Tibetan
་གི་སྟེང་དུ་སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་བསྐྱེད་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཙམ་ལ་སོ་སོར་ཐར་པ་རིགས་བདུན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའང་དགེ་བསྙེན་ཕ་མ་གཉིས། དགེ་ཚུལ་ཕ་མ་གཉིས། དགེ་སློང་ཕ་མ་གཉིས། དགེ་སློབ་མ། བསྙེན་གནས་ཕ་མ་གཉིས་ཏེ་དགུ་ཡོད་ཀྱང༌། ཁྱིམ་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་དགེ་བསྙེན་དང་བསྙེན་གནས་ཀྱི་སྡོམ་པ་གཉིས། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་དགེ་ཚུལ་རབ་བྱུང་བར་མ་དགེ་སློང་སྟེ་ལྔར་རིགས་བསྡུ་བས་ན་དེའི་སྟེང་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ལ་བརྗོད་དོ། །དེའང༌། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཕྱོགས་དག་ནི། །ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་རྣམས་དང་ལྡན། །དེ་ལྟས་སྡོམ་བརྩོན་ཁྱིམ་པ་ཡི། །བྱང་སེམས་རྣམས་ལས་མཆོག་ཏུ་བཤད། །ཅེས་པས་རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཤད་ལ། མདོ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱིམ་པ་དང༌། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང༌། ཁྱེའུ་དང་བུ་མོའི་གཟུགས་སུ་འདུག་པ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་རབ་ཏུ་མང་པོ་རྣམས་དང་ཡང་ཐབས་གཅིག་སྟེ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའང་དགེ་བསྙེན་ལ་གཉིས་ལས། སྣ་འགའ་བསྲུང་བ་སོགས་ཀྱི་དགེ་བསྙེན་ནི་རྩ་བ་བཞིའམ་བཞིའི་གང་རུང་བསྲུང་ཞིང་འདོད་ལོག་སྤང་བ་ཡིན་ནོ། །ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་དགེ་བསྙེན་ནི་རྩ་བ་བཞི་ཆང་དང༌། དེའི་སྟེང་དུ་མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། ། དགེ་ཚུལ་ནི། འོད་ལྡན་ལས། གང་ཞིག་སྲོག་གཅོད་གཞན་གྱི་ནོར་འཕྲོག་ དང༌། །མི་ཚངས་སྤྱོད་བརྫུན་བཅོས་པའི་ཆང་ལ་སོགས། །གར་སོགས་ཕྲེང་སོགས་མལ་ཆེན་མཐོ་བ་དང༌། །ཕྱི་དྲོའི་ཁ་ཟས་གསེར་དངུལ་ལེན་པ་ སྤང༌། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱི་བསླབ་པའི་གནས་བཅུ་འཛིན་ཅིང༌། གཞན་ཡང་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཉེས་པ་ལས་སེམས་བསྲུང་བ་ཡིན་ནོ། །དགེ་སློབ་མ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དེའི་སྟེང་དུ་སྐྱེས་པ་ལ་མི་རེག་པ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་གཉིས་སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོ་དགེ་བ་སྟེ། བུད་མེད་ཉོན་མོངས་པ་ཆེ་བས་བརྟན་མི་བརྟན་ནམ་ཐུབ་མི་ཐུབ་བརྟག་པ་ལ་ལོ་གཉིས་ལ་སོགས་པར་སློབ་པའོ། །དགེ་སློང་ལ་ཕམ་པ་བཞི། ལྷག་མ་བཅུ་གསུམ། སྤང་ལྟུང་སུམ་ཅུ་ལ་སོགས་པའི་ཁྲིམས་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གསུམ་དང༌། དགེ་སློང་མ་ལ་སུམ་བརྒྱ་དྲུ་ཅུ་རྩ་བཞི་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གཞི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང༌། ཕལ་ཆེན་པོ་དང༌། གནས་བརྟན་པ་དང་མང་པོས་བཀུར་བ་སོ་སོའི་སྡེ་པ་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་བསླབ་པར་གྲགས་པ་རྣམས་སོ། །ས་སྡེ་ལས། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་བསླབ་པར་བ
Chinese
之上具有发愿和趣入两种菩提心。仅菩萨戒没有别解脱的七种差别。即居士男女各二，沙弥男女各二，比丘男女各二，式叉摩那，近住男女各二，共九种。但从在家方面来说，居士和近住的戒律两种，出家方面来说，沙弥、沙弥尼、比丘五种来归纳，因此说在此之上具有两种菩提心。对此，《经庄严论》中说：“出家之方面，具有无量之功德，因此持戒精进之在家菩萨，胜于诸菩萨。”因此宣说了出家的菩萨。经中说：“在家菩萨与出家菩萨，以及处于童男童女形象的千百万俱胝之多者，也是同一种方法。”其中居士有两种，守护少分等的居士是守护四根本戒或四种中的任何一种，并且断除邪淫。梵行居士是四根本戒和酒，以及在此之上断除不净行。沙弥是，《光明经》中说：“凡断杀生、不与取、不净行、妄语、酿造之酒等，歌舞等、花鬘等、大床高座等，过午之食、受取金银等。”受持如是之十种学处，并且还从与此相违的罪过中守护自心。式叉摩那是在此戒律之上，加上不触摸男子等十二种断除之对治善法。因为女性烦恼重，为了观察是否稳固或能否做到，而学习两年等。比丘有四根本堕罪，十三僧残，三十舍堕等二百五十三条戒律，比丘尼有三百六十四条等。即一切有部，大众部，上座部和多闻部各自的部派不同的戒律所学之处。弥勒菩萨的《菩萨地论》中说：“出家的学
English
Above, one possesses the two bodhicittas of aspiration and engagement. The bodhisattva vow alone does not have the seven distinctions of individual liberation. Namely, male and female lay practitioners (upāsaka and upāsikā) two each, male and female novices (śrāmaṇera and śrāmaṇerikā) two each, male and female monks (bhikṣu and bhikṣuṇī) two each, the śikṣamāṇā, and male and female observers of the eight precepts (upavāsa) two each, totaling nine. However, from the perspective of laypeople, the two vows of lay practitioners and observers of the eight precepts, and from the perspective of renunciants, the five categories of novice, probationary nun, and monk are grouped together. Therefore, it is said that one possesses the two bodhicittas on top of these. Furthermore, the Ornament of the Sutras states: "The side of those who have renounced, is endowed with immeasurable qualities. Therefore, the bodhisattva householders who strive in vows, are said to be superior to all bodhisattvas." Thus, it explains the bodhisattvas who have renounced. The sutra states: "The bodhisattvas who are householders, and those who have renounced, and those who abide in the form of boys and girls, the billions upon billions of many, also have the same method." Among these, there are two types of lay practitioners. The lay practitioner who observes a few things, etc., is one who observes the four root vows or any one of the four, and abandons wrong sexual conduct. The celibate lay practitioner abandons the four root vows and alcohol, and in addition to that, abandons impure conduct. The novice is, as stated in the Radiant One: "Whoever abandons killing, stealing others' wealth, impure conduct, lying, concocted alcohol, etc., dancing, garlands, etc., large high beds, etc., eating after noon, receiving gold and silver, etc." One upholds these ten precepts of training, and also protects one's mind from faults that are contrary to this. The śikṣamāṇā, on top of that discipline, adds twelve things to be abandoned, such as not touching a man, which are antidotal virtues. Because women have strong afflictions, they study for two years, etc., to observe whether they are stable or able to do it. The monk has four defeats, thirteen remainders, thirty expiations, etc., two hundred and fifty-three vows, and the nun has three hundred and sixty-four, etc. These are the places of learning in the vows of the different schools of the Sarvāstivāda, the Mahāsāṃghika, the Sthavira, and the Dharmaguptaka. The Bodhisattva-bhūmi of Maitreya states: "The learning of the renunciant"
Tibetan
རྗོད་པ་དེ་དག་གི་སྟེང་དུ་སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་བསྐྱེད་ཐོབ་ལ་མ་ཉམས་པར་ཡོད་པ་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གསུངས་པ་ཡིན་ ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཁྲིམས་རྣམས་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ཉེས་སྤྱོད་ལས་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ་ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་དག་ཀྱང་སྤོང་སེམས་དགེ་བ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སྤོང་བའི་སེམས་ནི་ཐོབ་པ་ལ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །དེའང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པས་མི་དགེ་བ་བསྡམས་པའི་ཆ་ནི་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་སྟེ། འཁོར་བར་ལྷ་མིའི་ལུས་འཛིན་ཅིང་རང་དོན་བདེ་བ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལ་མི་འཚེ་བར་མ་ཟད་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཆ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པར་གསུངས་སོ། །སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི་དེའི་སྟེང་དུ་ཐ་མལ་དུ་འཛིན་པའི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་ཞིང་རིམ་གཉིས་བསྒོམ་པའི་སྣོད་དུ་རུང་བརབྱས་པའོ། །དེའང་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པའི་རང་དུས་བརྩིས་ན་མི་དགེ་བ་བཅུ་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཡིན་པས་གནང་བའི་སྐབས་མེད་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ནི་བདུན་གཞན་དོན་དུ་གནང་བ་ དང༌། སྔགས་ལ་མི་སྤོང་བར་ཐབས་ཀྱི་ཆར་བསྟེན་ཏེ་ཤིང་ལས་མེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་ལམ་ཟབ་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཟག་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་ནི། ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པའི་ཆ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་དོ། །ཡུལ་འདོམ་ན་གོང་མ་བསྲུང་སྟེ་འོག་མའི་ཆ་དེར་འདུ་བའི་ཕྱིར་རོ། འོག་མ་དང་རྣམ་པ་འགལ་བ་ལྟར་སྣང་ཡང་ངོ་བོ་མ་ཤོར་བས་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །དཔེར་ན་སྔགས་ཀྱི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་སྐབས་སུ་ཆང་འཐུང་བ་ལ་ནི་ཉན་ཐོས་པས་ལྟུང་བ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཕྱོགས་མཐུན་གྱི་ཉེས་པར་བཤད་ཀྱང༌། ཉེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཡུལ་བདག་ཉིད་དགེ་སློང་ངམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན་དགོས་པ་ལ། དེའི་ཚེ་ལྷར་བསྐྱེད་པས་གཞི་གཞན་དུ་གྱུར། དངོས་པོ་མྱོས་བྱེད་ཆང་ཡིན་དགོས་པ་ལ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བདུད་རྩིར་བསྒྱུར་ཞིང་ལོངས་སྤྱད་པར་གསུངས་པ་དང༌། བསམ་པའི་འདུ་ཤེས་གཞན་དུ་མ་གྱུར་པ་དགོས་པ་ལ། ལྷ་དང༌། དཀྱིལ་འཁོར་དང༌། བདུད་རྩི་ལ་སོགས་པའི་འདུ་ཤེས་སུ་གནས་གྱུར་པས་ཉེས་པ་མེད་པའི་སྟེང་དུ་ལྷ་མཆོད་པས་ཚོགས་རྫོགས་པ་དང༌། ལྟ་བ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པའི་གྲོགས་སུ་གྱུར་པས་ཡོན་ཏན་ཡར་ལྡན་དུ་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ། །ཚུལ་དེ་བཞིན་དུ་བསླབ་
Chinese
在那些誓言之上，如果拥有并且没有失去愿和行菩提心，就被称为出家的菩萨。这样的戒律是指从自身的恶行中约束的戒律，即增上戒学。这些也包括舍弃心和善的种子。《入行论》中说：舍弃之心若获得，即说戒度已圆满。也就是说，约束自身恶行，从而禁绝不善的部分，是别解脱戒，是为了在轮回中获得天人的身体，并获得自身的安乐。不仅不损害他人，而且成办利益的部分，被称为菩萨戒。密咒的戒律是在此之上，舍弃平凡的执着之业和烦恼，使其堪能成为修持二次第的法器。也就是说，如果从别解脱戒的自时算起，十不善业是自性罪，因此没有开许的情况。而菩萨戒，则有七种为了他人的利益而开许的情况。密咒则不舍弃，而是作为方便的助伴，像木中取火一样，作为生起智慧之因，以甚深道而作了区分。在一个人的相续中，本体相同，但反体的部分是不同的。如果衡量对境，则守护上者，因为下者的部分包含在上者之中。下者和形态似乎相违，但因为没有失去本体，所以丝毫没有相违之处。例如，在密咒的普遍行为中，饮酒对声闻乘来说是堕罪，菩萨乘则说是相似的过失，但不会变成过失，因为那时对境必须是比丘或菩萨。那时，因为生起为本尊，所以基础转变为其他。事物必须是能使人陶醉的酒，但据说通过密咒、手印和三摩地，将其转变为甘露而享用。心识的观念必须没有转变为其他，必须安住于本尊、坛城和甘露等观念中，因此在没有过失的基础上，因为供养本尊而圆满了资粮，并且因为成为见解和三摩地修持的助伴，所以如同具有更增上的功德一样。同样的道理，
English
Upon those vows, if one possesses and has not lost the aspiration and practice of Bodhicitta, then one is said to be a Bodhisattva who has gone forth. Such precepts refer to the discipline of restraining oneself from evil deeds, which is called the higher discipline of morality. These also include the mind of renunciation and the seeds of virtue. It is said in the Bodhisattvacharyavatara: If the mind of renunciation is attained, it is said that the perfection of morality is complete. That is to say, the part of restraining one's own evil deeds, thereby preventing non-virtue, is the Pratimoksha vow, which is for the sake of obtaining the bodies of gods and humans in Samsara and obtaining one's own happiness. The part of not harming others and accomplishing benefits is said to be the Bodhisattva vow. The Mantrayana vow is on top of that, abandoning the ordinary clinging to actions and afflictions, making it suitable to be a vessel for practicing the two stages. That is to say, if one counts from the time of the Pratimoksha vow, the ten non-virtuous actions are naturally negative, so there is no allowance. For the Bodhisattva, there are seven situations allowed for the benefit of others. In Mantrayana, one does not abandon them, but relies on them as an aid to skillful means, like producing fire from wood, as a cause for generating wisdom, and it is distinguished by the profound path. In the continuum of one person, the essence is the same, but the aspects of reversal are different. If one measures the object, then one protects the higher, because the lower part is included in the higher. The lower and the form seem contradictory, but because the essence is not lost, there is no contradiction at all. For example, in the common practices of Mantrayana, drinking alcohol is a downfall for the Hearers, and Bodhisattvas say it is a similar fault, but it does not become a fault, because at that time the object must be a Bhikshu or a Bodhisattva. At that time, because one arises as a deity, the basis is transformed into another. The substance must be intoxicating alcohol, but it is said that through Mantra, Mudra, and Samadhi, it is transformed into nectar and enjoyed. The concept of mind must not be transformed into another, one must abide in the concept of deity, Mandala, and nectar, etc., therefore, on the basis of being without fault, because one offers to the deity, the accumulation is completed, and because it becomes an aid to the practice of view and Samadhi, it is like having more increasing qualities. In the same way,