Tibetan
ཟླ་ཞིང༌། །སྟོང་པའི་རང་བཞིན་སྣང་བར་ཐག་བཅད་དེ། །སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་བདེན་པ་གཉིས་དོན་ཤེས། །མཐའ་གཉིས་གནས་བསལ་དབུ་མར་བསླབས་པ་ཡིས། །སྲིད་ཞིར་མི་གནས་ནམ་མཁའི་ངང་དུ་གྲོལ། །འདི་ནི་ངེས་དོན་སྙིང་པོའི་དམ་པ་སྟེ། །རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གནས་ལུགས་ཡིན། །སྣང་བའི་དངོས་ཀྱིས་ཕན་གནོད་གཉིས་སུ་མེད། །དེར་འཛིན་ཞེན་པས་སྲིད་པར་འཆིང་བས་ན། །སྣ་ཚོགས་སྣང་ལ་བརྟག་དཔྱད་མི་དགོས་ཀྱི། །འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱི་རྩ་བ་བཅད་པར་མཛོད། །སེམས་ནི་སྣང་ལ་རང་བཞིན་འགའ་མེད་དེ། །བཙལ་བས་མི་རྙེད་བལྟས་པས་མཐོང་བ་མེད། །ཁ་དོག་དབྱིབས་མེད་ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་མེད། །ཕྱི་དང་ནང་མེད་དུས་གསུམ་སྐྱེ་འགག་མེད། །ཕྱོགས་དང་རིས་མེད་གཞི་རྩ་དངོས་པོ་མེད། །འདི་ཞེས་མི་མཚོན་བསམ་ཡུལ་འདས་པའི་སེམས། ། འགགས་པ་མི་དམིགས་མ་སྐྱེས་ཕྱོགས་ན་མེད། །ད་ལྟར་མི་གནས་རང་བཞིན་མཉམ་པའི་ངང༌། །སེམས་ཀྱིས་སེམས་མ་ཚོལ་བར་དལ་དུ་ཆུག །དགག་སྒྲུབ་དྲན་རིག་སྐད་ཅིག་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ། །སྣང་ཙམ་ཉིད་ནས་ཕྱི་དང་ནང་ནའང་ མེད། །བཙལ་བྱའི་དོན་གྱིས་ཚོལ་མཁན་བྱས་པས་བསླད། །རང་གིས་རང་བཙལ་ནམ་ཡང་རྙེད་མི་འགྱུར། །ཡེ་ནས་སྐྱེ་མེད་རང་བཞིན་གཉུག་མའི་ དོན། །མི་གནས་འགགས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ནི། །དུས་གསུམ་གཞི་རྩ་མེད་པས་སྟོང་པའི་ངང༌། །སྣ་ཚོགས་འཆར་གཞི་མ་འགགས་སྣང་བ་ལ། །དངོས་པོ་མཚན་མ་མེད་པས་རྟག་པ་མེད། །རང་ཤར་འགག་པ་མེད་པས་ཆད་པ་མེད། ། གཉིས་དང་གཉིས་མེད་མེད་པས་བརྗོད་དུ་མེད། །འདི་ཞེས་གྲུབ་པ་མེད་པས་ངོས་གཟུང་མེད། །རང་བཞིན་གདོད་ནས་དག་པར་ཤེས་པར་བྱ། །བརྟགས་པས་མེད་ལྟར་མ་བརྟགས་དུས་ནའང་མེད། །རང་བཞིན་གཉིས་མེད་གདོད་མའི་ངོ་བོ་ལ། །བཟང་ངན་བླང་དོར་རེ་དོགས་མི་དམིགས་པས། །བརྟག་དང་དཔྱད་པས་འདི་ལ་ཅི་བྱར་ཡོད། །དུས་གསུམ་ཡིད་ཀྱིས་ཚོལ་ཁྲོ་མ་བྱེད་ཞོག །རྟོག་གེ་སྤྲོས་པའི་སྦུན་པས་བསྐྱོད་པའི་སེམས། །རྣམ་གཡེང་རླུང་ལྟར་གཡོ་བས་མི་རྟོགས་ ཀྱི། །བསལ་གཞག་འགྲོ་འོང་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །ཀུན་བྱེད་ཡེ་ཤེས་དྲི་མེད་ངོ་བོ་ཉིད། །ཇི་བཞིན་བཞག་པས་དེ་བཞིན་མཐོང་བ་ཡིན། །འདིར་ནི་སྣ་ཚོགས་གྲུབ་མཐའ་མང་པོ་དང༌། །བསམ་བརྗོད་རྟོག་པ་དུ་མས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ངེས་པའི་དོན་ལ་གྲུབ་དང་མ་གྲུབ་མེད། །མཐའ་དང་དབུས་མེད་ཐེག་པའི་རྣམ་དབྱེ་མེད། །མཁའ་བཞིན་རྣམ་དག་རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད། །དེ་ལ་ཡོད་མེད་བློས་བརྟགས་འཁྲུལ་པས
Chinese
月亮啊！将空性的自性确定为显现，了知显空不二，二谛之义。通过消除二边之住处，修习中观，不住于轮回涅槃，于虚空之状态中解脱。此乃究竟意义之精华，是自性大圆满之实相。显现之事物无有利益损害，执着于彼则束缚于轮回，故无需对种种显现进行考察，而应斩断执着之心之根本。心于显现无有任何自性，寻之不得，观之不见。无有颜色形状，无有本体可辨识，无有内外，无有三时生灭，无有方所界限，无有基础事物，此无法指示，不可思议之心。灭尽不可得，未生于任何处所，不住于当下，自性平等之状态。莫以心寻心，安住于平静之中。 舍弃与建立，忆念与觉知，刹那皆是意之境，仅是显现，内外皆无。以所寻之事物，寻者亦被迷惑，自己寻自己，终不可得。本初无生，自性本然之义，不住灭尽之心性，以无有三时基础故，为空性之状态。于种种不灭之显现，以无有事物相状故，非为常有。自生自灭，故非断灭。 二与非二皆无，故不可言说。以无有成立之事物故，不可辨识。当知自性本初清净。考察时无有，不考察时亦无有。于自性不二，本初之本体中，无有善恶取舍，希冀与担忧，故以考察与分析，对此有何可为？莫以三时之意寻觅。 以分别戏论之糠秕所驱动之心，如散乱之风般摇动，故不可证悟。 无有舍弃与建立，来往之菩提心，乃是普贤之智慧，无垢之本体。如实安放，如是见之。于此有种种众多之宗派，以思辨言说，种种分别又有何用？于究竟之义，无有成立与不成立，无有边与中，无有乘之差别，如虚空般清净，无有局限与偏袒，于彼以有无作意，乃是迷乱
English
O Moon! Decisively ascertain the nature of emptiness as appearance, understand the meaning of appearance and emptiness being non-dual, the two truths. By eliminating the abodes of the two extremes, train in the Middle Way, not abiding in samsara or nirvana, liberated in the state of space. This is the essence of the definitive meaning, the reality of the Great Perfection of self-nature. The objects of appearance have neither benefit nor harm, clinging to them binds one to samsara, so there is no need to investigate various appearances, but cut off the root of the clinging mind. The mind has no inherent nature in appearance, it cannot be found by searching, it cannot be seen by looking. It has no color or shape, no essence to be identified, no inside or outside, no arising or ceasing in the three times, no direction or boundary, no fundamental substance, this mind that cannot be indicated, is beyond comprehension. Cessation is not found, unborn in any place, not abiding in the present, the state of equality of self-nature. Do not seek mind with mind, rest in peace. Rejection and establishment, memory and awareness, moments are all objects of the mind, only appearance, there is neither inside nor outside. By the object to be sought, the seeker is also confused, searching for oneself, one will never be found. The meaning of primordially unborn, the original nature, the mind-essence that does not abide or cease, is the state of emptiness because there is no basis in the three times. In the various unceasing appearances, because there is no object or characteristic, it is not permanent. Self-arising and self-ceasing, therefore not annihilation. Neither two nor non-two, therefore unspeakable. Because there is no established thing, it cannot be identified. Know that self-nature is primordially pure. It is not there when examined, and it is not there when not examined. In the non-dual self-nature, the original essence, there is no good or bad to accept or reject, no hope or worry, so what is there to do with examination and analysis? Do not seek with the mind of the three times. The mind driven by the chaff of discursive proliferation, moves like a scattered wind, therefore it cannot be realized. The Bodhicitta that has no rejection or establishment, no coming or going, is the wisdom of Kunjed Gyalpo (kun byed ye shes), the essence of stainlessness. Place it as it is, and see it as it is. Here, what is the use of various numerous tenets, with speculative words and various discriminations? In the ultimate meaning, there is no establishment or non-establishment, no edge or center, no distinction of vehicles, pure like space, without limitation or partiality, to conceive of existence or non-existence in it is delusion.
Tibetan
་ན། །བརྗོད་དུ་མེད་གང་ཇི་ལྟར་བཤད་དུ་ཡོད། །དོན་མེད་གནས་ལ་རབ་ཏུ་ངལ་བར་ཟད། །ཇི་ལྟར་མཁའ་དབུས་དངས་བའི་སྐྱེད་མོས་ཚལ། །མེ་ཏོག་འབྲས་མང་འབབ་ཆུས་བརྒྱན་པ་ཞིག །མངོན་དུ་བསམས་ནས་དེ་ཡི་རྣམ་དབྱེ་དང༌། །མཐུན་ཕྱོགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གང་རྩོད་པ་བཞིན། །གང་ཡང་དྲི་མེད་སེམས་ཉིད་དག་པ་ལ། །བཅོས་བསྒྱུར་དྲི་མས་ནམ་ཡང་མཐོང་བ་མེད། །དེ་ལ་བསྐྱེད་དང་རྫོགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །དང་བའི་བསམ་གཏན་བསྒོམས་པས་བསླད་པར་ཟད། །གདོད་ནས་རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་ཉིད་ ལ། །སྤང་གཉེན་བྲལ་ཐོབ་མེད་ཀྱིས་དམིགས་གཏད་ཤོལ། །ཕྱི་ནང་གཟུང་འཛིན་མེད་ཀྱིས་ཆེད་འཛིན་ཐོང༌། །འདི་ཞེས་ངོས་གཟུང་མེད་ཀྱིས་ཞེན་པ་ ཆོད། །ཐོག་དང་མ་ཐོབ་མེད་ཀྱིས་རེ་དོགས་སྤོངས། །གཞི་ནས་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་རིག་པ་ལ། །སྣ་ཚོགས་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ་ཅི་ཤར་ཡང༌། །ཤར་བ་དེ་ཉིད་རང་གི་ཐོག་ཏུ་གྲོལ། །ཆུ་དང་རླབས་བཞིན་ཆོས་སྐུར་ཕྱམ་གཅིག་གོ །གང་དུ་བལྟས་ཚེ་བལྟ་མཁན་ངོ་བོ་སྟོང། །བཙལ་བས་མ་རྙེད་ཡུལ་དང་ཕྱོགས་ན་མེད། །འཚོལ་མཁན་ཉིད་ཀྱང་མི་དམིགས་སྤྲོས་དང་བྲལ། །བྱེད་པོ་མི་གནས་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱིས་སྟོང༌། །མཁའ་བཞིན་དྲི་མེད་གདོད་མའི་ངང་དུ་ཕྱིན། །ལྡོག་པའི་གནས་མེད་ད་ནི་གང་དུ་འགྲོ། །ཟད་པར་ཐུག་སྟེ་འོང་བ་འགའ་ཡང་མེད། །སུས་ཀྱང་མི་མཐོང་ཁོ་བོ་གང་ན་འདུག །དེ་ཉིད་ཤེས་ན་གཞན་ཞིག་དགོས་མི་འགྱུར། །གྲོལ་བ་རྣམས་ནི་ང་བཞིན་འཁྲུལ་པ་ཆད། །ད་ནི་མི་འདྲི་སེམས་ཀྱི་གཞི་རྩ་སྟོར། །གཏད་མེད་འཛིན་མེད་ངེས་མེད་འདི་ཡིན་མེད། །ཕྱལ་བ་ལྷུག་པ་ཡེངས་པ་ཕྱམ་གཅིག་པ། །འདི་ལྟར་རྟོགས་ནས་ད་ནི་གླུ་ལེན་ཏེ། །དྲིམེད་འོད་ཟེར་ཤར་བས་བསྟན་ནས་སོང༌། །ཀྱེ་ཧོ་གྲོགས་དག་སྣང་བའི་ཡུལ་ལ་ལྟོས། ། ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་སྟོང་པར་མཉམ་པ་ཉིད། །མེ་ལོང་གཟུགས་བརྙན་སྣ་ཚོགས་ཅི་ཤར་ཡང༌། །མེ་ལོང་ངོས་ཡིན་དངས་པར་གཅིག་པ་བཞིན། །དེ་ཉིད་འབྱེད་པའི་ཡིད་ལ་ཚུར་ལྟོས་དང༌། །སེམས་ནི་མཁའ་འདྲ་དགག་སྒྲུབ་ཀུན་དང་བྲལ། །མཁའ་ལ་སྤྲིན་རྣམས་བྱུང་ནས་ཞིག་ན་ཡང༌། །ནམ་མཁའི་ཆོ་འཕྲུལ་གཉིས་མེད་དག་པ་ བཞིན། །རང་བཞིན་དྲི་མེད་གདོད་མའི་སངས་རྒྱས་ཏེ། །མ་བྱས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཡུལ་སེམས་གཉིས་མེད་ཡེ་ནས་དག་པ་ལ། །སྤང་བླང་གཉིས་མེད་ཕྱོགས་རིས་དགག་སྒྲུབ་མེད། །གང་སྣང་བདེན་མེད་གང་ཤར་སྟོང་པ་ཉིད། །ཐམས་ཅད་མཉམ་ཉིད་གཟའ་གཏད་ཀུན་དང་བྲལ། །ཡུལ་ལ་ངེས་མེད་
Chinese
那，不可言说之事如何能说？在无意义之处徒劳辛苦。犹如天空中央清澈的园林，鲜花硕果繁多，瀑布点缀其间。 显现于心中，如是分辨其类别，以及顺应方与不顺应方，争论不休。然于任何无垢清净之心性中，改造之垢亦不可见。于此作生起与圆满有何用？徒以散乱之禅定而扰乱。本初即自性清净之心性 上，舍弃亲疏，无所得，则失所指。内外无所执，则放开专注。无此之认定，则断除执着 。无始无得，则舍弃希冀与疑虑。于本初不变之觉性上，无论显现何种纷繁之缘起，显现之当下即于自身解脱。如水与波浪般，一体融入法身。 何处观之，观者之自性即空。寻之不得，不在处所与方向。寻者自身亦不可得，离戏论。作者不住，为空性之境。如虚空般无垢，回归本初之状态。无有返回之处，如今将往何处？穷尽一切，无有来处。无人可见，我身在何处？ 若知此，则无需他物。解脱者如我般，断除迷惑。如今不再询问，失却心之根本。无所依，无所执，无定，非此非彼。放任，自在，散乱，皆为一体。如是证悟后，如今歌唱。无垢光芒显现，指引方向。嗟呼，诸友，观视显现之境。一切皆不生，于空性中平等。如镜中显现万象，然镜面清澈如一。如是，向内观照分辨之心。心如虚空，远离一切是非。纵有云朵生灭于空中，然虚空之奇妙，无二无别，清净 如是。自性无垢，本初之佛陀，不造作，任运成就之法性也。境与心无二，本初清净，无有取舍，无有偏颇，无有是非。所显皆无实，所现皆空性。一切平等，远离一切执着。于境无有定
English
That which cannot be spoken, how can it be described? It is utterly exhausting to labor in a place of no meaning. Like a delightful garden in the center of the sky, adorned with many flowers and fruits, and cascading waterfalls. Manifest in the mind, like distinguishing its categories, and arguing about agreeable and disagreeable sides. But in the stainless, pure nature of mind, no defilement of alteration is ever seen. What is the use of generation and completion in this? It only corrupts by meditating on a distracted samadhi. The mind-essence that is pure from the beginning , let go of aiming by being free from abandoning relatives and without attainment. Let go of special grasping by being without grasping inside and outside. Cut off attachment by being without identifying this . Abandon hope and doubt by being without beginning and without attainment. On the intelligence that does not change from the ground up, no matter what kind of diverse conditions arise, the arising itself is liberated on its own. Like water and waves, it is all one in the Dharmakaya. Wherever you look, the essence of the viewer is empty. It cannot be found by searching, it is not in the place or direction. The seeker himself is also imperceptible, free from elaboration. The actor does not abide, empty of the object of action. Like the sky, immaculate, it goes into the original state. There is no place to return, where will it go now? There is no end to it, and there is nothing that comes. No one sees it, where am I? If you know that, you don't need anything else. Those who are liberated are like me, and their delusions are cut off. Now I don't ask, I have lost the root of my mind. There is no support, no grasping, no certainty, neither this nor that. Letting go, being free, being distracted, are all one. Having realized this, now I sing. The immaculate light has dawned and shown the way. Hey ho, friends, look at the realm of appearances. All is unborn, equal in emptiness. Like various images appearing in a mirror, the mirror surface is clear and one. Likewise, look inward at the mind that distinguishes. The mind is like the sky, free from all affirmation and negation. Even if clouds arise and disappear in the sky, the magic of the sky is non-dual and pure . The self-nature is immaculate, the primordial Buddha, the Dharma nature that is uncreated and spontaneously accomplished. Object and mind are non-dual, primordially pure, without acceptance or rejection, without partiality, without affirmation or negation. Whatever appears is unreal, whatever arises is emptiness. All is equality, free from all grasping. There is no certainty in the object