Tibetan
ང་བའི་ལམ་སྟེ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སར། །དད་བརྩོན་དྲན་པ་ཤེས་རབ་ཏིང་འཛིན་དགའ། ། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། །ཡན་ལག་བདུན་པོ་དག་ནི་ལེགས་བསྒོམ་ཞིང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོ་མཐར་ཐུག་པའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་དེ། སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་དང༌། འགོག་པ་དང༌། ལམ་གྱི་བདེན་པ་རེ་རེ་བཞིན་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཤེས་པ་སྟེ་བཞི་བཞིའི་བདག་ཉིད་ནི། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་བདེན་པ་ལ། །ཆོས་ཤེས་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང། །བཟོད་ཤེས་སྐད་ཅིག་བདག་ཉིད་འདི། །ཀུན་ཤེས་ཚུལ་ལ་མཐོང་བའི་ལས། །ཞེས་པ་དང༌། དེའི་འགྲེལ་པ་ལས། བདེན་པ་སོ་སོ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཤེས་པ་སྟེ་དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་མཐོང་བའི་ལམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེའང་ཡེ་ཤེས་འདི་སྐྱེ་བའི་ལུས་ཀྱི་རྟེན་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོ་དང་གཅིག་པས་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གང་རུང་སྟེ། ཉན་ཐོས་པའི་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ། །བསམ་པའི་རྟེན་བསམ་གཏན་བཞི་པའོ། །རྒྱུ་ནི་ཆོས་མཆོག་མཐར་ཐུག་ནི་དངོས་རྒྱུ་དང་ཚོགས་སྦྱོར་གཞན་བརྒྱུད་པའི་རྒྱུའོ། །འབྲས་བུ་ལམ་ཕྱི་མ་གཉིས་བསྐྱེད་པའོ། །ངོ་བོ་ལ་བདེན་བཞིའི་དབྱེ་བས་ཁམས་ཀྱི་དྲི་མ་སྤོང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་གོ །དེ་ཡང་དྲི་མ་དང༌། གཉེན་པོ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ། མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ། ལོག་པར་ལྟ་བ། ལྟ་བ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་སྟེ་ལྟ་བ་ལྔ་དང༌། འདོད་ཆགས། ཁོང་ཁྲོ། ང་རྒྱལ། མ་རིག་པ། ཐེ་ཚོམ་སྟེ་ལྟ་མིན་ལྔ་དང་བཅུས་འདོད་པའི་ཁམས་སུ་བདེན་པ་བཞི་པོ་རེ་རེ་ལའང་ཉོན་མོངས་པ་བཅུ་ཆར་ལོག་པོར་འཇུག་པས་བཞི་བཅུ། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་སུ་བདེན་པ་བཞི་པོ་རེ་རེ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་མ་གཏོགས་པ་དགུ་དགུ་ལོག་པོར་འཇུག་པས་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཏེ་མཐོང་སྤང་གིས་བསྡུས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱ་དང་བཅུ་གཉིས་ནི། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་གཉིས་ནི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་རིགས་སོ་ཞེས་སོ། །བསམ་གཏན་ས་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་པ་བཞིར་ཁོང་ཁྲོ་མི་འཇུག་པ་ནི་རྒྱུད་ཞི་གནས་ཀྱིས
Chinese
安乐道即极喜处，信勤念慧定亦喜。极串习者正等觉，七种支分善修习。如是者，于大殊胜法之究竟，生起见道之智慧，乃十六刹那之自性。苦、集、灭、道之谛，一一各具法智忍、法智、类智忍、类智，乃四四之自性。《现观庄严论》云：苦等谛，法智及类智，忍智刹那此，于一切智见道业。及其释云：于一一谛，有法智忍、法智、类智忍、类智，如是十六刹那之自性，乃于一切智之时，为见道也。又，此智慧生起之身之所依，与大殊胜法相同，故为六道众生之任何一者，非如声闻乘之见解。心之所依为四禅。因乃究竟之殊胜法，为直接因及集合助缘之间接因。果为生起后二道。自性上，依四谛之差别，观待于舍弃界之垢染，故为十六刹那。彼中，垢染与对治二者中，初者为坏聚见、边执见、邪见、见取见、戒禁取见等五见，及贪欲、嗔恚、我慢、无明、犹豫等五非见，此十者于欲界中，四谛一一皆有十种烦恼颠倒生起，故为四十。于上二界中，四谛一一皆有嗔恚之外之九九颠倒生起，故为七十二，如是见断所摄之百一十二种烦恼。《摄类学》云：百一十二种烦恼，乃见所断之烦恼种类也。四禅定地及四无色定中，嗔恚不生起，乃由相续寂止故。
English
The path of ease, the place of utmost joy, faith, diligence, mindfulness, wisdom, and samadhi are also joyful. Those who have thoroughly trained themselves well meditate on the seven branches of perfect enlightenment. As such, in the culmination of the great and supreme Dharma, the arising of the wisdom of the path of seeing is the nature of sixteen moments. Each of the truths of suffering, origin, cessation, and path possesses the forbearance of the Dharma-knowledge, the Dharma-knowledge, the forbearance of the subsequent knowledge, and the subsequent knowledge, which are the nature of four each. The Ornament for Clear Realization states: "On the truths such as suffering, Dharma-knowledge and subsequent knowledge, forbearance and knowledge, this nature of moments, is the activity of the path of seeing in the mode of all-knowing." And its commentary states: "On each truth, there is the forbearance of the Dharma-knowledge, the Dharma-knowledge, the forbearance of the subsequent knowledge, and the subsequent knowledge. Thus, the nature of sixteen moments is the path of seeing in the context of all-knowing." Moreover, the physical basis for the arising of this wisdom is the same as the great and supreme Dharma, therefore it can be any of the six types of beings, not like the view of the Hearers. The mental basis is the four dhyanas. The cause is the ultimate supreme Dharma, which is the direct cause and the indirect cause of the collection of auxiliary conditions. The result is the generation of the latter two paths. In terms of its essence, depending on the distinction of the four truths, it relies on abandoning the defilements of the realms, hence it is sixteen moments. Among the defilements and the antidotes, the former includes the five views: the view of the aggregates, the view of extremes, the wrong view, the view of holding views as supreme, and the view of holding vows and observances as supreme, as well as the five non-views: desire, anger, pride, ignorance, and doubt. These ten, in the desire realm, each of the four truths gives rise to ten afflictions in a distorted manner, hence there are forty. In the two upper realms, each of the four truths gives rise to nine distorted afflictions, excluding anger, hence there are seventy-two. Thus, the one hundred and twelve afflictions included in what is to be abandoned by seeing. The Compendium of Topics states: "The one hundred and twelve afflictions are the types of afflictions to be abandoned by seeing." In the four dhyana grounds and the four formless absorptions, anger does not arise because of the pacification of the continuum.
Tibetan
་བརླན་པར་བྱས་པས་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་པ་ཁོང་ཁྲོའི་གཞི་དགུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགུ་ནི་བདག་ལ་སྔར་ཡང་གནོད་པ་བྱས། །ད་ལྟ་བྱེད། མ་འོངས་པ་ནའང་བྱེད་པར་འགྱུར་སྙམ་པ་གསུམ། དེ་བཞིན་དུ་གཉེན་ལའང་གསུམ། བདག་གི་དགྲ་ལ་ཕན་བཏགས་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་སྟེ་དགུའོ། །དེའང་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་གིས་ལོག་པར་འཇུག་ཚུལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་མཚོན་ན། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་བདག་དང་བདག་གི་བར་འཛིན་ཏོ། །མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་དུ་འཛིན་ཏོ། །ལོག་པར་ལྟ་བས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་མེད་པར་འཛིན་ཏོ། །མ་རིག་པས་སྡུག་བདེན་གྱི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་བཞིན་དུ་འཇུག་གོ །ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཡིན་མ་ཡིན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བཞིན་དུ་འཇུག་གོ ། འཇུག་ཚུལ་ལྔ་པོ་དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ཞེན་ཅིང་ཆགས་པར་བྱེད་དོ། །ང་རྒྱལ་གྱིས་རློམ་ཞིང་ཁེངས་པར་བྱེད་དོ། །ལྟ་བ་མཆོག་འཛིན་གྱིས་མཆོག་དམ་པར་འཛིན་ཏོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་གྱིས་དག་གྲོལ་གྱི་ལམ་དུ་འཛིན་ཏོ། ཁོང་ཁྲོས་འཇུག་ཚུལ་ལྔ་པོ་དེ་དང་མི་མཐུན་པ་ལ་ཁྲོ་བའི་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་ཇི་ལྟ་བར་བདེན་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལའང་དེ་བཞིན་དུ་འཇུག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེའང་འགོག་བདེན་གྱི་མིང་ལ་དམིགས་ནས་འཇུག་གི་དོན་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉེན་པོའི་དབྱེ་བ་ནི། ཁམས་གསུམ་ཀའི་ཉོན་མོངས་པ་མཐོང་བས་སྤང་བྱ་དྲིལ་ནས་སྤོང་བས། དེའང་སྡུག་བསྔལ། ཀུན་འབྱུང༌། འགོག་པ། ལམ་བདེན་རྣམས་ཀྱི། ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་བཞི་བློ་རྫས་གཅིག་ལྡོག་པ་བདེན་བཞི་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་པའི་ཆ་བཞི་ཡིན་པས་ན་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་སྐྱེས་དུས་མཐོང་སྤང་གི་ས་བོན་རྩ་བ་ནས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཡིན་པས། མཐོང་སྤང་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་གཉིས་པོ་རྣམས་སྐད་ཅིག་གིས་སྤོངས་སོ། །དེའང་བདེན་བཞི་སོ་སོའི་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའི་ཉེ་རྒྱུ་དང་དེའི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་ནུས་ལྡན་གཉིས་པོ་དེ་ཕྲད། དུས་གཉིས་པ་ལ་དངོས་རྒྱུ་དང་དེའི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་ནུས་མེད་གཉིས་པོ་དེ་ཕྲད། དུས་གསུམ་པ་ལ་ཆོས་བཟོད་བཞི་པོ་སྐྱེ་བ་དང་དེའི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་ཕྲ་མོ་མཐའ་དག་འགག་པ་དུས་མཉམ་དུ་བྱས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤོང་སྟེ། རྒྱུད་བླ་ལས། ཇི་ལྟར་མྱུག་སོགས་རིམ་སྐྱེས་པས། །ས་བོན་ཤུན་པ་གཅོད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་དེ་ཉིད
Chinese
因为已经湿润，所以一切都感到痛苦，没有愤怒的九个根源。九个是：我过去已经受到伤害，现在正在受到伤害，将来也会受到伤害，这样想有三种。同样，对亲人也有三种。希望我的敌人得到好处等等，有三种，总共九种。这些烦恼使人误入歧途的方式，以苦谛为例，就是：有身见认为苦谛是我和我所。边执见认为苦谛是有或无、常或断。邪见认为苦谛不存在。无明在不了解苦谛的体性的情况下介入。怀疑在怀疑这五个蕴是否是苦谛的情况下介入。对于这五种介入方式，贪欲会执着和贪恋。我慢会傲慢和自满。见取见认为它是最殊胜的。戒禁取见认为它是清净解脱的道路。愤怒会对与这五种介入方式不一致的事物产生愤怒之心。对于苦谛是如此，对于其余的谛，也应理解为同样的方式介入。这是专注于灭谛的名称而介入，而不是专注于其意义。对治的差别是：通过见到三界的烦恼，将所有应断之物全部断除。也就是苦、集、灭、道四谛的法智忍，是智慧的同一种物质，但反过来，是观待四谛各自的四个部分，因此，在一刹那生起时，从根本上断除见道所断之物的种子的对治，就是无间道。因此，一百一十二种见道所断之物在一刹那间被断除。也就是四谛各自的法智忍的近取因，和作为其自性的应断之物有能力者二者相遇。第二个时刻，是实有因和作为其自性的应断之物无能力者二者相遇。第三个时刻，四法忍生起，与其自性的应断之物的微细种子全部灭尽，以同时发生的方式断除。如《宝性论》所说：犹如苗等次第生，断除种子与外壳，如是彼亦然。
English
Because it has been moistened, everything feels painful, and there are no nine roots of anger. The nine are: I have been harmed in the past, I am being harmed now, and I will be harmed in the future, these are three thoughts. Similarly, there are three for relatives. Hoping that my enemies will benefit, etc., there are three, making a total of nine. The way these afflictions lead one astray, taking the truth of suffering as an example, is: The view of the aggregates holds the truth of suffering as self and mine. The extreme view holds the truth of suffering as existent or nonexistent, permanent or impermanent. The wrong view holds that the truth of suffering does not exist. Ignorance intervenes without understanding the nature of the truth of suffering. Doubt intervenes while doubting whether these five aggregates are the truth of suffering. For these five ways of intervening, attachment clings and is attached. Pride is arrogant and conceited. View of holding views as supreme holds it as the most supreme. View of holding ethics and asceticism as supreme holds it as the path of purification and liberation. Anger makes the mind angry at things that are inconsistent with these five ways of intervening. Just as it is with suffering, it should be understood that the remaining truths also intervene in the same way. This is intervening by focusing on the name of the truth of cessation, not focusing on its meaning. The difference in antidotes is: By seeing the afflictions of all three realms, all that should be abandoned is completely abandoned. That is, the four truths of suffering, origin, cessation, and path, the forbearance of knowing the Dharma, are the same substance of wisdom, but conversely, they are four parts that depend on each of the four truths, so when it arises in one instant, the antidote that eradicates the seeds of what is to be abandoned on the path of seeing from the root is the uninterrupted path. Therefore, the one hundred and twelve things to be abandoned on the path of seeing are abandoned in an instant. That is, the immediate cause of the forbearance of knowing the Dharma of each of the four truths, and the two who are capable of being abandoned as its nature, meet. In the second moment, the actual cause and the two who are incapable of being abandoned as its nature meet. In the third moment, the arising of the four Dharma forbearances and the simultaneous cessation of all the subtle seeds of what is to be abandoned as its nature are abandoned in a way that occurs simultaneously. As stated in the Uttaratantra: Just as sprouts and others arise in sequence, cutting the seed and the husk, so it is.