Tibetan
་ཀྱི་སྤྱོད་པ་བསྟན་པ་ལ་བཞི་་སྟེ། ལས་དང་པོ་པའི་སྤྱོད་པ། ཉམས་མྱོང་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་པའི་སྤྱོད་པ། བརྟན་པ་ཅུང་ཟད་ཐོབ་པའི་སྤྱོད་པ། བརྟན་པ་ཆེར་ཐོབ་པའི་སྤྱོད་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་བྱ་བའི་ཆ་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་སྟེ། ཟས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར། གཏོར་མ། སཱཙྪ། ཆུ་སྦྱིན། མཎྜལ། ཕྱག །བསྐོར་བ། མདོ་འདོན་པ། ཡན་ལག་བདུན་པ། ཡི་གེ་འདྲི་མཆོད་ལ་སོགས་པ་ཆོས་་སྤྱོད་བཅུ། སྦྱོར་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས། དངོས་གཞི་སྐྱེ་བ་མེད་པ། རྗེས་བསྔོ་བས་ཟིན་པར་བྱས་ནས་སྤྱོད་པའོ། །ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ནི། ཆོས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མན་ངག་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱུད་ལས། ཡི་གེ་འདྲི་མཆོད་སྦྱིན་པ་དང༌། །ཉན་དང་ཀློག་དང་འཛིན་པ་དང༌། །འཆད་དང་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང༌། །དེ་སེམས་པ་དང་བསྒོམ་པ་སྟེ། །ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ཡི་བདག་ཉིད་འདི། །བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་་དག་གིས་ཉམས་མྱོང་ཅུང་ཟད་སྐྱེ་བས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཉམས་མྱོང་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་པའི་སྤྱོད་པ་ནི། མཉམ་གཞག་ལ་ནང་དུ་ཉམས་མྱོང་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་རྗེས་ཐོབ་ལ་རོ་མཉམ་ཞིང་དབང་པོའི་རང་སྣང་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་ཏེ། བསྐྱེད་རྀམ་གྱི་མཉམ་གཞག་ལ་ཡི་དམ་ལྷའི་དཀྱིལ་་འཁོར་དུ་བསྒོམ་པ་བཞིན་དུ། རྗེས་ཐོབ་ལ་ཡང་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བལྟ་ཞིང་གོམས་པར་བྱའོ། །རྫོགས་རིམ་གྱི་མཉམ་གཞག་ལ་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་པའི་ཉམས་དེ་ཉིད་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་རང་སྣང་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་ཏེ་རོ་མཉམ་པའོ། ། མདོར་ན་སྒྲུབ་པ་པོས་མཉམ་གཞག་ལས་ལངས་ནས་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། གཟུགས་དང༌། སྒྲ་དང༌། དྲི་དང༌། རོ་དང༌། རེག་བྱ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་དུས་ན་དེ་ཐམས་ཅད་ལྷའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་དང༌། དེ་ཡང་རང་གི་སེམས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། སེམས་སྟོང་ཉིད་དུ་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་ལྷ་ཡིས་ལྷ་མཆོད། ཡེ་ཤེས་ལ་ཡེ་ཤེས་རོལ། ཆོས་ཉིད་ལ་ཆོས་ཉིད་ཐིམ་པའི་ཚུལ་དུ་སྤྱད་པས། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་དབང་པོའི་སྣང་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལམ་གྱི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེའང་རང་གི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཨོཾ་སྟེ་ཡབ་ལྔ། གཟུགས་སོགས་ཡུམ་ལྔ་མཱུཾ་སྟེ་ཡུམ་ལྔ། གོས་ལ་་སོགས་ཧཱུྃ་སྟེ་མཆོད་པའི་ལྷ་མོར་གསལ་བས་སྤྱད་པ་ཉིད། གསང་སྙིང་ལས། ཡན་ལག་དབང་པོ་རྣམ་ཤེས་ཀུན། །རྣམ་སྨིན་ཨོཾ་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་བསྒོམ། །ཡང་ན་ཁྲོས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ། ། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་ལ་སོགས།
Chinese
关于行持的开示有四种，即：最初行者的行持、略有体验生起的行持、略有稳固获得的行持、大稳固获得的行持。第一种是以座间行为的部分为主，即：食物的瑜伽、朵玛、擦擦、施水、曼扎、顶礼、绕转、读经、七支供、书写供养等十种法行，加上发菩提心，正行无生，后以回向印持而行持。十种法行是：出自《证悟一切法行窍诀续》中说：“书写供养与布施，听闻、读诵与受持，讲解、念诵与思维，以及禅修此十法，是为功德之自性，无量功德之聚积。”如是等等，以略有体验生起故，称为普贤行。第二种是略有体验生起的行持：在入定时，内在生起的体验，在出定时也同样地融入，并将一切根识的自显融入其中。如同在生起次第的入定中观修本尊坛城一般，在出定时，也要将一切显现观为如幻的坛城，并加以串习。在圆满次第的入定中，如何生起的体验，也要将出定时的所有自显融入其中，使之成为一体。总而言之，修行者从入定中起身，在各种境界中行持时，在受用色、声、香、味、触等对境时，要了知这一切皆是本尊的自性，并且要知道这也是自己的心，通过了知心是空性的方式，以本尊供养本尊，以智慧享用智慧，以法性融入法性的方式来行持。如此一来，出定时的所有根识对境都会成为修道的助缘。也就是将自己的五蕴观为（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）五部父尊，将色等五境观为（藏文：མཱུཾ，梵文天城体：मुम्，梵文罗马拟音：mūṃ，汉语字面意思：母姆）五部母尊，将衣服等观为（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुम्，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）供养天女而行持。如《秘密藏续》所说：“肢节根识及诸蕴，知为成熟（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡），当修圆满之坛城，亦或忿怒之坛城，色声香味触等境。”
English
There are four ways to demonstrate conduct: the conduct of a beginner, the conduct of someone who has developed some experience, the conduct of someone who has gained some stability, and the conduct of someone who has gained great stability. The first is to focus on the activities between sessions, such as the yoga of food, tormas, tsatsas, water offerings, mandalas, prostrations, circumambulations, reciting sutras, the seven-branch prayer, writing and offering letters, and so on, the ten practices of Dharma. Combine these with the mind of enlightenment, the unborn essence, and conclude with dedication. The ten practices of Dharma are: From the Tantra of Manifest Realization of the Quintessence of All Dharma Practices: "Writing and offering letters, giving, listening, reading, and memorizing, explaining, reciting, thinking about it, and meditating on it, these ten practices of Dharma are the nature of immeasurable accumulations of merit." These practices lead to the development of some experience, and are therefore called the conduct of Samantabhadra. The second is the conduct of someone who has developed some experience: The experience that arises inwardly during meditative equipoise is integrated into the post-meditation period, and all sensory perceptions are applied to it. Just as in the meditative equipoise of the generation stage, one meditates on the mandala of the deity, so too in the post-meditation period, one should view all appearances as an illusory mandala of the deity and become accustomed to this. In the meditative equipoise of the completion stage, the experience that arises is integrated into all sensory perceptions of the post-meditation period, making them one. In short, when a practitioner arises from meditative equipoise and engages in various activities, when enjoying forms, sounds, smells, tastes, and tactile sensations, one should know that all of these are the nature of the deity, and that they are also one's own mind. By knowing that the mind is emptiness, one offers the deity to the deity, enjoys wisdom with wisdom, and dissolves Dharma into Dharma. In this way, all sensory perceptions of the post-meditation period become aids on the path. One's own five aggregates are visualized as (Tibetan: ཨོཾ, Devanagari: ओम्, Romanized Sanskrit: oṃ, Literal Chinese meaning: Om) the five male Buddhas, forms and the other five objects are visualized as (Tibetan: མཱུཾ, Devanagari: मुम्, Romanized Sanskrit: mūṃ, Literal Chinese meaning: Mum) the five female Buddhas, and clothes and so on are visualized as (Tibetan: ཧཱུྃ, Devanagari: हुम्, Romanized Sanskrit: hūṃ, Literal Chinese meaning: Hum) offering goddesses. As the Guhyagarbha Tantra says: "Limbs, senses, and all consciousness, know them as ripening (Tibetan: ཨོཾ, Devanagari: ओम्, Romanized Sanskrit: oṃ, Literal Chinese meaning: Om), meditate on the mandala of completion, or meditate on the wrathful mandala, forms, sounds, smells, tastes, tactile sensations, and so on."
Tibetan
།རྣམ་སྨིན་མཱུཾ་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །ཡུམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་བསྒོམ། །ཡང་ན་ཁྲོ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ། །གོས་རྒྱན་བཟའ་བཏུང་གླུ་ཚིག་དང༌། །བྲོ་གར་ཚོགས་ཀྱི་སྤྲིན་ཕུང་ལ། །ཧཱུྃ་དུ་ཤེས་པར་རབ་སྤྱོད་ན། །ངོ་མཚར་འབྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྙེས། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་ལ་གསང་སྤྱོད་དམ་རིག་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་སྟེ་གང་གི་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་བྱ་བའི་ཆ་དེ་དག་ཉམས་ལ་ཕན་ཞིང་མི་གནོད་པ་རྣམས་བསྟེན། གནོད་པ་རྣམས་སྤང་ངོ། །དེ་ནས་ཉམས་མྱོང་ལ་བརྟན་པ་ཅུང་ཟད་ཐོབ་པའི་་དུས་སུ་སྤྱོད་པ་ནི། ཉམས་མྱོང་དེ་ཉིད་བོགས་དབྱུང་བའི་ཕྱིར་རིག་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱཽད་པ་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སྤྲོས་བཅས། སྤྲོས་མེད། ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་དོ། །སྤྲོས་བཅས་ནི་གང་ཟག་ན་ཚོད་གཞོན་ཞིང་ཤེས་རབ་ཆུང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ་དག་གིས་བརྩས་པ་སྟེ། དབེན་ཁང་དུ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བཤམས་ཏེ། མཆོད་པ་དང༌། རྒྱན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཕོ་མོ་ལྷའི་གྲངས་དང་མཉམ་པ་ཚོགས་ནས། བསྐྱེད་རྫོགས་བསྒོམ་པ་ནས་མཐར་གླུ་གར་གྱི་བར་བྱས་ལ། ཆགས་སྲེད་མེད་པས་ཟླ་བ་དྲུག་ལ་སོགས་པར་བྱས་ན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །སྤྲོས་མེད་ནི་ལོངས་སྤྱོད་དང་ཤེས་རབ་་དང་ན་ཚོད་འབྲིང་དུ་གྱུར་པས་བྱ་སྟེ། གཞན་གོང་དང་འདྲ་བ་ལ། རིག་མ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་གཅིག་གམ། གཉིས་སམ། གསུམ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྤྱོད་པའོ། །ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་ནི་ལོངས་སྤྱོད་ཆུང་ཞིང་ན་ཚོད་རྒན་ལ་ཤེས་རབ་ཆེ་བས་བྱ་སྟེ། དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པ་དབེན་པར་དངོས་ཀྱི་རིག་མ་སྤང་ནས་རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིག་མ་ཉིད་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང་ཀུ་སཱ་ལིའི་སྤྱོད་པ་བྱེད་པ་སྟེ། གཉིད་དུ་འཇུག་པ་དང་བཤང་གཅི་་དོར་བ་ཙམ་ལས་གཞན་པའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་་སྤྱོད་པའོ། །དེའང་རིག་པས་ཉོན་མོངས་པ་བཏུལ་བའི་སྤྱོད་པ་ཡིན་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་དག་གི་སྐབས་རིག་པ་སྤྲཽོ་བསྡུ་མང་ན་ཚར་གཅོད་པ་གྲོང་ཁྱེར་རྒྱུན་གཅོད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་བྱས་ལ་གདོད་གང་ཡང་མི་བྱ་བར་འཇོག་པ་ནི་སྤྱོད་པ་དེའི་བོགས་འབྱིན་ཏེ། མི་ཟད་པའི་གཏེར་མཛོད་མན་ངག་གི་གླུ་ལས། རེས་འགའ་དུར་ཁྲོད་ཞུགས་ནས་སྒྲོན་མ་དག་ལ་སྤྱད། །ཉམ་ང་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཡི་དགས་གནས་སུ་ཉལ། །གདོལ་པ་རྣམས་དང་འགྲོགས་ཏེ་རོ་ཡི་འཁོར་ལོ་དྲང༌། །འདི་བྱ་འདི་བྱེད་མེད་པའི་སྤྱོད་པ་ཚད་དུ་གཟུང་མི་བྱ། །གླུ་གར་གླིང་བུ་རྩེད་འཇོ་རོ
Chinese
應知轉熟為吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हूं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：吽）。應當觀想本母之壇城。或者觀想忿怒母之壇城。對於衣飾、珍寶、飲食、歌聲，以及舞蹈、嬉戲、薈供之雲聚，應知為吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हूं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：吽）而善加享用，如此便能獲得奇妙生起之壇城。如是。這些被稱為秘密行或明妃行，指的是在閉關期間，那些對修行有益且無害的行為應當依止，有害的則應當捨棄。之後，當對體驗稍有穩固之時，為了提升體驗，應當進行明智的瑜伽士之行，分為有相、無相和極無相三種。有相行是那些年輕、智慧不足但享樂豐厚之人所應實踐的。在僻靜處所陳設薈供輪，聚集供品和具備圓滿裝飾的男女瑜伽士，其數量與天神相等，從生起次第和圓滿次第的修持到最後的歌舞，皆應進行。由於沒有貪慾，若能持續六個月等時間，便能獲得成就。無相行是那些享樂、智慧和年齡皆處於中等之人所應實踐的。與上述相似，但與一位、兩位或三位等具備特徵的明妃一同修持。極無相行是那些享樂稀少、年齡較長但智慧廣大之人所應實踐的。在墳場等僻靜之處，捨棄實際的明妃，安住於自性俱生之智慧明妃之中，並實行苦行者的行為。除了睡眠和排泄之外，捨棄一切行為，安住於空性之中。這也被稱為以智慧調伏煩惱的行為。在這些情況下，如果智慧的擴展和收縮很多，就應該進行各種懲罰和切斷城市命脈的行為，然後什麼也不做地安住，這就是提升行為的方式。在不竭的寶藏口訣之歌中說道：有時進入墳場，對燈火等進行享用。以無畏的心，在餓鬼的住所睡眠。與賤民們交往，引導屍體的輪迴。這種無所事事的行為無法衡量。歌舞、笛子、嬉戲
English
One should know that the ripening is Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हूं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：吽). One should meditate on the mandala of the Mother Herself. Or meditate on the mandala of the Wrathful Mother. For clothing, ornaments, food, drink, and songs, and for the clouds of gatherings of dances and plays, if one knows them as Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हूं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：吽) and thoroughly enjoys them, one will attain the mandala where wonders arise. Thus it is said. These are called secret conduct or vidyā conduct, which means that during the breaks between sessions, one should rely on those activities that benefit practice and do not harm it, and abandon those that are harmful. Then, when one has gained some stability in experience, in order to enhance that experience, one should engage in the conduct of a wise ascetic. There are three types: with elaboration, without elaboration, and extremely without elaboration. The conduct with elaboration is practiced by those who are young, have little wisdom, but have great enjoyment. In a secluded place, one arranges a feast circle, gathers offerings and male and female yogis with complete adornments, equal in number to the deities, and performs from the generation stage and completion stage meditation to the final songs and dances. Because there is no attachment, if one does this for six months or so, one will attain siddhis. The conduct without elaboration is practiced by those whose enjoyment, wisdom, and age are moderate. It is similar to the above, but one practices with one, two, or three vidyā females who possess the characteristics. The conduct of extreme non-elaboration is practiced by those who have little enjoyment, are old, and have great wisdom. In a secluded place such as a charnel ground, one abandons the actual vidyā female and abides in the wisdom vidyā female that is naturally co-emergent, and engages in the conduct of a kusāli. Except for falling asleep and eliminating waste, one abandons all other activities and abides in the state of emptiness. This is also called the conduct of subduing afflictions with wisdom. In these situations, if the expansion and contraction of wisdom are great, one should engage in various acts of punishment and cutting off the lifeblood of the city, and then remain without doing anything at all, which is the way to enhance the conduct. In the song of the inexhaustible treasury of instructions, it is said: Sometimes entering the charnel ground, enjoy the lamps and so on. With a fearless mind, sleep in the abode of pretas. Associating with outcastes, lead the wheel of corpses. This kind of aimless conduct cannot be measured. Songs, dances, flutes, games,