Tibetan
་བ་ན། མེ་ལོང་དངས་པའི་ངོས་གཟུགས་བརྙན་འཆར་བའི་རྟེན་དུ་རུང་བ་དང༌། བཞིན་ལ་རྣམ་པ་འཆར་བའམ་བཏོད་བྱེད་ཀྱི་ནུས་པ་ཡོད་པའི་རྐྱེན་ལས་རང་གི་བཞིན་ཇི་ལྟ་བར་སྣང་དུས། བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་དེ་བྱད་ཀྱང་མ་ཡིན། བྱད་ལས་གཞན་གྱི་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱང་མེད་པ་བཞིན་དུ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུས་ངོར་སྣང་བ་འདི་དག་རྒྱུ་རྐྱེན་འཁྲུལ་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་གྱིས་སྣང་དུས་སྣང་ཡུལ་རི་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་དག་སེམས་ཀྱང་མ་ཡིན། སེམས་ཀྱི་བག་ཆགས་འཁྲུལ་པ་ལས་སྣང་བ་མ་གཏོགས་དོན་གཞན་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཡང་མེད་པས་འཁྲུལ་སྣང་གི་རྣམ་པ་སྟེ། རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་ཤད་འཛག་པ་ལྟར་སྣང་བ་དང་མཚུངས་པ་མེད་བཞིན་སྣང་བའོ། །ད་དུང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ས་རྡོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་འདི་དག་ཕྱི་ནང་གཉིས་གང་ཡང་མ་ཡིན་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། གཉིས་འཛིན་ལས་གྲུབ་པས་ཁོ་ནར་ཞེན་པ་ཁྱོད་ལ་ཕག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མོད་ཀྱི་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་་དུས་ནས་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་ལ་སྣང་བ་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་་དང་མཚུངས་པར་བཤད་དེ། འཕགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པཽ་ལས། མེ་ལོང་ངོས་སམ་འབྲུ་མར་སྣོད་དག་ཏུ། །བུད་མེད་ཁ་བཞིན་བརྒྱན་པས་བལྟས་པ་ན། །དེ་ན་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་སྣང་ཡང༌། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་མེད་པའང་མ་ཡིན་ལྟར། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེའང་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་འདི་དག་ལས་དེར་འཛིན་པའི་གཟུང་་འཛིན་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བར་བྱེད་དོ། །འདིར་གཟུང་བ་ནི་གཟུང་ཡུལ་ལས་སྐད་ཅིག་དང་པོར་སྐྱེས་པའི་རྟོག་པ་སྟེ་སེམས་ཉིད་གཟུང་བར་སྐྱེས་པ་ཅན་ཡིན་ལ། འཛིན་པ་ནི་རྗེས་ལས་སྐྱེས་ཀྱི་དཔྱོད་པ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཡིན་ཏེ། སྤྱན་རས་གཟིགས་བརྟུལ་ཞུགས་ལས། དེ་ལ་གཟུང་བ་ནི་ཡུལ་དུ་འཛིན་པའི་སེམས་དང་འཛིན་པ་ནི་དེ་ལ་དཔྱོད་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བའོ་ཞེས། ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་གྲང་ཞེས་སོ། ། འདིར་མི་མཁས་ཤིང་རྨོངས་ལ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་ཕལ་ན་རེ། གཟུང་བ་ནི་རི་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་ཡིན་ལ། འཛིན་པ་རང་གི་ཤེས་པའོ་ཞེས་འཛེར་ཏེ། བ་ལང་རྫི་ཁྱོད་ཀྱི་ལོག་པར་རྟོག་པ་དེས་ཆོག །འོ་ན་གཟུང་འཛིན་སྤངས་པའི་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་ཡུལ་འདི་་དག་སྣང་ངམ་མི་སྣང༌། སྣང་ན་གཟུང་འཛིན་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་གཟུང་བ་དང་དེར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་འཛིན་པར་ཁས་བླངས་པས་དེ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སྣང་ན
Chinese
那，清澈的镜面能够作为显现影像的所依，并且由于具有在面容上显现或创造形象的能力，当自己的面容显现时，面容的影像既不是面容本身，也没有从面容之外创造其他形象的能力，同样，这些在各种混乱中显现的事物，由于是因缘错乱的依缘而生，所以在显现时，显现的对境山等各种事物也不是心。除了心的习气错乱而显现之外，没有其他真实的成立，所以是错乱显现的景象，就像患有眼翳的人看到毛发飘落一样，虽然没有相似之处却显现。还有些人说，显现的土地、石头等事物，既不是内在也不是外在，那是什么呢？应该对执着于由二取所成立的你说是猪。虽然如此，显现的世间轮回涅槃的一切法，从显现之时起，内外中间三者中任何一个都不成立，并且说显现与幻化的八个比喻相似。如圣者《三摩地王经》中说：如于镜面或油器中，妇女以妆严面而观视，彼处面之坛城皆显现，然非有亦非无如是知诸法。如是等等。而且，这些看似不存在的事物，会产生执着于它们的能取所取错乱。此处所取是指从所取境在第一刹那产生的分别念，即心本身是生起所取者；能取是指随后产生的思辨，即从心中产生的各种念头。如《观世音菩萨苦行》中说：彼所取者，乃执境之心；能取者，乃于彼思辨之心所生。若欲知之，当如是知。此处一些不聪明、愚昧且具有傲慢的人说：所取是山等显现，能取是自己的觉知。你这个牧童的邪见够了！那么，对于舍弃了能取所取的圣者们来说，这些境显现还是不显现呢？如果显现，就会变成能取所取显现，因为你已经承认境是所取，并且在那里觉知本身就是能取，因为它是显现的缘故。如果不显现，
English
Now, a clear mirror surface can serve as a basis for the appearance of images, and because it has the ability to manifest or create forms on the face, when one's own face appears, the image of the face is neither the face itself, nor does it have the ability to create other forms from outside the face. Similarly, these appearances in various confusions, because they arise dependently on the confused causes and conditions, when they appear, the objects of appearance, such as mountains and so on, are not the mind either. Apart from the appearance arising from the confused imprints of the mind, there is no other truth established, so it is the appearance of illusion, like the appearance of falling hairs to someone with cataracts, appearing without any similarity. Furthermore, some say, if these appearances of earth, stones, and so on, are neither internal nor external, then what are they? One should say to you who cling to the mere existence established by dualistic grasping that you are a pig. Although that is so, all the phenomena of samsara and nirvana that appear, from the time of their appearance, are not established in any of the three—internal, external, or in between—and it is said that appearance is similar to the eight examples of illusion. As it says in the Noble Samadhiraja Sutra: 'As in a mirror or a vessel of oil, when a woman gazes at her face adorned, the mandala of her face appears completely, yet it is neither existent nor non-existent; likewise, know all phenomena.' And so on. Moreover, these appearances that seem to be non-existent give rise to the confused grasping of grasper and grasped. Here, the grasped is the thought that arises in the first moment from the object of grasping, that is, the mind itself is one that gives rise to grasping; the grasper is the subsequent arising of discrimination, that is, all the thoughts that arise from the mind. As it says in the Vow of Avalokiteshvara: 'The grasped is the mind that grasps the object, and the grasper is what arises from the mind that discriminates it.' If you want to know, know it like that. Here, some who are not wise, ignorant, and arrogant say: 'The grasped is the appearance of mountains and so on, and the grasper is one's own awareness.' Enough of your wrong thinking, you cowherd! Then, for the noble ones who have abandoned grasper and grasped, do these objects appear or not? If they appear, then grasper and grasped would appear, because you have acknowledged that the object is the grasped, and that awareness itself is the grasper, because it appears. If they do not appear,
Tibetan
་འཕགས་པའི་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བཤད་པ་དང། ཉན་་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་གྱིས་རི་དང་གཙུགས་ལག་ཁང་མཐོང་བ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཇྀ་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡུལ་ལ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་བྱེད་དཔལ་ཏུ་མེད་དོ། །དེ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པ་དང་ལུང་མང་ཡང་ཧ་ཅང་ལོག་པར་རྟོག་པ་ལ་མཐའ་མེད་པས་ཅི་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས། ལོག་པའི་ལམ་ལ་མཐའ་མེད་ཕྱིར། །དེ་དག་འདིར་ནི་སྤྲོ་བྱ་མིན། ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །སྣང་བ་སེམས་སུ་འདོད་པའང་སྔར་བཀག་ཟིན་མོད། འོན་ཀྱང་རི་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས། དེ་འཛིན་པའི་བློ་དང་པོ་ལ་སྣང་བ་ཞེས་བཤད་དེ༌། སྣང་བ་དང་སྣང་ཡུལ་མ་ཕྱེད་པ་རེ་བདེན། འོན་ཀྱང་སྐྱོད་བྱེད་དག་གི་བློ་གྲོས་དེ་ནི་མཛངས་པ་ཞིག་སྟེ། དོན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལའང་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བདེན་པར་ཞེན་པས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་ཡུལ་ནི་སེམས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་མེད་པ་ནའང་ཡོད་པ་དང། རང་གཞན་དུ་སོང་དུས་མི་འཕོ་བ་དང༌། ཁ་དོག་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་སེམས་ཡིན་ན་རང་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་ངེས་པས། རང་ཡོད་ན་ཡོད། མེད་ན་མེད་པར་འགྱུར་དགོས་པ་དང༌། སེམས་ལ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་མེད་པ་ལྟར། དེ་དག་ལའང་དེར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་སྔར་བརྗོད་ཟིན་པ་བཞིན་ནོ། །སྣང་མི་སྣང་དུ་ངེས་པ་ནི། སེམས་ཡིན་པས་ན་སྣང་བ་ཙམ་སེམས་སུ་བཞག་པས་ཆོག་མོད། སྣང་ཡུལ་སེམས་སུ་རློམ་པ་ནི་ཧ་ཅང་ཡང་རྨོངས་པས་རྔམས་པོ་ཆེ་མི་རིགས་པར་སྨྲ་བ་དག་ཡིན་ནོ། ། སྣང་སྲིད་སྒྱུ་མ་ལྟར་བསྟན་པ་ནི། འདི་ལྟར་མེ་ལོང་དུ་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བར་སྣང་དུས་མེ་ལོང་གི་ནང༌། དེར་ནི་བྱད་ཉིད་སྣང་ཡང་མ་གྲུབ་ལ། །བྱད་ལས་གཞན་གྱི་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་མེད། །མེད་བཞིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་མངོན་སུམ་ལྟར། །སྣ་ཚོགས་ཆོས་རྣམས་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། །འདི་ལྟར་མེ་ལོང་དུ་བྱད་མ་འཕོས་ཀྱང་སྣང་ལ། །སྣང་དུས་ནས་བྱད་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པ་ལྟར། སྣང་སྲིད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ལ་སྣང་དུས་ཉིད་ནས་སེམས་དང་སེམས་ལས་གཞན་དུའང་མ་གྲུབ་པ་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། རྨི་ལམ་ཇི་བཞིན་སྒྱུ་མ་བཞིན། དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ཇི་བཞིན་དུ། དེ་བཞིན་སྐྱེ་དང་དེ་བཞིན་གནས། དེ་བཞིན་དུ་ནི་འཇིག་པའང་གསུངས། ། ཞེས་དང༌། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་་དྭངས་ལ་ཟླ་ཤར་བ། ། དེ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་དངས་པའི་མཚོར་སྣང་ཡང༌། །ཟླ་བ་ཆུ་ཡི་ནང་དུ་འཕོས་པ་མེད། །ཆོས་རྣ
Chinese
关于将显现譬喻为幻象，以及声闻阿罗汉见到山和寺庙，以及佛陀了知多少事物显现的境等，这些知识并不具备光彩。关于这些道理和圣言虽然很多，但对于极度颠倒的认知是没有边际的，该怎么办呢？如法称所说：因为邪道的道路没有边际，所以这些在此不应展开。如是说。认为显现是心，之前已经遮破过了。然而，将山等作为所缘境，对于最初执持它的心识，称之为显现。显现和显现的境不区分，这倒是真的。然而，那些行动者的智慧是贤妙的，因为他们对于颠倒的事物也加以虚构，并执着为真实。显现的境也不是心，因为在自身不存在时也存在，在自身变成他者时也不转移，并且显现为颜色等。如果是自己的心，那么必定与自己一同来去，自己存在则存在，不存在则不存在。如同心没有颜色和形状一样，对于那些境也应如此变化等，如前所述。对于显现与不显现的确定，因为是心，所以仅仅将显现安立为心就足够了。将显现的境误认为是心，这是非常愚昧的，是那些说不应自命不凡的人。 关于将显现世间譬喻为幻象： 如此，如同在镜子中显现影像时，在镜子中，彼处形相显现却未成立，没有从形相之外创造其他形象。如同无而显现为二，是现量所见。应如是了知各种法。 如此，虽然形相没有移动到镜子中却显现，如同从显现之时起，没有成立为形相之外的其他法一样。显现世间的一切法，在显现于心之时，既未成立为心，也未成立为心之外的事物，应以幻象的八个比喻来了解。如《根本慧论》所说：如梦如幻，如乾闼婆城，如是生，如是住，如是亦说灭。 以及《三摩地王经》所说：如是虚空清净而月升起，其影像显现于清净之海中，然月未移入水中，诸法
English
Regarding explaining appearances as being like illusions, and the fact that Hearers and Arhats see mountains and monasteries, and that Buddhas know the realm of how many things appear, these knowledges do not possess splendor. Although there are many reasons and scriptures regarding these, there is no end to extremely inverted cognitions, so what should be done? As Dharmakīrti said: Because the path of wrong views has no end, these should not be elaborated here. As it is said. Considering appearances to be mind has already been refuted. However, taking mountains and so on as objects, the initial consciousness that grasps them is called appearance. It is true that appearances and the objects of appearance are not distinguished. However, the intelligence of those who act is wise, because they fabricate even inverted things and cling to them as true. The object of appearance is not mind either, because it exists even when oneself does not exist, and it does not change when oneself becomes other, and because it appears as colors and so on. If it were one's own mind, then it would definitely go and come with oneself, existing when oneself exists, and not existing when oneself does not exist. Just as the mind has no color or shape, so too should those objects change, as mentioned before. Regarding the certainty of appearing and not appearing, because it is mind, it is sufficient to establish mere appearance as mind. To mistake the object of appearance as mind is very foolish, and it is those who say that one should not be arrogant. Regarding showing the world of appearances as being like illusions: Thus, just as when an image appears in a mirror, in the mirror, the form appears but is not established, and there is no creation of other forms from the form. Just as appearing as two without being is directly perceived, one should understand all kinds of phenomena in the same way. Thus, although the form does not move into the mirror, it appears, just as from the time of appearance, it is not established as another phenomenon other than the form. All the phenomena of the world of appearances, when they appear to the mind, are neither established as mind nor as things other than mind, and should be understood through the eight similes of illusion. As it is said in the Root Wisdom: Like a dream, like an illusion, like a city of Gandharvas, so is birth, so is dwelling, so is also said to be destruction. And as it is said in the King of Samādhi Sutra: Just as the sky is clear and the moon rises, its image appears in the clear ocean, but the moon does not move into the water, all phenomena