Tibetan
་མཐོང་བ་ཡིས། །མཐོང་སྤང་རྣམས་ནི་བཟློག་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ནས་བདེན་བཞི་སོ་སོའི་ཆོས་བཞི་བློ་རྫས་གཅིག་པས་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདེན་པ་བཞིའི་རྣམ་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ལས་གྲོལ་བ་གཉེན་པོ་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་མོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་བཟོད་བཞི་དང་རྗེས་ཤེས་བཞི་ནི་ཐག་བསྲིང་གི་གཉེན་པོ་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་མོ། །དེ་ལྟར་སྤངས་པ་དེ་དག་ཀྱང་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ཏེ། དབུས་མཐའ་ལས། ཉོན་མོངས་པ་ཡི་སྒྲིབ་པ་དང༌། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སུ་བསྟན། །དེར་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དེ། །དེ་ཟད་ནས་ནི་གྲོལ་བར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་ནི། རྒྱུད་བླ་ལས། སེར་སྣ་ལ་སོགས་རྣམ་རྟོག་གང༌། །དེ་ནི་ཉོན་མོངས་སྒྲིབ་པར་འདོད། །འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང༌། །དེ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་འདོད། །ཅེས་པས། སེམས་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་བྱེད་པ་གང་མི་དགེ་བའམ་སྒྲིབ་པ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་བའི་ངོ་བོར་སེར་སྣ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་ལ། འཁོར་གསུམ་ལ་བདེན་ཞེན་དང་མ་བྲལ་བ་གང་དགེ་བ་ཟག་བཅས་སམ་མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ངོ་བོ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ནི་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་ནོ། །དེའང་ཉོན་སྒྲིབ་ཀུན་བརྟགས་རྣམས་ནི་མཐོང་སྤང་ཡིན་ལ། ལྷན་སྐྱེས་ནི་སྒོམ་སྤང་ཡིན་ནོ། ། ཤེས་སྒྲིབ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་རགས་པ་ནི་མཐོང་སྤང་ཡིན་ལ། ཕྲ་བ་ནི་སྒོམ་སྤང་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བདག་མེད་གཉིས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོན་ཏན་ནི་སྔར་སྨོས་པའི་ས་དང་པོའི་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་དང་པོར་བདེན་པ་བཞིས་ཕྱེ་བའི་ཆོས་བཟོད་བཞི་དུས་གཅིག་ལ་སྐྱེ། དེའི་འོག་ཏུ་ཆོས་ཤེས་བཞི་དུས་གཅིག་ལ་སྐྱེ། དེའི་འོག་ཏུ་རྗེས་བཟོད་བཞི་དུས་གཅིག་ལ་སྐྱེ། དེའི་འོག་ཏུ་རྗེས་ཤེས་བཞི་དུས་གཅིག་ལ་སྐྱེ་བས་བྱ་རྫོགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་བཞི་ལ་ངོ་བོ་རིགས་བཞི་ལྡོག་པ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། བདེན་བཞི་ཅིག་ཅར་དུ་རྟོགས་ཤིང་བཟོད་ཤེས་བཞི་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་མཐོང་སྤང་རྣམས་ཆོས་བཟོད་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་ལ་སྤོང་ལ་མཐོང་ལམ་ཆ་བཞིའི་རིམ་པས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེའང་ས་དང་པོའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་བསྒོམ་པའོ། །གང་ཞེ་ན། བཤེས་སྤྲིང་ལས། དྲན་དང་ཆོས་རབ་འབྱེད་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང༌། །དགའ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་དང་ཏིང་འཛིན
Chinese
通过见道，能断除见道所断之烦恼。如是。之后，以四圣谛各自的四法，即以同一智慧体性，从三界四谛之相的烦恼中解脱，是为对治解脱之道。同样，后忍四法和后智四法是延长距离的对治，是为特殊之道。如此断除的那些，也是两种障碍，并从中解脱。如《中边分别论》所说：烦恼障与所知障，显示为二种，一切障碍皆在于此，断尽则视为解脱。如是说。二者之差别在于，《宝性论》所说：悭吝等分别念，即是烦恼障，对三轮的分别念，即是所知障。如是说。因此，凡是使心极度不安的，无论是不善或未被遮蔽的无记性，如悭吝等，即是烦恼障。凡是对三轮执着真实，未脱离有漏善或未遮蔽无记性的，即是能取所取的分别念，即境与有境，即是所知障。其中，烦恼障的遍计所执是见道所断，俱生的是修道所断。所知障的能取所取粗大分别念是见道所断，细微的是修道所断。证悟的差别是，以出世间的智慧现量证悟二无我。功德是之前所说的初地的十二百等。时间的差别是，最初以四谛所分的四法忍同时生起，之后四法智同时生起，之后后忍四法同时生起，之后后智四法同时生起，因此在行圆满的四刹那，本体四类生起十六种差别，因为四谛同时证悟，而四忍四智次第生起。其中，见道所断由法忍于一刹那断除，并且以见道四部分的次第生起。此外，初地之时修习七菩提分。何为七菩提分？如《亲友书》所说：念及择法与精进，喜与轻安及禅定。
English
Through the path of seeing, one can eliminate the afflictions to be abandoned by the path of seeing. Thus it is. Then, with the four dharmas of each of the four noble truths, that is, with the same nature of wisdom, liberation from the afflictions of the aspects of the four truths of the three realms is the antidote, the path of liberation. Similarly, the four subsequent acceptances and the four subsequent knowledges are the antidotes that extend the distance, the special path. Thus, those abandoned are also the two obscurations, and one is liberated from these two. As the *Madhyāntavibhāga* says: "The obscuration of afflictions and the obscuration of knowledge are shown as two. All obscurations are therein. When they are exhausted, it is considered liberation." Thus it is said. The difference between the two is, as the *Uttaratantra* says: "Whatever conceptual thought such as miserliness, that is considered the obscuration of afflictions. Whatever conceptual thought about the three spheres, that is considered the obscuration of knowledge." Thus it is said. Therefore, whatever makes the mind extremely uneasy, whether it is unwholesome or unlabelled, such as miserliness, is the obscuration of afflictions. Whatever clings to the truth of the three spheres, and is not separated from the wholesome with outflows or the unlabelled, is the conceptual thought of grasping and being grasped, that is, object and subject, is the obscuration of knowledge. Among these, the imputed afflictions are to be abandoned by the path of seeing, and the innate ones are to be abandoned by the path of meditation. The coarse conceptual thoughts of grasping and being grasped of the obscuration of knowledge are to be abandoned by the path of seeing, and the subtle ones are to be abandoned by the path of meditation. The difference in realization is that the two selflessnesses are directly realized by the wisdom beyond the world. The qualities are the twelve hundred, etc., of the first ground mentioned earlier. The difference in time is that initially the four acceptances of dharma, divided by the four truths, arise simultaneously. After that, the four knowledges of dharma arise simultaneously. After that, the four subsequent acceptances arise simultaneously. After that, the four subsequent knowledges arise simultaneously. Therefore, in the four moments of action completion, the four types of entities arise as sixteen differences, because the four truths are realized simultaneously, and the four acceptances and four knowledges arise sequentially. Among these, the afflictions to be abandoned by the path of seeing are abandoned by the acceptance of dharma in one moment, and arise in the order of the four parts of the path of seeing. Furthermore, at the time of the first ground, one meditates on the seven branches of enlightenment. What are the seven branches of enlightenment? As the *Friendly Letter* says: "Mindfulness, discrimination of dharma, diligence, joy, tranquility, and samādhi."
Tibetan
་དང༌། །བཏང་སྙོམས་འདི་བདུན་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་སྟེ། །མྱ་ངན་འདས་ཐོབ་བགྱིད་པའི་དགེ་ཚོགས་ལགས། །ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ། སུས་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་མཐོང་བ་འདི་ནི་དྲན་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ །འཇམ་དཔལ། སུས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡོངས་སུ་མི་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་དབེན་ཞིང་མི་དམིགས་པ་འདི་ནི་ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ །འཇམ་དཔལ། །སུས་ལུས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་བཤིག་པའི་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་མི་ལེན་མི་འདོར་པ་འདི་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ །འཇམ་དཔལ། སུས་དགའ་བ་དང་མི་དགའ་བ་བཤིག་པའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ལ་དགའ་བ་མི་བསྐྱེད་པ་འདི་ནི་དགའ་བ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ །འཇམ་དཔལ། སུས་དམིགས་པའི་དངོས་པོ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་བར་གྱུར་པ་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ །འཇམ་དཔལ། སུས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་བཤིག་པ་རྗེས་སུ་རྟོག་པའི་ཕྱིར་སེམས་མི་དམིགས་པ་འདི་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ །འཇམ་དཔལ། སུས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པར་མི་བྱེད་བརྟེན་པར་མི་བྱེད་ཆགས་པར་མི་བྱེད་འཆིང་བར་མི་བྱེད་ཅིང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་པའི་བཏང་སྙོམས་ཅན་དུ་གྱུར་ཏེ་དགའ་བ་ཐོབ་པ་འདི་ནི་བཏང་སྙོམས་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ་ཞེས་སོ། ། སྒོམ་ལམ་ནི། དེ་ནས་མཐོང་ཟིན་གོམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །སྒོམ་ལམ་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་རེ་རེ་བཞིན། །ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ཆུང་ངུའི་འབྲིང་དང་ནི། །ཆུང་ངུའི་ཆེ་སོགས་ས་དགུ་རིམ་པ་བཞིན། །དྲི་མ་མེད་དང་འོད་བྱེད་འོད་འཕྲོ་ཅན། ། སྦྱང་དཀར་མངོན་གྱུར་རིང་སོང་མི་གཡོ་བ། །ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་རྣམས་སུ། །ཡང་དག་ལྟ་དང་རྟོག་པ་ངག་དང་ ལས། །འཚོ་རྩོལ་དྲན་པ་ཏིང་འཛིན་འཕགས་ལམ་བརྒྱད། །དེའང་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་དང་མཐོང་ལམ་དུ་མཐོང་ཟིན་གྱི་དོན་གོང་ནས་གོང་དུ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ལ་སྒོམ་ལམ་ཞེས་བརྗོད་དེ། མགོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་དང་མཐོང་བའི། ། ལམ་དང་སྒོམ་པའི་ལམ་ཉིད་ལ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་པ་དང༌། །འཇལ་དང་ངེས་རྟོག་སྒོམ་པའི་ལམ། །ཞེས་སོ། །དེའང་ཆུང་ངུ༌། འབྲིང༌། ཆེན་པོ་གསུམ་ལའང་ཆུང་
Chinese
，以及舍，这七者是菩提的支分，是获得寂灭的善资粮。如是说。 怎样呢？在《菩提分品经》中说：文殊，谁因无忆念且不作意，而见一切法无实性，此乃正念菩提支。文殊，谁因不修善与非善及无记，而一切法寂静且不可得，此乃择法正等觉支。文殊，谁因坏身之想，而不取不舍三界，此乃精进正等觉支。文殊，谁因坏喜与不喜，而不于一切行生喜，此乃喜正等觉支。文殊，谁因不缘所缘之事物，而一切法心极调柔，此乃轻安正等觉支。文殊，谁因随念一切法之解脱，而心不缘，此乃等持正等觉支。文殊，谁不住于一切法，不依不执不缚，且不如实见一切法，成为舍心者而得喜乐，此乃舍正等觉支。如是说。 修道是：从那以后，为了使已见之义串习，修道有小、中、大，各各分为：小之小、小之中，以及小之大等，九地次第。无垢与作光、具光芒，净白现前、久远不动摇，善妙智慧，于法之云中。正见与思惟、语和业，活命勤奋、忆念等持八圣道。彼亦是决择分顺解脱分与见道，于见道中，将已见之义由上而上串习，称为修道。如《宝性论》云：决择分之支分与，见道以及修道中，再三思维与衡量，以及决定思择修道。如是说。彼亦小、中、大三者中，小
English
, and equanimity, these seven are the limbs of enlightenment, the accumulation of virtue that achieves nirvana. Thus it is said. How is it? In the Sutra on the Aspects of Enlightenment, it says: Manjushri, whoever sees all phenomena as having no substance because there is no mindfulness and no attention, this is the limb of perfect mindfulness of enlightenment. Manjushri, whoever does not fully accomplish virtue, non-virtue, and the unstated, because all phenomena are solitary and unobservable, this is the limb of perfect discrimination of dharma of enlightenment. Manjushri, whoever does not take or abandon the three realms because the perception of the body is destroyed, this is the limb of perfect diligence of enlightenment. Manjushri, whoever does not generate joy in all compounded things because joy and displeasure are destroyed, this is the limb of perfect joy of enlightenment. Manjushri, whoever's mind has become extremely subdued in all phenomena because the object of focus is not focused upon, this is the limb of perfect subduing of enlightenment. Manjushri, whoever's mind does not focus because he contemplates the dissolution of all phenomena, this is the limb of perfect samadhi of enlightenment. Manjushri, whoever does not abide in all phenomena, does not rely on, does not cling to, does not bind, and does not truly see all phenomena, becoming one of equanimity and attaining joy, this is the limb of perfect equanimity of enlightenment. Thus it is said. The path of meditation is: From then on, in order to familiarize oneself with what has been seen, the path of meditation has small, medium, and large, each divided into: small of small, medium of small, and large of small, etc., the nine grounds in order. Immaculate and light-making, radiant, purifying white manifest, long gone unwavering, excellent intelligence, in the clouds of dharma. Right view and thought, speech and action, livelihood effort, mindfulness, samadhi, the eight noble paths. That is also the path of cultivation is called the path of meditation, which is to familiarize oneself with the meaning of what has been seen from above to above in the definitive liberation component and the path of seeing. As the Ornament of Realization says: The limbs of the definitive liberation and, the path of seeing and the path of meditation itself, repeatedly thinking and, measuring and definitely contemplating the path of meditation. Thus it is said. That also small, medium, large three also small