Tibetan
རིགས་དྲུག་འོད། །སོ་སོའི་དམིགས་པའི་ཡུལ་སྣང་བའོ། །ཞེས་སོ། །ལྔ་པ་ས་མཚམས་ནི་བཞི་ལས། རང་བཞིན་གནས་པའི་བར་དོའི་ས་མཚམས་མའི་མངལ་ནས་ཐོན་ནས་ཐ་མ་འཆི་རྐྱེན་གྱི་ནད་ཀྱིས་བཏབ་པ་ཚུན་ཆད་དོ། །དེ་ནས་དབུགས་ཁྲོགས་ཀྱིས་མ་ཆད་པའི་བར་ལ་འཆི་ཀ་མའི་བར་དོའོ། །ནང་དབུགས་ཆད་ནས་འོད་གསལ་ཤར་ཏེ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སྣང་བའི་བར་ནི་ཆོས་ཉིད་བར་དོའོ། །དེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ནུབ་སྟེ་ཡད་ཡུད་རྨི་ལམ་ལྟར་ཤར་ནས་མའི་མངལ་དུ་ཚུད་པ་ཚུན་ཆད་སྲིད་པ་བར་དོའི་ས་མཚམས་སོ། །དེའང་འཆི་ཀའི་ཚེ་དུས་ཐ་མའི་ངོ་སྤྲོད་མཚོན་པ་རྣམས་ལ་འགྲོན་པོ་ལ་རྒལ་བ་ལ་ཚང་སྤྲུགས་སུ་གདབ་པའི་གདམས་ངག་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་འཆི་ཀའི་དེ་འགྲོན་པོ་ལམ་ཞུགས་ཡིན་ལ། འཆི་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཞིང༌། དེའི་ལམ་སྣང་སྣ་ཚོགས་པ་རང་སྣང་དུ་མ་ཤེས་ན་དགྲར་ལྡང་བའི་ཚང་ཡོད་ལ། ཤེས་ན་གྲོགས་སུ་འཆར་བའི་ཚང་ཡོད་པས། འཆི་ཀའི་སྤྲུགས་དེར་འདེབས་པ་ལ། ཚང་སྤྲུགས་སུ་འདེབས་པའི་གདམས་ངག་ཅེས་དཔེ་དོན་དེ་འཐད་དོ། །དེ་དག་ནི་བར་དོ་སྤྱིའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་སྟེ། དབྱེ་ཕྱེད་པར་སླ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དོན་གཉིས་པ་སོ་སོའི་རང་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རང་བཞིན་གྱི་བར་དོ་ལ་ཤེས་བྱའི་གྲས་ཐག་བཅད་པ་ཐི་བྱ་ཚང་དུ་འཇུག་པ་ལྟ་བུའི་གདངས་ངག འཆི་ཀ་མའི་བར་དོ་ལ་མི་གསལ་བ་གསལ་གདབ་པ་སྒེག་མེ་ལོང་ལྟ་བ་ལྟ་བུའི་གདམས་ངག ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བར་དོ་ལ་རང་སྣང་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་སྔར་འདྲིས་ཀྱི་མི་དང་ཕྲད་པའམ་མ་པང་དུ་བུ་འཇུག་པ་ལྟ་བུའི་གདམས་ངག སྲིད་པའི་བར་དོ་ལ་ལས་ཀྱི་འཕྲོ་མཐུད་པ་ཡུར་བ་རྐོང་ཆད་ལ་ཝ་འཛུགས་པ་ལྟ་བུའི་གདམས་ངག་གོ །དང་པོ་ནི། ཐི་བྱ་ཚང་བྱེད་པའི་སྔོན་དུ་གནོད་འཚེའི་དགྲས་ཚུགས་སམ་མི་ཚུགས་བརྟགས་ནས་འཚེ་བ་མེད་པར་ཚང་བཅས་ཟིན་དུས་ཕྱིས་ཚང་དེར་ནམ་འཇུག་ཀྱང་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་མི་དགོས་པར་ཐེ་ཚོམ་དང༌། ཐོགས་ཆགས་མེད་པས་འཇུག་པ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཡང་དང་པོར་འཁོར་བ་ལས་ཐར་པ་འདོད་པ་ཐབས་གང་ཟབ་གནད་གང་ཆེ་བ་བརྟགས་ནས་རང་ཡིད་ཆེས་པའི་ཆོས་དེ་ཡང་མཐའ་མ་ཆོད་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་འཇུག་པ་དང་ཐོག་ཏུ་མ་ཕེབས་པ་གསུང་སྤོང་བ་ལ། དང་པོར་ཐོས་པས་བློ་སྦྱོང། བར་དུ་བསམ་པས་ཐག་བཅད། ཐ་མར་སྒོམ་པས་ལ་བཟླས་ཏེ་བློ་བདེ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཚང་འཆའ་བ་དང་འདྲ་ལ། ཚང་དུ་འཇུག་པ་ལྟར་དོན་རྣམས་སུ་འབེབས་པ་དང་འཆི་དུས་ཉམ་ང་དང་བག་ཚ་མེད་པས་འཇུག་པའོ། །འདི་དག་གི་དོན་རྒྱས་པར་
Chinese
六道之光。各自所缘之境显现。如是。第五，分界有四：自性安住中阴的分界是从母胎出生后，直到死缘之病侵袭为止。从那以后，到气息未断绝之间是临终中阴。内气断绝后，光明显现，到任运成就之显现之间是法性中阴。从任运成就隐没，如梦境般显现，直到进入母胎为止是转生中阴的分界。其中，临终时，对于指示最终认识的象征，称为向客人施加“巢穴驱逐”的教言。其中，临终之时是客人步入歧途，死亡的痛苦是巨大的。如果不知道其道路上的各种显现是自显，就会有与敌人对抗的巢穴；如果知道，就会有显现为朋友的巢穴。因此，在临终的驱逐中施加，称为施加“巢穴驱逐”的教言，这个比喻和意义是恰当的。这些是中阴总体的分类，有便于区分的必要。第二，详细阐述各自的自性有四：自性中阴是对所知之事做出决断，如鸟儿进入巢穴般的教言；临终中阴是将不清晰变得清晰，如照镜子般的教言；法性中阴是对自显产生信任，如与过去熟悉的人相遇或孩子进入母亲怀抱般的教言；转生中阴是延续业力，如狐狸进入堤坝缺口般的教言。第一，在鸟儿筑巢之前，要观察是否有害敌侵扰，确定没有侵害后，巢穴一旦建成，以后无论何时进入巢穴，都不需要剪断羽毛，没有疑惑和阻碍地进入。同样，瑜伽士也是，首先要观察渴望从轮回中解脱，哪种方法最深奥，哪个要点最重要，确定自己相信的法，对于尚未决定的、疑惑进入的、尚未到达顶点的，要放弃。首先通过听闻来调伏心智，中间通过思考来做出决断，最后通过修习来反复练习，使心智安乐，这就像筑巢一样。像进入巢穴一样，将意义融入其中，死亡时没有恐惧和不安地进入。这些的意义详细地
English
The light of the six realms. The objects of each appear. Thus it is. Fifth, the boundaries are four: The boundary of the bardo of inherent existence is from the time of leaving the mother's womb until the final affliction by the disease of death. From then until the breath ceases completely is the bardo of the death throes. From the cessation of the inner breath until the appearance of the clear light and the spontaneously arisen appearances is the bardo of dharmata. From the time the spontaneously arisen appearances fade and appear like a dream until entering the mother's womb is the boundary of the bardo of existence. Moreover, at the time of death, the instructions that symbolize the ultimate recognition are called the instructions for applying the "nest expulsion" to the guest. Furthermore, the time of death is when the guest enters the path, and the suffering of death is great. If the various appearances on that path are not recognized as self-appearances, there will be a nest for rising up against the enemy; if they are recognized, there will be a nest for appearing as a friend. Therefore, applying it in the expulsion at the time of death is called the instruction for applying the "nest expulsion," and this example and meaning are appropriate. These are the general classifications of the bardo, and there is a need for easy differentiation. Second, elaborating on the individual natures, there are four: The bardo of inherent existence is like the instruction of deciding among knowable things, like a bird entering its nest; the bardo of the death throes is like the instruction of clarifying what is unclear, like looking in a mirror; the bardo of dharmata is like the instruction of trusting in self-appearances, like meeting a familiar person from the past or a child entering its mother's lap; the bardo of existence is like the instruction of continuing the momentum of karma, like a fox entering a break in a dam. First, before a bird builds its nest, it examines whether harmful enemies are present or not, and once it is determined that there is no harm and the nest is built, later whenever it enters the nest, it does not need to cut off feathers, and it enters without doubt or obstruction. Similarly, the yogi also, first examines which method is deepest and which key point is most important for desiring liberation from samsara, and then abandons the teachings that he does not trust, that are not yet decided, that are entered with doubt, or that have not yet reached the peak. First, he trains his mind through listening, in the middle he decides through contemplation, and finally he repeats and practices through meditation, making his mind comfortable, which is like building a nest. Like entering a nest, he integrates the meanings into it, and enters without fear or anxiety at the time of death. The meaning of these in detail
Tibetan
སྔར་བསྟན་ལ། འདིར་ལག་ལེན་བསྡུས་ཏེ་ཅུང་ཟད་བཤད་ན། ཕྱི་སྣང་བ་ལ་བལྟས་པས་སྣང་ཡུལ་སྒྱུ་མའི་འཁྲུལ་འཁོར་ལྟར་མཐོང་སྟེ། གཞི་མེད་སྟོང་པའི་རང་གཟུགས་ཙམ་དུ་མཐོང་དུས། ཆོས་ཅན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ངོ་ཅོག་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པའི་མེ་ལོང་དུ་ཡེ་ནས་ཤར་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རོལ་པ་འགག་མེད་དུ་ཤར་བའི་རང་རྩལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་ཆོས་ཅན་སྤྱི་ཟ་འོག་བེར་ཁྱིམ་ལྟར་དཀར་དམར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཆུན་གཅིག་ལ་བལྟས་པས། ཅིར་སྣང་ཅི་ཤར་ཅི་ཐོས་ཐམས་ཅད་རང་སངས་སྟོང་པའི་རོལ་པར་མཐོང་དུས་སྣང་ཐོགས་བཅས་བཅོས་སྤོ་ལག་མེད་པར་བཞག་པས། སྣང་བ་སྣང་ས་ནས་གྲོལ་ཏེ་འཁྲུལ་པ་གཞི་མེད་དུ་གྲོལ་བ་སྒྱུ་མའི་རྩེ་མོ་ཙམ་དུ་ཤར་བས་ཕྱི་ཡུལ་དུ་འཛིན་པའི་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བའོ། །ཆོས་ཅན་དུམ་བུ་པ་རི་ཁང་བཟང་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་ཐོག་མར་སྣང་ཡུལ་དུ་གང་བྱུང་ལ་དུམ་བུར་བཅད་དེ་གང་སྣང་ས་དེར་ཆེར་ཆེར་བཞག་པས། ཤེས་པ་ཆེན་པོ་ལ་དཔྱོད་བྱེད་མ་ཞུགས་ཏེ། སྣང་བ་བློས་མ་བསྒྱུར། བློ་སྣང་བས་མ་ཕྲོགས་པར་རང་གནས་སུ་ཤིགས་སེ། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་མ་བཀག་པར་རང་སོར་བཞག་པས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་ལྷུག་པར་འཆར་བའོ། །དེ་ལྟར་ཕྱི་ཆོས་ཅན་ལ་བལྟས་པས་ཡུལ་མེད་སྟོང་པའི་རང་གཟུགས་སུ་ཤེས་དུས་གཟུང་བ་ཡུལ་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟར་དག་པས། གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཕྱི་ལ་ལྟ་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་བལྟས་པས། འགྱུ་བ་སྟོང་ཡལ་རིས་མེད་དུ་སངས་ནས། ཧར་སངས་པར་མེད་རང་གསལ་དུ་རྟོགས་དུས ནང་ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་འགག་གནས་མེད་ཆེན་པོར་རྟོགས་པས། འཛིན་པ་རྟེན་མེད་ནམ་མཁའ་འདྲ་བའི་ངང་ལ་རང་སངས་སུ་ཕྱལ་ལེ། །རྟེན་མེད་དུ་ཡེ་རེ། ཟང་ཐལ་དུ་རྗེན་ནེ བདེན་མེད་དུ་བུན་ནེ། རྩ་བྲལ་དུ་ཁྲེས་སེ། ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཆེན་པོའི་ངང་ན་དགའ་འཛུམ་ཤིག་གེ་བཞག་པས། ནང་འཛིན་པ་སེམས་ཀྱི་བརྟོད་ཕུར་ཐོན་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དེ། དེ་ལྟར་ཡུལ་སེམས་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་རྟོགས་དུས། གསང་བ་རང་རིག་གཟུང་འཛིན་སྤྲོས་བྲལ་རྗེན་པ་ལ་སོང་སྟེ རིག་པ་རང་གསལ་ཀ་དག་ཆེན་པོ་བླ་མའི་ལུང་གིས་ངོ་སྤྲད་ལ་སྒྲོན་མ་བཞིས་དབྱིངས་རིག་འདུ་འབྲལ་མེད་པ་འོད་གསལ་གྱི་ངང་ལ་སྒོམ་དུས། ཕྱི་དབྱིངས་སྣང་རང་གདངས་ཀྱི་འོད་ལྔ་གསལ་བ་མེ་ལོང་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལྟར། རྣམ་པ་ཕྱིར་སྣང་ཡང་ངོ་བོ་ནང་ན་གནས་པས། སྣང་སྟོང་ཆུ་ཟླའི་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་ཤེས་ཏེ། སྣང་བ་ལ་དགའ་བྲོད་ཀྱི་འཛིན་ཞེན་མི་བྱ
Chinese
如前所示，此處略述實修方法。 觀看外在顯現時，所顯之境如幻術之輪，見其僅為無基空性之自性時，顯現為種種法者，皆自然顯現於觀修之鏡中，因其為法性之無礙遊舞之自力故。 彼等法者總體，如覆蓋在房屋上的雜色毛氈，觀看顯現紅白等種種事物之整體時，所顯、所現、所聞一切皆見為自生空性之遊舞時，不作任何取捨增減地安住，則顯現從顯現處解脫，錯亂於無基中解脫，僅如幻術之頂點般顯現，從而從執著外境之輪迴中解脫。 法者之片段，如山、房屋、美男子、女人等，首先將顯現之境中出現之任何事物分割成片段，並將所顯現之處放大安住。 廣大之智慧不作分別，顯現不被心所轉變，心不被顯現所奪，於自位寂然。 六識不加遮止，安住於自性中，則法性之顯現自然流暢地展現。 如是觀看外在法者時，知曉其為無處空性之自性時，所取如無處虛空般清淨，故稱所取證悟為無自性。 如是觀看外在之觀看者之覺性時，流動消逝，無有分別地清明，於豁然清明無有可清明之自明中證悟時，內在證悟法性為無生滅住之廣大。 能取於無有依憑如虛空般之狀態中，自然清明而消融。 無有依憑而耶然，通透而赤裸，無有真實而空蕩，無有根基而鬆弛，於法性廣大平等之狀態中，喜笑顏開地安住時，內在能取有脫離心之束縛之必要。 如是證悟境與心無基無根時，秘密為自覺，趨入能取所取離戲之赤裸，以自明本淨廣大之上師口訣指示，以四燈於界智無離之光明狀態中禪修時，外在界之顯現自聲之五光明顯如鏡中之影像，外相雖向外顯現，然本質安住於內，了知顯空如水中月之影像，則不對顯現產生喜厭之執著。
English
As previously stated, here is a brief explanation of the practice. When looking at external appearances, the field of appearance is seen as a wheel of illusion. When it is seen as merely the self-nature of baseless emptiness, all phenomena that appear in various forms naturally appear in the mirror of view, meditation, and action, because it is the self-power of the unobstructed play of dharmata. These phenomena in general, like a variegated felt covering a house, when looking at the whole of the appearance of various things such as white and red, when all that appears, arises, and is heard is seen as the play of self-liberated emptiness, without any acceptance or rejection, addition or subtraction, the appearance is liberated from where it appears, confusion is liberated in the baseless, appearing only as the pinnacle of illusion, thereby liberating from the cycle of clinging to external objects. Fragments of phenomena, such as mountains, houses, handsome men, women, etc., first divide whatever appears in the field of appearance into fragments, and then magnify and rest in the place where it appears. Great wisdom does not engage in judgment, appearance is not transformed by the mind, the mind is not stolen by appearance, but remains still in its own place. The six consciousnesses are not blocked, but remain in their own state, so that the appearance of dharmata naturally and fluently unfolds. Thus, when looking at external phenomena, when it is known as the self-nature of emptiness without a place, the object of grasping is purified like the sky without a place, therefore it is called the realization of the object of grasping as without self-nature. Thus, when looking at the knowing of the external viewer, the movement vanishes into emptiness, clearing away without distinction, when realizing in the utterly clear, without anything to clear, self-illuminating, internally realizing dharmata as the great without birth, cessation, or abiding. The grasper dissolves into its own clarity in a state of being without support, like the sky. Without support, it is utterly so. Transparent, it is naked. Without truth, it is empty. Without root, it is relaxed. Abiding in the state of great equality of dharmata, when resting with a joyful smile, there is a need for the internal grasper to be freed from the fetters of the mind. Thus, when realizing that object and mind are baseless and rootless, the secret is self-awareness, going into the nakedness of the grasper and the grasped, free from elaboration. When the master introduces the self-illuminating, primordially pure, great, with the oral instructions, and meditates with the four lamps in the state of luminosity where the sphere and wisdom are inseparable, the five lights of the appearance of the self-sound of the external sphere are clear like the image in a mirror. Although the external appearance appears outward, the essence abides within. Knowing that appearance and emptiness are like the image of the moon in water, one does not develop attachment of joy or aversion to appearance.