English
In order to be able to endure, one should not feel weary. As it is said in the Ratnavali: For the sake of immeasurable sentient beings, Desiring immeasurable Bodhi, Performing immeasurable virtuous deeds, Even though Bodhi is immeasurable, With immeasurable four accumulations, Without accumulating for a long time, How can one not attain it? The so-called boundless merit and boundless wisdom, Quickly eliminate the suffering of body and mind. Sin leads to evil destinies, and the body experiences suffering such as hunger and thirst. If one does not commit sins, through merit, In other realms, there will be no such suffering. Ignorance leads to mental suffering, Such as attachment, fear, and desire. Through wisdom without support, One can quickly abandon these sufferings. If one is not severely wounded by the suffering of body and mind, Even if one guides beings to the end of the world, why be weary? Experiencing suffering, even for a short time, Is difficult to endure, what need to mention a long time? Without suffering and only happiness, What harm is there in endless time? There is no physical suffering there, How can there be mental suffering? He dwells in the world with compassion, He also dwells there for a long time. Therefore, do not be discouraged because it takes a long time to become a Buddha, Those with wisdom do not become lazy. To eliminate faults and accomplish qualities, One should always strive for this. Thus it is said. Furthermore, if one thinks, how can one endure staying in samsara for a long time for the benefit of sentient beings? It is not like that, because there is Bodhicitta, so it is happiness. Because it is not suffering, one must also endure. As it is said in the Bodhicharyavatara: With merit, the body is happy, With wisdom, the mind is happy, Even if one stays in samsara for the benefit of others, Why should those with compassion be weary? This, through the power of Bodhicitta, Can exhaust past sins, And accumulate an ocean of merit, Therefore, it is superior to the Shravakas. Therefore, riding the horse of Bodhicitta that eliminates all weariness, Going from happiness to happiness, Which sentient being would become lazy? Thus it is said. Furthermore, all sentient beings are of the nature of illusion, painting, and sky, originally unborn, but appearing, so doing things does not need to be real, therefore one should also rejoice. As it is said in the Suhrllekha: The mind is like water
Tibetan
དང་ས་དང་རྡོ་བ་དང༌། །རི་མོ་བྲིས་པ་དེ་འདྲར་རིག་པར་གྱིས། །ཞེས་པ་དང༌། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་ཁམས་ནི་བསྐལ་པ་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ལས་ལྷག་པ་འདས་པར་གྱུར་ཀྱང་སྐྱོ་ཞིང་ཡི་ཆད་པ་མེད་དེ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ལ་སྐྱེ་བའམ། འཇིག་པའམ། འཚིག་པའམ་གྱེས་པར་འགྱུར་བ་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ནམ་མཁའི་ཁམས་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་ཤེས་པ་དེ་ནི་སྐྱོ་བ་དང༌། ངལ་བ་དང༌། ཡོངས་སུ་ཡི་ཆད་པའི་སེམས་མི་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་སོ། །ཚུལ་དེ་ལྟ་བུས་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པ་དང༌། གཞན་དོན་བྱ་བ་ལ་སྐྱོ་ངལ་མེད་པར་བྱའོ། ། འདི་དག་གི་ཚུལ་གཞན་ཡང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མན་ངག་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་བསམ་སྟེ། རྣམ་པ་བཅུ་གསུམ་གྱི་ཕན་པ་བསྒྲུབ་དགོས་སོ། །དེ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་གི་ཕ་མ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱས་པར་མཉམ་ལ། དེའི་དུས་སུ་བརྩེ་བས་ཕན་བཏགས་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་པས་དྲིན་ལན་དུ་བྱ་བས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་དགོས་སོ། །འཕགས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ལས། ས་ཆེན་པོ་འདི་རིལ་བུ་སྲན་མ་ཙམ་དུ་བྱས་ཏེ། སེམས་ཅན་གཅིག་གི་བདག་གི་ཕ་དང་མ་བྱས་པའི་གྲངས་བགྲངས་ན་ས་ཆེན་པོ་འདི་ཟད་པར་འགྱུར་གྱི། སེམས་ཅན་གཅིག་གིས་ཕ་དང་མ་བྱས་པའི་གྲངས་ནི་ཟད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང༌། སེམས་ཅན་གྱིས་ཕན་བཏགས་པ་དེ་དག་གིས་ལན་མ་གཞལ་ན་བྱས་པ་མི་གཟོ་བའི་ཁུར་ཆེན་པོས་ནོན་པར་འགྱུར་བས་དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་དགོས་པར། ལུང་རྣམ་འབྱེད་ལས། ས་རྣམས་དང་ནི་རི་རྣམས་དང༌། །རྒྱ་མཚོ་བདག་གི་ཁུར་མིན་ཏེ། །བྱས་པ་མི་གཟོ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་བདག་གི་ཁུར་ཆེན་ཡིན། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །གཞན་ཡང༌། སེམས་ཅན་རྣམས་བདེ་ཞིང་སྐྱིད་ན་བདག་གིས་ཕན་བཏགས་མི་དགོས་མོད་ཀྱང༌། བདག་ཅག་གི་ཕྱིར་སྔོན་སྡིག་པ་བྱས་པས་འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ནོན་པས་ན། བདག་གིས་ལན་པའི་ཉེས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་དགོས་སོ། །གཞན་ཡང༌། སེམས་ཅན་རྣམ་བདེ་བ་འདོད། སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པར་གཅིག་ཀྱང༌། དེའི་ཐབས་ལ་རྨོངས་པས་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་གིས་གདུང་པ་རྣམས་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་དགོས་སོ། །གཞན་ཡང༌། སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྔར་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་དྲངས་པས་མ་ལ
Chinese
以及土地和石头，以及绘画的图案，都要这样去理解。如《宝积经》中所说：例如虚空界，即使经过比恒河沙数还多的劫数，也不会感到厌倦和灰心。因为虚空界没有生、灭、烧、离散等变化。为什么呢？因为虚空界没有实体的缘故。同样，任何菩萨如果了知一切法没有实体，就不会产生厌倦、疲劳和完全灰心的心态。因此，要以这样的方式修持菩提，并且在利益他人的事业中不感到厌倦和疲劳。这些道理还可以按照大乘窍诀中所说的那样去思考，必须成就十三种利益。那是什么呢？就像这样，一切众生都平等地无数次做过我的父母，在那时，他们都以慈爱给予我帮助，所以为了报答恩情，也必须利益众生。《圣般涅槃经》中说：如果把这个大地磨成豌豆大小的丸子，用来计算一个众生做过我的父母的次数，那么这个大地会用完，但是一个众生做过父母的次数是不会穷尽的。另外，如果不对众生所施的恩惠进行报答，就会被忘恩负义的重担压垮，为了消除这种负担，也必须利益众生。《律分别》中说：土地和山脉，海洋不是我的负担，忘恩负义才是我的重担。就是这样的道理。另外，如果众生安乐幸福，我也不需要给予帮助。但是，为了我们的缘故，他们先前造作恶业，被轮回和恶道的痛苦所压迫，为了消除我们所欠的罪责，也必须利益众生。另外，一切众生都想要快乐，没有一个人想要痛苦，但是他们对获得快乐的方法感到迷惑，仅仅被痛苦所折磨，为了使他们从痛苦中解脱出来，也必须利益众生。另外，无数的众生已经被过去诸佛所引导，但
English
And understand the same way with earth, stones, and drawn patterns. As it says, and in the Ratnakuta Sutra: For example, even if the realm of space were to pass through more kalpas than the sands of the Ganges River, it would not be weary or discouraged. For the realm of space has no birth, destruction, burning, or separation. Why is that? Because the realm of space has no substance. Similarly, any Bodhisattva who knows that all phenomena are without substance will not generate a mind of weariness, fatigue, or complete discouragement. In this way, one should strive for enlightenment and engage in the work of benefiting others without weariness or fatigue. Other aspects of this can be contemplated as they appear in the instructions of the Great Vehicle, and one must accomplish the thirteen benefits. What are they? Like this, all sentient beings have equally been my parents again and again, and at that time, they have only helped with love, so to repay their kindness, one must also work for the benefit of sentient beings. In the Arya Mahaparinirvana Sutra, it says: If this great earth were made into pea-sized balls, and one were to count the number of times a single sentient being has been one's father and mother, this great earth would be exhausted, but the number of times a single sentient being has been one's father and mother would not be exhausted. Furthermore, if one does not repay the kindness bestowed by sentient beings, one will be burdened by the heavy load of ingratitude, so to eliminate that burden, one must also benefit sentient beings. In the Vinayavibhanga, it says: Lands and mountains, and oceans are not my burden, but ingratitude is my great burden. This is the way it is. Furthermore, if sentient beings were happy and content, I would not need to help them. However, for our sake, they have previously committed sins and are oppressed by the suffering of samsara and the lower realms, so to eliminate the fault of owing them, one must also work for the benefit of sentient beings. Furthermore, all sentient beings desire happiness, and not a single one desires suffering, but they are confused about the means to achieve happiness and are tormented only by suffering, so to turn them away from suffering, one must also benefit sentient beings. Furthermore, countless sentient beings have been led by the Buddhas of the past, but
Tibetan
ང་ཞིང་གདུལ་བར་མ་ནུས་པ་འདི་རྣམས་བདག་གིས་མ་དྲངས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཆད་པ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་མགོན་སྐྱབས་མེད་པར་འགྱུར་བས་ཀྱང་ཕན་པ་བསྒྲུབ་དགོས་སོ། །གཞན་ཡང་ང་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་དབང་གིས་ཉོན་མོངས་པའི་རླུང་གིས་དཀྲུགས་ཏེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པས་ཀྱང་གདུལ་བའི་ཕྱིར་འབད་པས་སྨོན་ལམ་འདེབས་པར་གསུངས་ན། ཅི་ཕན་དུ་གཞན་དོན་བྱ་ནས་ཀྱང་འདི་ཡི་ཕན་པ་འགྲུབ་པར་ཤོག་ཅིག་སྙམ་དུ་བསྒོམ་ཞིང༌། སེམས་ཅན་གཅིག་ནས་ནམ་མཁའི་མཐའ་མཉམ་གྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །བདག་གཞན་བརྗེ་བ་ནི། དེ་ལ་བློ་འབྱོངས་ནས། རང་གི་བདེ་བ་དང་དགེ་བ་ཅི་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་དེ་ལ་བློས་ལིངས་ཀྱིས་ཕོག་ལ། དེའི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་གནས་སྐབས་སུ་མཐོ་རིས་དང་མཐར་ཐུག་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བསམ། དེའི་ལས་ངན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བདག་ལ་ཚུར་གོས་བརྗེས་པ་ལྟར་དང་དུ་བླངས་ནས་རང་རྒྱུད་ལ་སྨིན་པས་ཁོའི་དོན་དུ་ངན་སོང་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་མང་པོ་མྱོང་བར་བསམ་ཞིང༌། སྙིང་ཁོང་རུས་པའི་གཏིང་ནས་བརྗེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་སེམས་ཅན་གཅིག་ལ་བློ་འབྱོངས་ནས་ཀུན་གྱི་བར་དུ་བྱའོ། །དེས་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་སྡིག་པ་ཚན་པོ་ཆེ་འདག་ཅིང་ཕྱི་མར་ངན་སོང་ལ་སོགས་པ་མྱོང་འགྱུར་གྱི་ལས་མང་པོ་ཟད་པར་བྱེད་པ་དང་བདེ་བ་དུ་མ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདག་བདེ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དག །ཡང་དག་བརྗེ་བར་མ་བྱས་ ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་ཅིང༌། །འཁོར་བ་ན་ཡང་བདེ་བ་མེད། ། ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །འདིར་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྐྱེན་བཞིན་ཏེ། །འདུན་པའི་རྩེ་ལ་རབ་ཏུ་གནས། །ཞེས་པས་དེ་ལྟར་བྱས་ན་མི་རུང་སྟེ། བདག་ཉིད་གཏན་དུ་འཁོར་བར་ལྟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་མི་དགེ་བ་བྱས་དུས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འདུན་པས་བསྔོས་ན་དགེ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདུན་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡོད་པས་བསྔོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བའང་བདུད་ཀྱི་གསང་ཚིག་ཏུ་བས་མོད། འོན་ཀྱང་དེ་འདྲ་བའི་ལན་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་གཞན་དོན་དུ་ཕྱི་མའི་མུ་མཐར་སྨོན་པས་འཁོར་བར་འཁྱམས་ན་འཇམ་དཔལ་ཡང་འཁྱམས་པར་རིགས་ཏེ། དེའི་སྨོན་ལམ་ལས། སེམས་ཅན་རེ་རེའི་ཕྱིར་ཡང་ནི། །ཕྱི་མའི་མུ་མཐར་གནས་པར་ཤོག །ཅེས་བཏབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་གཞན་བརྗེ་བ་བྱས་པ་ཡང་སེམས་ཅན་དང་དངོས་སུ་བརྗེས་པ་ནི་མེད་ལ། ཡོད་ནའང་ཤིན་ཏུ་བཟང་སྟེ་རླབས་པོ་ཆེའི་བསོད་ནམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་ཀྱིས་བརྗེས་པའི་སེམས་ཅན་དང་བདག་གཉིས་ཀ་རང་གི་སེམས་ཡིན་
Chinese
如果我不引領這些我無法調伏的眾生，大乘的種姓將會斷絕，而且眾生將會失去庇護，因此也必須成辦利益。此外，由於我執的影響，被煩惱的風所攪動而顛倒，也為了調伏他們，所以說要努力發願。無論做什麼有益的事情，都希望以此成就他們的利益，如此思維。從一個眾生到虛空邊際的所有眾生，都要這樣修持。自他交換是：對此生起定解後，把自己所有的安樂和善根，都以強烈的意願給予他們，並思維藉由他們的福德，暫時獲得天界，究竟獲得佛果。將他們的惡業痛苦，像換衣服一樣地接受過來，並思維在自己的相續中成熟，為了他們的利益，承受地獄等許多痛苦。從內心深處，骨髓深處進行這樣的交換，對一個眾生生起定解後，對所有眾生都這樣做。這樣做能淨除無始以來的重大罪業，並能使來世將要感受地獄等惡趣的許多業力耗盡，並且能獲得諸多安樂。《入行論》中說：「若未將自樂，圓滿換他苦，不成佛菩薩，何況凡人樂。」這就是它的意思。這裡有些人說：「諸法皆隨緣，安住於意願之巔。」如果這樣做是不行的，因為自己將永遠墮入輪迴。又有些人說，即使做了不善業，也能以菩提心的意願迴向而轉為善業，因為有殊勝的意願，所以才能迴向，這其實是魔鬼的秘密語言。然而，應該這樣回答：如果為了利益他人，而在來世的盡頭發願流轉輪迴，那麼文殊菩薩也應該流轉輪迴，因為他的願文中說：「為了每一個眾生，願我住於來世的盡頭。」做了自他交換，也不是真的和眾生交換，即使真的交換了也非常好，因為這是極大的福德。以意念交換的眾生和我，兩者都是自己的心。
English
If I do not lead these beings whom I am unable to tame, the lineage of the Mahayana will be cut off, and beings will be without protection, so I must accomplish their benefit. Furthermore, due to the influence of clinging to self, being stirred by the winds of afflictions and becoming inverted, it is said that one should strive to make aspirations in order to tame them. Whatever beneficial things are done, one should contemplate, 'May this accomplish their benefit.' One should meditate in this way from one being to the extent of space. The exchange of self and other is: Having developed certainty in this, one should give all of one's own happiness and virtue to them with a strong intention, and think that through their merit, one will temporarily attain the heavens and ultimately attain Buddhahood. One should accept their suffering of bad karma as if exchanging clothes, and think that it ripens in one's own continuum, and for their sake, one experiences many sufferings such as those of the hells. From the depths of one's heart, from the depths of one's bones, one should make such an exchange, and having developed certainty for one being, one should do this for all beings. By doing this, one purifies the great mass of beginningless sins, and it exhausts many karmas that would cause one to experience the lower realms in the future, and it causes one to attain many happinesses. The Bodhicharyavatara says: 'If one does not completely exchange one's own happiness for the suffering of others, one will not attain Buddhahood, let alone happiness in samsara.' This is its meaning. Here, some say, 'All phenomena are like conditions, abiding at the peak of intention.' It is not right to do that, because one will fall into samsara forever. Also, some say that even when one has done a non-virtuous deed, it can be transformed into a virtuous deed by dedicating it with the intention of bodhichitta, because there is a special intention, so it can be dedicated, but this is actually the secret language of demons. However, such an answer should be given: If one wanders in samsara by aspiring to the end of future lives for the sake of others, then Manjushri should also wander in samsara, because his aspiration says: 'For the sake of each and every being, may I remain at the end of future lives.' Having done the exchange of self and other, it is not that one actually exchanges with beings, and even if one did, it would be very good, because it is a great merit. The being and I who are exchanged by mind are both one's own mind.