Tibetan
་གནས་མོས་པས། །ཡོན་ཏན་འབྱུང་གནས་འཕེལ་བར་བྱེད། །དབེན་པར་གནས་ལ་རྟེན་བྱེད་པས། །འདོད་ལྔའི་ཆགས་པ་ཡོངས་སུ་སྤོང༌། །དེས་ན་འདུ་འཛི་མེད་པས་ན། །དགེ་ཆོས་ཅན་ནི་ཉམས་མི་འགྱུར། །ཕན་ཚུན་འགྲུལ་ཞིང་གཏམ་འདྲི་དང༌། །ཚིག་གིས་སྨྲ་བར་མི་བྱེད་པས། །སྟོང་དབེན་ཉེར་ཞི་དབེན་པ་ལ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བསྔགས། །དེ་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། །རྟག་པར་དགོན་པ་བསྟེན་བྱ་ཞིང༌། །གྲོང་ཁྱེར་ལ་ནི་ཆགས་མི་བྱ། །ཞེས་སོ། ། ནགས་ཚལ་བསྟེན་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཚུལ། །དེ་འདྲའི་ནགས་ནི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསྔགས། །སྲིད་ལ་སྐྱོ་བས་དགོན་པར་རབ་ཕྱོགས་ཏེ། །གོམ་པ་བདུན་ཙམ་བོར་བའི་བསོད་ནམས་ནི། །གང་གིས་བསྐལ་པ་གངྒཱའི་སངས་རྒྱས་ལ། །བསྐལ་པར་མཆོད་པའི་བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་ ཡིས། །སྔ་མའི་བསོད་ནམས་བརྒྱ་སྟོང་ཆར་མི་ཕོད། །དེ་ཕྱིར་ཞི་བའི་ནགས་འདབ་བསྟེན་པར་བྱ། །འདི་ལྟར་ལ་ལས་སངས་རྒྱས་ལ་ཟང་ཟིང་གིས་བསྐལ་པར་མཆོད་པ་བས་སྐྱོ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ནགས་ཁྲོད་ལ་སོགས་དབེན་པར་སྤྲོ་བས་གོམ་པ་བདུན་བོར་ན་བསོད་ནམས་ཆེ་བ་ཉིད། འཕགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། གང་ལ་ལ་ཞིག་གིས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་བསྐལ་པའི་བར་དུ་མེ་ཏོག་དང༌། བདུག་སྤོས་དང༌། ཞལ་ཟས་དང༌། བདེ་བར་སྦྱར་བའི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྐལ་པར་མཆོད་པ་བས། རབ་ཏུ་སྐྱོ་བའི་སེམས་ཀྱིས་དགོན་པར་ཕྱོགས་ཏེ་གོམ་པ་བདུན་ཙམ་བོར་ན་འདི་དེ་བས་ཆེས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་དེ། ལུས་དང་སྲོག་ལ་བལྟ་བ་རབ་སྤོངས་ ལ། །སྟོང་པ་ཞི་བ་མཆོག་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱིས། །བརྩོན་ཞིང་རབ་ཏུ་བརྩོན་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ཀྱང༌། །རི་དགས་བཞིན་དུ་དགོན་པར་གནས་པར་གྱིས། །ཞེས་ སོ། ། ཇི་ལྟར་སྒོམ་ཚུལ་དབྱེ་བ་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་བཤད་པ་ནི། ད་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་བཤད་པ་ནི། ནགས་ཀྱི་ནང༌། དེར་ནི་སྟན་ལ་སྐྱིལ་ཀྲུང་རབ་བཅས་ ནས། །རྩེ་གཅིག་སེམས་ལ་མི་གཡོ་མཉམ་པར་བཞག །བྱིས་པ་ཉེས་སྤྱོད་དོན་རབ་འབྱེད་པ་དང༌། །དེ་བཞིན་གཤེགས་དགེའི་བསམ་གཏན་དམ་པ་བསྒྲུབ། །བསམ་གཏན་བཞི་དང་དེ་བཞིན་གཟུགས་མེད་བཞི། །ལམ་མ་ཞུགས་དང་ཞུགས་ཟིན་འཕགས་རྣམས་ཀྱི། །ཏིང་འཛིན་གསུམ་གྱི་མིང་རྣམས་ཤེས་པར་བྱ། །དེས་ནི་འདོད་ཡོན་དགའ་བའི་སེམས་སྤང་ཞིང༌། །རིག་དང་མངོན་ཤེས་ཏིང་འཛིན་མངོན་པར་འགྲུབ། །སྤྱན་དང་རྫུ་འཕྲུལ་སེམས་ལ་རང་དབང་བསྒྱུར། །འདིར་བསམ་གཏན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་དགེ་བའི་དམིགས་ཡུལ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་སྟེ། ལམ་སྒྲོན་ལས། དམིགས་པ་གང་ཡང་རུང་ཞིག་ལ། །ཡིད་ནི་དགེ་ལ་གཞག་པར་བྱ། །ཞེས་ སོ། །དེ་ཡང་སྟན་ལ་འདུག་སྟེ་སེམས་མི་གཡོ་བར་མཉམ་པར་བཞག་པ་ན་སྤྲོས་པའི་སྣང་བ་ནུབ་སྟེ་ཆོས་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པ་མིག་བཙུམས་པ་ལྟ་བུ་ལ་སྣང་ཡུལ་མི་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཡུལ་སྣང་ལ་དེར་འཛིན་མེད་པའི་རྣམ་ པའོ། །དེའང་རང་དུས་དེ་ན་སྣང་ཡུལ་མཐོང་བས་མིག་ཕྱེ་བ་ལྟ་བུ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་དུས་གཅིག་ལ་ཡོད་པར་ཡང༌། མི་ཞིག་མིག་ནི་བཙུམས་པ་ལྟར། ། མཉམ་པར་བཞག་པའི་སེམས་དེ་བཞིན། །མི་ཞིག་མིག་ནི་ཕྱེ་བ་ལྟར། །རྗེས་ལས་ཐོབ་པའི་ཤེས་དེ་འདྲ། །ཞེས་སོ། །དེའང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་མཉམ་གཞག་ནི་ཞི་གནས། རྗེས་ཐོབ་ནི་ལྷག་མཐོང་ངོ། །འདི་གཉིས་བློ་གཅིག་ངོ་བོ་གཅིག་དུས་གཅིག་དམིགས་པ་གཅིག་པས་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བའི་བྱེད་ལས་སུའང་གཅིག་སྟེ། འགྲེལ་ཆུང་ལས། དག་པ་འཇིག་རྟེན་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་མངོན་པར་མ་ཞེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན། རྗེས་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་རང་དང་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་འདུ་ཤེས་ལྡོག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འབྱུང་བས། མཉམ་གཞག་གི་སྣང་བ་ལ་ཡུལ་མི་འགག་པར་སྣང་བས་ན་རྣམ་རྟོག་གིས་དག་ལ། སྣང་བས་རྡོ་ལ་སོགས་པ་ཐ་མལ་ཡུལ་ལྔ་སྣང་བས་འཇིག་རྟེན་པའང་ཡིན་ཞེས་བཏགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་མེད་དེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དུས་ཀྱི་སྣང་ཆའི་བློ་དེ་ཉིད་སྣང་སྟོང་ལ་མཉམ་རྗེས་སུ་བཏགས་པའི་རྗེས་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་བསྡུས་ཤིང་མཉམ་བཞག་དང་བློ་རྫས་གཅིག་ཡིན་པས་མཉམ་གཞག་རང་གིས་གཟུང་འཛིན་སྤོང་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་དེ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱིས་ཀྱང་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་གཟུང་འཛིན་དུ་ཞེན་པའི་འདུ་ཤེས་སྤོང་བ་ཡིན་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །མཉམ་གཞག་ལས་ལངས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ནི་རྒྱ་ཡན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གཟུང་འཛིན་ལ་སོགས་པའི་ཞེན་པ་དང༌། བཅས་པའོ། །དེའང་མཉམ་གཞག་རྗེས་ཐོབ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པའི་སྐབས་ཐམས་ཅད་ན་ཡོད་ལ། ས་བདུན་པ་ཚུན་ཆད་ན་རྒྱ་ཡན་པ་ཡོད་ལ་དེ་ཕན་ཆད་ལ་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་སོ་སོ་བ་མེད་དེ། རྒྱུད་བླ་ལས། བྱ་བ་བསྒྲུབ་ལ་རྟག་ཏུ་བློ། །མེ་བཞིན་དུ་ནི་འབར་བ་དང༌། །ཞི་བའི་བསམ་གཏན་སྙོམས་འཇུག་ལའང༌། ། རྟག་ཏུ་སྙོམ་པར་འཇུག་པ་
Chinese
处所喜爱故，功德生处增。 依靠寂静处，五欲贪著断。 是故无喧嚣，具德法不变。 互相往来语，不以言语说。 空寂近寂静，诸佛所赞叹。 是故菩提萨埵众，恒常应依阿兰若，不应贪著于城市。 如是说。《依止森林之利益》功德圆满之相，如是之森林，诸佛所赞叹。 厌离世事故，极趋向阿兰若，舍弃七步之福德，若有以恒河沙数劫，于恒河沙数佛，以劫供养之福德聚，不及前者之福德百分千分。 是故应依止寂静之森林。 如此，有人以财物于劫中供养佛，不如以厌离心于森林等寂静处欢喜而舍弃七步之福德大。 圣者三摩地王经云：若有人于一切佛，以劫之期间，以花、香、饮食、安乐之资具一切供养，不如以极厌离之心趋向阿兰若，舍弃七步左右，此较彼福德之聚不可衡量。 身命不顾而，空寂寂静当修习，精进且极精进意，如鹿应住于寂静处。 如是说。《如何修习之差别及具功德之解说》现在解说修习三摩地之方式：于森林中，于彼处以垫子跏趺坐，一心不散乱而平等安住。 辨别孩童之恶行之意义，如是如来成就殊胜之禅定。 四禅定及如是四无色定，未入道及已入道圣者之，三摩地之名当知晓。 由此舍弃贪著欲妙之喜乐心，明及现证三摩地现前成就。 眼及神通于心自在转，此处之禅定
English
Due to fondness for the place, the source of qualities increases. By relying on solitary places, attachment to the five desires is completely abandoned. Therefore, because there is no commotion, the virtuous Dharma will not deteriorate. By traveling back and forth and asking questions, not speaking with words, emptiness, solitude, nearness to peace, solitude, are praised by all the Buddhas. Therefore, Bodhisattvas should always rely on hermitages and should not be attached to cities. Thus it is said. The Benefits of Relying on the Forest The aspect of perfect qualities, such forests are praised by the victorious ones. Due to weariness of worldly affairs, one turns to hermitages, and the merit of abandoning about seven steps, if one offers to as many Buddhas as there are sands in the Ganges for eons, the accumulation of merit from offering for eons, cannot match the former merit by a hundred thousand parts. Therefore, one should rely on the peaceful forest groves. Thus, some people offer to the Buddha with material things for an eon, but it is better to abandon seven steps with joy in solitary places such as forests with a mind of weariness, for the merit is greater. From the Noble King of Samadhi Sutra: If someone offers flowers, incense, food, and all the means of comfort to all the Buddhas for an eon, it is better to turn to the hermitage with a mind of extreme weariness and abandon about seven steps, for this accumulation of merit is immeasurable. Abandoning concern for body and life, emptiness and peace should be cultivated supremely, with diligence and a mind of great diligence, one should dwell in solitude like a deer. Thus it is said. Explanation of How to Meditate with Distinctions and Qualities Now, the way to meditate on Samadhi is explained: In the forest, there, sitting cross-legged on a cushion, one should remain unwavering and equanimous with a one-pointed mind. Discriminating the meaning of children's misdeeds, thus the Tathagata accomplishes the supreme meditation of virtue. The four meditations and the four formless meditations, the names of the three Samadhis of the noble ones who have not entered the path and those who have entered, should be known. By this, abandoning the mind of joy in desirable qualities, clear knowing and direct perception, Samadhi is manifestly accomplished. Eyes and miraculous powers transform freely in the mind, here the meditation
Chinese
其自性即是于任何善的目标，心一境性专注。如《道炬论》中说：于任何所缘境，心皆应安住于善。如是。彼亦于座上，心不摇动而安住时，则戏论之显现隐没，于法性成一味，如闭眼般，非不见所显境，乃于境显现而无执取之相。彼亦于自时，以显境见故，如张开眼般，二者体性一，于一时有，又如：一人眼如闭，如是等住之心，一人眼如张，如是后得之识。如是。彼亦体性一之等持乃止观，后得乃胜观。此二者，心一、体性一、时一、目标一，故于遣除障碍之作用亦一。释文中说：清净世间者，具有不显现执取能取之相之相。由后得心所摄持之自与相符之果，生起色等之想之还灭等之故。以等持之显现，境不灭而显现故，以分别念而清净，以显现故，石头等之庸常五境显现故，亦名世间。于彼时，无能取所取之相，以是不分别之心之故。彼时之显现分之心，即是于显空上，以等持后得而名之，由后得心所摄持，且与等持心识一者，以等持自性遣除能取所取，且与后得相符，与彼体性一之后得，亦遣除于色与受等之法上，执取能取所取之想，如是显示。从等持起立之后得，名为散乱，即是执取能取所取等之执着，与系缚。彼亦等持后得体性一者，于禅定修习之时，一切时皆有，于七地起有散乱，于彼之后，体性一而无各别，如《宝性论》中说：为成办事业，常时之意，如火般炽燃，于寂静之禅定等入定，亦常时入定。
English
Its nature is to focus single-mindedly on any virtuous object. As it says in the Lamp for the Path: On whatever object, The mind should be placed on virtue. Thus. Also, when sitting on a cushion and remaining still without the mind wavering, the appearance of elaboration subsides, and it becomes one taste in the nature of reality, like closing the eyes. It is not that objects are not seen, but rather that there is an appearance of objects without grasping. Also, at that time, seeing the appearance of objects is like opening the eyes. These two are of one essence and exist simultaneously. As it is said: Like a person with eyes closed, So is the mind in equipoise. Like a person with eyes open, So is the wisdom attained afterwards. Thus. Also, the equipoise of one essence is calm abiding (shamatha), and the subsequent attainment is insight (vipashyana). These two, with one mind, one essence, one time, and one object, are also one in their function of dispelling obscurations. As it says in the commentary: The pure world is characterized by the absence of manifest clinging to the aspects of grasper and grasped. Because the subsequent mind gathers the self and the corresponding result, the reversal of perceptions such as form arises. Because objects appear without ceasing in the appearance of equipoise, it is purified by conceptual thought. Because the five ordinary objects, such as stones, appear, it is also called worldly. At that time, there is no aspect of grasper and grasped, because it is a non-conceptual mind. The mind of the appearing aspect at that time is gathered by the subsequent mind, which is named equipoise and subsequent attainment in appearance and emptiness, and is one with the mind of equipoise. Therefore, equipoise itself abandons grasper and grasped, and in accordance with the subsequent attainment, the subsequent attainment of one essence with it also abandons the perception of clinging to grasper and grasped in phenomena such as form and feeling. This is what is shown. The subsequent attainment that arises from equipoise is called distraction, which is clinging to grasper and grasped, and attachment. Also, the equipoise and subsequent attainment of one essence are present at all times during the practice of meditation. Distraction exists from the seventh ground onwards, and beyond that, there is one essence without separation. As it says in the Uttaratantra: To accomplish activities, the mind is always, Blazing like fire, And also in the absorption of peaceful contemplation, Always entering into equipoise.