Tibetan
་ཉིད་ལས་མེད་རབ་ཏུ་ རྒྱས། །ཞེས་སོ། ། སེམས་མི་གཡོ་བ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བར་བཞག་པ་ནི་ལུས་དང་དབང་པོ་མི་གཡོ་བ་ན་ཞར་ལ་འབྱུང་སྟེ། དེའང་སྤྲོ་བསྡུ་མེད་པའི་སེམས་དངས་ལ་འོད་གསལ་བ་དེ་ཉིད་ལས་མི་གཡོ་བར་བཞག་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། དངོས་དང་དངོས་མེད་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་འཆིང་བ་སྟེ། ། སྲིད་དང་མཉམ་ཉིད་ཐ་དད་དག་ཏུ་མ་བྱེད་པར། །གཉུག་མའི་ཡིད་ནི་གཅིག་ཏུ་སྡོད་དང་རྣལ་འབྱོར་པ། །ཇི་ལྟར་ཆུ་ལ་ཆུ་བཞག་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་ བྱོས། །ཞེས་སོ། །དེའང་དེའི་དུས་སུ་དངོས་པོ་ཕྱི་སྣང་བའི་ཡུལ། དངོས་མེད་ནང་རིག་པའི་སེམས་ལ་རྟོག་པས་འཆེལ་ན་སེམས་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་འཆིང་ཞིང་སྒྲིབ་པས་འཁོར་འདས་བཟང་ངན་ནམ། ཐ་ན་རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཞེན་འཛིན་གྱི་བློ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དངོས་པོ་དངོས་མེད་གང་ལའང་མི་རྟོག་པས་དེ་ལས་གཞན་གང་ཡང་མི་བསམ་པ་བྱུང་དུས། ཀུན་རྟོག་གི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་སེམས་ཉིད་གཞིའི་ངང་དུ་ཐིམ་པས་སེམས་མི་གཡོ་ཞིང་བརྟན་པ་ན་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་ཏེ་གཉིས་འཛིན་བདག་གཞན་དུ་ཞེན་པ་མེད་པས་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་སྐུའི་ལུས་སྤྲོས་བསམ་བརྗོད་འདས་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། དངོས་དང་དངོས་མེད་ཡོངས་སུ་དཔྱད་པས་ན། །དེར་ནི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་རབ་ཐིམ་འགྱུར། ། གང་ཚེ་ཡིད་ནི་མི་གཡོ་རང་གནས་བརྟན་པ་དེར། །དེ་ཚེ་འཁོར་བའི་དངོས་པོ་ལས་ནི་རང་གྲོལ་འགྱུར། །གང་ཚེ་བདག་གཞན་ཡོངས་སུ་ཤེས་མེད་ན། །དེ་ཚེ་བླ་མེད་ལུས་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང༌། ཀུན་བྱེད་ལས། ། ཀྱེ་ཇི་བཞིན་རྩོལ་བྲལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ། །སྒོ་གསུམ་མི་རྩོལ་བཅོས་ཤིང་དམིགས་མི་བྱེད། །ཡིད་ལ་མི་བྱེད་མཚན་མའི་རྗེས་མི་འབྲང༌། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་བདེ་བའི་དོན་ལ་བཞག །འདི་ནི་རང་བྱུང་འོད་གསལ་དགོངས་པ་སྟེ། །ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོའི་དགོངས་པའི་ཕྲིན་ལས་སོ། །ཞེས་སོ། ། ཡོན་ཏན་གྱི་འཆར་ཚུལ་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལྟར་མཉམ་པར་གཞག་པ་ན་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ། དེ་ཚེ་རང་བཞིན་གཅིག་སྟེ་གདོད་མའི་ངང༌། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་མི་དམིགས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །དྲི་མེད་འོད་གསལ་ཉི་མའི་སྙིང་པོ་ནི། ། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་མཐའ་དབུས་མེད་པ་འཆར། །དེའང་དམིགས་བསམ་ཆོས་ཉིད་དུ་འདས་པས་ཀུན་རྟོག་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་ནས་ཆོས་སྐུར་རོ་མཉམ་གྱི་དགོངས་པ་འོད་གསལ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་དང་བཅས་པ་དཔེ་དོན་མཚོན་འད
Chinese
唯此增盛，如是。心不摇动，安住于远离戏论之边，是身体和感官不摇动时自然产生的。即是安住于无有舒缩的清净光明心中。如彼云：实有与非有，安乐逝者之系缚，莫作有与等性之差别，本元之心唯一安住瑜伽士，如水置于水中般了知。如是。彼时，若以分别念执著外境之实有物与内识之心，则心性俱生之安乐逝者藏被系缚遮蔽，故轮涅善恶，乃至自身之三摩地，亦莫生少许执著之念。如是不分别实有与非有，不思彼之外余事之时，一切分别之行皆融入心性基中，故心不摇动而稳固，则从轮回中解脱，无有二取自他之执著，故得无上法身之身，乃是戏论思言超胜之大者。如彼云：若能遍察实有与非有，则彼一切行皆融入。何时心不摇，安住自性稳固处，彼时自解脱轮回之实有。何时无有自他之知，彼时得无上之身。如是说。普作续云：嗟！如实无作大乐中，三门不作，不矫饰，不缘想。心中不作，不随逐相，安住自生智慧安乐义，此乃自生光明之意，普作王之意之事业。如是。所示功德之显现方式为：如是安住时，极度远离戏论，彼时自性唯一，乃是原始之状态。能取与所取皆不可得，乃是法身。无垢光明，乃是太阳之精华。显现乐明无念，无有边际与中心。彼亦因缘想已超越法性，故诸分别念融入法界，与法身成为一味之意，光明圆满大乐，具足乐明无念之体验，譬喻意义皆
English
Only this increases greatly. Thus it is. Keeping the mind unmoving, free from the extremes of elaboration, naturally arises when the body and senses are unmoving. That is, keeping unmoving from that very clear and luminous mind without expansion or contraction. As it says: Reality and unreality are the bonds of the Sugata. Do not differentiate between existence and equality. O yogi, abide in the single, primordial mind. Understand it as placing water in water. Thus it is. At that time, if one clings with conceptual thought to the external objects of appearance and the internal mind of consciousness, then the co-emergent nature of mind, the essence of the Sugata, is bound and obscured. Therefore, do not have even a little clinging to samsara, nirvana, good, bad, or even your own samadhi. Thus, when one does not conceptualize reality or unreality and does not think of anything other than that, all the movements of conceptualization dissolve into the ground of mind itself. Therefore, when the mind is unmoving and stable, one is liberated from samsara, free from clinging to the duality of self and other. Thus, one attains the supreme Dharmakaya body, the great transcendence of elaboration, thought, and expression. As it says: When reality and unreality are thoroughly examined, all movements dissolve therein. When the mind is unmoving and stable in its own place, at that time, one is self-liberated from the reality of samsara. When there is no knowledge of self and other, at that time, one attains the supreme body. Thus it is said. The Kunjed Gyalpo says: Alas! In the great bliss of effortless effortlessness, the three doors do not act, do not fabricate, and do not fixate. Do not act in the mind, do not follow after signs. Abide in the meaning of self-born wisdom and bliss. This is the meaning of self-born luminosity. It is the activity of the intention of the All-Creating King. Thus it is. The way in which the qualities manifest is shown as follows: When one abides in equanimity in this way, one is utterly free from elaboration. At that time, nature is one, the primordial state. Grasping and the grasped are not perceived, it is the Dharmakaya. Stainless luminosity is the essence of the sun. Blissful clarity, non-thought, without beginning or end, arises. Also, because the object of focus and thought has transcended into the nature of reality, all conceptualizations dissolve into the expanse, and the intention of oneness with the Dharmakaya, the great perfection of luminosity, is accompanied by the experience of blissful clarity and non-thought. Metaphors and meanings all