Tibetan
་མུན་པ། རྣམ་པར་དག་པ་ནི་སྣང་བའོ། །ཉོན་མོངས་པ་ནི་སྟོབས་ཆུང་བ། ལྷག་མཐོང་ནི་སྟོབས་དང་ལྡན་པའོ། །ཉོན་མོངས་པ་ནི་གློ་བུར་བ། རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་རྩ་བའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཁམས་འདི་ནི་ཡེ་ནས་དྲི་མ་མེད་པས་གཙང་བ་དང༌། འཕོ་འགྱུར་མེད་པས་བདག་དམ་པ་དང༌། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་པས་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་པའི་འཁོར་བར་ལྷུང་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པས་བདེ་བའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། རྒྱུད་བླ་ལས། གཙང་བདག་བདེ་དང་རྟག་ཉིད་ཀྱི། ཡོན་ཏན་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་འབྲས། ། ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པར། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང༌། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་རྟག་ཏུ་ཀུན་སོང་འདོད། །དེ་བཞིན་དེ་ཡང་རྟག་ཏུ་ཀུན་སོང་འདོད། །ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་གཟུགས་རྣམས་ཀུན་དུ་སོང༌། །དེ་བཞིན་དེ་ཡང་སེམས་ཅན་ཚོགས་ཀུན་སོང༌། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སྙིང་པོ་འདི་ནི་ཉོན་མོངས་པས་བསྒྲིབས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པས་མ་གོས་པ་ཉི་མ་སྤྲིན་གྱི་སྦུབས་ན་གནས་པ་ལྟར། ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ཚེའང་འཇིག་འབྲལ་མེད་པར་གནས་ཏེ། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁམས་གནས་སྐབས་གསུམ་པོ་འདི་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བ་ཡིན་ཡང༌། དེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་དག་གིས་མི་འགྱུར་བའི་དོན་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཞེས་སོ། །གནས་སྐབས་གསུམ་ནི། རྒྱུད་བླར། མ་དག་མ་དག་དག་པ་དང༌། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གོ་རིམ་བཞིན། །སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞེས་པས། མ་དག་པ་སེམས་ཅན་གྱི་སྐབས། མ་་དག་པ་དག་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ། ཤིན་ཏུ་དག་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐབས་སོ། །དེའང་རིགས་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་དེ་ལྟའི་དཔེ་ནི་མ་ཚང་བ་མེད་པར་ཅོག་འདྲ་བ་ཞིག་གང་ནའང་བརྗོད་དུ་མེད་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་དང་དཔེ་མཚུངས་པར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། འཇིག་རྟེན་་འདས་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ན།། འདི་ལ་དཔེ་ནི་མི་དམིགས་པས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་དང་ཁམས། འདྲ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་མཚུངས་ཏེ། ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཉིད་དང༌། གནས་སྐབས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དཔེ་དགུ་བཤད་པ་དག་གིས་ཀྱང་ཕྱོགས་ཙམ་མཚོན་པར་ཟད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རིགས་དེ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གང་གིས་མཐོང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། གནས་ལུགས་མི་མཐོང་བའི་སྐྱེ་བོ་་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཟིན་པ་རྣམས་དང༌། ཉན་ཐོས་དང༌
Chinese
愚昧是黑暗，完全清净是光明。烦恼是力量弱小，胜观是具有力量。烦恼是突然的，自性清净是根本等等这样说了。因此，这个界从本来就是无垢而清净，没有变异而为真我，恒时存在而为常，即使堕入一切痛苦的轮回中，也不会被痛苦所压倒，是到达安乐的彼岸。如《宝性论》所说：清净我乐常，功德到彼岸，这样说。如来界遍布一切有情，在《经庄严论》中也说：犹如虚空恒时遍一切，如是彼亦恒时遍一切，犹如虚空周遍一切色，如是彼亦周遍有情众。这样说。因此，这个心髓虽然被烦恼所遮蔽，却不被烦恼所染污，犹如太阳在云层中。从本来成佛时也是不可分离地存在。《宝性论释》中说：如来藏这三种状态都是周遍的，但从不被烦恼和清净所改变的意义出发。三种状态是：《宝性论》中说：不净不净净，以及极清净，依次为有情，菩萨及如来。因此，不净是有情的状态，不净净是菩萨，极清净是佛的状态。那么，种姓如何，那样的比喻是找不到没有遗漏而完全相同的，因此，显示与如来相同的比喻是：在那里面说：因为超离世间，所以在世间，对此找不到比喻，因此，显示如来与界，是相同。这样说。那也不是完全相同，因为本体是一个，状态不同，所以即使说了九个比喻，也只能表达一部分。那么，谁能如实地见到那样的种姓呢？不能见到实相的众生，被善知识所摄持的人和声闻缘觉。
English
Ignorance is darkness, and complete purity is light. Afflictions are weak, and insight is powerful. Afflictions are sudden, and naturally pure is the root, and so on. Therefore, this realm is pure from the beginning because it is without defilement, it is the true self because it is without change, it is permanent because it exists at all times, and even if it falls into the cycle of all sufferings, it is not overwhelmed by suffering, and it has reached the other shore of bliss. As the Ratnagotravibhāga says: Purity, self, bliss, and permanence, the result is the perfection of qualities. Thus it is said. The tathāgatagarbha pervades all sentient beings. In the Ornament of the Sutras, it also says: Just as space is always desired to pervade everything, so it is also desired to pervade everything. Just as space pervades all forms, so it also pervades all sentient beings. Thus it is said. Therefore, although this essence is obscured by afflictions, it is not defiled by afflictions, just like the sun dwelling in the clouds. Even when one is enlightened from the beginning, it remains inseparable. In the commentary on the Ratnagotravibhāga, it says: The tathāgatagarbha, these three states are all pervasive, but they are based on the meaning that they are not changed by afflictions and purification. The three states are: In the Ratnagotravibhāga it says: Impure, impure-pure, and extremely pure, in order, sentient beings, bodhisattvas, and thus gone ones are called. Therefore, impure is the state of sentient beings, impure-pure is the bodhisattva, and extremely pure is the state of the Buddha. So, how is the lineage? Such a metaphor cannot be found without omission and completely identical. Therefore, the metaphor that shows the same as the Tathagata is: In that it says: Because it transcends the world, in the world, no metaphor can be found for this. Therefore, it is shown that the Tathagata and the realm are the same. Thus it is said. That is not exactly the same, because the essence is one, and the states are different, so even if nine metaphors are spoken, they can only express a part. So, who can truly see such a lineage? Beings who cannot see the reality, those who are held by virtuous friends, and śrāvakas and pratyekabuddhas.
Tibetan
། རང་་སངས་རྒྱས་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་མོས་པ་དང༌། ས་ལ་གནས་པའི་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་མོས་པས་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པ་དང༌། སེམས་དཔའ་ས་བཅུ་ལ་གནས་པས་ཕྱོགས་གཅིག་ཙམ་རྟོགས་ལ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ལས་གཞན་གྱིས་མི་མཐོང་སྟེ། རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་པར། སྤྲིན་མཐོངས་མཁའ་ལ་ཉི་བཞིན་འདིར་ཁྱོད་ཕྱོགས་གཅིག་བློ་གྲོས་ཅན། །བློ་མིག་དག་པའི་འཕགས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་མཐོང་མ་ལགས། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁྱོད་ཆོས་སྐུ་རྣམ་དག་བློ་གྲོས་མཐའ་ཡས་པ། །ཤེས་བྱ་མཐའ་མེད་མཁའ་དབྱིངས་ཁྱབ་པ་དེ་དག་གིས་ཀུན་མཐོང༌། །ཞེས་སོ། །དེའང་ཁམས་སམ་སྙིང་པོ་ནི་རང་གི་སེམས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་དང་བཅས་པའི་ཞིང་ཁམས་རྒྱན་གྱི་འཁོར་ལོར་གནས་ལ། དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཐོང་ན་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་པས་ན་གཞུང་འདི་དག་འཆད་པ་དང་བཅས་པར་འོས་སོ། །སློབ་ལམ་དུ་དད་པས་སྤྱི་འཇལ་བ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་ལས། རང་བྱུང་རྣས་ཀྱི་དོན་དམ་དེ། །དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་བྱ་ཡིན། །ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་འོད་འབར་བ། །མིག་མེད་པས་ནི་མཐོང་བ་མེད། །ཅེས་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས། ཕྱོགས་རེ་ཙམ་ལས་་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། གང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང༌། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། དཔེར་ན་དམུས་ལོང་ཞིག་གིས་གཞན་ཞིག་ལ་མར་གྱི་ཁ་དོག་དྲིས་པ་ལས། ཁ་བ་་འདྲའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང༌། དེས་ཁ་བ་ལ་ལག་པ་རེག་པས་མར་གྱི་ཁ་དོག་གྲང་མོར་འཛིན་ཏོ། །སྨྲས་པ། ངང་པའི་གཤོག་པ་འདྲའོ། །ངང་པའི་གཤོག་སྒྲ་ཐོས་པས་ཁ་བའི་ཁ་དོག་འུར་འུར་པོར་འཛིན་ཏོ། ། དྲིས་པ་གཤོགས་པའི་ཁ་དོག་ཅི་འདྲ། དུང་དང་འདྲའོ། །དུང་ལ་རེག་པས་འཇམ་པོར་འདུག་ནས་དེ་ཡང་འཇམ་པོར་འཛིན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་སྨྲས་ཀྱང་དམུས་ལོང་གིས་ཁ་དོག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་ཤེས་པ་དེ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་མཐོང་བར་རབ་ཏུ་དཀའོ་ཞེས་པ་དང༌། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་རྟོགས་དཀའ་བར་ཡང༌། དེ་ཉིད་ལས། རྒྱལ་པོས་ལོང་བ་དུ་མ་བསགས་ཏེ་གླང་པོ་ཆེ་བསྟན་ནས། གླང་པོ་ཆེའི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་བ་ལས། གླང་པོ་ཆེའི་སྣ་ལ་རེག་པ་རྣམས་ནི་ལྕགས་ཀྱུ་འདྲའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །མིག་ལ་རེག་པ་རྣམས་ནི་ཕོར་བ་འདྲའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །རྣ་བ་ལ་རེག་པ་རྣམས་ནི་ཞིབ་མ་དང་འདྲའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །རྒྱབ་ལ་རེག
Chinese
于自生佛大乘生信，以及安住于地的菩萨们以信解悟共同意义之方式，菩萨安住于十地仅能悟得一部分，如实之相唯有佛陀才能见到，他人无法见到。如《宝性论》的解释中所说：犹如云端晴空之太阳，于此您具片面智慧，纵具清净慧眼之圣者，亦不能完全照见。薄伽梵您之法身清净，智慧无边，所知无尽遍布虚空，唯有彼等能尽见。如是说。彼之界或心髓，乃是自心之三身连同智慧安住于庄严之轮的净土中。如实见之则成佛，因此此等论典应予讲说。于学道上，以信心普照，如前者所说：自生智之胜义谛，唯以信心可证得。如日之轮光芒耀，无眼之人不能见。如是说。于《佛性经》中说：仅能悟得一部分而非全部，如是说：无论凡夫、声闻、自生佛及菩萨，皆不能如实见佛性。譬如盲人问他人奶油的颜色，答曰：像雪一样。盲人触摸雪，便认为奶油的颜色是冷的。又说：像天鹅的翅膀。听到天鹅翅膀的声音，便认为雪的颜色是喧闹的。问：翅膀的颜色如何？答：像海螺一样。触摸海螺，觉得是光滑的，便认为奶油也是光滑的。无论怎么说，盲人终究无法如实知道颜色。同样，佛性也极难见到。又说凡夫难以证悟，于彼经中说：国王召集众多盲人，让他们看大象，并吩咐他们各自描述大象的特征。摸到大象鼻子的人说：像铁钩一样。摸到眼睛的人说：像碗一样。摸到耳朵的人说：像簸箕一样。摸到背部的人说：
English
Believing in the Great Vehicle of the Pratyekabuddhas, and the Bodhisattvas abiding on the Bhumis realize the general meaning through faith, while Bodhisattvas abiding on the ten Bhumis realize only a part. The reality as it is, is not seen by others except the Buddha himself. As it is said in the commentary of the Uttaratantra: Like the sun in the clear sky above the clouds, here you have partial wisdom. Even the noble ones with pure eyes of wisdom do not fully see everything. Bhagavan, your Dharmakaya is pure, your wisdom is boundless, and your knowledge is endless, pervading the sky; only they can see everything. So it is said. That realm or essence is where the three Kayas of one's own mind, together with wisdom, abide in the mandala of adornment in the pure land. Seeing it as it is, one becomes a Buddha, therefore these texts should be taught. On the path of learning, one illuminates generally with faith. As it is said in the previous text: The ultimate truth of self-arisen wisdom is to be realized only through faith. The sun's disc blazes with light, but the eyeless cannot see it. So it is said. In the Sutra of the Buddha-nature, it is said that one does not realize everything from just one aspect. As it is said: Neither ordinary beings, nor Shravakas, nor Pratyekabuddhas, nor Bodhisattvas see the Buddha-nature as it is. For example, if a blind person asks another about the color of butter, and he says, 'It is like snow.' When he touches the snow with his hand, he perceives the color of butter as cold. He says, 'It is like a swan's wing.' Hearing the sound of a swan's wing, he perceives the color of snow as noisy. He asks, 'What is the color of the wing?' He replies, 'It is like a conch.' Touching the conch, he finds it smooth, and so he perceives it as smooth. No matter what he says, the blind person cannot know the color as it is. Likewise, it is very difficult to see the Buddha-nature. It is also said that it is difficult for ordinary beings to realize. In that same text, it is said: A king gathered many blind people and showed them an elephant, and instructed them to describe the characteristics of the elephant individually. Those who touched the elephant's trunk said, 'It is like a hook.' Those who touched the eyes said, 'It is like a bowl.' Those who touched the ears said, 'It is like a winnowing basket.' Those who touched the back said,