Tibetan
་ཀུན་དུ་རྒྱུ་བཏུལ་བའི་ཚེ་ལོག་ལྟ་སྐྱེས་པ་ལ་ལྟུང་བ་གླེངས་པས། མེད་པར་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་ཞེས་སྦྱོར་མོད། དེའང་དེ་ལྟར་ལུས་ངག་གིས་ཀུན་དུ་རྒྱུ་ལ་ལོག་ལྟ་སྐྱེས་པ་སྐད་བསྟན་གྱི། སེམས་ལོག་ལྟ་སྐྱེས་ན་དེ་དག་ལ་བར་བར་དུ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པར་གསུངས་པ་དེ་ཅི་ལ་འོང༌། དེས་ན་ཡིད་ཀྱི་ལས་ནི་ནམ་དུའང་མ་གནང་བ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ལུས་ངག་གིས་མི་དགེ་བ་བྱས་པས་ཉེས་པར་འགྱུར་ཏེ། དུག་ཟོས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། སེམས་དགེ་བ་དུག་སྔགས་ལྟ་བུས་ཟིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དེ། སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པ་ལས། སྙིང་རྗེ་ལྡན་ཞིང་བྱམས་ཕྱིར་དང༌། །སེམས་དགེ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད། །ཅེས་ སོ། །འོ་ན་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལས། སེམས་ཅན་གཅིག་གི་སྲོག་བཅད་ཀྱང་བར་གྱི་བསྐལ་པ་གཅིག་ཏུ་ཉེ་ཚེ་བའི་དམྱལ་བར་འཚེད་པར་གསུངས་པས་སྡིག་པ་ནམ་ཡང་མི་བྱ་བར་གསུངས་མོད་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱྀ་བློའི་རིམ་པ་ལ་དགོངས་ནས། རེས་འགའ་གཅིག་དང༌། དུ་མ་དང༌། ངེས་པ་དང༌། མ་ངེས་པར་གསུངས་ཀྱང་མི་འགལ་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གསུང་ལ་བསྟོད་པ་ལས། གནང་བ་དང་ནི་བཀག་པ་ལས། ཁྱོད་བཀའ་ལ་ལར་གཅིག་ཏུ་ངེས། །ལ་ལར་ངེས་པ་མ་ལགས་ལ། ། ཕན་ཚུན་འགལ་བ་མ་མཆིས་སོ། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དྲང་དོན་དང་ངེས་དོན། དགོངས་པ་ཅན་དང་ལྡེམ་དགོངས་བཞིའི་རིམ་པ་ཤེས་པར་བྱ་བ་གལ་ཆེའོ། ། འདི་དག་གི་དབྱེ་བ་རྒྱས་པར་འོག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་བྱ་ཤེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསླབ་པ་ནི། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་མི་སློབ་པ། དེ་ནི་གང་ནའང་ཡོད་མ་ཡིན། ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་གཙུག་ལག་དང༌། གནས་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཇི་སྙེད་པ་ལ་ཐོས་པ་དང༌། བསམ་པ་དང༌། བསླབ་པས་ནན་ཏན་དུ་བྱ་དགོས་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་བསྡུ་ན། བཟོ་རིག་པ་དང༌། གསོ་བ་རིག་པ་དང༌། གཏན་ཚིགས་རིག་པ་དང༌། ཕྱི་རིག་པ་དང༌། ནང་རིག་པ་སྟེ་གནས་ལྔ་ལ་སྦྱང་བར། དེ་ཉིད་ལས། རིགས་པའི་གནས་ལྔ་དག་ལ་བརྩོན་པར་མ་བྱས་ན། །འཕགས་མཆོག་གིས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་མི་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གཞན་དག་ཚར་གཅད་རྗེས་གཟུང་དང༌། ། རང་ཉིད་ཀུན་ཤེས་བྱ་ཕྱིར་དེ་ལ་དེ་བརྩོན་བྱེད། །ཅེས་སོ། ཁྱད་པར་དུ་བསླབ་སྡོམ་གྱི་རིམ་པ་རྣམས་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བསྲུང་བ་གལ་ཆེའོ། །དེའང་སྔར་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས། ལྟུང་བ་དང༌། ལྟུང་མེད་དང༌
Chinese
当调伏遍行者时，如果生起邪见而谈论堕罪，就像说没有一样。然而，如果仅仅是身语上对遍行者生起邪见并表达出来，那还说得过去。如果内心生起邪见，那么他们之间所说的赞颂三宝功德的话又从何而来呢？因此，内心的行为是无论如何也不允许的。如果身语造作不善业就会有罪，就像吃了毒药一样，那么，如果善良的心被毒咒之类的东西控制，就不会有罪。如《律仪二十颂》中所说：“具足慈悲与爱心，善心无有罪。”是也。如果《念住经》中说，即使杀害一个众生，也要在近边劫的地狱中煎熬一个中劫，因此，有人认为永远不应该造罪。是这样，佛陀的教诲是考虑到众生的心智层次而说的。有时说一个，有时说多个，有时说确定，有时说不确定，要知道这并不矛盾。如《赞颂语》中所说：“从允许和禁止中，您的教诲有时确定为一个，有时不确定，彼此之间没有矛盾。”因此，了解显义和隐义，以及有密意和需诠释的四种次第非常重要。这些区别将在后面详细解释。以了解应知的方式来学习，如《经庄严论》中所说：“菩萨们没有不学的，那在任何地方都没有。”因此，对于世间的学术和处所，以及世间出世间的一切法，都必须通过听闻、思考和学习来努力，因为必须获得一切智智。总而言之，要学习五明，即工巧明、医方明、声明学、因明和内明。如该论中所说：“如果不努力学习五明，即使是圣者也无法获得一切智智。因此，为了折伏他人、摄受他人和自己通达一切，所以要努力学习。”特别是要了解并守护戒律的次第非常重要。也就是按照之前所说的方式，堕罪和无堕罪。
English
When taming the wandering ascetics, if one speaks of transgressions due to arising wrong views, it's like saying there are none. However, it's understandable if only the body and speech express wrong views towards the wandering ascetics. But if wrong views arise in the mind, then where do the praises of the Three Jewels that they speak of in between come from? Therefore, mental actions are never allowed. If committing unwholesome deeds with body and speech leads to sin, like consuming poison, then if a virtuous mind is controlled by something like a poisonous mantra, there is no sin. As stated in the "Twenty Verses on Discipline": "Possessing compassion and love, there is no sin in a virtuous mind." So it is. If the "Mindfulness Sutra" states that even killing one sentient being will cause one to be tormented in the hell of proximity for one intermediate kalpa, and therefore one should never commit sins, it should be understood that the Buddha's teachings are based on the levels of sentient beings' minds. Sometimes it is said to be one, sometimes many, sometimes definite, and sometimes indefinite, but it should be understood that there is no contradiction. As stated in the "Praise of Speech": "From permission and prohibition, your teachings are sometimes definite as one, and sometimes not definite, but there is no contradiction between them." Therefore, it is very important to understand the order of the explicit and implicit meanings, as well as the four levels of having intention and needing interpretation. These distinctions will be explained in detail below. Learning by knowing what should be known, as stated in the "Ornament of the Sutras": "There is nothing that the bodhisattvas do not learn; that does not exist anywhere." Therefore, one must diligently study worldly academics and places, as well as all worldly and transmundane dharmas, through hearing, thinking, and learning, because one must attain omniscience. In short, one must study the five sciences: crafts, medicine, grammar, logic, and inner science. As stated in the same text: "If one does not strive in the five sciences, even the noble ones cannot attain omniscience. Therefore, one strives in them in order to subdue others, to guide others, and to know everything oneself." In particular, it is very important to understand and protect the order of the vows of learning. That is, according to the manner previously shown, transgressions and non-transgressions.
Tibetan
། ཕྱོགས་མཐུན་དང༌། བསླབ་བྱ་དང༌། ཕྱིར་བཅོས་པ་ལྔར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ནི་ཉི་ཤུའོ། །ལྟུང་བ་དེ་མེད་ཅིང་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བ་སྟུང་མེད་དོ། །ཕྱོགས་མཐུན་ལ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་དང༌། མི་དགེ་བ་ལྟུང་བའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཉེས་བྱས་ཀྱང་གཉིས་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ དང༌། དོན་མེད་པ་ལས་གྱུར་པའི་ཉེས་བྱས་སོ། །དེའང་བྲེ་མོའི་གཏམ་དང་ལྟད་མོ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པ་ན་ཆགས་སྡང་གིས་བསྐྱེད་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཉེས་བྱས། དེས་བསྐྱེད་ཀྱང་དྲན་ཤེས་བཞིན་གྱིས་མ་ཟིན་པར་དགོས་མེད་དུ་འཇུག་ན་དོན་མེད་པ་ལས་གྱུར་པའི་ཉེས་བྱས། གཞན་གྱི་དོན་དུ་མ་ཆགས་པར་འཇུག་ན་ལྟུང་མེད། ཆགས་པས་འཇུག་ན་དེའི་ཆའི་ཉེས་པ་སྟེ་ཕྱོགས་མཐུན་ནོ། །གཞན་དགའ་བ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་ཀྱང་དེ་ཉིད་དོ། །གཉེན་པོར་མི་རྟག་པ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་བསླབ་བྱ། གལ་ཏེ་ཉེས་པ་མཐོང་ནས་བཤགས་བསྡམ་བྱ་བས་ཕྱིར་བཅོས་སོ། །ཡང་དཔེར་བྱ་ན། དགེ་བའི་ཆ་དང་མ་འབྲེལ་བར་ས་བརྐོ་རྩ་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་དོན་མེད་པའི་ཉེས་བྱས་སོ། ། དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕྱིར་ཡིན་ན་ལྟུང་མེད་དོ། །དོན་མེད་དྲན་པས་མ་ཟིན་བཞིན་དུ་ས་རིས་འདྲི་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྱོགས་མཐུན། དྲན་ཤེས་བཞིན་གྱིས་ཟིན་པར་བྱ་བ་བསླབ་བྱ། བསླབ་པ་དྲན་ནས་ཕྱིར་འཆོས་ཤིང་སྡོམ་པ་ནི་ཕྱིར་བཅོས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་བྱ་བ་གང་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་ཏེ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཉམས་ན་གསོ་ཐབས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལས། སྨོན་པ་ཉམས་ན་དེ་གསོ་བ་སྟེ། དེའང་ཉམས་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་ནི། ཞུམ་པ་དང༌། སྒྱིད་ལུག་པ་དང༌། ལམ་གཞན་ལ་འཇུག་པ་གསུམ་ལས། ཞུམ་པ་ནི་བདག་འདྲ་བས་གཞན་དོན་མི་ནུས་སྙམ་ན་གཏོང་བས། དེའི་གཉེན་པོར་དལ་འབྱོར་ཐོབ་ཅིང་སེམས་བསྐྱེད་པའི་དུས་འདིར་ཞུམ་པ་སྤངས་ཏེ་གཟེང་བསྟོད་པ་ནི། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། གང་ཕྱིར་སེམས་ཅན་མིར་གྱུར་པ། །ཚད་མེད་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་དེའི་ཕྱིར། །ཞུམ་པ་དང་དུ་བླང་མི་བྱ། །ཞེས་སོ། །སྒྱིད་ལུག་པ་ནི་ལམ་གྱི་ཕན་ཡོན་མ་མཐོང་ཞིང༌། དཀའ་སྤྱད་ཀྱི་ཉེས་པ་མཐོང་ནས་སྒྱིད་ལུག་ན་གཏོང་བས། དེའི་གཉེན་པོར་ཕན་ཡོན་དང་བྲོད་པ་བསྟན་ནས་བཟོད་པར་གདམས་པ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། དེ་བས་སྐྱོ་ངལ་ཀུན་སེལ་བའི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྟ་ཞོན་ནས། །བདེ་ནས་བདེ་བར་འགྲོ་བ་ལ། སེམས་ཤེས་སུ་ཞིག་སྒྱིད་ལུག་འགྱུར། །ཞེས་སོ། ཐེག་ཆེན
Chinese
应当知晓，相顺、学处、和净治共有五种。根本堕罪有二十条。没有堕罪并且致力于善行，即为不堕。相顺是指与善的一方相顺，以及与不善堕罪的一方相顺。这二者的区别在于，所作的罪过也有两种：烦恼所生的罪过，以及无意义的事情所导致的罪过。例如，参与玩笑和观看表演等活动时，如果由贪嗔引发，则是烦恼所生的罪过。即使由贪嗔引发，但由于没有保持正念和觉知，而无意义地参与，则是无意义的事情所导致的罪过。如果为了他人而无贪着地参与，则没有堕罪。如果因贪着而参与，则是属于那一部分的罪过，即相顺。即使仅仅因为他人高兴而参与，也是如此。对治方面，修习无常等是学处。如果见到过失，并通过忏悔和防护来弥补，则是净治。再举例来说，与善行无关的挖地、砍树等行为，是无意义的罪过。如果是为了善的一方，则没有堕罪。无意义地、在没有正念的情况下画地上的图案等，是相顺。应当保持正念和觉知是学处。忆念学处并加以改正和防护，则是净治。同样，对于身语意三门所做的一切行为，都应当以此类推来理解。如果誓言衰损，也应当知道恢复的方法。如果愿心衰损，则要恢复它。导致衰损的因素有三种：怯懦、懒惰和进入其他道途。怯懦是指认为像我这样的人无法利益他人，因而放弃。对此，对治的方法是，在这个获得闲暇和圆满、生起菩提心的时刻，应当舍弃怯懦，并提升自己的信心。如《经庄严论》所说：‘何以故，有情转成人，无量刹那每一刹那，圆满菩提得彼故，怯懦不应受持。’懒惰是指没有看到道的利益，却看到苦行的过患，因而变得懒惰而放弃。对此，对治的方法是，展示利益和喜悦，并劝导安忍。如《入行论》所说：‘是故当乘菩提心，能除一切诸疲劳，从乐趋乐谁智者，于此懈怠而退怯？’大乘
English
It should be known that agreement, precepts, and purification are fivefold. The root downfalls are twenty. Not having downfalls and engaging in virtuous deeds is non-falling. Agreement refers to being in accordance with the side of virtue and being in accordance with the side of non-virtuous downfalls. The distinction between these two is that misdeeds are also of two types: misdeeds arising from afflictions and misdeeds arising from meaningless actions. For example, engaging in jokes and watching performances, etc., if generated by attachment and aversion, are misdeeds arising from afflictions. Even if generated by attachment and aversion, but engaging meaninglessly without maintaining mindfulness and awareness, are misdeeds arising from meaningless actions. If engaging without attachment for the sake of others, there is no downfall. If engaging with attachment, it is a misdeed of that part, which is agreement. Even if engaging merely for the sake of others' happiness, it is the same. As an antidote, meditating on impermanence, etc., is a precept. If seeing faults and making amends through confession and restraint, it is purification. To give another example, digging the ground, cutting trees, etc., without connection to virtuous deeds, are meaningless misdeeds. If it is for the sake of the virtuous side, there is no downfall. Meaninglessly drawing patterns on the ground, etc., without mindfulness, is agreement. Maintaining mindfulness and awareness is a precept. Remembering the precepts and correcting and guarding against them is purification. Similarly, all actions of body, speech, and mind should be understood by applying this analogy. If vows are degenerated, one should also know the method of restoring them. If the aspiration is degenerated, then restore it. The causes of degeneration are three: timidity, laziness, and entering other paths. Timidity refers to thinking that someone like me cannot benefit others, and thus giving up. As an antidote to this, at this time of obtaining leisure and endowments and generating bodhicitta, one should abandon timidity and uplift one's confidence. As stated in the Ornament of the Sutras: 'Because sentient beings become human, in each moment immeasurable, perfect enlightenment is obtained; therefore, timidity should not be embraced.' Laziness refers to not seeing the benefits of the path but seeing the faults of hardships, and thus becoming lazy and giving up. As an antidote to this, showing the benefits and joy and advising endurance. As stated in the Guide to the Bodhisattva's Way of Life: 'Therefore, riding the horse of bodhicitta, which dispels all weariness, from happiness to happiness, who with intelligence would be lazy and retreat?' The Great Vehicle