Tibetan
བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཉིད་་དུ་གསུངས། །བྱང་ཆུབ་རང་བཞིན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ། །སེམས་ཅན་རྣམས་དང་བྱང་ཆུབ་གཉིས་མ་ཡིན། །དེ་ལྟར་ཤེས་ན་སྐྱེས་བུ་མཆོག་ཏུ་་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེའང་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་པ་སྟེ་དབུ་མའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡེ་གདོད་མ་ནས་དག་པ་ལ་བསླབ་པས། རྟག་ཆད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆ་ལས་གྲོལ་བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཁོ་ན་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན་ཆོས་ཉིད་བྱ་བཙལ་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཀུན་བྱེད་ལས། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་སྣང་སྲིད་སྣོད་བཅུད་ཀུན། །སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ང་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། །ཡེ་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པར་ལ་ཡང་བཟླ། །ཞེས་པ་དང། དགོངས་འདུས་ལས། ཨེ་མའོ་ངོ་མཚར་རྨད་ཀྱི་ཆོས། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང༌། །མ་བཅོས་མ་བསླད་བྱས་པ་མེད༌། །ཇི་བཞིན་རང་བཞན་རྣམ་པར་དག །ཨེ་མའོ་ངོ་མཚར་རྨད་ཀྱི་ཆོས། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང༌། །གཞི་རྩ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ནི། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །ཨེ་མའོ་ངོ་མཚར་རྨད་ཀྱི་ཆོས། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང༌། །རང་བཞིན་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལས། །བདེ་བ་ཆེན་པོར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །ཨེ་མའོ་ངོ་མཚར་རྨད་ཀྱི་ཆོས། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང༌། །སྟོང་པ་མ་ཡིན་མི་སྟོང་མིན། །དབུ་མའང་དམིགས་སུ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེསསོ། །སེམས་ཀྱི་རྩ་བ་གཅད་པ་ནི། འདི་ལྟར། སྣང་བའི་དངོས་ཀྱིས་ཕན་གནོད་གཉིས་སུ་མེད། །དེར་འཛིན་ཞེན་པས་སྲིད་པར་འཆིང་བས་ན། །སྣ་ཚོགས་སྣང་ལ་བརྟག་དཔྱད་མི་དགོས་ཀྱི། །འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱི་རྩ་བ་གཅད་པར་མཛོད། འདི་ལྟར་སྣང་བས་འཆིང་བ་མ་ཡིན་ཏེ་དགག་སྒྲུབ་ཏུ་ཕར་མ་ཞེན་ན་ཚུར་མི་གོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཞེན་པས་འཆིང་བ་ཡིན་པས་ཞེན་པ་སྤང་བ་ནི། དོ་ཧ་ལས། གང་ལ་ཞེན་པ་ཡོད་ན་དེ་ཡང་་ཐོང༌། །རྟོགས་པར་གྱུར་ན་ཐམས་ཅད་དེ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལས་གཞན་ཞིག་སུས་ཀྱང་ཤེས་མི་འགྱུར། །ཀློག་པ་དེ་ཡིན་འཛིན་དང་བསྒོམ་པའང་དེ། །བསྟན་བཅོས་སྙིང་ལ་འཆང་བའང་དེ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་སྣང་བའི་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་ལ་ཕར་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པ་དང༌། མི་གཙང་བ་ལ་སོགས་པར་ཞེན་པས་སྤོང་ཡང་སེམས་ཀྱི་ཞེན་མཁན་མ་གྲོལ་བས་འཛིན་པའི་རྩ་བ་མ་ཆོད་དེ་ཁྱི་ལ་རྡོ་འཕངས་པ་ན་རྡོ་རྡེག་མཁན་ལ་མི་འཇུ་བར་
Chinese
说为如同菩提一般。菩提自性即一切有情。有情与菩提二者无别。如是知晓，则成殊胜丈夫。如是。彼亦是世俗与胜义二者无别，是为无别之真谛，即中观之如是性，于无事物之自性中，从原始即清净而修习，则从常断轮涅之分中解脱，而得寂灭涅槃。彼如是自性大圆满之义，名为法性，是超越作为与寻觅的。如《普作王》所说： 佛陀有情显有情器情世间一切，以心髓菩提从我所生之故，本来无二而亦当受持。 如是说。 《意集经》中说： 唉玛吙！稀有奇哉之法，是圆满佛陀一切之秘密，无造作无错谬无为，如是自性极清净。唉玛吙！稀有奇哉之法，是圆满佛陀一切之秘密，无有根基之心性，是诸法一切之根本。唉玛吙！稀有奇哉之法，是圆满佛陀一切之秘密，从无自性之自性中，大乐任运而成就。唉玛吙！稀有奇哉之法，是圆满佛陀一切之秘密，非空非不空，中观亦非可观之境。 如是说。 斩断心之根本者，如此，显现之事物无有利益与损害二者，以于彼执着故束缚于有，故不需于种种显现作观察，当斩断执着之心之根本。 如此，显现非为束缚，若不执着于彼之破立，则不染着于此，以无有关联之故。 是故以执着而束缚，故舍弃执着者，于《多哈》中说： 于何有执着，亦当舍弃彼，若已证悟，则一切即彼，除彼之外，无人能知晓，读诵是彼，执持与修习亦是彼，于心怀持经论亦是彼。 如是说。 彼亦是于显现之色声香味触，以向外之分别念，而执着于无自性与不净等而舍弃，然以心之执着者未解脱故，未斩断执着之根本，如向狗投掷石块时，不咬投掷石块之人而……
English
It is said to be like enlightenment itself. The nature of enlightenment is all sentient beings. Sentient beings and enlightenment are not two. Knowing this, one becomes a supreme being. Thus it is. That which is without duality of relative and ultimate is the indivisible truth, the suchness of the Middle Way, the essence of non-thingness, which is primordially pure from the beginning. By training in this, one is liberated from the divisions of permanence and annihilation, samsara and nirvana, and attains the cessation of suffering, nirvana. That very nature, the meaning of the Great Perfection, is called the nature of reality, which transcends action and seeking. As it is said in the *All-Creating King*: Buddhas, sentient beings, appearances, existence, all containers and contents, Because the essence of enlightenment arises from me, Are primordially non-dual, and should be upheld. Thus it is said. In the *Gongdü* it is said: Emaho! Wondrous and amazing is the Dharma, The secret of all perfect Buddhas, Unfabricated, uncorrupted, unmade, Just as it is, naturally completely pure. Emaho! Wondrous and amazing is the Dharma, The secret of all perfect Buddhas, The very nature of mind without a basis Is the root of all phenomena. Emaho! Wondrous and amazing is the Dharma, The secret of all perfect Buddhas, From the nature of no nature, Great bliss is spontaneously accomplished. Emaho! Wondrous and amazing is the Dharma, The secret of all perfect Buddhas, It is not empty, nor is it non-empty, The Middle Way is not an object of observation. Thus it is said. Cutting the root of the mind is as follows: Appearances themselves have neither benefit nor harm. Because clinging and attachment bind one to existence, There is no need to analyze various appearances, But cut the root of the clinging mind. Thus, appearance is not what binds, for if one does not cling to affirmation and negation, one is not stained by them, because there is no connection. Therefore, it is attachment that binds, so abandoning attachment is what is said in the *Doha*: Whatever you are attached to, let it go. If you realize it, everything is that. No one can know anything other than that. Reading is that, holding and meditating are that. Holding the scriptures in your heart is also that. Thus it is said. That is, by analyzing outward appearances of form, sound, smell, taste, and touch, one abandons attachment to things like selflessness and impurity. But because the mind's clinging is not liberated, the root of clinging is not cut. It is like throwing a stone at a dog, it does not bite the one who throws the stone but...
Tibetan
རྡོ་ལ་རྨུགས་པ་ལྟ་བུའི་ཆོས་སྤྱོད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ལས་མི་གྲོལ་བས། སེང་གེ་ལ་རྡོ་འཕངས་དུས་འཕེན་མཁན་གསོད་པ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཆགས་སྡང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་རང་གི་སེམས་ཡིན་པས་དེ་ནང་དུ་བརྟགས་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཞི་བར་བྱ་སྟེ། དཀོན་བརྩེགས་ལས། འོད་སྲུངས༌། ནང་དུ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་མ་རྒྱུག་ཅིག །འོད་སྲུངས། མ་འོངས་པའི་དུས་ན་དགེ་སློང་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་ཁྱི་རྡོ་ལ་སྙེག་པ་དང་མཚུངས་པ་དག་འབྱུང་ངོ༌། །འོད་སྲུངས། ཇི་ལྟར་ཁྱི་རྡོ་ལ་སྙེག་པ་དང་མཚུངས་པ་དག་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཁྱི་རྡོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིགས་པ་ལས། རྡོ་་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྙེག་གི་རྡོ་དེ་སུས་འཕངས་པ་ལ་མི་སྙེག་གོ །འོད་སྲུངས། འདི་ལྟར་དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་ཁ་ཅིག་གཟུགས་དང༌། སྒྲ་དང། དྲི་་དང། རོ་དང། རེག་བྱ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་ཏེ། མི་རྟག་པ་དང་སླུ་བ་དང༌། འཇིགས་པའི་ཆོས་སུ་རྟོག་ཀྱང་དེ་དག་གང་ལས་བྱུང་བ་མི་ཤེས་པས། གྲོང་དང༌། གྲོང་ཁྱེར་དང༌། གྲོང་རྡལ་དང༌། ལྗོངས་དང༌། ཡུལ་འཁོར་དང༌། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་དུ་སོང་ན་ཡང་གཟུགས་དང༌། སྒྲ་དང༌། དྲི་དང༌། རོ་དང༌། རེག་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་དགོན་པར་གནས་པ་ལས་འཆི་བའི་་དུས་བྱེད་པར་གྱུར་ན་ཡང༌། འཇིག་རྟེན་གྱི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་དེ་དག་མཐོ་རིས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེར་ཡང་དེ་དག་གི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་པོ་དག་གིས་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ལས་ཤི་འཕོས་ནས་ཀྱང་ངན་སོང་ལས་ཡོངས་སུ་མི་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དང༌། དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་དང༌། གཤིན་རྗེའི་འཇིགས་རྟེན་དང་ལྷ་མ་ཡིན་ ནོ། །འོད་སྲུངས། དེ་ལྟར་ན་དགེ་སྦྱོང་ཁྱི་རྡོ་ལ་སྙེག་པ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་ཁྱི་ནི་རྡོ་བས་སྐྲག་གྱུར་ཀྱང༌། །སུས་འཕངས་མི་སྙེག་རྡོ་ལ་སྙེག་པར་བྱེད། །དེ་བཞིན་དགེ་སྦྱོང་བྲམ་ཟེ་ལ་ལ་ དག །གཟུགས་ལ་སོགས་པས་སྐྲག་ནས་དགོན་པར་གནས། །དེ་དག་དགོན་པ་དེ་ན་གནས་གྱུར་ཀྱང༌། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་མཐོང་གྱུར་ན། ། བཏང་སྙོམས་འདུག་ཅིང་ནང་གི་ཚུལ་མི་ཤེས། །དེ་ཡི་ཉེས་ལས་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ། །མི་ཤེས་པ་ནི་སླར་་ཡང་གྲོང་དུ་གནས། །གཟུགས་ལ་སོགས་པས་དེར་ཡང་གནོད་པར་འགྱུར། །དེར་ཡང་ལྷ་ཡི་ལོངས་སྤྱོད་སྤྱད་གྱུར་ཏེ།
Chinese
像狗啃石头一样修行佛法是无法从烦恼中解脱的。就像向狮子扔石头时，要杀死扔石头的人一样，一切烦恼和贪嗔的根源是自己的心，因此要向内观察，用无自性的智慧来平息它。《宝积经》中说：迦叶波，向内完全寻找，不要向外奔跑！迦叶波，未来的时候，会有一些具有增上慢的比丘，他们就像狗啃石头一样。迦叶波，什么是像狗啃石头一样呢？狗因为害怕石头本身，所以才啃石头，而不是啃扔石头的人。迦叶波，就像一些沙门和婆罗门，他们努力地分别观察色、声、香、味、触，虽然认识到它们是无常、虚幻和恐怖的，但却不知道它们从何而来。即使他们去了村庄、城市、城镇、地区、地方和国王的宫殿周围，也会受到色、声、香、味、触的损害。如果他们住在寂静的地方死去，那些安住于世间戒律的人也会转生到天界，在那里也会受到五种欲妙的损害。从那里死去之后，他们仍然无法从恶道中完全解脱，也就是地狱、畜生、阎罗王的世界和非天。迦叶波，因此，沙门就像狗啃石头一样。对此应该这样说：例如，狗虽然害怕石头，但不啃扔石头的人，却啃石头。同样，一些沙门和婆罗门因为害怕色等而住在寂静的地方。即使他们住在那个寂静的地方，如果他们看到了色等对境，他们也会保持中立，却不知道内在的道理。他们不知道那是由什么过失产生的，所以又回到了村庄。在那里也会受到色等的损害。在那里也享受着天神的受用。
English
Practicing Dharma like a dog gnawing on a stone will not liberate you from afflictions. Just as when throwing a stone at a lion, one should kill the thrower, the root of all afflictions and attachment is one's own mind. Therefore, examine it inwardly and pacify it with wisdom that realizes emptiness. As stated in the Ratnakuta Sutra: Kashyapa, seek completely within, do not run outside! Kashyapa, in the future, there will be monks with pride of attainment who are like dogs gnawing on stones. Kashyapa, what is it like to be a dog gnawing on a stone? The dog fears the stone itself and gnaws at the stone, not at the one who threw it. Kashyapa, similarly, some ascetics and Brahmins diligently contemplate the forms, sounds, smells, tastes, and tactile objects, recognizing them as impermanent, deceptive, and fearful, but they do not know where they come from. Even if they go to villages, cities, towns, regions, territories, and around the king's palace, they will be harmed by forms, sounds, smells, tastes, and tactile objects. If they dwell in solitude and die, those who abide by worldly discipline will be reborn in the heavenly realms, where they will also be harmed by the five objects of desire. Having died and transmigrated from there, they will still not be completely liberated from the lower realms, namely, the hells, the animal realm, the realm of Yama, and the asuras. Kashyapa, therefore, ascetics are like dogs gnawing on stones. To this it should be said: For example, although a dog fears a stone, it does not gnaw at the one who threw it, but gnaws at the stone. Similarly, some ascetics and Brahmins, fearing forms and so on, dwell in solitude. Even if they dwell in that solitude, if they see objects such as forms, they remain neutral and do not know the inner truth. They do not know what faults cause this, so they return to the village. There, too, they will be harmed by forms and so on. There, too, they enjoy the pleasures of the gods.