Tibetan
ཡིན། །ཞེས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་དབྱེ་ན་གསུམ་སྟེ། ལམ་དུ་མ་ཞུགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ལ་བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་ཀྱི་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱའོ། །ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཐར་པའི་ལམ་དུ་བྱེད་ཅིང་དོན་རབ་ཏུ་འབྱེད་པས་ན་དོན་རབ་འབྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱའོ། །ས་དང་པོ་ཡན་ཆད་འཕགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ལ་ཟག་པ་མེད་པའམ་དེ་བཞིན་གཤེགས་དགའི་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱ་སྟེ། ལངྐ་གཤེགས་པ་ལས། བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་བསམ་གཏན་དང༌། །དོན་རབ་འབྱེད་པའི་བསམ་གཏན་དང༌། །དེ་བཞིན་གཤེགས་དགའི་བསམ་གཏན་ཏེ། །ཞེས་པ་ཉིད་ལ་ས་སྡེར་ས་མཚམས་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱེའོ། །འབྲས་བུ་ནི། སྡུད་པ་ལས། བསམ་གཏན་གྱིས་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་སྨད་པ་འདོར། །རིག་དང་མངོན་པར་ཤེས་དང་ཏིང་འཛིན་མངོན་པར་འགྲུབ། །ཅེས་སོ། །དེ་དག་གི་དོན་ནི། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། སེམས་ནི་ནང་དུ་གནས་པ་དང༌། །དྲན་དང་བརྩོན་འགྲུས་ལ་བརྟེན་པ། །བདེ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང༌། །མངོན་ཤེས་གནས་ལ་དབང་བསྒྱུར་བ། །ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ། །དེ་དག་ལ་ཡོད་དེ་རྣམས་གསུམ། །བསམ་གཏན་དེ་འདྲར་ཡོངས་ཤེས་ནས། །མཁས་པས་ཡང་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །ཅེས་སོ། །ངོ་བོ་ནི་སེམས་ནང་དུ་འཛིན་པའོ། །རྒྱུ་ནི་དྲན་པ་རྒྱུན་ཆགས་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། རྣམ་གཡེང་མྱུར་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས། །སླར་ཡང་དེ་ལ་གླན་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །བྱེད་ལས་བདེ་བ་བསྐྱེད་ཅིང་རྫུ་འཕྲུལ་འགྲུབ་པའི་རྟེན་བྱེད་དོ། །འབྲས་བུ་མངོན་ཤེས་དང་རྫུ་འཕྲུལ་སོགས་འགྲུབ་པའོ། །དབྱེ་ན་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེར་གནས། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་བསམ་གཏན་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ནི། ནང་དུ་བསམ་གཏན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་དགའ་བདེ་ཐོབ་པའོ། །དེའང་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་དང་དངོས་གཞི་ཙམ་པོར་རྟོག་པ་དང་བཅས་ཤིང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། དངོས་གཞི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་རྟོག་པ་མེད་ལ་དཔྱོད་པ་ཙམ་དང་བཅས་པ་དང༌། བསམ་གཏན་གཉིས་པ། གསུམ་པ། བཞི་པ་གསུམ་གྱི་དངོས་གཞིར་རྟོག་པ་ཡང་མེད་དཔྱོད་པ་ཡང་མེད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །བསམ་གཏན་དེ་དག་ཀྱང་སྔ་མ་སྔ་མས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་ཉེར་བསྡོགས་བྱེད་པར་ས་སྡེ་ལས་བཤད་དོ། །ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པའི་བསམ་གཏན་ནི། དགེ་བ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་དུས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཆའི་བསམ་གཏན་ཡིན་ནོ། །སེམས
Chinese
是。如果详细解释，可以分为三种：未入道的相续之中的等持禅定无色者，称为孩童近行之禅定。入道者以资粮加行的等持作为解脱道，并且能够彻底辨别意义，因此称为意义彻底辨别的禅定。初地以上圣者的等持，称为无漏或者如来喜悦的禅定。如《楞伽经》所说：“孩童近行禅定，意义彻底辨别禅定，如来喜悦禅定。”在《地品》中也同样如此划分界限。果是，《摄颂》中说：“以禅定舍弃对欲妙的轻蔑，明、现观和等持得以现前成就。”这些的意义是，《经庄严论》中说：“心安住于内，依赖于忆念和精进，产生安乐，自在地控制现观之境，是诸法之主，这三者都具备，通晓这样的禅定后，智者应当如实修持。”体性是心安住于内。因是持续的忆念和精进，该论中说：“迅速察觉到散乱后，应当再次安住于此。”作用是产生安乐，并且成为成就神通的基础。果是成就现观和神通等。分类有，于现法中安乐住，成办一切功德，利益有情的禅定三种。第一种是，内心从禅定中产生的功德获得欢喜安乐。也就是初禅的近分和正行，仅有粗略的寻和伺，以及正行特殊之处，没有寻而仅有伺，以及二禅、三禅、四禅三者的正行，既没有寻也没有伺的作意。这些禅定也是，前者作为后者的近分，这是《地品》中所说的。成办一切功德的禅定是，修持六度等善法时，心专注一境之部分的禅定。心
English
Yes. If explained in detail, it can be divided into three: The samadhi meditation of those without form in the continuum who have not entered the path is called the meditation of a child's practice. Those who have entered the path use the samadhi of accumulation and junction as the path to liberation, and because they can thoroughly distinguish the meaning, it is called the meditation of thoroughly distinguishing the meaning. The samadhi of the noble ones from the first ground onwards is called the meditation of no outflows or the joy of the Tathagatas. As it says in the Lankavatara Sutra: "The meditation of a child's practice, the meditation of thoroughly distinguishing the meaning, the meditation of the joy of the Tathagatas." The boundaries are similarly divided in the Chapter on Grounds. The result is, as it says in the Compendium: "Through meditation, one abandons contempt for the qualities of desire, and clarity, direct perception, and samadhi are manifestly accomplished." The meaning of these is, as it says in the Ornament of the Sutras: "The mind abides within, relies on mindfulness and diligence, produces happiness, freely controls the realm of direct perception, it is the chief of all dharmas, these three are possessed, having fully understood such meditation, the wise should truly practice it." The essence is the mind abiding within. The cause is continuous mindfulness and diligence, as it says in the same text: "Having quickly recognized distraction, one should again abide in it." The function is to generate happiness and to be the basis for accomplishing miraculous powers. The result is the accomplishment of direct perception and miraculous powers, etc. The divisions are: abiding in bliss in this very life, accomplishing all qualities, and the meditation of benefiting sentient beings, these three. The first is, internally, obtaining joy and bliss from the qualities arising from meditation. That is, the preliminary stage and the actual stage of the first dhyana, with both coarse examination and analysis, and the special feature of the actual stage, without examination but only with analysis, and the actual stages of the second, third, and fourth dhyanas, with no examination and no analysis, only mental engagement. These meditations are also such that the former serves as the preliminary stage for the latter, as it is said in the Chapter on Grounds. The meditation of accomplishing all qualities is the meditation of the part of the mind that is one-pointed when practicing the six perfections and other virtuous deeds. Mind
Tibetan
་ཅན་དོན་སྒྲུབ་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་པ་དང༌། བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞིའི་སེམས་ལས་གང་འདོད་ཅིང་མོས་པ་དེར་སྤྲུལ་པ་བཀྱེ་ནས་དོན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །ཡོན་ཏན་ནི། དེ་ཉིད་ལས། རྒྱལ་བའི་སྲས་རྣམས་ཏིང་འཛིན་མང་ལྡན་བསམ་གཏན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབས། །བསམ་གཏན་བདེ་བ་ཕུལ་གྱིས་གནས་ཤིང་སྙིང་རྗེས་སྐྱེ་བ་དམན་ལ་བརྟེན། །བསམ་ གཏན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ལ་བཀོད། བསམ་གཏན་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཡོངས་ཟིན་པས་འཇིག་རྟེན་དག་ན་མི་ཟད་བཞག ། ཅེས་སོ། ། གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ལའང་གསུམ་སྟེ། ཤེས་རབ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི། དེ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི། ཤེས་རབ་གསུམ་སྟེ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པ་ཉིད། །ལྷག་མཐོང་གྲུབ་པས་ཉོན་མོངས་ཚོགས་འཇོམས་ཤིང༌། །ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གནས་ལུགས་རབ་ཤེས་ནས། །སྲིད་པའི་གྲོང་ལས་མྱ་ངན་འདས་ཞིར་འགྲོ། །འདི་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཐོས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བསམ་པས་ངེས་པར་བྱས་ནས་བསྒོམས་པས་སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་སྒྲོལ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན། འདོད་དེ། འགྲེལ་ཆུང་ལས། ཐོས་པ་དང༌། བསམ་པ་དང༌། སྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བ་དག་གམ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྦྱོར་བ་དང༌། དངོས་དང༌། རྗེས་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་དག་གིས་ཞེས་སོ། །ཤེས་རབ་ལ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བརྗོད་དེ། དེའང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཞན་རྣམས་པས་ཆེས་ལྷག་པ་ཡིན་ཞིང༌། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་སར་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་པའི་ཤེས་རབ་གལ་ཆེ་སྟེ་མ་ཐོས་པར་བསམ་པ་དང་བསྒོམ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ། རྒྱུད་བླ་ལས། གང་ཕྱིར་སྦྱིན་ལས་ལོངས་སྤྱོད་དག་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅིང༌། ཁྲིམས་ཀྱིས་མཐོ་རིས་བསྒོམས་པས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བྱེད་ལ། །ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱ་ཀུན་སྤང་དེ་ཡི་ཕྱིར། །འདི་ཡིས་མཆོག་ཉིད་དེ་ཡི་རྒྱུ་ནི་དེ་ཐོས་ཡིན། །ཞེས་པ་དང༌། ཤེས་རབ་མཆོག་ཡིན་དེའི་གཞི་ནི། །ཐོས་པ་དེ་ཕྱིར་ཐོས་པ་མཆོག །ཅེས་ སོ། །དེ་ལ་སྐབས་འདིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་མཁས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འདོད་པས་འདི་ལྟར་ཐོས་པས་གཏན་ལ་དབབ་སྟེ། འཇལ་བྱེད་རིན་ཆེན་ལྡེ་མིག་གི་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང༌། གཞལ་བྱ་དམ་ཆོས་མཛོད་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། དྲང་དོན་དང་ངེས་དོན་གྱི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ
Chinese
具足利益之禅定，即是专一于有情之利益，以及从禅定之实有心中，随其所欲与所好，化现事物以成办利益等等。功德方面，如彼经所云： 诸佛之子具多定，修习禅定诸种相， 安住禅定胜妙乐，以悲依于下劣生， 亦以禅定彼一切，安置众生三菩提， 禅定智慧所摄持，于诸世间置不尽。 如是。 对于通达实相之智慧亦有三种，广说三种智慧之自性。 彼后，智慧之到彼岸是： 智慧有三即闻思修， 证得胜观能摧烦恼众， 善知法与有法之实相， 从有海城趋向寂灭涅槃。 如此，如实了知诸法之自性或实相即是听闻，又以思维而确定，由修习而从有海中度脱，是为智慧之自性。如是希求。于《释论小疏》中云： 或由听闻与，思维与，修习所生者，或由等持之加行与，真实与，随生之智慧等。智慧即是胜观，彼亦较其他到彼岸更为殊胜，于各自之凡夫位，听闻所生之智慧至为重要，因不听闻则不能思维与修习之故。如是云： 《宝性论》云： 何故布施能成诸受用， 戒律生天修能断烦恼， 智慧能断烦恼所知故， 此为最胜彼因即是闻。 如是又云： 智慧最胜其基乃， 听闻是故听闻胜。 如是。于此，欲精通通达一切法之自性，故如是听闻而立定： 安立为衡量之珍宝钥匙，及安立为所衡量之正法宝藏。初者有二，安立为不了义与了义，即是一切法之法性也。
English
The Samadhi of accomplishing benefits, which is single-mindedly focused on the benefit of sentient beings, and from the actual mind of Samadhi, transforming whatever is desired and liked to accomplish benefits, and so on. Regarding the qualities, as it says in the same text: The sons of the Victorious Ones possess many samadhis, Accomplishing all aspects of meditation. Abiding in the supreme bliss of meditation, Relying on lower beings with compassion. Also through that very meditation, Placing all beings in the three Bodhis. Possessed by the wisdom of meditation, In these worlds, they place the inexhaustible. Thus it is. Regarding the wisdom that realizes the meaning of reality, there are also three, which extensively explain the nature of the three wisdoms. Then, the Perfection of Wisdom is: Wisdom has three, namely hearing, thinking, and meditating. Having accomplished higher seeing, it destroys the assembly of afflictions, Knowing well the reality of phenomena and entities, From the city of existence, one goes to the peaceful Nirvana. Thus, knowing the nature or reality of all phenomena as they are is hearing, and also, having ascertained it through thinking, and having meditated, one is liberated from the ocean of existence, which is the nature of wisdom. It is desired. In the Minor Commentary, it says: Or those arising from hearing, thinking, and meditating, or from the application of Samadhi, and the wisdom arising from reality and subsequence, and so on. Wisdom is called higher seeing, and it is also more excellent than all the other perfections, and in the position of individual ordinary beings, the wisdom arising from hearing is very important, because without hearing, one cannot think and meditate. Thus it is said: In the Uttaratantra, it says: Because generosity accomplishes enjoyments, Ethics leads to higher realms, meditation abandons afflictions, Wisdom abandons all afflictions and objects of knowledge, Therefore, this is the supreme cause, which is hearing. Thus it is also said: Wisdom is supreme, its basis is, Hearing, therefore hearing is supreme. Thus it is. Here, wanting to be proficient in understanding the nature of all phenomena, therefore, in this way, one establishes through hearing: Establishing it as the precious key of measurement, and establishing it as the treasury of the Dharma to be measured. The first has two, establishing it as provisional and definitive meaning, which is the Dharmata of all phenomena.