Chinese
，因为产生的缘故。即使认为（外境）是心，但物质因和物质果也会变成一体，因为没有就不会产生；敌人和自己的愤怒也会变成一体，因为没有敌人，就不会产生由它引起的愤怒。还有，因为是心所造，所以说是心，这也是不合理的，图画的形象也会变成画师，因为是画师所作。因此，怎么能认为外面的土地、石头、山崖是心呢？就让它是从心的习气中产生的错觉吧。如果不是这样，那么一百个人看一个瓶子时，圆圆地看到的那个瓶子就会变成他们各自的知识，那么所有的众生都会变成一个知识了。如果承认这样，那么一个人成佛时，所有的人都会成佛；一个人堕入恶道时，所有的人都会一起堕入恶道。按照这些观点，世界上也只能有一个像你或我这样的众生，因为所有显现的形状都不是自己的心以外的东西。或者只能有一个像释迦牟尼佛一样的佛，因为他所看到的一切都是他的知识。」「如果承认这样，那么我们坐在这里就变得有意义了。现在看来，持有这种观点的人非常多，他们完全不明白大乘的意义。身体巨大，被莲花的网覆盖，有花朵耳环，金色的面具闪闪发光，完全就像一头大象在伸展身体。」这就是所说的。如果问这些显现是什么，即使可以按照唯识宗无垢派所承认的那样来解释，但他们的论典中说：虽然这样，各自显现的事物是各自的心，但显现的对境不是心。如《瑜伽行地论》中说：「ཇི་ལྟར་སྣང་བ་སེམས་སྙེད་དེ།། སྣང་བའི་ཡུལ་ཉིད་དེ་ལྟ་མིན།། （藏文） 如何显现即是心，显现之境非如是。（汉语字面意思）」。 「ཐོག་མ་མེད་དུས་བག་ཆགས་ཅན།། འཁྲུལ་པས་སྐྲ་ཤད་འཛིངས་པ་བཞིན།།（藏文） 无始时来具习气，如错乱发绺交织。（汉语字面意思）」。就像这样，没有区分显现和显现的对境。也就是说，从显现的对境山来说，认为“是山”而像其他人一样用分别念去执著，这种心的显现是依靠眼根而产生的。也就是说，自己去往的境地中，自己的心所执著的部分是自己的显现，然后去往其他地方时
English
because of arising. Even if one considers (external objects) to be mind, the material cause and material effect would become one, because without them, they would not arise; the enemy and one's own anger would also become one, because without the enemy, the anger caused by it would not arise. Furthermore, it is also unreasonable to say that it is mind because it is made by mind, as the image of a painting would also become the painter, because it is made by the painter. Therefore, how can one consider the external earth, stones, and cliffs to be mind? Let it be an illusion arising from the habits of the mind. If it were not so, then when a hundred people look at a single vase, the vase seen as round would become the knowledge of each of them, and all beings would become one knowledge. If one admits this, then when one person becomes a Buddha, all would become Buddhas; when one person falls into the lower realms, all would fall into the lower realms together. According to these views, there could only be one sentient being like you or me in the world, because all appearances are nothing other than one's own mind. Or there could only be one Buddha like Shakyamuni, because everything he sees is his knowledge." "If one admits this, then our sitting here becomes meaningful. It seems that there are very many people who hold such views nowadays, and they completely misunderstand the meaning of the Great Vehicle. "The body is large, covered by a lotus net, adorned with flower earrings, the golden mask shining brightly, completely like an elephant stretching its body." This is what is said. If one asks what these appearances are, even if it can be explained as admitted by the Mind-Only School of Immaculate Appearance, their treatises say: Although it is so, the things that appear to each are their own minds, but the objects of appearance are not mind. As the Many Sections of the Grounds of Yogic Practice says: "ཇི་ལྟར་སྣང་བ་སེམས་སྙེད་དེ།། སྣང་བའི་ཡུལ་ཉིད་དེ་ལྟ་མིན།། (Tibetan) How it appears is mind, but the object of appearance is not so. (Literal Chinese meaning)". "ཐོག་མ་མེད་དུས་བག་ཆགས་ཅན།། འཁྲུལ་པས་སྐྲ་ཤད་འཛིངས་པ་བཞིན།། (Tibetan) With habits from beginningless time, like tangled hair due to confusion. (Literal Chinese meaning)". It is like this, there is no distinction between appearance and the object of appearance. That is to say, from the mountain that is the object of appearance, the appearance of the mind that grasps with conceptual thought like others, thinking "it is a mountain," arises dependent on the eye sense. That is, the part of the place one goes to that one's own mind grasps is one's own appearance, and then when one goes to another place.
Tibetan
ས་སྣང་ཡུལ་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་ཡང༌། སྔར་མིག་ཤེས་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བའི་བག་ཆགས་འཛིན་བྱེད། དོན་སྤྱི་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་མེད་པ་གསལ་སྣང་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ་ལ་སལ་གྱིས་སྣང་ངོ༌། ། དེས་ན་ཡིད་ཀྱིས་གཞལ་བའི་སྣང་བ་དང༌། དེ་འཛིན་པ་དང༌། གཞན་རྣམས་ཀྱི་སྣང་བ་དང༌། དེ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཡིན་ཡང༌། ཡིད་ཀྱིའང་གང་དམིགས་སྐྱེ་ཡུལ་ནི་སྣང་ཡུལ་འཇོག་བྱེད་དེ་དང༌། སྒོ་ལྔའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་སྐྲ་ཤད་འཛིངས་པ་འབབ་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟ་ན་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། སྣང་་ཡུལ་དང་སྣང་བ་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁྱེད་རང་ལའང་གཉིས་སུ་་འགྱུར་ཏེ་སྣང་བའི་སེམས་ཕྱི་ན་ཡོད་པ་དང༌། འཛིན་བྱེད་ཀྱི་སེམས་ནང་ན་་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་གཉིས་ཀའང་སེམས་སུ་གཅིག་པས་གཉིས་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང་རིགས་མཐུན་དུ་གཅིག་གོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་བག་ཆགས་འཁྲུལ་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྣང་ཡུལ་དང༌། དེ་འཛིན་པའི་ངེས་པའི་སྣང་བ་གཉིས་མེད་བཞིན་སྣང་བ་བག་ཆགས་འཁྲུལ་བ་པའི་རྣམ་པར་ཐ་སྙད་དུ་ཐ་མི་་དད་ལ། དེ་གཉིས་དོན་ལ་མེད་པས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ཁོ་བོ་ཅག་དབུ་མ་པ་ནི། དཔྱད་ན་སྣང་ཡུལགྱི་དངོས་པོ་སེམས་མ་ཡིན་པར་མ་ཟད། སྣང་བའང་སེམས་སུ་མི་འདོད་དེ། ནང་གི་་སེམས་ཕྱིར་མེད་ལ་ཕྱིའི་སྣང་བ་དབང་པོ་སོ་སོ་ལ་ཤར་བ་བློས་ནང་དུ་དཔྱད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྣང་བ་ཕྱིར་ལུས་ན་སྐྱེས་བུ་རྣམ་ཤེས་གཉིས་པ་དུས་གཅིག་ལ་སྲིད་པའམ། རང་ཉིད་བེམས་པོར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་་དུ་མ་ཡོད་དོ། །དེས་ན་སྣང་མི་སྣང་དུ་འཛིན་པ་ནི་སེམས་ཡིན་ཡང་སྣང་བ་་སེམས་སུ་མི་འགྲུབ་སྟེ། རྔ་སྒྲ་ཡིན་མིན་ཉན་ཤེས་ཀྱིས་གཟུང་ཡང༌། ཉན་ཤེས་རྔ་སྒྲར་མི་འགྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །མདོར་ན་རང་གི་སེམས་ཕྱིར་འཕྲོ་བ་འདྲ་ཡང་ཕྱིར་མ་སོང་བ་དང་ཕྱིའི་རྣམ་པ་ནང་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། ཕྱིའི་སྣང་བ་ནང་གི་སེམས་གཏན་ནས་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡིན་ན་མེད་ལ་སྣང་བའི་རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་དཀར་དམར་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་འདི་དག་བད་ཀན་མིག་ནད་ཅན་ལ་སྐྲ་ཤད་འཛག་པར་སྣང་བ་ལྟར། ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་གང་ནའང་མེད་ལ་སྣང་བས་རང་བཞིན་མེད་པའམ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱའོ། །སེམས་སུ་གྲུབ་པ་དང་སེམས་ལས་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་གཉིས་ཀ་རང་བདེན་ཞེན་ལས་མ་གྲོལ་བས་ཁྱད་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཕྱི་རོལ་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ་ཁས་ལེན་པས་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག
Chinese
虽然不随顺所显现的境，但执持先前眼识感官显现的习气。总义的心之境不存在，明亮显现清晰地在意的感官中显现。因此，以意来衡量的显现，以及执持它者，以及其他诸者的显现，以及执持它者，一切都是心，然而，意的任何所缘生起之处，就是显现境的安立者，以及五根的一切境，以无始以来的习气，在无有中显现，如同头发缠结掉落一般。如果那样，就成了二，因为所显现的境和显现成为不同的缘故。如果这样说，那么对您自己来说也成了二，因为显现的心在外，而执持的心在内这样认为的缘故。那二者都是心，因为是一，即使说成二，也是同类而一，如果这样说。那么，在这里也由于习气错乱的缘故，所显现的境，以及执持它的决定的显现，在二者本无的情况下显现，在习气错乱者的相状上，名言上不异，那二者在意义上没有，因此成立为无二的自性。我们中观派，如果观察，所显现境的实物不是心，而且也不认为显现是心，因为内在的心在外没有，而外在的显现在各个感官上生起，以智慧在内观察的缘故。如果显现在外存在，那么就会有第二个人和识同时存在，或者自己变成物质等等的诸多过失。因此，执持显现与不显现是心，然而显现并不成立为心，如同听觉了知是否是鼓声，然而听觉并不成立为鼓声一样。总之，自己的心似乎向外散发，然而并没有向外散发，并且外在的相在内显现的缘故。外在的显现根本不是内在的心。如果存在，那么因为无有而显现的理由，因此，显现的各种白色红色等等，如同白癣眼病患者看到头发掉落一样。在外内中间三者任何处都没有而显现，因此是无自性，或者称为自性空。成立为心和成立为心之外二者都没有从自证执着中解脱，因此没有差别。因为承认外境的实物不是意识，所以是声闻部毗婆沙宗。
English
Although it does not follow the appearing object, it holds the habitual impressions that appeared to the senses of the eye consciousness. The general meaning, the object of the mind, does not exist, but the clear appearance clearly appears to the senses of the mind. Therefore, the appearance measured by the mind, and the one who holds it, and the appearance of others, and the one who holds it, all are mind, but even in the mind, the object of arising that is focused on is the establisher of the appearing object, and all the objects of the five senses, due to beginningless habitual impressions, appear as if they do not exist, like tangled hair falling. If that is the case, it becomes two, because the appearing object and the appearance are established as different. If you say so, then it also becomes two for you, because the mind of appearance is outside and the mind of grasping is desired inside. Both of them are one in mind, so even if it is said to be two, it is one in the same kind. If you say so, then here too, due to the cause of habitual confusion, the appearing object and the definite appearance that grasps it, appear as if they are non-existent, and in the aspect of habitual confusion, they are not different in name, but those two are non-existent in meaning, so they are established as the nature of non-duality. We Madhyamikas, if we examine, the object of the appearing object is not mind, and we do not consider appearance to be mind, because the inner mind is not outside, and the outer appearance arises in each sense organ, because it is examined inwardly with wisdom. If the appearance exists outside, then there will be a second person and consciousness existing at the same time, or one's own self will become material, and so on, there are many faults. Therefore, grasping appearance and non-appearance is mind, but appearance is not established as mind, just as hearing knows whether it is the sound of a drum, but hearing is not established as the sound of a drum. In short, one's own mind seems to emanate outward, but it does not emanate outward, and because the outer appearance appears inwardly. The outer appearance is definitely not the inner mind. If it exists, then because of the reason for appearing without existence, therefore, the various white, red, etc. that appear, are like a person with cataracts seeing hair falling. It appears without existing in any of the three, outer, inner, and intermediate, therefore it is without self-nature, or it is called emptiness of essence. Both being established as mind and being established as other than mind are not liberated from clinging to self-truth, therefore there is no difference. Because it is admitted that the object of the external world is not consciousness, it is a Sravaka Vaibhashika.