Tibetan
་བ་དང༌། དེ་ལ་སོ་སོར་དཔྱོད་པའི། སེམས་ནི་དང་པོར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུས་སྟོང་ ཞིང༌། །བར་དུ་གནས་དང་ཐ་མར་འགག་པས་སྟོང༌། ཁ་དོག་དབྱིབས་མེད་ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་མེད། །འདས་པ་འགགས་ཤིང་མ་འོངས་མ་སྐྱེས་ལ། །ད་ལྟ་མི་གནས་ཕྱི་ནང་གང་ནའང་མེད། །ནམ་མཁའ་འདྲ་ཞིང་སྤྲོས་དང་བྲལ་བར་ཤེས། །འདི་ལྟ་སེམས་དེ་ནི་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་བ་རྟོག་པས་བསླད་པ་སྟེ། དོན་ལ་ངོ་བོ་གང་ཡང་མེད་པ་ལ་སྐྱེ་རྒྱུ་མེད་པས་དང་པོར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུས་སྟོང༌། མ་སྐྱེས་པ་ལ་གནས་མཁན་མེད་པས་གནས་པ་ངོ་བོས་སྟོང༌། མི་གནས་པ་ལ་འགག་རྒྱུ་མེད་པས་འགག་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང༌། ཁ་དོག་མེད། དབྱིབས་མེད། བསྟན་དུ་མེད། ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་དུ་བཙལ་ཞིང་དཔྱད་ཀྱང་མི་རྙེད་དེ། མ་རྙེད་པའི་ངང་དེ་དཔེ་ནམ་མཁའ་ལྟར་ངོས་གཟུང་དཔྱད་ར་མེད་པར་སང་ངེ་བ་ཡངས་ཕྱམ་མེ་བ་བྱ་བྱེད་དང་བྲལ་བ་ཞིག་འབྱུང་བ་ནི་ཆོས་སྐུ་རང་ལུགས་ཀྱི་དགོངས་པ་སྟེ། བདེ་བ་རབ་འབྱམས་ལས། རྩ་བ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ནི། །བཙལ་བས་མ་རྙེད་ངོས་གཟུང་མེད། །ཇི་བཞིན་ཡེ་བཞིན་སྟོང་པའི་ངང། །བརྗོད་བྲལ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཞེས་སོ། ། གློད་ནས་བཞག་པ་ནི། དུས། དེ་ཚེ་སེམས་ལ་གང་ཡང་མི་བསམ་པར། །ཆད་པ་ངལ་གསོ་བཞིན་དུ་ལྷོད་ཀྱིས་གློད། །ཅི་ཡང་མི་བསམ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བོར། ། ཐམས་ཅད་གཉིས་མེད་མཉམ་པའི་ངང་ལ་གཞག །ཁུར་གྱིས་དུབ་པ་ངལ་གསོ་བ་ལྟར་སྔར་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་རྣམ་པས་དཔྱད་པའི་གོམ་པ་དོར་བས་ངལ་བ་ན་མཐའ་གཏུགས་པའམ་ངལ་སར་སླེབ་པ་ལྟར་ཕྱམ་གྱིས་སོང་བ་སྟེ། རང་ལུགས་སུ་ལྷོད་ཀྱིས་གློད་པས་དྲན་བསམ་གང་ཡང་མེད་ལ་རིག་པའི་མདངས་བདེ་བ་དང་བཅས་པ་མ་འགགས་པར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཁྲོལ་ལེ་ཤིགས་སེ་བུན་ནེ་བའི་ངང་ལ་གཞག་གོ །དོ་ཧ་ལས། འཇུར་བུས་བཅིངས་པའི་སེམས་དེ་ནི། །གློད་ན་གྲོལ་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །རྨོངས་རྣམས་གང་གིས་འཆིང་གྱུར་པ། ། མཁས་རྣམས་དེ་ཡིས་རྣམ་པར་གྲོལ། །ཞེས་སོ། །སྤྱིར་ཡང་སེམས་ནི་བསྒོམས་ཏེ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་ན་འཕྲོ་རང་འཕྲོ་ལ། གང་དགར་སོང་ཞིག་ཅེས་གློད་ན་རང་སོར་གནས་པ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཏེ་རྔ་མོ་དང་འདྲ་བར། དེ་ཉིད་ལས། བཅིངས་པ་དག་ནི་ཕྱོགས་བཅུར་འགྲོ་བར་རྩོམ། །ཐོངས་པར་གྱུར་ན་མི་གཡོ་བརྟན་པར་གནས། །གོ་ལོག་རྔ་མོ་ལྟ་བུར་བདག་གིས་རྟོགས། །བུ་ཁྱོད་རྣམས་ཀྱང་རང་ལ་ཅེར་ཏེ་ལྟོས། །ཞེས་སོ། །དེའང་གཟིངས་ཀྱི་བྱ་རོག་ལྟར་སེམས་ཀྱང་འཕྲོ་རུ་བཅུག་ནས། ད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ནང་དུ་མ་འོང་ཞིག་ཅེས་བྱས་ན། ཕྱི་ཡུལ་འཕྲོ་བ་བཞིན་བྱས་ཀྱང་ནང་དུ་ལོག་ནས་སྟོང་པ་རང་གནས་ཀྱི་དགོངས་པ་ལ་སྔ་མ་ལྟར་གནས་པའང༌། དེ་ལས། ཡུལ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་སྟེ་བསྟོན་བྱ་མིན། །སྟོང་པ་འབའ་ཞིག་གིས་ནི་སྤྱད་པར་བྱ། །ཇི་ལྟར་གཟིངས་ལས་འཕུར་བའི་བྱ་རོག་ནི། །བསྐོར་ཞིང་བསྐོར་ཞིང་སླར་ཡང་དེ་རུ་བབས། །ཞེས་སོ། ། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་རྣམས་ལ་སེམས་འཕྲོ་བའི་དུས་སུ། ཡུལ་བདེན་པར་མེད་པས་བློ་ཡང་སྐད་ཅིག་གིས་དེ་ལ་བརྟེན་པར་མི་བྱེད་དེ་རང་ལོག་ནས་དཔྱད་ར་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གནས་སོ། །དཔེ་ཕྱིའི་རྒྱ་མཚོ་ལ་གཟིངས་ཁ་ནས་འཕུར་བའི་བྱ་རོག་ཕྱིའི་ཡུལ་ལ་མི་བརྟེན་པར་གཟིངས་དེ་ཉིད་དུ་བབས་པ་བཞིན་ནོ། །རྟོགས་པ་འཆར་ཚུལ། བསྒོམ་པའི་ཚུལ། དེ་ཡིས་ངར་འཛིན་གང་ཟག་བདག་མེད་ཅིང༌། །འཛིན་པའི་སེམས་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས། །དེ་ལྟར་ང་དང་བདག་ཏུ་ཞེན་པའི་རྣམ་རྟོག་རྩད་བཅད་པས་མ་རྙེད་པའི་དོན་ལ་གོམས་པས་འཛིན་བྱེད་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པས་འཛིན་པ་རང་བཞིན་མེད་ལ། སྔར་གཟུང་ཡུལ་ངོ་བོ་མེད་པས་གཟུང་བ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་ཏེ། བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པར་རྟོགས་པས་འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་དང་སྐྱེ་མཁན་གཉིས་མ་གྲུབ་སྟེ་འཁོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲོལ་བ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དགོངས་པར་ཕྱིན་པའོ། །དེའང་འཁོར་བ་སེམས་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། དོ་ཧ་ལས། འཁོར་བའི་རང་བཞིན་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཞེས། །རྨོངས་རྣམས་མདའ་བསྣུན་གྱིས་སྨྲས་ཙེན་ན་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་དུས་ཚེ་འདིར་མ་གྲོལ་ཡང་ཕྱི་མར་གྲོལ་ངེས་ཏེ། དབུ་མ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། དེ་ཉིད་ཤེས་པས་གལ་ཏེ་འདིར། །མྱ་ངན་འདས་པ་མ་ཐོབ་ཀྱང༌། །སྐྱེ་བ་ཕྱི་མར་འབད་མེད་པར། །ངེས་པར་འཐོབ་འགྱུར་ལས་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དཔེ་དགེ་བའམ་མི་དགེ་བ་རླབས་ཆེ་བས་མི་མྱོང་མི་སྲིད་པར་ཕྱི་མ་ལ་མྱོང་བར་འགྱུར་པའི་ལས་བཞིན་ཏེ་ངེས་པར་མྱོང་འགྱུརགྱི་ལས་བཞིན་ཞེས་སོ། ། བརྟན་པ་ཐོབ་ཚུལ་ནི། ཞི་ལྷག་སོ་སོར་བརྟན་པ་ཐོབ་པ། དེ་ནས་ཟུང་འཇུག་གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །སྣང་སེམས་གཉིས་མེད་ཆུ་དང་ཆུ་ཟླ་བཞིན། །རྫིང་བུར་ཆུ་ཟླ་ཤར་དུས་ཆུ་དང་ཟླ་གཟུགས་ཐ་དད་མེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་དང་སྣང་བ་འཛིན་པའི་དུས་དེའི་བློ་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། །སྣང་བ་ནི་གཟུང་བའོ། །སྣང་ཡུལ་ལ་མི་ཟེར་བ་ཡིན་པར་གོ་བར་བྱའོ། །སྣང་ཡུལ་དང་དེའི་སྟོང་པ་གཉིས་ཆུ་དང་ཆུ་ཟླ་ལྟར་གཉིས་མེད་གནས་སོ། ། གཉིས
Chinese
，並且對此一一進行觀察。心，最初生起之因是空性的。中間的住和最後的滅也是空性的。沒有顏色，沒有形狀，本質無法辨識。過去已滅，未來未生。現在不住留，內外任何地方都沒有。了知其如虛空，遠離戲論。如此，此心看似存在，實則是被妄念所迷惑。實際上，因為沒有任何本質，所以沒有生起的因，最初生起的因是空性的。因為沒有生起，所以沒有住留者，住留的本質是空性的。因為不住留，所以沒有滅，滅是自性的空性。沒有顏色。沒有形狀。無法指示。在外內之間尋找和觀察也找不到。找不到的狀態，就像虛空一樣，沒有辨識和觀察的餘地，空曠、寬廣、坦然，遠離作為，這就是法身自性的見解。在《無邊安樂》中說：「無根的心性，尋找也找不到，無法辨識。如實、本然的空性狀態，不可言說，自生智慧。」 釋放而安住：時間。那時，心中什麼也不想，像休息一樣放鬆。什麼也不想，捨棄作意。一切安住在無二平等的狀態中。就像被重擔壓垮而休息一樣，捨棄了先前以分別念觀察的步驟，就像到達疲憊的終點或休息的地方一樣，坦然放鬆。自性上，放鬆時，沒有任何思念，但覺性的光芒和樂受沒有停止，一切顯現都安住在鬆坦、清澈、空曠的狀態中。《多哈》中說：「被繩索束縛的心，放鬆就解脫，毫無疑問。愚昧者被什麼束縛，智者就用它來解脫。」 一般來說，心如果被專注地抓住，就會自然散亂。如果放任它隨意遊走，它就會安住在本位，這是法性，就像木偶一樣。正如那裡面所說：「被束縛者試圖向十方遊走。一旦放開，就會不動而安住。我認為這就像一個倒置的木偶。孩子們，你們也要盯著自己看。」 就像船上的烏鴉一樣，心也被放任遊走，現在一點也不會回到裡面
English
, and individually examine it. The mind, the cause of its initial arising is emptiness. The abiding in the middle and the cessation at the end are also emptiness. It has no color, no shape, and its essence cannot be identified. The past has ceased, and the future has not yet arisen. The present does not abide, and it is nowhere, neither inside nor outside. Know it to be like the sky, free from elaboration. Thus, this mind appears to exist, but it is actually deluded by conceptual thoughts. In reality, because it has no essence whatsoever, there is no cause for arising, so the cause of its initial arising is emptiness. Because there is no arising, there is no one to abide, so the essence of abiding is emptiness. Because there is no abiding, there is no cessation, so cessation is the emptiness of its own characteristic. It has no color. It has no shape. It cannot be pointed out. Searching and examining in the three times of past, present and future, one cannot find it. That state of not finding it, like the sky, is without identification or examination, clear, vast, and free from action. This is the view of the Dharmakaya's own nature. In the "Boundless Bliss," it says: "The nature of mind, without root, cannot be found by searching, and cannot be identified. The state of emptiness, as it is, primordially, is inexpressible, self-arisen wisdom." Releasing and resting: Time. At that time, without thinking anything in the mind, relax and release as if taking a break. Do not think anything, abandon mental activity. Rest everything in the state of non-duality and equality. Just as one rests when exhausted by a burden, abandoning the steps of examining with conceptual thoughts, one goes forth in a relaxed manner, as if reaching the end of fatigue or the place of rest. In its own nature, by relaxing and releasing, there is no thought or memory, but the radiance of awareness and bliss are uninterrupted, and all appearances rest in a state of openness, clarity, and emptiness. In the Doha, it says: "The mind bound by ropes, when released, is liberated without doubt. What binds the ignorant, the wise liberate themselves with." In general, if the mind is meditated upon and held single-pointedly, it will naturally scatter. If it is released to go wherever it pleases, it will remain in its own place, which is its nature, like a puppet. As it says there: "Those who are bound try to go in ten directions. Once released, they remain unmoving and stable. I understand this to be like an inverted puppet. Children, you too, stare at yourselves." Like the crow on a ship, the mind is also allowed to wander, and now it will not return inside even a little.
Chinese
如果这样做，就像心识向外境散乱一样，但向内返回后，仍然安住在空性自住的境界中。因此说：外境本身是清净的，不是所要显示的对境。 应当仅仅以空性来行事。 就像从船上飞起的乌鸦，盘旋往复，最终仍回到船上一样。 当心识向色等外境散乱时，因为外境并非真实存在，所以心识也不会片刻停留在上面，而是自然返回，安住在无所寻觅的空性中。 例如，就像从外海的船上飞起的乌鸦，不依赖外境，而是回到船上一样。 证悟生起的方式，修习的方式： 由此了悟我执，有情无我，以及执著之心无自性。 如此一来，通过断除对我和我的执著，习惯于无所得的境界，因为能执著的补特伽罗无我，所以执著也无自性。 之前所执著的对境没有自性，因此所执著也是无我的。 通过了悟二种我空，轮回中出生的处所和出生者二者皆不成立，因此从轮回的自性中解脱，这就是到达了涅槃的境界。 轮回与心识并非他体，因此，《多哈》中说：轮回的自性即是心识的本性。 愚昧之人以箭相击而说，要知道这一点。 如此证悟之时，即使今生未能解脱，来世也必定解脱。《四百论》中说：若以智慧知此义，于此未得涅槃果，来世无勤亦能得，如业决定成熟时。 例如，善或不善的业力巨大，不可能不经历，来世必定会经历，就像必定会成熟的业力一样。 获得稳固的方式是：分别获得止和观的稳固。 之后，俱生双运的智慧是：显现与心识二者无别，如同水与水中的月亮。 就像池塘中月亮显现时，水和月亮的影像没有差别一样，显现和执著显现之时，那个心识是无二的。 显现是所取。 应当理解为不是指显现的对境。 显现的对境和它的空性二者如同水和水中的月亮一样，安住在无二之中。
English
If it is done like that, it is like the mind scattering towards external objects, but returning inwards, it still abides in the understanding of emptiness, abiding in its own place as before. Therefore, it is said: The object itself is pure, not something to be shown. One should act only with emptiness. Just as a crow flying from a ship, circles around and returns to it again. When the mind scatters towards objects such as forms, since the objects are not truly existent, the mind does not rely on them even for a moment, but naturally returns and abides in emptiness where there is no searching. For example, just as a crow flying from a ship on the outer ocean does not rely on external objects, but returns to the ship itself. The way realization arises, the way of meditation: By that, one realizes that the self-grasping, the person is without self, and the mind that grasps is without inherent existence. In that way, by cutting off the thoughts of clinging to "I" and "mine," and becoming accustomed to the meaning of non-finding, since the grasping person is without self, the grasping is also without inherent existence. Since the object of grasping previously grasped has no essence, it is realized that the grasped is also without self. By realizing the emptiness of the two selves, the place of birth and the one who is born in samsara are not established, so liberation from the nature of samsara is to have gone to the understanding of nirvana. Also, samsara is not other than the mind, therefore, it is said in the Doha: The nature of samsara is the very essence of the mind. Know that the foolish speak by striking arrows. When one realizes in that way, even if one is not liberated in this life, one will surely be liberated in the next life. It is said in the Four Hundred Verses: If one knows that meaning with wisdom, even if one does not attain nirvana here, one will attain it effortlessly in the next life, just like the ripening of karma. For example, just as a great wave of virtue or non-virtue cannot be avoided, one will surely experience it in the next life, just like karma that will surely ripen. The way to gain stability is: to gain stability separately in shamatha and vipashyana. After that, the innate wisdom of union is: appearance and mind are non-dual, like water and the moon in water. Just as when the moon appears in a pond, there is no difference between the water and the image of the moon, appearance and the mind that grasps appearance are non-dual at that time. Appearance is the object to be grasped. It should be understood that it does not refer to the object of appearance. The object of appearance and its emptiness both abide in non-duality, like water and the moon in water.