Tibetan
ལ། །བརྟེན་ནས་བཟོད་པ་སྐྱེ་བས་ན། །དེ་ཉིད་བཟོད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས། །དམ་པའི་ཆོས་བཞིན་མཆོད་པར་འོས། །ཞེས་སོ། ། ཁྲོ་བའི་རྐྱེན་རང་ལས་བྱུང་བར་བསམ་པ་ནི། འདི་ལྟར་ཚུལ། གཞན་ཡང་བདག་ཉིད་མེད་ན་མི་འབྱུང་ལ། །བྲག་ཅ་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་ཅན། །རང་གིས་ཉེས་གྱུར་གནོད་པའི་ཚོགས་རབ་འདི། །འཕྲལ་གྱི་རྐྱེན་དང་སྔོན་ལས་རྒྱུས་བསྐྱེད་ཕྱིར། །འདི་འབྱུང་རིགས་ཏེ་ལས་ཟད་ཐབས་འདི་ལ། །ཅི་ནས་སེམས་འདུལ་གཅིག་པུར་བསྲན་ཚུགས་བྱ། །འདི་ལྟར་རང་ཉིད་གཏན་ནས་མེད་ན་རང་གིས་ཁྲོ་བ་དང་ཕ་རོལ་དང་རྩོད་པ་ཡེ་མི་འབྱུང་སྟེ་ཁྲོ་རྩོད་ནི་ཕན་ཚུན་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རང་གིས་གནོད་པ་ཕར་མ་བྱས་ན་ཚུར་ཡང་གནོད་པ་མི་འབྱུང་བས་དོན་མེད་དུ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ནི་ངེས་པར་བཟོད་པར་རིགས་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། འདི་ལྟར་ཕར་གནོད་མ་བྱས་ན། འགའ་ཡང་གནོད་པ་མི་བྱེད་དོ། །དེ་བས་ངལ་བས་མ་བསྒྲུབས་པའི། ཁྱིམ་དུ་གཏེར་ནི་བྱུང་བ་ལྟར། ། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པའི་གྲོགས་གྱུར་པས། །བདག་གིས་དགྲ་ལ་དགའ་བར་བྱ། ། ཞེས་སོ། །དེའང་བདག་ལ་གནོད་པའང་རྐྱེན་ཅུང་ཟད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རང་གི་སྔོན་གྱི་ལས་ལས་བྱུང་བས་བཟོད་པར་རིགས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། བདག་གིས་སྔོན་ཆད་སེམས་ཅན་ལ། །འདི་འདྲ་བ་ཡི་གནོད་པ་བྱས། །དེ་བས་སེམས་ཅན་འཚེ་བྱེད་པ། །བདག་ལ་གནོད་པ་འདི་འབྱུང་རིགས། །ཞེས་སོ། ། གནོད་པས་ཁྲོ་བ་ཞིག་བྱུང་ན་ཡང་བརྟག་དགོས་ཏེ་བརྒྱུད་ནས་གནོད་པས་ཁྲོ་ན་རང་གི་ལས་ལ་ཁྲོ་བར་རིགས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། བདག་གི་ལས་ཀྱིས་བསྐུལ་བྱས་ནས། །བདག་ལ་གནོད་བྱེད་རྣམས་བྱུང་སྟེ། །ཞེས་སོ། ། དངོས་སུ་གནོད་པས་ཁྲོ་ན་དབྱུག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའམ་མི་སྙན་པའི་ཚིག་བེམས་པོ་ལ་ཁྲོ་བར་རིགས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། དབྱུག་པ་ལ་སོགས་དངོས་བཀོལ་ཏེ། །གལ་ཏེ་འཕེན་པ་ལ་ཁྲོ་ན། །དེ་ཡང་ཞེ་སྡང་གིས་རྦད་པས། །ཉིས་ན་ཞེ་སྡང་ལ་ཁྲོ་རིགས། །ཞེས་སོ། ཁྱད་པར་དུ་མི་གཞན་གྱིས་མི་སྙན་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཁྲོ་བའང་རང་གི་རྣ་བར་བརྗོད་མཁན་ལ་མི་ཁྲོ་བར་ཕ་རོལ་ལ་ཁྲོ་བའང་མི་རིགས་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་དེས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བསྟོད་གྲགས་ལ་སོགས་པ་ལ་གནོད་སྙམ་ནའང་དེ་ཡིས་ངན་འགྲོར་འཁྲིད་པ་སྟེ། དེ་ལས་བཟློག་པ་ལ་བཟོད་པ་ཉིད་ཀྱང༌། དེ་ཉིད་ལས། བདག་ནི་གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་ལ། །རྙེད་དང་བཀུར་སྟིས་འཆིང་མི་དགོས། །གང་དག་བདག་བཅིངས་འགྲོལ་བྱེད་པ། །དེ་ལ་བདག་ནི་ཇི་ལྟར་ཁྲོ། །
Chinese
因为依靠（忍辱）生起安忍，所以，它本身就是安忍之因，理应像供养圣法一样供养它。说完。《思考愤怒的因缘从自身产生》是这样的道理。此外，如果没有我，就不会产生（愤怒），就像回声一样互相依赖。自己造作罪业而产生的损害之众，因为暂时的因缘和往昔的业力而产生。这理应发生，对于这种消除业力的方法，无论如何都要坚持唯一调伏自心。像这样，如果自己完全不存在，自己就不会愤怒，也不会与他人争论，因为愤怒和争论是互相依赖的。如果自己不先去损害他人，他人也不会来损害自己，所以无意义地损害他人，必定应该忍受。如《入行论》中所说：如果这样不先损害他人，谁也不会损害自己。因此，就像不费力气就在家里发现了宝藏一样。因为（敌人）成了菩提行的朋友，所以我应该对敌人感到高兴。说完。而且，对我的损害也是由少许因缘产生的。那也是从自己的前世之业产生的，所以理应忍受。如《入行论》中所说：我往昔曾对众生，做过如此这般的损害。因此，众生加害，我理应遭受此损害。说完。即使因损害而生起愤怒，也需要观察，如果是通过间接的损害而愤怒，理应对自己的业力感到愤怒。如《入行论》中所说：我的业力驱使，才会有损害我的人出现。说完。如果是直接的损害而愤怒，理应对棍棒等形状或不悦耳的粗糙言语感到愤怒。如《入行论》中所说：如果对使用棍棒等实物，并投掷的人感到愤怒。那也是被嗔恨所迷惑，所以应该对嗔恨感到愤怒。说完。特别是，如果因他人说不悦耳的话而愤怒，也不应该对说给自己听的人感到愤怒，而应该对他人感到愤怒，因为那是痛苦所产生的。此外，如果认为赞扬和名声等会带来损害，那它们会把你引向恶趣。与此相反，唯有忍辱才能避免。如《入行论》中所说：我为了寻求解脱，不需要财富和恭敬来束缚我。对于那些束缚我，又解脱我的人，我怎么会愤怒呢？
English
Because patience arises from relying on (suffering), it itself is the cause of patience, and it should be offered to like offering to the holy Dharma. That's it. Thinking that the cause of anger arises from oneself is like this. Furthermore, if there is no self, (anger) will not arise, like an echo, they are mutually dependent. This multitude of harms caused by one's own misdeeds arises from temporary causes and past karma. This is bound to happen, and for this method of exhausting karma, one must persevere in subduing one's mind alone. Like this, if oneself does not exist at all, one will not be angry or argue with others, because anger and argument are mutually dependent. If one does not harm others first, others will not harm oneself, so harming others meaninglessly must be endured. As it says in the Bodhicharyavatara: If one does not harm others first, no one will harm oneself. Therefore, it is like finding a treasure at home without effort. Because (the enemy) has become a friend of the Bodhisattva's conduct, I should be happy with the enemy. That's it. Moreover, the harm to me is also caused by a few conditions. That also arises from one's own past karma, so it should be endured. As it says in the Bodhicharyavatara: I have done such harm to sentient beings in the past. Therefore, sentient beings harm me, and I should suffer this harm. That's it. Even if anger arises from harm, it needs to be examined. If one is angry because of indirect harm, one should be angry with one's own karma. As it says in the Bodhicharyavatara: My karma has driven those who harm me to appear. That's it. If one is angry because of direct harm, one should be angry with the shape of sticks and so on, or with unpleasant and rough words. As it says in the Bodhicharyavatara: If one is angry with those who use sticks and so on and throw them. That is also because one is deluded by hatred, so one should be angry with hatred. That's it. In particular, if one is angry because others say unpleasant words, one should not be angry with the person who says them to oneself, but should be angry with others, because that is what causes suffering. Furthermore, if one thinks that praise and fame will bring harm, they will lead you to the lower realms. On the contrary, only patience can avoid that. As it says in the Bodhicharyavatara: I am seeking liberation, and I do not need wealth and respect to bind me. How can I be angry with those who bind me and liberate me?
Tibetan
བདག་ནི་སྡུག་བསྔལ་འཇུག་འདོད་ལ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་བྱིན་བརླབས་བཞིན། །མི་གཏོང་སྒོ་འཕར་ཉིད་གྱུར་པ། །དེ་ལ་བདག་ནི་ཇི་ལྟར་ཁྲོ། །ཞེས་དང༌། གལ་ཏེ་བདག་ནི་རང་སྐྱོན་གྱིས། །འདི་ལ་བཟོད་པར་མི་བྱེད་ན། །བསོད་ནམས་རྒྱུ་ནི་ཉེར་གནས་པ། །འདི་ལ་བདག་གེགས་བྱེད་པར་ཟད། །ཅེས་སོ། །དེའང་ཡོ་བྱད་ལ་གནོད་ནས་ཁྲོ་བའང་མི་རིགས་ཏེ། རང་གི་ལས་ཡོད་ན་དེས་མི་གནོད་ལ། མེད་ན་བྱིན་ཡང་མི་ཕན་པ་དང༌། ཐམས་ཅད་བཞག་ནས་རྨི་ལམ་སད་པ་ལྟར་འགྲོ་དགོས་པ་དང༌། ནོར་གྱི་ཉེས་པ་ཚད་མེད་པས་འཆིང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལས། རྙེད་པའི་བར་ཆད་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་བདག་འདི་མི་འདོད་ན། ། བདག་གི་རྙེད་པ་འདིར་འདོར་གྱི། །སྡིག་པ་དག་ནི་བརྟན་པར་གནས། ། བདག་ཉིད་དེང་ནི་ཤི་ཡང་བླའི། །ལོག་འཚོ་ཡུན་རིང་གསོན་མི་རུང༌། །བདག་ལྟ་ཡུན་རིང་གནས་གྱུར་ཀྱང༌། །འཆི་བའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཉིད་ཡིན། །རྨི་ལམ་ལོ་བརྒྱར་བདེ་མྱོང་ནས། །སད་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་དང༌། །གཞན་ཞིག་ཡུད་ཙམ་བདེ་མྱོང་ནས། །སད་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ། །སད་པ་དེ་དག་གཉིས་ཀ་ལ། །བདེ་བ་དེ་ནི་ཕྱིར་འོང་མེད། །ཚེ་རིང་ཚེ་ཐུང་གཉིས་ཀ་ཡང༌། །འཆི་བའི་དུས་སུ་དེ་འདྲ་ཟད། །རྙེད་པ་མང་པོ་ཐོབ་གྱུར་ཏེ། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་བདེ་སྤྱད་ཀྱང༌། །ཆོམ་པོས་ཕྲོགས་པ་ཇི་བཞིན་དུ། །སྒྲེན་མོ་ལག་པ་སྟོང་པར་ འགྲོ །ཞེས་སོ། །སྙན་གྲགས་ལ་སྨོད་པས་ཁྲོ་ནའང་མི་རིགས་ཏེ་སྙན་གྲགས་ནི་ཚིག་ཙམ་ཡིན་ལ། །ཚིག་བེམས་པོ་ཡིན་པས་ཕན་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། བསྟོད་དང་གྲགས་པའི་རིམ་གྲོས་ནི། །བསོད་ནམས་མི་འགྱུར་ཚེར་མི་འགྱུར། །བདག་སྟོབས་མི་འགྱུར་ནད་མེད་མིན། །ལུས་བདེ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །བདག་ནི་རང་དོན་ཤེས་གྱུར་ན། །དེ་ལ་རང་དོན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཡིད་བདེ་འབའ་ཞིག་འདོད་ན་ནི། །རྒྱན་སོགས་ཆང་ཡང་བསྟེན་དགོས་སོ། །གྲགས་པའི་དོན་དུ་ནོར་གཏོང་ཞིང༌། །བདག་ཉིད་ཀྱང་ནི་གསོད་བྱེད་ན། །ཚིག་འབྲུ་རྣམས་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཤི་ན་དེ་ཀོ་སུ་ལ་བདེ། །བྱེ་མའི་ཁང་བུ་རྡིབ་གྱུར་ན། །བྱིས་པ་རྣམས་ནི་ག་ཆད་ངུ། །དེ་བཞིན་བསྟོད་དང་གྲགས་ཉམས་ན། །རང་གི་སེམས་ནི་བྱིས་པ་བཞིན། །ཞེས་སོ། །དེའང་མི་སྙན་པས་ཁྲོའོ་སྙམ་ན། ཚིག་མི་སྙན་པས་ཁྲོ་ན་ཁོ་རང་གི་ཚིག་ཡིན་པས་ཁྲོ་ཅི་དགོས། བརྗོད་འདོད་ཀྱང་ཕ་རོལ་པོས་རློམས་པའི་ཕྱིར་ཁྲོ་མི་དགོས། འོན་ཏེ་མི་དགའ་བས་ཁྲོ་ན་རང་གི་སེམས་ལ་ཁྲོ་བར་རིགས་
Chinese
我欲投入痛苦中， 然佛陀如加持般， 不舍如门闩一般， 我为何要对此发怒？ 又说： 若我因自身之过， 不能忍受此等事， 则善业之因近在旁， 我岂非正在制造障碍？ 如是。再者，因器物受损而发怒也不合理，若自身有业，则其不损，若无业，则加持亦无益。一切皆需放下，如梦醒一般离去，且财物之过患无量，乃束缚之因。如是说： 为阻碍获得之故， 若我不欲此等事， 我当舍弃此处之得， 罪恶诸事则稳固住。 我宁愿今日即死去， 不应苟活长久度日。 我虽长久住于此， 死亡之苦亦复如是。 梦中百年受用乐， 醒来之时又如何？ 他人片刻受用乐， 醒来之时又如何？ 醒来之后此二者， 彼等之乐皆不返。 长寿短命二者皆， 临死之时亦如是。 获得众多之财物， 长久之时受用乐， 如遭盗贼所劫夺， 赤裸空手而离去。 如是说。因名声受损而发怒也不合理，名声不过是言语而已。言语乃无情之物，故无丝毫利益。如是说： 赞颂与名声之次第， 不转为福亦不转刺， 不转为力亦非无病， 亦不转为身体安乐。 我若了知自身义， 于彼有何自身义？ 若欲唯有心安乐， 则需依仗饰品与酒等。 为名声之故舍财物， 亦杀害自己之身， 言语词句有何用？ 死后此乐属于谁？ 沙堡若是倒塌了， 孩童们便会伤心哭泣。 同样赞颂与名声衰败时， 自己的心便如孩童一般。 如是说。若想是因为不悦而发怒，若因不悦之语而发怒，既然那是他自己的话语，为何要发怒？即使想说，也不应因他人傲慢而发怒。然而，若因不悦而发怒，则理应向自己的心发怒。
English
I wish to enter into suffering, But the Buddha, like a blessing, Does not let go, like a door bolt, Why should I be angry at that? And it is said: If I, through my own fault, Cannot endure these things, Then the cause of merit is nearby, Am I not just creating obstacles? Thus it is. Furthermore, it is not reasonable to be angry because utensils are damaged. If one has karma, then it will not be damaged. If one does not, then even blessings are of no benefit. One must leave everything behind, like waking from a dream. And the faults of wealth are immeasurable, being the cause of bondage. As it is said: For the sake of obstructing gain, If I do not desire these things, I should abandon this gain here, And sinful deeds will remain firm. I would rather die today, Than live long in a wrong livelihood. Even if I stay here for a long time, The suffering of death is the same. Having experienced happiness in a dream for a hundred years, What is it like when one wakes up? Another having experienced happiness for a moment, What is it like when one wakes up? For both of those who have awakened, That happiness does not return. Both long life and short life, Are the same at the time of death. Having obtained many possessions, And enjoyed happiness for a long time, Like being robbed by thieves, One goes away naked and empty-handed. Thus it is said. It is also not reasonable to be angry because one's reputation is damaged, for reputation is just words. Words are inanimate objects, so there is no benefit at all. As it is said: The order of praise and fame, Does not turn into merit, nor does it turn into thorns, Does not turn into strength, nor is it without illness, Nor does it turn into bodily comfort. If I understand my own purpose, What is my own purpose in that? If one desires only mental happiness, Then one must rely on ornaments and alcohol, etc. For the sake of fame, giving away wealth, And even killing one's own body, What is the use of words and syllables? Who benefits from that happiness after death? If a sandcastle collapses, The children will cry in sadness. Likewise, when praise and fame decline, One's own mind is like a child. Thus it is said. If one thinks of being angry because of unpleasantness, if one is angry because of unpleasant words, since those are his own words, why be angry? Even if one wants to speak, one should not be angry because of the arrogance of others. However, if one is angry because of displeasure, then one should be angry at one's own mind.