རྣམ་པ་ཙམ་ཡང་མི་རྙེད་དེ། །མཁའ་བཞིན་སྟོང་ལ་དངོས་མེད་རྣམ་པར་དག །དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་གང་ལའང་ཞེན་འཛིན་མེད། །ཀུན་རྫོབ་སྣང་ལ་དོན་དམ་མི་དམིགས་ཞེས། །ཆ་གཉིས་འཛིན་པའང་བློ་ཡི་རྣམ་དབྱེ་ སྟེ། །ཇི་ལྟར་སྣང་དུས་ཉིད་ནས་བློ་ལས་འདས། །བློས་བཀོད་སྤྲོས་པའི་དྲ་བ་རང་སེམས་ཏེ། །ཡུལ་དེར་འཕེལ་འགྲིབ་གང་དུའང་མི་བྱེད་པས། །རྟོག་པའི་དྲ་བས་མ་འཛིན་ངོས་གཟུང་མེད། །དེ་ལྟར་ཤེས་ཏེ་སྤྲོས་པའི་ཕ་རོལ་ འགྲོ །གདོད་མའི་སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ཡིད་བཞིན་དང༌། །ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྲུབ་རྒྱ་མཚོ་དྲི་མེད་ལས། །ཀུན་རྟོག་མ་རིག་རྐྱེན་བྱུང་སྲིད་པའི་ཆོས། །མེད་སྣང་བྲག་ཅ་ལྟ་བུར་འདིར་འཁྱམས་ཏེ། །འགྲོ་དྲུག་རང་སྣང་བག་ཆགས་དབང་གིས་སྣང། །རྙོག་པའི་རང་སེམས་རབ་འཇུག་དབང་གིས་འཇུག །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འགྲོ་སེམས་འཁྲུལ་སྣང་འདི། །གཞི་མེད་རྩ་བ་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་ ནོ། །ཨེ་མ་མེད་བཞིན་སྣང་འདི་དགོད་རེ་བྲོ། །དོན་མེད་ངང་ལ་་དོན་དུ་གཟུང་བ་ཡིས། །དོན་འདི་སྣང་བ་བྲག་ཆའི་དབྱངས་འདྲ་བ༌། །འདི་ལ་བདེན་ཞེན་འཛིན་པ་ཅི་ཞིག་བྱ། །གང་ཡིན་གཏད་མེད་ཕྱམ་གཅིག་ངང་དེར་ཞོག །འཕྲལ་བྱུང་སྣང་བ་བདེན་མེད་ཆེན་པོར་གྲོལ། །ཡངས་་དོག་མཐོ་དམན་མེད་པས་ཉམས་རེ་དགའ། །གང་བྱུང་ཆེད་འཛིན་ཞིག་པའི་སྣང་བ་ལ། །དགག་སྒྲུབ་བྲག་ཅ་འདྲ་བའི་སྣང་བ་ཤར། །ཅི་ཡིན་གཟའ་གཏད་མེད་པར་གྲོལ་བས་ ན། །དེ་ཡིན་ཕྱོགས་ཆ་བྲལ་བར་ཕྱམ་གཅིག་ཞོག །ཧ་ཧ་ལྟོས་དང་འཁྲུལ་སྣང་དགོད་རེ་བྲོ། །ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་མེད་ལ་ཁྲལ་མ་ཁྲོལ། །ཟབ་ཟོབ་འལ་འོལ་ཡལ་ཡོལ་བན་མ་བུན། །ཕྱད་ཕྱོད་བདེན་ཞེན་མེད་ལ་སྣ་ཚོགས་སྣང། །མི་མཁས་བདེན་པར་ཞེན་ལ་བདེན་བདེན་འདྲ། །བདེན་མེད་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཕྱམ་ཕྱམ་གཅིག །མི་རྟག་རྟག་པར་འཛིན་ལ་རྟག་རྟག་འདྲ། །རྟག་འཛིན་ངང་གིས་གྲོལ་ལ་སྟོངས་གཟུགས་གཅིག །ཡངས་དོག་རྒྱ་ཆད་མེད་ལ་ཉམས་དགའོ། །རྟོག་པའི་དོན་ལ་གོམས་འདྲིས་བྱ་བ་ནི། །སྔོན་འགྲོ་སྔར་བཞིན་བྲག་ཅར་གསོལ་བ་གདབ། །དངོས་གཞི་ཆོས་ཀུན་སྒྲ་བརྙན་བྲག་ཅ་འདྲ། །གྲགས་དུས་ཉིད་ནས་ངོས་གཟུང་མེད་པ་ལྟར། །ཅིར་སྣང་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་བསྒོམས་པར་བྱ། ཁྱད་པར་བསྟོད་སྨད་སྙན་དང་མི་སྙན་ཀུན། །གྲགས་པས་སྟོང་ལ་ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་མེད། །དེ་ལ་སེམས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་་དོན་མེད་ཀྱི། །སྒྲ་རྣམས་བྲག་ཅ་འདྲ་བར་རྟོགས་པ
Chinese
如是。内外诸法以智观察时，心及心所显现之诸法，粗细之相亦不可得，如虚空般空寂无实性。如是了悟则于何亦无执着。言世俗显现中，胜义不可得，执二取亦是心之分别，如显现之时即已超离心。心所造作戏论之网即自心，于彼处不增不减，故不以分别之网执取，无所可取。如是知已，行至戏论之彼岸。原始心性如虚空如意宝，功德任运成就无垢之海中，由遍计无明生起之有为法，如无而显现之石女般于此游荡，六道众生由自显现习气之力而显现，烦恼之自心由极度串习之力而趣入。如是，然众生心之此迷乱显现，乃无基无根之自性。噫玛，无而显现此，实堪一笑。于无意义之状态中，执取为有意义，此意义之显现如石女之音声，于此执为真实有何用？任何皆无所依，置于坦然之状态中。突发之显现于大无实性中解脱。无宽窄高低，实乃悦意。任何生起，于执着之消逝之显现中，生起如驳斥石女之显现。任何皆无所执而解脱时，彼乃离边离分，置于坦然中。哈哈，观之，迷乱显现实堪一笑。于无自性可取之中，勿征税。深浅虚实，有无皆可。于无实执着中，显现种种。不智者执着于真实，似真真。于无实瑜伽士，坦然唯一。于无常执为常，似常常。于常执自然解脱，空色一味。无宽窄限制，实乃欢喜。于分别之义中串习者，前行如前，于石女祈请。正行诸法如声响影像石女，如声响之时即无所取般，所显现一切如是修持。尤为赞毁美丑，皆以声响而空，无自性可取。于彼，心之破立皆无意义，了知诸声如石女之声。
English
Thus. When all inner and outer phenomena are examined with wisdom, all phenomena that appear to the mind and its perceptions, even the slightest aspect of coarse or subtle, cannot be found. Like the sky, they are empty and devoid of inherent existence. Understanding this, there is no attachment to anything. It is said that in relative appearance, ultimate truth cannot be found. Holding onto duality is also a distinction of the mind. As soon as something appears, it transcends the mind. The web of fabricated elaborations is one's own mind. It neither increases nor decreases in that place. Therefore, do not grasp with the web of conceptualization; there is nothing to grasp. Knowing this, go beyond the shore of elaboration. The original nature of mind is like the wish-fulfilling sky, from the stainless ocean of spontaneously accomplished qualities. Conditioned phenomena of existence arise from pervasive ignorance, wandering here like the appearance of a barren woman. The six realms appear through the power of self-appearance and habitual tendencies. The afflicted self-mind enters through the power of intense habituation. Even so, this confused appearance of sentient beings' minds is a nature that is baseless and rootless. Emaho! This appearance that is without being is truly laughable. In a state of meaninglessness, grasping for meaning, this appearance of meaning is like the sound of a barren woman. What is the use of clinging to this as real? Whatever it is, leave it in a state of utter abandonment. May the arising appearances be liberated into the great unreality. Without wide or narrow, high or low, it is truly delightful. Whatever arises, in the appearance of the destruction of clinging, there arises an appearance like refuting a barren woman. When anything is liberated without being grasped, then it is free from sides and parts, leave it in utter abandonment. Haha, look! Confused appearances are truly laughable. In that which has no essence to grasp, do not impose taxes. Deep and shallow, real and unreal, existent and nonexistent, all are possible. The unskilled cling to the truth, resembling truth. For the yogi of unreality, utter oneness. Clinging to impermanence as permanence, resembling permanence. When clinging to permanence is naturally liberated, emptiness and form are one taste. Without wide or narrow limitations, it is truly joyful. For those who are accustomed to the meaning of conceptualization, the preliminary practice is as before, praying to the barren woman. The main practice is that all phenomena are like sounds, reflections, and barren women. Just as there is nothing to grasp from the moment a sound is heard, meditate on all that appears in the same way. In particular, praise and blame, pleasant and unpleasant, are all empty in sound and have no essence to grasp. In that, the mind's affirmation and negation are meaningless, understanding all sounds as the sound of a barren woman.