Tibetan
་ཞི་གནས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། དེ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་དམིགས་ཡུལ་གཅིག་ལ་སེམས་བཟུང་བས་ཅུང་ཟད་མི་རྟོག་པ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་སོ། །དེའང་གཤིས་ལ་སེམས་འདིའི་རང་བཞིན་གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས་མི་འགྲོ་མི་གནས་པའི་རང་ལུགས་ཕྱམ་ཕྱལ་ལེ་བ་ཞིག་དུས་རྒྱུན་དུ་ཡོད་དེ། གསལ་དངས་ཕྱེད་པའི་ཆ་དེ་ནས་ལྷག་མཐོང༌། གནས་ཆ་དེ་ནས་ཞི་གནས། གཉིས་སུ་མེད་པས་ཟུང་འབྲེལ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཡོད་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་དུས་རྟག་ཏུ་ཡོད་ཅིང༌། གསལ་བ་ནི་ངང་གིས་མི་གཡོ་བ་ངལ་སོས་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་སུ་ངོ་འཕྲོད་པར་སླ་བ་ཡིན་ནོ། །རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་འཕྲོས་སམ་གནས་ཀྱང་རང་རང་ས་བཅོས་བསླད་མེད་པའི་ཞི་ལྷག་ཤེས་པས་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ། ། དམིག་པ་འཛིན་ལུགས་ནི། དམིགས་པ་གཅིག་ལ་སེམས་འཛིན་ལུགས༌། དེ་ཡང་སྣང་བཅས་སྣང་མེད་རྣམ་པ་གཉིས། །ཕྱི་ནང་གཉིས་ཏེ་བཞི་ཡིས་ཟིན་པར་ འགྱུར། །སྣང་བཅས་གཟུགས་སོགས་སྒོ་ལྔའི་ཡུལ་རྣམས་ལ། །སྣང་མེད་མི་རྟོག་རྩེ་གཅིག་ངང་ལ་འཇོག །ཕྱི་རོལ་རྡོ་ཤིང་སྐུ་གཟུགས་ལ་སོགས་དང༌། ། ནང་ཉིད་སྙིང་གར་པདྨ་འཐུར་འཕྱང་སོགས། །དང་པོ་སྣང་བཅས་ལ་སེམས་གཟུང་ཚུལ་ནི། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་གང་རུང་ལ་སེམས་མ་ཡེངས་པར་གཏད་པས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའོ། །དེ་བརྟན་ནས་སྣང་མེད་ལ་སེམས་གཟུང་བ་ནི་གང་དུའང་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་སེམས་འཛིན་པའོ། ། དེའང་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་ལྷའི་སྐུའམ། ཡི་གེའམ། སྙིང་གར་པདྨ་འཐུར་འཕྱང་དང་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་མཚན་ནམ། འོད་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་པས་སྤྲོས་པ་ཞི་གནས་བདེ་ཤས་ཆེ་བའི་ཞི་གནས་སྐྱེ་ལ། ཕྱི་རོལ་ཏུ་རྡོའམ་ཤིང་ངམ་སྐུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་ཞིག་ལས་མ་ཡེངས་པར་བཟུང་ནའང་གསལ་དངས་ཕྱེད་པའི་ཞི་གནས་སྐྱེའོ། །དེའང་སྤྲོས་པ་ཤས་ཆེ་བས་ཕྱིར་བཟུང་ན་འཕྲོ་བས་ནང་དུ་གཟུང་ཞིང༌། རྟོག་པ་ཉུང་བས་ནང་དུ་བཟུང་ན་བྱིང་བ་ཤས་ཆེ་བས་ཕྱིར་གཟུང་ངོ༌། །དེའང་དང་པོར་མཚན་བཅས་གང་རུང་ཞིག་ལ་སེམས་བཟུང་བས་རྗེས་ལ་མཚན་མེད་ངང་གིས་འབྱུང་ངོ༌། ། མི་ཤེས་པ་དག་སྐུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལ་སེམས་བཟུང་ན་སྤྲོས་པར་འགྲོ་བས། ཅི་ཡང་མེད་པའི་ངང་སྤྲོས་མེད་དུ་བཞག་ཟེར་བ་ནི་གནད་མ་གོ་ཞིང་ཉམས་མྱོང་ཆུང་བའི་སྐད་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རང་གི་སེམས་གང་ལ་གཏད་ཀྱང་འདྲ་སྟེ། གཏོད་དུས་དང་པོར་རྟོག་པ་ཞིག་སྔོན་དུ་འགྲོ་ཡང༌། དེ་ནས་ཡུལ་དེ་སྣང་ལ་དེར་འཛིན་མ་ཞུགས་པའི་ངང་དུ་སེམས་སྤྲོ་བསྡུ་མེད་པར་དངས་
Chinese
寂止的体性和主要，为了稳固它，将心专注于一个目标，稍微无分别念地安住于轮转的状态。实际上，心的本性无论从何处都不会来，不会去，不会停留，一种平平常常的自性始终存在。从明朗澄澈的部分是胜观，从安住的部分是寂止，因为无二所以说是双运。存在是所有众生恒时具有的，明朗是在自然不摇动、休息等时候容易认识。瑜伽士通过了知散乱或安住各自无造作的寂止和胜观而解脱。 如何执持所缘呢？ 将心专注于一个目标的方法。 这也有显现和无显现两种。 内外两种，总共包括四种。 显现是色等五根的对境。 无显现是无分别念，安住于一心状态。 外在是石头、树木、佛像等。 内在是心间的莲花、花蕊等。 首先，显现的执持方式是： 对色、声、香、味、触任何一个，心不散乱地专注于此，从而安住于一心。 稳固之后，执持无显现的心，就是将心安住于无分别念的状态。 实际上，在身体内部观想佛像、文字、心间的莲花、花蕊和轮等手印，或者光等，会生起息灭戏论、安乐成分较多的寂止。 在外部，不散乱地执持石头、树木或佛像等所依，也会生起明朗澄澈的寂止。 实际上，因为戏论成分较多，向外执持会散乱，所以向内执持；因为分别念少，向内执持容易昏沉，所以向外执持。 实际上，最初将心专注于任何一个有相的目标，之后无相会自然生起。 不懂的人认为，如果将心专注于佛像等对境，就会陷入戏论，说什么安住于什么都没有的无戏论状态，这是不理解要点且缺乏经验的说法。 像这样，无论你将自己的心专注于什么，都一样。专注于某个事物时，最初会先产生一个分别念，然后那个对境显现，但心不执著于此，处于一种无散乱无收摄的澄澈状态。
English
It is the essence and main part of tranquility. To stabilize it, holding the mind on one object, it abides in a state of slightly non-conceptual revolving. In reality, the nature of this mind, from wherever it comes, does not go, does not stay, a plain and ordinary self-nature always exists. From the part of clarity and transparency comes insight (vipassanā). From the part of abiding comes tranquility (śamatha). Because of being non-dual, it is said to be union. Existence is always present in all sentient beings, and clarity is easy to recognize in times of natural stillness, rest, and so on. Yogis are liberated by knowing the tranquility and insight of their own unaltered states, whether scattered or abiding. How to hold the object of focus: The method of holding the mind on one object of focus. This has two aspects: with appearance and without appearance. Two: outer and inner, thus encompassing four. With appearance are the objects of the five senses, such as forms. Without appearance, one rests the mind in a non-conceptual, one-pointed state. Outer objects include stones, trees, statues, and so on. Inner objects include lotuses and stamens in the heart center. First, the method of holding the mind with appearance is: Focusing the mind without distraction on any of the forms, sounds, smells, tastes, or textures, thereby abiding in a one-pointed state. Once that is stable, holding the mind without appearance is to hold the mind in a state of non-conceptualization. In reality, meditating on deities' forms, letters, lotuses and stamens in the heart center, emblems such as wheels, or lights, etc., within the body, gives rise to tranquility that is more peaceful with a greater element of bliss, which pacifies elaboration. Even if one holds onto an external support such as a stone, tree, or statue without distraction, it gives rise to tranquility that is clear and transparent. In reality, because there is more elaboration, holding outwards leads to scattering, so hold inwards. Because there is less conceptualization, holding inwards leads to more sinking, so hold outwards. In reality, first, by holding the mind on any object with characteristics, then the characteristic-less will naturally arise. Those who do not know, if they hold the mind on objects such as statues, will go into elaboration, saying that they are resting in a state of nothingness, without elaboration. This is speech that does not understand the key point and lacks experience. Like this, it does not matter what you direct your mind to. When directing, first a thought precedes it, but then that object appears, but the mind does not engage in grasping onto it, and the mind is in a state of clarity without scattering or gathering.