Tibetan
བ་ཏུ་འབརཞིང༌། རང་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་བསྲེག་པ་མཁས་པ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་རི་བོ་དང་མཉམ་པའི་གང་ཟག །རྟོག་གེ་སྤྲོས་པའི་སྤུན་པས་བསྐྱོད་པའི་སེམས། །རྣམ་གཡེང་རླུང་ལྟར་གཡོ་བས་མི་རྟོགས་ཀྱི། ། བསལ་གཞག་་འགྲོ་འོང་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །ཀུན་བྱེད་ཡེ་ཤེས་དྲི་མེད་ངོ་བོ་ཉིད། །ཇི་བཞིན་བཞག་པས་དེ་བཞིན་མཐོང་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཤིས་སམ་བབས་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ། ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། བྱིས་པ་ངན་པ་རྟོག་གེ་བ། །རོ་དང་འདྲ་བས་དེ་དག་བརྟགས། །ཞེས་པ་དག་གིས་བརྟགས་པའི་ཀུན་དུ་སྤྲོས་པའི་དྲ་བ་ཆེན་པོ་སྟོང་དུ་མཆེད་པའི་ཆོས་ལྟར་མ་ཡིན་གྱི། ཆོས་དང་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡེ་ནས་རྣམ་པར་དག་པས་གྲུབ་བསམ་མེད་པ་སྟེ། ནམ་མཁའ་རིན་པོ་ཆེའི་མདོ་དང་གཤེད་དམར་གྱི་རྒྱུད་ལས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ཉིད་བྱམས་པས་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དང་རྒྱུད་བླར་བཀོད་པ་ལས། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །གཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་བལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ན་རྣམས་པར་གྲོལ། །ཞེས་པ་ལྟ་བུའམ། དྲི་མ་ཡེ་ནས་མེད་པས་བྱང་བ་དང༌། ཡོན་ཏན་ཡེ་ནས་རྫོགས་པས་ཆུབ་པ་ དང༌། །འཆར་ཚུལ་ཅིར་ཡང་མ་འགག་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྐུ་གསུམ་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་བསྟན་པ་ནི། ཀུན་བྱེད་ལས། བྱང་བའི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། །སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་ནི། །རང་བྱུང་ཡེ་ནས་རྣམ་དག་པས། ། ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོས་བྱས་པ་ཀུན། །ཀུན་བཟང་ཉིད་དུ་རྣམ་དག་པས། །བྱང་ཞེས་བྱ་བར་བཤད་པ་་ཡིན། །ཆུབ་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ལྟ་སྟེ། །སྙིང་པོ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ དེས། །སྣང་བ་དང་ནི་སྲིད་པ་དང༌། །སྣོད་དང་བཅུད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་དང༌། །དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང༌། ཁམས་གསུམ་རྒྱུད་དྲུག་སེམས་ཅན་ དང༌། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་ལ། །ཀུན་ལ་ཆུབ་སྟེ་ཁྱབ་པར་གནས། ། དེས་ན་ཆུབ་ཅེས་བྱ་བར་བཤད། །སེམས་ཀྱི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། །སྙིང་པོར་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དེས། །སྣང་སྲིད་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་ལ། །འཇུག་ཅིང་དབང་སྒྱུར་གསལ་བར་སྤྱོད། །དེས་ན་སེམས་ཞེས་བྱ་བར་བཤད། །ཅེས་སོ། །དེའང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་དག་པས། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པའི་དགོངས་པ་ཤེས་ན་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། སེམས་ཉིད་ཀྱང་འོང་བ་དང་འགྲོ་བ་མེད་པར་རྟོགས་ནས་ཉོན་མོངས་པ་གང་ལའང་སྐྱེ་འགག་མེད་པས་སྤང་གཉེན་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་ནས་མ་སྤངས་རང་སར་དག་པ་སྟེ། མི་ཟད་པའི་གཏེར་མཛོད་མན་ངག་གི་གླུ་ལས། ཉོན་མོངས་གཉེན་པོ་གཉིས་སུ་བྱེད་པ་ག་ལ་ཡོད། །དེ་ལྟར་རྩོལ་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་འཁོར་བར་འཆིང༌། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར། གནད་མཐོང་བས་གྲོལ་བ་ནི་ཡུལ་སྤང་བ་ལ་མི་ལྟོས་པར་གྲོལ་ཏེ། རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་དང་དེར་འཛིན་པར་རང་ངོ་ཤེས་པས་སྐད་ཅིག་གིས་རང་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ཡུལ་སྤངས་ནས་གྲོལ་བར་འདོད་པ་་ཡིན་ཀྱང༌། ཡུལ་དང་སེམས་སུ་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་མི་འཆིང་གི །དེ་ལ་ཞེན་ན་་འཆིང་བས་འཛིན་ཞེན་སྤང་བར་གདམས་པ་ནི། ཏིལླི་པས། སྣང་བས་མི་་འཆིང་ཞེན་པས་འཆིང༌། །ཞེན་པ་ཆོད་ཅིག་ནཱ་རོ་པ། །ཞེས་པ་དང༌། དོ་ཧ་ལས། གལ་ཏེ་ཡིད་དུ་འོང་ངོ་མཉམ་པའི་སེམས། །སྙིང་ལ་འབབ་ཅིང་གཅེས་པར་བྱས་ན་ནི། །ཏིལ་གྱི་ཤུན་པ་ཙམ་གྱི་ཟུག་རྔུས་ཀྱང༌། །ནམ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཟིག་བསྐྱེད་པར་ཟད། །ཅེས་སོ། །སྣང་ཙམ་ནི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ངོ་བོར་མེད་པས་ཞེན་འཛིན་མི་བྱའོ། །དེའང་སེམས་ཉིད་མ་སྐྱེས་པའི་ངོ་བོར་དང་པོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཙམ་ལས། དུས་ཐམས་ཅད་་དུ་བློས་རྟོག་དཔྱོད་འབའ་ཞིག་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་དཔྱོད་བྱས་ཀྱང་རང་བཞིན་སྔ་མ་ལས་ལྷག་པ་མེད་ལ། སྤྲོས་པས་ཀུན་ཏུ་འཆེལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། རང་བཞིན་མ་བཅོས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། །བརྟག་དང་དཔྱད་པ་མང་པོས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལས། དཔེར་ན་མི་གཅིག་ལ་དུག་མདའ་ཕོག་ན་དེ་མྱུར་དུ་ཕྱུང་ན་ནད་ལས་ཐར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་སྒྲོ་ལས་བྱུང་ངམ། སྨྱུག་མ་ལས་བྱུང་ངམ། མདེའུ་ལས་བྱུང་ངམ་ཞེས་རྟོག་ན་ནད་དེ་རྒྱས་ནས་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཏན་ཚིགས་མང་པོ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་བྱས་པས་སེམས་རྟོག་པའི་དབང་དུ་སོང་བས། དེས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མཆེད་ཅིང་ལྡང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྣམས་པར་མི་རྟོག་པར་སེམས་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། །དེའང་ཚིག་ཙམ་གྱིས་དོན་ལ་རྟོག་ཅིང་གོ་ཡུལ་ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱིས་གནས་ལུགས་རྟོགས་པར་རློམ་ལ། ཤེས་པས་སུ་ཞིག་འཚེངས་ཤིང་མི་ཤེས་པས་གང་ཞིག་་འཕུང་བའི་ཆོས་ལ་རྩོད་པ་དང་སྤྲོས་པ་འཆེལ་བས་ཡང་དག་པའི་དེ་ཉིད་ལས་རིང་སྟེ། དོ་ཧ་ལས། སྐྱེ་བོ་མ་ལུས་ལྷག་པར་སུན་འབྱིན་ཞིང༌། །ང་རྒྱལ་སྐྱོན་གྱིས་དེ་ཉིད་མཚོན་མི་ནུས། །ཞེས་པ་དང༌། ཀྱེ་ཧོ་བུ་ཉོན་རྩོད་པའི་རོ་ནི་དགའ་བས་ཡང་དག་གནས་ཤེས་པ། །འགྲོ་ལ་འཆད་ཅིང་འདོན་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྟོགས་པས་ནུས་མིན་ཏེ། །ཞེས་པ་དང༌། དགོངས་པ་
Chinese
像火一样燃烧，那人精通焚烧自己和他人的相续，其傲慢之心与山一样高。心被分别念的蔓草所驱动，像散乱的风一样摇动而无法理解。断除和安立、没有来去的菩提心，是普作（藏文：ཀུན་བྱེད།）智慧的无垢自性。如实安住，便能如实见到。这被称为本性或状态的自性。如《楞伽经》所说：“恶劣的孩童是思辨者，他们像尸体一样被考察。”像这样，考察所产生的普遍戏论的大网，并非像蔓延到空虚的法一样，而是法和心的实相本来就是清净的，没有造作和思虑。正如《虚空宝经》和《红阎摩敌续》中所说的那样，慈氏菩萨在《现观庄严论》和《宝性论》中阐述道：“此中无有应断者，亦无少许应安立，如实观见真实性，如实见已得解脱。”或者说，由于本来没有垢染而清净，由于功德本来圆满而证悟，由于显现方式没有任何阻碍，所以称为菩提心。这表明三身本来就是任运成就的。《普作》中说：“清净的意义是这样的：心髓菩提心，自生本来就清净，普作王所作的一切，在普贤（藏文：ཀུན་བཟང་།）的自性中清净，所以被称为清净。证悟的意义是这样的：心髓自生智慧，显现和存在，以及器世界和有情，三世诸佛，三界六道众生，以及真如，都证悟并周遍存在于一切之中，所以被称为证悟。心的意义是这样的：心髓自生智慧，进入并控制一切显现和存在，器世界和有情，清晰地运作，所以被称为心。”因此，一切法自性无二且清净，如果了解无自性的密意，就是了解本性的实相。并且，如果证悟到心性没有来去，那么任何烦恼都不会生灭，因此证悟到断除和对治无二，不舍弃而自性清净。
English
Like a fire blazing, that person is skilled at burning the continuum of self and others, their pride as high as a mountain. The mind is driven by the creepers of conceptual proliferation, moving like a scattered wind and unable to comprehend. The bodhicitta, free from elimination and establishment, without coming or going, is the stainless essence of the wisdom of the All-Creating (Tibetan: ཀུན་བྱེད།). By abiding as it is, one sees it as it is. This is called the nature or the self-nature of the state. As it says in the Lankavatara Sutra, "Evil children are speculators, they examine them like corpses." Like this, the great net of universal proliferation that arises from examination is not like a Dharma that spreads into emptiness, but rather the reality of Dharma and mind is primordially pure, without fabrication or thought. Just as it is said in the Akashagarbha Sutra and the Red Yamari Tantra, Maitreya explains in the Ornament of Clear Realization and the Uttaratantra, "Here there is nothing to be eliminated, nor is there anything to be established, look directly at the true reality, having seen the true reality, one is liberated." Or, because it is pure from the beginning without defilement, because it is enlightened from the beginning with the perfection of qualities, and because there is no obstruction in the way it appears, it is called the mind of bodhi. This shows that the three kayas are spontaneously accomplished from the beginning. In the All-Creating it says, "The meaning of purification is like this: the heart essence, the mind of bodhi, is self-born and primordially pure, all that is done by the All-Creating King is pure in the nature of Samantabhadra (Tibetan: ཀུན་བཟང་།), therefore it is called purification. The meaning of enlightenment is like this: the heart essence, self-born wisdom, phenomena and existence, and the container and its contents, all the Buddhas of the three times, the sentient beings of the three realms and six classes, and suchness, all are enlightened and pervade everything, therefore it is called enlightenment. The meaning of mind is like this: the heart essence, self-born wisdom, enters and controls all phenomena and existence, the container and its contents, and operates clearly, therefore it is called mind." Therefore, all dharmas are by nature non-dual and pure, if one understands the intention of no self-nature, one understands the reality of nature. And, if one realizes that the nature of mind has no coming or going, then no afflictions will arise or cease, therefore one realizes that elimination and antidote are non-dual, and without abandoning, it is self-purifying.
Chinese
如《无尽宝藏口诀之歌》所说：“烦恼对治岂有二？如是勤奋之士缚于轮回。”如是说，要害见而解脱，不依赖于舍弃外境而解脱，如梦境之境与执著，以自识而刹那自解脱。其他认为舍弃外境而解脱者，仅以境与心显现并不束缚，若执著于彼则束缚，故劝诫舍弃执著，如帝洛巴云：“显现不缚，执著缚。断执著，那若巴。”又如《道歌》云：“若于悦意不悦意平等之心，落于心间而珍爱之，则如芝麻皮之微痛，亦将徒增痛苦。”显现仅是，于取舍之自性中无有，故不应执著。彼亦当于心性本初未生之自性中证悟，非于一切时中唯以分别思择，纵思择亦无胜于先前之自性，以戏论而遍计，如《总集经》云：“于未造作之自性如虚空，以多番观察思择有何用？”又如《法王经》云：“譬如一人中毒箭，若速拔出则脱离病痛。若不如是，而思索自箭羽所出？竹所出？箭头所出？则病痛增盛而死。如是于众多理智思择，则心为分别所使，彼则烦恼滋长增长。如是故，不分别而安住于心。”彼亦仅以言词而思索义理，以少许理解而自诩证悟实相，以知识而谁增盛？以无知而谁衰败之法而争论与戏论，远离真实之彼性，如《道歌》云：“一切众生尤为责难，以我慢之过失不能证悟彼性。”又云：“嗟！听闻之子，争论之味，喜悦而真实安住者，于行者讲说与念诵等不能证悟。”如是意。
English
As it is said in the "Song of the Instructions of the Inexhaustible Treasury": "How can there be two antidotes to afflictions? Such diligent individuals are bound in samsara." As it is said, liberation through seeing the essential point does not depend on abandoning external objects; it is liberated, like the dream realm and its grasping, through self-recognition, instantly self-liberated. Others who believe in liberation through abandoning external objects, mere appearance of objects and mind does not bind, but if one clings to it, it binds, therefore, the advice is to abandon clinging, as Tilopa said: "Appearance does not bind, clinging binds. Cut clinging, Naropa." Furthermore, as the Doha says: "If the mind is equally pleasing and displeasing, falling into the heart and cherishing it, then even the slightest pain like the skin of sesame will only increase suffering." Appearance is merely, in the nature of acceptance and rejection, there is none, therefore, one should not cling. That also should be realized in the nature of the mind itself, unproduced in the beginning, not just contemplating and pondering at all times, even if contemplating, there is no more than the previous nature, with elaboration, it becomes universally entangled, as the Kunje Gyalpo says: "In the uncreated nature like the sky, what is the use of many examinations and contemplations?" Also, as the Dharma King Sutra says: "For example, if a person is struck by a poisoned arrow, if it is quickly pulled out, he will be freed from the disease. If not, and thinking from where the arrow feather came? From what bamboo? From what arrowhead? Then the disease will increase and die. Likewise, contemplating on many reasons, the mind is controlled by discrimination, which causes afflictions to grow and increase. Therefore, one should abide in the mind without discrimination." That also, only with words, contemplating the meaning, with a little understanding, boasting of realizing the true nature, with knowledge, who prospers? With ignorance, who declines? Arguing and elaborating on the Dharma, far from the true suchness, as the Doha says: "All beings, especially blaming, with the fault of arrogance, cannot realize that nature." Also, "Alas! Listen, son, the taste of arguing, joyfully and truly abiding, explaining to practitioners and reciting, etc., cannot be realized." Such is the intention.