Tibetan
ཚན་མོ་་འཁོར་ཡུག་ཏུ་རྣམ་གཡེང་གི་འདུ་ འཛིས་དུས་འདའ་བ་འདིས་ཅི་བྱེད། ད་རེས་ཚེ་འདི་བློས་བཏང་ནས་བསམ་གཏན་བསྒོམ་སྙམ་དུ་བསམས་པའི་རྗེས་ལ་བསྔོ་བ་བྱའོ། །ཁྲིད་རྐང་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བདུན་པའོ། ། དེ་ནས་དབེན་པའི་ཡོན་ཏན་སེམས་པ་ནི། སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞི་བའི་ནགས་སུ་བསྒྲུབས་པ་ལས་བདུད་རྩི་བརྙེས་པའི་ཕྱིར། བདག་ཀྱང་དབེན་པའི་ནགས་སུ་འགྲོ་བར་སྤྲོ་སྟེ། དེ་ན་འདུ་འཛི་དང་རྣམ་གཡེངས་མེད། བྱ་བ་དང་བྲེལ་དོ་མེད། ཚོང་དང་སོ་ནམ་མེད། བྱིས་པ་དང་འགྲོགས་པ་མེད། བྱ་དང་རི་དྭགས་འགྲོགས་ན་བདེ་བས་གང༌། ཆུ་དང་ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ཟས་དང་མཐུན། ཕུག་དང་བྲག་རིའི་དྲུང་ལ་སོགས་པ་གནས་མལ་ཆོས་དང་མཐུན། སུ་ཡང་བཤེས་འདྲེས་མེད་པས་དགེ་བ་ངང་གིས་འཕེལ། རིག་པ་ངང་གིས་དངས་པས་ཤེས་རབ་གསལ་ལ་དངས། དེས་ན་དབེན་པའི་ཡོན་ཏན་མང་བས་དེ་རིང་ཉིད་ནས་དབེན་པར་གནས་དགོས་སྙམ་དུ་བསམ་ཞིང་རྗེས་ལ་བསྔོ་བ་བྱའོ། །ཁྲིད་རྐང་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་པའོ། ། དེ་ནས་བསམ་གཏན་བསྒོམ་པ་དངོས་ནི། རྣམ་སྣང་གི་ཆོས་བདུན་དང་ལྡན་པས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་སེམས་བསྐྱེད་དེ། གང་དུའང་མི་རྟོག་ཅི་ཡང་མི་འཛིན་པའི་ངང་ལ་མ་ཡེངས་པར་ལྷན་ནེ་བཞག་པས། སྣང་ཡུལ་མ་འགགས་ལ་འཛིན་རྟོག་ཞི་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེའོ། །རྗེས་ལ་བསྔོ་བ་བྱའཽ། ། ཁྲིད་རྐང་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་དགུ་པའོ། ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་སྣང་བའི་རང་བཞིན་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་དུ་བལྟ་བ་ནི། སེམས་བསྐྱེད་ནས། འདི་ལྟར་ཕྱི་ཡུལ་ལྔར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་མེད་བཞིན་འཁྲུལ་པའི་ངོ་ལ་སྣང་བས། རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་ལྟ་བུ། རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཚོགས་པ་ལས་གློ་བུར་བར་སྣང་བས་སྒྱུ་མའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ། མེད་ལ་ཡོད་པར་སྣང་བས་མིག་ཡོར་གྱི་སྣང་བ་ལྟ་བུ། སྣང་དུས་བདེན་པར་མེད་པས་སྨིག་རྒྱུའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ། ཕྱི་ནང་གང་ལ་སྣང་བས་བྲག་ཅའི་སྒྲ་བརྙན་ལྟ་བུ། རྟེན་དང་བརྟེན་པར་མེད་པས་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་བུ། སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པས་གཟུགས་བརྙན་གྱི་སྣང་བ་ལྟ་བུ། མེད་སྣང་ཅིར་ཡང་ཤར་བས་སྤྲུལ་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་བུ། ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་པའི་དུས་ནས་བརྫུན་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་སྟོང་གཟུགས་སུ་འདུག་སྙམ་དུ་བསྒོམས་པའི་མཐར་བསྔོ་བ་བྱའོ། །ཁྲིད་རྐང་དགུ་བཅུ་པའོ། ། དེ་ནས་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ལ་བརྟག་པ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ན
Chinese
在喧嚣的环境中，以散乱的念头度日有何意义？现在我决心舍弃此生，修习禅定，之后进行回向。《窍诀引导八十七》。之后思维寂静处的功德：往昔的诸佛和菩萨们，都是在寂静的森林中修行才获得甘露，因此，我也乐于前往寂静的森林。在那里没有喧嚣和散乱，没有事务和忙碌，没有商业和农耕，没有与孩童的交往。与鸟兽为伴，心中充满安乐。水和树叶等与苦行的食物相宜，山洞和岩石的旁边等住所与佛法相合。因为没有人际交往，善行自然增长，因为觉知自然清明，智慧清晰而明澈。因此，寂静处有诸多功德，我应当从今天起就住在寂静处，如此思索之后进行回向。《窍诀引导八十八》。之后是实际修习禅定：具备毗卢七法，皈依并生起菩提心。在任何事物都不作意，什么也不执着的境界中，不散乱地安住，如此则能生起显现之境不灭，而执着分别止息的等持。之后进行回向。《窍诀引导八十九》。之后是关于般若波罗蜜多，其中有三，首先是观察显现的自性如八种幻相：生起菩提心后，如此观想，所有显现为外境五尘的一切，都是明明没有却在迷惑的境界面前显现，如同梦中的显现一般。由因缘和合而突然显现，如同幻术的形态一般。明明没有却显现有，如同眼花缭乱的显现一般。显现之时并非真实存在，如同海市蜃楼的形态一般。无论显现在内外何处，都如同山谷的回声一般。没有所依和能依，如同乾闼婆城一般。显现却无自性，如同影像的显现一般。无中生有，显现出任何事物，都如同化现的城市一般。从显现的那一刻起，就是虚假的，如同没有实物的空相一般，如此观修之后进行回向。《窍诀引导九十》。之后是观察法性为空性，生起菩提心后
English
What is the point of spending time in a noisy environment with scattered thoughts? Now I am determined to abandon this life and practice meditation, and afterwards dedicate the merit. Eighty-seventh Instruction. Then, contemplate the virtues of solitude: All the Buddhas and Bodhisattvas of the past attained nectar by practicing in peaceful forests. Therefore, I am also happy to go to a solitary forest. There, there is no noise or distraction, no business or busyness, no trade or farming, no association with children. Being with birds and animals fills one with happiness. Water and leaves and the like are suitable for ascetic food. Caves and the sides of rocky mountains and the like are dwellings suitable for Dharma. Because there is no social interaction, virtue naturally increases. Because awareness is naturally clear, wisdom is clear and transparent. Therefore, since there are many virtues of solitude, I must dwell in solitude from this very day, thinking thus, and afterwards dedicate the merit. Eighty-eighth Instruction. Then, the actual practice of meditation: Endowed with the seven aspects of Vairochana, taking refuge and generating Bodhicitta. Without thinking about anything, without grasping anything, abiding effortlessly in that state, then a Samadhi arises in which the field of appearance is not obstructed, and grasping and conceptualization are pacified. Afterwards, dedicate the merit. Eighty-ninth Instruction. Then, regarding the Prajnaparamita, there are three aspects. First, observing the nature of appearances as eight examples of illusion: Having generated Bodhicitta, contemplate thus: All that appears as the five external objects is appearing as the face of delusion, even though it does not exist, like the appearance of a dream. Appearing suddenly from the collection of causes and conditions, like the form of a magic trick. Appearing as if it exists when it does not, like the appearance of an optical illusion. Not being truly present when it appears, like the form of a mirage. Appearing in whatever is inside and outside, like the echo of a rock. Having no basis and no dependence, like a city of Gandharvas. Appearing but having no inherent existence, like the appearance of a reflection. Appearing from nothing, whatever arises, like a city of emanations. From the moment it appears, it is false, like an empty form without substance, contemplating thus, and finally dedicate the merit. Ninetieth Instruction. Then, contemplating the emptiness of Dharmata, having generated Bodhicitta