Tibetan
ས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་ལ། །བལྟ་བའི་ཡུལ་མེད་མཐོང་བ་ཆེན་པོར་རྟོགས། ། ཞེས་སོ། ། བྱིང་རྒོད་རྩལ་སྦྱང་བོགས་འབྱིན་པ་ནི། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་ལྷག་མཐོང་དེ་ཉིད། །ལྟེངས་ན་སྣ་ཚོགས་ཆོས་ལ་རྩལ་སྦྱང་སྟེ། །སྒྱུ་མ་སྟོང་པ་གཉིས་མེད་དག་པར་ བལྟ། །འཕྲོ་ན་ཞི་གནས་ངང་ལ་མཉམ་པར་གཞག །དེ་ཚེ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་འོད་གསལ་ནི། །སྟོང་གསལ་སྤྲོས་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་མཐོང༌། །དེ་ཡིས་སྒྲིབ་གཉིས་སྤྲིན་ལས་གྲོལ་བ་འགྲུབ། །རེས་འགའ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་འོད་གསལ་འཆར། །ཤར་གྲོལ་ངང་དངས་རྟོག་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །བོགས་འབྱིན་སྤྱོད་ལམ་ཀུན་དང་དེ་ཉིད་བསྲེ། །འདིས་ནི་ལྷག་མཐོང་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་ འགྱུར། །ལྷག་མཐོང་སྟེངས་པས་སྐྱེད་མེད་ནི་དགག་སྒྲུབ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་མང་པོ་སྤྲོས་ཏེ་སྒྱུ་མར་ཝལ་ཝལ་རྩལ་སྦྱང་ཞིང་རྒྱུ་མ་གཉིས་མེད་དུ་ལ་བཟླ་བ་དང༌། རྟོག་པ་འཕྲོ་ན་སྔར་བཞིན་ཞི་གནས་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ཅིང༌། དེའི་ངང་ལ་སྟེངས་ན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བཅུ་གཅིག་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེའང་རྟེན་འབྲེལ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ལ་རྟོག་དཔྱོད་དུ་ཡིད་ལ་བྱའོ། །དེས་འཕྲོ་ན་ཞི་གནས་ལ་བཞག་ཅིང་དཔྱོད་པ་ཅུང་ཟད་ཡིད་ལ་བྱའོ། །དེས་རྟོག་ན་རྟོག་དཔྱོད་མི་འགྱུ་བའི་ངང་དུ་མི་རྟོག་པ་ཡིད་ལ་བྱའོ། །དེའི་དོན་ལས་མ་ཡེངས་པའི་ཞི་གནས་ཡིད་ལ་བྱའོ། །དེ་ཡང་གསལ་དངས་ཕྱེད་པའི་ལྷག་མཐོང་ཡིད་ལ་ བྱའོ། །དེའི་ཚེ་གསལ་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཟུང་འབྲེལ་ཡིད་ལ་བྱའོ། །དེའི་ངང་ལ་རྒྱུན་བསྲིང་བའི་ཕྱིར་སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིད་ལ་བྱའོ། ། དེའི་དུས་སུ་སེམས་གནས་པའི་ངང་ལས་མི་གཡོ་བ་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིད་ལ་བྱའོ། །གསལ་དངས་ཕྱེད་པ་ལྷག་མཐོང་གི་རྒྱུ་མཚན་ཡིད་ལ་བྱའོ། །སྟོང་གསལ་གཉིས་མེད་དུ་འདྲེས་པ་ཟུང་འཇུག་གི་རྒྱུ་མཚན་ཡིད་ལ་བྱའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་མཉམ་པ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིད་ལ་བྱའོ། །ཡུམ་བར་མ་ལས། རྟོག་པ་དང་བཅས་ཤིང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། རྟོག་པ་མེད་ཅིང་དཔྱོད་པ་ཙམ་དང་བཅས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། རྟོག་པ་ཡང་མེད་དཔྱོད་པ་ཡང་མེད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། ཞི་གནས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། ལྷག་མཐོང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། །ཟུང་དུ་འབྲེལ་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། །ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། ལྷག་མཐོང་གི་རྒྱུ་མཚན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ
Chinese
如是彼性之境中，了知无见之境为大见。 如是。 调伏沉掉，勤修增益者： 如是修习之胜观，若于散乱，则于种种法勤修，观幻化空性二无别清净。 若昏沉，则于寂止之状态中平等安住。 彼时如虚空般之光明，见空明离戏之自性。 由此能成二障解脱如云。 有时现起如海般之光明，任运成就自然解脱之状态。 增益者，一切行住与彼合，由此能速疾成就胜观。 胜观增上，无生者，谓于破立等众多法而开展，如幻化般勤修，且将二者融为无别。 若生起分别念，则如前般平等安住于寂止中。 于彼状态中，若散乱，则应修持十一种作意。 即于缘起等法，以分别作意而修持。 由此若昏沉，则安住于寂止中，且稍作观察作意。 由此若生起分别念，则于分别念不动的状态中，修持无分别念。 于彼义不散乱之寂止作意。 又于明朗澄澈之胜观作意。 彼时于明空无二之双运作意。 于彼状态中，为令相续不断，应作意极执持心之因。 彼时于心安住之状态中，作意不摇动之寂止之因。 明朗澄澈，作意胜观之因。 空明无二融合，作意双运之因。 一切法无自性平等，作意舍之因。 中观母经云： 有分别与有观察之作意，无分别唯有观察之作意，无分别亦无观察之作意，寂止作意，胜观作意，双运作意，极执持心之因作意，寂止之因作意，胜观之因作意
English
In such a realm of suchness itself, realize the state of great seeing where there is no object to be seen. Thus it is. To train the energy of sinking and excitement and to bring forth increase: That very vipassanā cultivated in this way, if scattered, then train in various dharmas, viewing illusion and emptiness as pure and non-dual. If drowsy, then rest equally in the state of calm abiding. At that time, the luminosity like the sky, sees the nature of emptiness and clarity, free from elaboration. By this, the two obscurations are accomplished, liberated from the clouds. Sometimes luminosity like the ocean arises, spontaneously accomplishing the state of natural liberation. Increase, mix all activities with that itself. By this, vipassanā will quickly be accomplished. Vipassanā increasing, the unborn, is to elaborate many dharmas such as refutation and establishment, training energy like illusion, and repeating the two as non-dual. If thoughts arise, then rest equally in calm abiding as before. In that state, if scattered, then eleven kinds of attention should be cultivated. That is, attention should be cultivated in the form of conceptual investigation of dharmas such as dependent origination. If drowsy, then rest in calm abiding and pay a little attention to investigation. If thoughts arise from this, then cultivate non-conceptualization in a state where conceptual investigation does not move. Attention should be paid to calm abiding without distraction from its meaning. Also, attention should be paid to vipassanā, which is clear and transparent. At that time, attention should be paid to the union of clarity and emptiness, which are inseparable. In that state, in order to maintain continuity, attention should be paid to the cause of holding the mind firmly. At that time, in the state of mind abiding, attention should be paid to the cause of calm abiding, which is unwavering. Clear and transparent, attention should be paid to the cause of vipassanā. The union of emptiness and clarity, attention should be paid to the cause of union. All dharmas are equal without inherent existence, attention should be paid to the cause of equanimity. From the intermediate mother: Attention with conceptualization and investigation, attention without conceptualization but only with investigation, attention without conceptualization and without investigation, calm abiding attention, vipassanā attention, union attention, attention to the cause of holding the mind firmly, attention to the cause of calm abiding, attention to the cause of vipassanā.
Tibetan
་དང༌། །ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། ། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སེམས་སྦྱང་བར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་སེམས་འཕྲོ་ན་བཏུལ། བྱིང་ན་གསེང༌། ཞི་ལྷག་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྩལ་སྦྱངས་པས་རྒྱ་མཚོ་དབའ་རླབས་ཞི་བ་ལྟ་བུ་ཞི་གནས་ཀློང་དུ་གྱུར་པའི་འོད་གསལ་འཆར་ཏེ། སེམས་གང་གཏད་ཀྱི་དོན་ལ་གསལ་དངས་འཛིན་མེད་དུ་གནས་ཤིང༌། རྟོག་པ་འགྱུ་བའི་དབའ་རླབས་ཀྱིས་མི་གནོད་པར་རང་ཤར་དུས་དེ་ཉིད་དུ་གྲོལ་བ་དུས་མཉམ་པ་འབྱུང་ངོ༌། །ནམ་མཁའ་སྤྲིན་དང་པ་ལྟ་བུ་ལྷག་མཐོང་གི་འོད་གསལ་ཀློང་དུ་གྱུར་པས། སེམས་ཉིད་འཕོ་འགྱུར་བཅོས་བསླད་དང་བྲལ་བ་སྟོང་གསལ་རྗེན་པའི་ངོ་བོ་མཐོང་དུས། སེམས་གནས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་གནས་པས་ཡིན་མིན་གདོད་ནས་དག་པའི་གདེང་ཐོབ། འཕྲོ་བ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རོལ་པར་ཤར་བས་གང་སྣང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྩལ་དུ་ཤེས་ཏེ་རྐྱེན་སྣང་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་གྲོལ་བའི་དུས་སོ། །དེའི་ཚེ་རང་སེམས་སྐུ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོར་མཐོང་བས་རྩོལ་སྒྲུབ་མཚན་མའི་ཆོས་ལས་གྲོལ་བ་ནི། ཀུན་བྱེད་ལས། ཀྱེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཉོན་ཅིག །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །རྡུལ་ཙམ་སུས་ཀྱང་བཅོས་སུ་མེད། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་སེམས་ལས་མེད། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་ལོངས་སྤྱོད་སྐུ། །སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གཟུགས་རྣམས་ལ། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་ལས་སྐུ་གཞན་མེད། །སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་ལས། །འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་གཞན་པ་མེད། །དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་གཞན་མེད་དེ། །སྔ་རབས་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། །རང་སེམས་མ་བཅོས་སྔར་མཐོང་རྟོགས། །ད་ལྟ་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། །མ་བཅོས་པ་ཡི་རང་སེམས་ཏེ། །ད་ལྟ་འགྲོ་བའི་དོན་ཡང་མཛད། །སླད་ནས་འབྱོན་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། །རང་བྱུང་སེམས་ཉིད་འདི་ལ་ནི། །སྔ་མ་བཅོས་པར་ལུང་མ་བསྟན། །ད་ལྟ་ཏིང་འཛིན་སེམས་མི་འཆོས། །མ་བཅོས་ལམ་དུ་ཞུགས་ནས་བྱོན། །ཞེས་སོ། ། གཉིས་ཀ་འབྱོངས་ནས་དབྱེར་མེད་ཟུང་འཇུག་ནི། དེ་ལྟར་ཞི་ལྷག་སོ་སོར་འབྱོངས་ནས་དེ་གཉིས་དབྱེར་མེད་པའི། ཟུང་འཇུག་ཤེས་པ་འཕྲོ་གནས་མཉམ་པའི་ངང༌། ། གཉིས་ཀར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་གཙོ་བོ་ལ། །ཡེང་མེད་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་འཁོར་གྱི་ཚུལ། །ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ནི་ཞི་ལྷག་གི་ངོ་བོ་གསལ་སྟོ
Chinese
，并且心中想着结合的原因，以及心中想着舍弃的原因，以此来调伏自心，这就是它的意义。像这样，如果心散乱就收摄，如果昏沉就提振，通过修习止观无二的技艺，就像大海波涛平息一样，光明就会在寂止的境界中显现。无论心专注于什么，都能清晰明了、无执着地安住，并且不会被念头涌动的波涛所扰，在自发显现的当下就能同时解脱。就像天空中的云和雾一样，当胜观的光明融入虚空时，就能看到自心不变、无造作、无染污的空明本性。此时，心也安住在法性之中，从而获得对本来清净的坚定信念。散乱显现为法性的游戏，因此明白一切显现都是智慧的展现，在因缘显现时就能自发地解脱为智慧。那时，因为见到自心是三身的本性，所以从勤作、修持和有相的法中解脱。《一切造作之源》中说：“唉！大菩萨，谛听！法身即是菩提心，从菩提心中产生法身，没有人能改变一丝一毫。因此，佛不在心外。报身即是菩提心，从菩提心中产生报身，在从心中显现的色相中，报身之外没有其他的身。化身即是菩提心，从菩提心的化现中，没有其他的利益众生之事。过去、现在、未来的一切诸佛，都无异于菩提心。过去已逝的诸佛，早已证悟见到未加改造的自心。现在安住的诸佛，就是未加改造的自心，现在也在利益众生。未来将要出现的诸佛，对于这自生心性，没有预言说要先加以改造。现在禅定的心不需改造，进入未加改造的道路而出现。”像这样。精通二者之后，无别双运是：像这样分别精通止观之后，那二者无别的，双运的智慧，在散乱和安住平等的境界中。对于二者都不作意，以智慧为主，无有散乱，远离戏论，是眷属的形态。双运就是止观的体性显现。
English
, and by keeping in mind the reasons for combining, and by keeping in mind the reasons for equanimity, one should tame the mind, that is the meaning. Like that, if the mind is distracted, restrain it. If it is sinking, uplift it. By training in the skill of non-duality of śamatha and vipaśyanā, like the ocean calming its waves, luminosity arises in the expanse of śamatha. Whatever the mind focuses on, it remains clearly, purely, and without grasping, and without being harmed by the waves of conceptual thought, liberation occurs simultaneously at the very moment of its spontaneous arising. Like clouds and mist in the sky, when the luminosity of vipaśyanā becomes the expanse, at the time of seeing the nature of emptiness and clarity, naked, free from change, alteration, and corruption of the mind itself, the mind also abides in the state of dharmatā, thereby gaining confidence in the purity from the very beginning of what is and what is not. Distraction arises as the play of dharmatā, so knowing that whatever appears is the display of wisdom, at the time of the arising of conditioned appearances, it is spontaneously liberated into wisdom. At that time, because one sees one's own mind as the nature of the three kāyas, liberation from the dharma of effort, practice, and signs is as follows. From the Kunje Gyalpo (All Creating King): "Alas! Great Bodhisattva, listen! The dharmakāya is bodhicitta. From bodhicitta comes the dharmakāya. No one can alter it even by a particle. Therefore, the Buddha is not other than mind. The sambhogakāya is bodhicitta. From bodhicitta comes the sambhogakāya. In the forms that arise from the mind, there is no other kāya than the sambhogakāya. The nirmāṇakāya is bodhicitta. From the emanation of bodhicitta, there is no other activity that benefits beings. All the Buddhas of the three times are none other than bodhicitta. The Buddhas of the past, saw and realized their own unaltered mind in the past. The Buddhas who are present now, are their own unaltered mind, and are also now benefiting beings. The Buddhas who will come in the future, for this self-arisen mind, there is no prophecy that it must first be altered. Now, the mind in samādhi is not altered. Having entered the unaltered path, they will come." Like that. Having mastered both, the non-dual union is: Like that, having mastered śamatha and vipaśyanā separately, the non-duality of those two, the wisdom of union, in the state of equality of distraction and abiding. For both, without conceptualizing, with wisdom as the main thing, without wandering, free from elaboration, is the manner of retinue. Union is the nature of śamatha and vipaśyanā appearing clearly.