Chinese
一切从所有事物中完全解脱且空虚。出自《宝积经》：明净的月轮，恒常无垢且圆满，因时节之力，世间了知月亮有盈亏。同样，究竟的阿赖耶识，恒常具有如来藏。如来以阿赖耶识之名，开示了那个心髓。不了解那个心髓的孩童们，因习气之力，也于阿赖耶识中，见到各种苦乐，以及业和烦恼。自性清净且无垢，功德犹如如意宝，不转移且不变异，如是通达便能解脱。如是说。慈氏（弥勒菩萨）说：于此无须去除任何事物，也无需增添任何事物，如实观真实，如实见即能解脱。此之名称的异名有：结合意义的阿赖耶识，无始的善法界，如来藏，界，心之自性光明，法界，实相，如来自性清净的真如，般若波罗蜜多等等。从所依、来源、分离之因等方面安立的名称不可思议。又，从心性之上依赖轮回习气方面来说，称为各种习气的阿赖耶识。为何呢？因为它是善、非善、解脱和清净之业，自性本来没有，却是作为突然产生的那些等等的所依。那也是善和非善二者所依，因为本体是愚痴，所以是无记。有些人说这不是愚痴，因为它是五毒的所依，也是清净的所依，这种说法完全是不理解的表现。为何呢？不是分为五毒的愚痴，而是最初在轮回中迷惑时一同产生的无明被安立为愚痴。作为清净的所依也需要考察，本来清净和所有突然的垢染都清净的双重清净，不是佛陀的智慧和心髓二者的所依，因为阿赖耶识需要转依的缘故。
English
Everything is completely liberated and empty from all things. From the Dense Array Sutra: The clear moon mandala, Always stainless and completely full, Due to the power of the seasons, in the world, The moon is perceived as waxing and waning. Likewise, the ultimate Alaya, Always possessing the Tathagatagarbha, That essence is taught by the Tathagatas, With the name of Alaya. Those children who do not understand that essence, Due to the power of habit, also in the Alaya, See various pleasures and sufferings, And karmas and all kinds of afflictions. Its nature is pure and without stain, Its qualities are like a wish-fulfilling jewel, It does not move and does not change, Thus, fully understanding, one is liberated. Thus it is said. Maitreya says: In this, there is nothing to be removed, Nor is there anything to be added, Look at reality as it is, Seeing reality, one is liberated. The synonyms for this are: The Alaya that combines meaning, The beginningless good Dharmadhatu, The Tathagatagarbha, Dhatu, The self-nature of mind is clear light, Dharmadhatu, The meaning of suchness, The Suchness that is naturally pure, Prajnaparamita, and so on. The names established from the aspects of basis, source, and cause of separation are inconceivable. Moreover, from the aspect of the mind itself relying on the habits of samsara, it is called the Alaya of various habits. Why? Because it is the basis for good, non-good, liberation, and purification, which are not originally in its nature, but are suddenly produced, and so on. That is also the basis for both good and non-good, and because its essence is ignorance, it is unpredetermined. Some say that this is not ignorance, because it is the basis for all five poisons, and also the basis for purification, but this statement is merely an expression of misunderstanding. Why? It is not the ignorance divided into the five poisons, but the ignorance that arises together when first deluded in samsara is designated as ignorance. It is also necessary to examine whether it is the basis for purification, the twofold purity of being pure from the beginning and being pure from all sudden defilements, it is not the basis for both the wisdom and essence of the Buddha, because the Alaya needs to be transformed.
Tibetan
ར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། གསེར་འོད་དམ་པ་ལས། ཀུན་གཞི་གནས་གྱུར་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ་ཞེས་པ་དང༌། འབྱུང་བཞི་ཟད་པའི་རྒྱུད་ལས། ཀུན་གཞི་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཞེས་སོ། ཁམས་ཀྱི་རྟེན་མ་ཡིན་ཏེ། དྲི་མ་དེ་ཉིད་ཁོ་ལས་བྲལ་བའི་རྒྱུའམ་རྟེན་བརྟེན་པར་ཚུར་འོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདུས་བྱས་པ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལམ་བསྒོམས་པ་ལས་གྱུར་པ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྟེན་ཙམ་ལས་མི་བྱེད་དོ། །འདི་ཉིད་ལམ་བདེན་གྱིས་བསྡུས་པས་སླུ་བ་དང་མི་རྟག་པར་བཞག་པ་ཡང་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཀུན་གཞི་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་གྱིས་ལན་པའོ། །འདིའི་ཚུལ་ལ་ཁོ་ལ་བརྟེན་ན་ཁོ་ལ་གནོད་པ་ཇི་ལྟར་རིགས་ཞེས་པའང་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། སྡོང་བུ་ལ་བརྟེན་པའི་མར་མེས་རང་བསྲེག་པ་དང༌། བུད་ཤིང་ལ་བརྟེན་པའི་མེས་རང་བསྲེག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཀུན་གཞི་ལ་བརྟེན་ནས་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་ལམ་གྱིས་འཁོར་བའི་བག་ཆགས་རང་སྦྱོང་ཞིང༌། རིགས་སམ་ཁམས་ཀྱི་དྲི་མ་བསལ་ཏེ་དང་པོ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་མངོན་སུམ་དུ་གསལ་བའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་པས་རྐྱེན་་དག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཕྱྀ་ནས་སྤྱོད་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཚིག་པར་བྱེད་དེ། བློས་བཏགས་པའི་ཀུན་བརྟགས་པ་དགེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་པ་ལས། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་གནས་སྐབས་ལས་བརྩམས་ཏེ། ལམ་གྱི་བདེན་པ་མཐའ་དག་བཟློག་པའི་ཕྱིར། ཞེས་དང༌། འཇུག་པར། ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་སྐམ་པོ་མ་ལུས་པ། །བསྲེགས་པས་ཞི་དེ་རྒྱལ་རྣམས་ཆོས་སྐུ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟ་ན་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་་ཡོད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སས་བསྡུས་པའི་དོར་བ་མེད་པ་་དང་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ཡོད་ཀྱི། ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ལམ་མཐར་ཕྱིན་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་མིང་གི་རྣམ་གྲངས། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ་དང༌། བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཀུན་གཞི་དང༌། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སྒྲིབ་པ་དང༌། མུན་པ་ཆེན་པོ་་དང༌། ཡེ་ནས་གནས་པའི་མི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པར་བཤད་དོ། །དེའང་་སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དབྱིངས་ཡོད་པ་ལས། ཐར་པ་བསྟེན་པས་སྦྱོར་བ་དོན་དང༌། འཁོར་བ་བསྟེན་པས་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་ཞིང༌། འཁོར་འདས་ཀྱི་སྣང་བ་ཐ་དད་པའི་བདེ་སྡུག་དང༌། སྐྱོན་ཡོན་འབྱུང་བར་བཤད་དོ། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པ
Chinese
如是。 如所说，《金光明经》中说：“阿赖耶识转依即是自性法身”，以及《四蕴断灭经》中说：“阿赖耶清净是法界”。 不是界的所依，而是从彼处远离垢染之因或所依而来的。 因此，由积聚福德和智慧资粮之道所产生的有为法，仅仅是完全清净的所依而已。 这一点被道谛所涵盖，被认为是虚妄和无常，这也是因为依赖于各种习气的阿赖耶识的缘故。 关于此理，如果依赖它，怎么可能损害它呢？也是如此，就像依赖树木的灯自己焚烧自己，依赖木柴的火自己焚烧自己等等一样，依赖阿赖耶识，通过二资粮道，自身净化轮回的习气，消除种姓或界的垢染，如最初安住般，显现证悟，因此称为缘清净，从外在来说，行持的对治本身也会被烧毁，因为分别念是善的缘故。 如所说，《宝性论》的注释中说：“从现证菩提的阶段开始，为了遣除一切道谛”。 以及《入行论》中说：“以焚烧尽所有干燥的所知柴薪而寂灭，彼即是诸佛的法身”。 等等所阐述的。 如此一来，如何能说有不可舍弃的空性，以及有三十七道品呢？ 佛地所摄的不可舍弃和三十七道品是有的，但不是道所摄的有，因为是道究竟的阶段的缘故。 关于此，有名称的异名：俱生无明，各种习气的阿赖耶识，无始无终的障碍，大黑暗，本来自在的无知等等。 也就是说，心性如虚空般，从无始的界中，依于解脱而生起作用，依于轮回而生起各种习气，并且阐述了轮回和涅槃的显现各异的苦乐，以及过失和功德的产生。《宝性论》的注释
English
So it is. As it is said, in the Sutra of Golden Light, "The transformation of the basis of all is the Dharmakaya of Suchness," and in the Sutra of the Exhaustion of the Four Elements, "The purity of the basis of all is the Dharmadhatu." It is not the support of the realm, but the cause or support that comes back from being separated from the defilement itself. Therefore, conditioned phenomena, transformed from the accumulation of merit and wisdom, only act as a basis for complete purification. This itself is included in the Truth of the Path, and is regarded as deceptive and impermanent, which is also the answer because it relies on the basis of all, the various habitual tendencies. Regarding this principle, how can it be reasonable to harm it if one relies on it? It is like this: just as a lamp relying on a tree burns itself, and a fire relying on firewood burns itself, etc., relying on the basis of all, through the path of the two accumulations, one's own habitual tendencies of samsara are purified, and the defilements of lineage or realm are removed, and as it was originally abiding, enlightenment is manifested, so it is called the purification of conditions. From the outside, the antidote of the practitioner itself is also burned, because conceptualization is virtuous. As it is said, in the commentary on the Uttaratantra, "Starting from the state of manifest enlightenment, in order to reverse all the Truths of the Path." And in the Entering the Middle Way, "Having burned all the dry firewood of knowable objects and pacified, that is the Dharmakaya of the Victorious Ones." And so on, it is taught. If that is the case, how can it be said that there is emptiness that cannot be abandoned, and that there are thirty-seven factors of enlightenment? The unabandonable and the thirty-seven factors of enlightenment are included in the Buddha Ground, but they are not included in the Path, because it is the state of the completion of the Path. Regarding this, there are different names: co-emergent ignorance, the basis of all the various habitual tendencies, beginningless and endless obscurations, great darkness, primordial unawareness, and so on. That is to say, the nature of mind is like space, from the beginningless realm, relying on liberation, activity arises, and relying on samsara, various habitual tendencies arise, and it is explained that the appearances of samsara and nirvana are different, with happiness and suffering, and faults and virtues arising. Commentary on the Uttaratantra.
Tibetan
ར། ཐོག་མཐའ་མེད་པ་དུས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། །འདི་ཡོད་པས་ན་འགྲོ་ཀུན་དང༌། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན། །ཞེས་དྲངས་པ་་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་ཀུན་གཞི་དང་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི། དེའང་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཀུན་གཞི་ལུང་མ་བསྟན་ནི་མེ་ལོང་དང་འདྲ་ཞིང༌། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མེ་ལོང་གི་དངས་གསལ་དང་འདྲ་ཞིང༌། སྒོ་ལྔའི་ཤེས་པ་ནི་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བ་དང་འདྲ་སྟེ། དེ་ལ་དོན་སྔ་མ་ལམ་གྱིས་དཔྱོད་པའམ། སྒོ་ལྔའི་སྣང་ཡུལ་ལ་འདིའོ་ཞེས་དང་པོར་ཤར་བ་ནི་་ཡིད་ཤེས་ཡིན་ལ། དེའི་རྗེས་ལ་ཡུལ་ལ་ཆགས་པ་སྡང་བ་བར་མ་གསུམ་་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་ཤར་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ཅེས་བྱའོ། །དེའང་ཉོན་ཡིད་ཀྱིས་མ་དཔྱད་ན་ཚོགས་དྲུག་གི་ཤེས་པས་ལས་མི་སོག་སྟེ། དུག་གསུམ་གང་རུང་དུ་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སློབ་དཔོན་སྔ་མ་དག་གསུང་པའང་དཔྱད་དགོས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེས་ནས་ལྟ་བ་དང་སྒོམ་པ་དང་སྤྱོད་པའི་གནས་སྐབས་སུ་དེ་ལྟར་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པའི་འགྲོ་བ་ལ་གཏི་མུག་ཏུ་ཡོད་པས་ལས་མི་དགེ་བ་སོག་པ་་ཡིན་ནོ། །དེའང་ལས་སོག་པའི་སྒོ་ནི་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ་དང༌། སྒོ་ལྔའི་་དབང་པོ་རྟེན་དང་བཅས་པའོ། །སོག་བྱེད་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དང༌། དགེ་བར་སེམས་པའི་ཡིད་དང༌། ཡིད་ཤེས་བར་མའོ། གང་ལ་སོག་ན། ཀུན་གཞིའི་སྟེང་དུ་སོག་གོ །དེ་དག་གི་འཕེལ་བ་དང་སོག་པ་དང༌། འབྲི་བ་ལ་སོགས་པའི་གོ་འབྱེད་པ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །དེ་སྐད་དུ། སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་བརྟན་པས་མཛད་པའི་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་ཆེན་ལས། ཡིད་དང་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ལྔ་ནི་ལས་ཀྱི་སྒོར་གྱུར་པས་འཇུག་པའི་རྟེན་ཅན་ནོ། །དགེ་བ་དང༌། མེ་དགེ་བ་དང༌། བར་མར་སེམས་པའི་ཡིད་ནི་བྱེད་པ་པོའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དྲུག་ནི་བྱ་བའོ། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གོ་འབྱེད་པའོ། །ཀུན་གཞི་ནི་རྟེན་དང་གནས་དང་ཁང་ཁྱིམ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་སོ། །དེའང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་པ་གསལ་དངས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གང་ཡང་མི་འཛིན་པའི་ཆ་ཅན་ནོ། །དེ་ལས་མཆེད་པ་སྒོ་ལྔའི་ཤེས་པ་ལ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་རིག ། རྟོག་པར་མ་སྐྱེས། རྣམ་པ་ཤེས་པའི་ཆ་ཅན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣ་བས་སྒྲ། སྣས་དྲི། ལྕེས་རོ། ལུས་ཀྱིས་རེག་བྱ་རྣམས་ཡུལ་དུ་རིག །རྟོག་པར་མ་སྐྱེས། རྣམ་པ་ཤེས་པའི་ཆ་ཅན་ནོ། །སྒོ་ལྔའི
Chinese
ར། 无始无终之时界，是诸法之所依，由此之故，一切众生与寂灭皆可得。如是引述。现在是阿赖耶识与八识的差别：彼等种种习气的阿赖耶识无记性，犹如明镜；阿赖耶识的识，犹如明镜的清澈；五根识犹如影像显现。其中，首先以理智辨别事物，或者对于五根的显现境，最初显现“这是什么”的是意识；其后，对于境产生贪、嗔、痴三者相应显现的是烦恼意。如果烦恼意不加以辨别，则六识不会造业，因为没有与三毒中的任何一种混合。以前的论师们这样说也需要考察，通达一切法的自性后，在见、修、行的时候是这样的。对于不朝向那样的智慧的众生来说，因为处于愚痴之中，所以会造作不善业。造业的门是意的根和五根的根，以及所依。造作者是烦恼意、善意的意和中庸的意识。在何处造作呢？在阿赖耶识上造作。开启彼等的增长、造作和减少等的是阿赖耶识的识。如是，导师坚慧所著的《经庄严论》大疏中说：意和眼等五根是业的门，是具有进入的所依。善、非善和中庸的意是作者。色等六境是所作。阿赖耶识是开启者。阿赖耶识是所依、处所和房屋等。阿赖耶识的识是识的澄澈，是不执著任何境与有境的部分。从彼处产生的五根识中，眼识是了知色，不生起分别，是识知相的部分。同样，耳了知声，鼻了知香，舌了知味，身了知触，都是了知境，不生起分别，是识知相的部分。五根的
English
RA. The realm of time without beginning or end, the basis of all dharmas, because of this, all beings and nirvana can be attained. Thus it is quoted. Now, the difference between Alaya consciousness and the eight consciousnesses: The Alaya consciousness of various habits, which is non-indicative, is like a mirror; the consciousness of Alaya is like the clarity of a mirror; the five sense consciousnesses are like the appearance of images. Among them, the first to discern things with reason, or to the appearing object of the five senses, the first to appear "what is this" is the mind consciousness; after that, the appearance of attachment, aversion, and indifference to the object is the afflicted mind. If the afflicted mind does not discern, then the six consciousnesses will not create karma, because it is not mixed with any of the three poisons. The previous teachers said that this also needs to be examined. After understanding the nature of all dharmas, it is like this in the stages of view, meditation, and practice. For beings who do not turn towards such wisdom, because they are in ignorance, they will create non-virtuous karma. The door of creating karma is the root of the mind and the root of the five senses, as well as the support. The creators are the afflicted mind, the virtuous mind, and the neutral consciousness. Where does it create? It creates on the Alaya consciousness. What opens up their growth, creation, and reduction is the consciousness of Alaya. Thus, in the great commentary on the Ornament of the Sutras, written by the teacher Firm Wisdom, it says: The mind and the five senses such as the eye are the doors of karma, and are the supports for entering. The virtuous, non-virtuous, and neutral minds are the agents. The six objects such as form are the objects. The Alaya consciousness is the opener. The Alaya consciousness is like a support, a place, and a house. The consciousness of Alaya is the clarity of consciousness, and it is the part that does not grasp any object or subject. Among the five sense consciousnesses that arise from it, the eye consciousness is the knowing of form, not giving rise to discrimination, and is the part of knowing appearance. Similarly, the ear knows sound, the nose knows smell, the tongue knows taste, and the body knows touch, all of which are knowing objects, not giving rise to discrimination, and are the part of knowing appearance. The five senses