Chinese
如果过分执着于表象，就会被强烈的贪恋束缚，从而堕入六道轮回。对于日常行为的瑜伽，有三种误入歧途之处。如果像疯子一样对待一切显现，就会堕入非天道。如果运用毫无意义的僵硬言辞，就会堕入坏聚见。如果像对待小孩一样对待六根的一切对境显现，就会堕入无记之处。对于持续修行的瑜伽，有三种误入歧途之处。如果修习舍弃和无我，就会从昏沉中堕入黑暗。如果修习禅定字句，就会因贪恋而堕入轮回之处。如果修习无分别的空性，就会堕入无边的断灭。虽然误入歧途的原因数不胜数，但最大的误入歧途之处莫过于此。对于传承弟子没有误入歧途之处，对于道者的传承似乎有误入歧途之处，但实际上没有丝毫误入歧途之处。之所以将原因和结果联系起来，是为了断除误入歧途之处而说的。如是说。也就是说，对于没有见到明现觉性之显现的瑜伽士，以及虽然见到却因根器迟钝而执着于边见者的见、修、行、果，存在着误入歧途之处。断除这些误入歧途之处的方法是：将觉性自明的光辉安立于观视根门之上，远离有无之意的思辨和分别，在自明、自显的见解中于内心深处做出决断，从而断除误入歧途之处。如《破执论》所说：“见之自性在于见，无有意识思辨之言辞。”从自生自显的状态中修习明点，但并未陷入蒂普尔的能取所取，从而在广阔无垠中扩展，在清澈通透中不散乱，在澄明深邃中认识智慧，并以无量的方式进行修习，这样就不会有误入歧途之处。如其所说：“不误入歧途的修行是，根门清明，不为意识分别所染，以觉性本身来思辨，心识不向外流失。不是有相的显现，也不是脱离的空性，不是持续的安乐，也不是舍弃的昏沉，忆念清晰，没有错误的修习，能取自在地向内流动，形象清晰的能取，颜色、字句的转变等等，这些
English
If one excessively clings to appearances, one becomes bound by great attachment, and thus falls into the realms of the six destinies. In the yoga of continuous conduct, there are three ways to go astray. If one acts like a madman towards all appearances, one will fall into the Asura realm. If one engages in meaningless, rigid words, one will fall into the view of the perishable aggregate. If one acts like a small child towards all the objects of the six senses, one will fall into the state of non-disclosure. In the yoga of continuous meditation, there are three ways to go astray. If one meditates on equanimity and selflessness, one will fall from dullness into darkness. If one meditates on the syllables of concentration, one will fall into the realm of samsara due to attachment. If one meditates on non-conceptual emptiness, one will fall into endless annihilation. Although the causes of going astray are countless, there is no greater way to go astray than this. For the lineage of Lugu, there is no going astray. For the lineage of the path, there appears to be going astray, but in reality, there is not a single way to go astray. The reason for connecting cause and effect is to speak of cutting off the ways of going astray. Thus it is said. That is to say, for yogis who have not seen the manifestation of clear awareness, and for those who, although they have seen it, cling to extremes due to dull faculties, there are ways to go astray in view, meditation, conduct, and result. The way to cut off these ways of going astray is to establish the self-illuminating radiance of awareness as the object of observation at the sense gates, to separate oneself from the extremes of conceptual thought of existence and non-existence, and to make a firm decision within oneself in the view of self-clarity and self-appearance, thereby cutting off the ways of going astray. As it says in the "Refutation of Extremes": "The nature of view is seeing, without being swayed by words of conceptual thought." Even if one meditates on bindus from the state of self-arisen and self-appearing, but does not fall into the grasper and grasped of Tipur, thereby expanding in vast openness, clarifying and not being distracted, recognizing the wisdom of clear depth, and meditating in an immeasurable way, there will be no way to go astray. As it says: "The meditation that does not go astray is when the sense gates are clear, not swayed by the thoughts of the mind, contemplating on awareness itself, the mind not wandering outwards. Not a clear appearance with characteristics, nor falling into isolated emptiness, not continuous bliss, nor falling into dull equanimity, clear recollection and rest, not going into wrong practice, the grasping easily flowing inwards, the grasping with clear form, the transformation of colors and syllables, etc., these
Tibetan
མས་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་ན། །མ་གོལ་གནས་པའི་བསྒོམ་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེའི་ངང་ལ་རྟོག་བར་འགྱུས་སམ། དབང་པོའི་སྣང་ཡུལ་གཉིས་སྣང་གི་ཆ་ཅི་ཤར་རྣམས་སྤྱོད་པས་གྲོལ་བར་བྱེད་པ་ལས། དེའི་གོལ་ས་བཅད་པ་ནི། ཐལ་བྱུང་དུ་ཤར་ནས་ཐལ་བྱུང་དུ་གྲོལ་ཏེ། བར་དེར་སྤང་གཉེན་གྱི་འཁྲིས་མ་ཞུགས། །ངོ་སྤྲོད་ཀྱི་ཕན་ཡོན་མི་བསྒོམ། གང་སྣང་གི་དུས་ན་སྣང་ཐོག་དེར་བཞག་པས་རིག་ཐོག་ཏུ་གྲོལ་ནས། ཧར་སངས་རིས་མེད་ཕྱལ་བར་བུན་བུན་སངས་ནས་གཉིས་བཅས་ཀྱི་ཆོས་ལ་འཛིན་ཆ་མ་ཞུགས་པ་སྟེ། སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། རྫོགས་ཆེན་འགག་མེད་སྤྱོད་པ་ཉིད། །བྱས་པས་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཆགས་མེད་རང་གྲོལ་གསུམ་ལ་ཐུག །ཅེས་སོ། །འབྲས་བུ་ནི་རང་རྫོགས་ཡེ་ཐོབ་ཆེན་པོ་སྟེ། །གདོད་ཀྱིས་མི་བསྒྲུབ་པར། རང་གནས་ཀྱི་རིག་པ་འདི་ཀ་འབྲས་བུར་ཤེས་པས་ཐག་ཆོད་གཅིག་གིས་ས་ཟིན་དུ་བྱས་པས་གོལ་ས་ཆོད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། རྫོགས་ཆེན་གོམས་པ་ཡེ་ཡོད་ཉིད། །བསྒོམས་པས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །འགྱུར་མེད་བསམ་བྲལ་བཞི་ལ་ཐུག །རྫོགས་ཆེན་དོན་ཉིད་རྟོགས་དཀའ་བས། །མཚོན་པའི་ཚིག་གིས་མི་རྙེད་དོ། །གདམས་ངག་གསང་བཅུད་གཉིས་ལ་ཐུག །རྫོགས་ཆེན་རིག་པ་རྟོག་མེད་ཉིད། །བསྒོམས་པས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །བསྐྱལ་ས་ཆེན་པོ་གཅིག་ལ་ཐུག །རྫོགས་ཆེན་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཉིད། །བསྒྲུབས་པས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ངེས་པའི་སྙིང་པོ་གཉིས་ལ་ཐུག །རྫོགས་ཆེན་འབྲས་བུ་ཆིག་ཆོད་ཉིད། །བསྐྱེད་པས་རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཆགས་བྲལ་མན་ངག་གསུམ་ལ་ཐུག །ཅེས་སོ། །གསུམ་པ་རིག་པ་སྒོ་ལ་སྣང་ཚུལ་ནི། རིག་པ་དང༌། སྣང་བ་གཉིས་ལས། རིག་པ་ནི་རང་གདངས་ལ་བལྟས་སམ་རང་ཤར་ལ་ངོས་ཟིན་དུས་སྒོ་ལ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་ལ། དེའི་དུས་སུ་རྩལ་གཞི་ཐོག་ཏུ་ཐིམ་པས་དངས་ལ་འཕྲོ་འདུ་མེད་པར་ཕྱལ་ཕྱམ་ཡངས་པ་ཁྲོལ་ཆགས་སུ་ཧར་རེ་སང་ངེ་གནས་ཏེ། །ནོར་བུ་འཕྲ་བཀོད་ལས། སྒོ་ནས་ལམ་དུ་རབ་བྱུང་ནས། །མཁའ་མཉམ་སྟོང་པའི་ངང་དུ་ཐིམ། །དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སྤྱིར་སྣང་ཡང༌། །ངང་དུ་རྫོགས་ཤིང་ངང་ལས་བྱུང༌། །ཞེས་སོ། །སྣང་བ་སྒོ་ལས་ཐོན་ནས་འོད་དང་སྐུ་དང་ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ནས་སྒོ་ལ་འཐོན་པའི་ཚེ། །དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེས་རབ་སྐུ། །རིག་པའི་རང་བཞིན་ཐབས་ཀྱི་སྐུ། །འདུ་འབྲལ་མེད་པར་མངོན་སྣང་བ། །མ་འགས་འགག་མེད་སྙིང་པོ་ཆེ། །བརྗིད་པའི་སྐུ་ལྟར་མི་གནས་ཏེ། །ངོ་བོ་རྣམ་དག་ཡེ་ཤེས་གདལ་བ་ཉིད། །
Chinese
如果不堕入下乘，就是安住于不散乱的禅修。如是说。于彼状态中，是否被分别念所动摇？根识的显现境，无论显现任何二取之分，都以运用而解脱，其错谬之处的断除是：任运而显现，任运而解脱，中间不杂入取舍。不修习认识的利益。于任何显现之时，安住于显现之上，从而于觉性之上解脱，豁然开朗，无有分别，坦然宽广，蓬蓬勃勃，不杂入对二取之法的执着，如雄狮圆满功力中所说：大圆满无碍行持，不是通过作为而产生，而是归结于无执、自解脱三者。如是说。果是自圆满、本有大成就，不是最初就去修成，而是认识到安住自性的觉性即是果，以一个决断而确定，从而断除错谬之处，彼经中说：大圆满串习本有，不是通过修习而产生，而是归结于不变、离思四者。大圆满之义甚难证悟，无法以表述之词寻得，归结于口诀、秘密精要二者。大圆满觉性无有分别，不是通过修习而证悟，而是归结于广大之境。大圆满自生智慧，不是通过修持而成就，而是归结于确定的心要二者。大圆满果唯一决断，不是通过生起而圆满，而是归结于无执口诀三者。如是说。第三，觉性于门显现之相：觉性与显现二者中，觉性是观看自明，或者认识自显之时，称为于门显现，彼时，力量融入于根本之上，清澈而无有收放，坦然宽广，蓬蓬勃勃，豁然开朗而安住。如《宝饰庄严》中所说：从门中生起为道，融入于等虚空之状态中，意义之智慧普遍显现，然于状态中圆满，于状态中产生。如是说。显现从门中而出，即是光、身、明点等等，彼经中说：从门中而出之时，法界自性智慧身，觉性自性方便身，无有聚集分离而明显显现，无有破灭，无有阻碍，大心要，不住于威严之身，本体清净，智慧广大之自性。
English
If you don't fall to the lower vehicle, it is the meditation of staying without distraction. Thus it is said. In that state, are you swayed by discursive thoughts? Whatever arises as the dualistic aspect of the sensory field is liberated by using it. Cutting off its straying point is: arising spontaneously and liberating spontaneously, without mixing in acceptance or rejection in between. Do not meditate on the benefits of recognition. At the time of whatever appears, by leaving it on the appearance itself, it is liberated on the level of awareness. Open and clear, without any distinctions, vast and expansive, vibrant and clear, without mixing in any clinging to dualistic dharmas. As it says in "The Lion's Complete Prowess": The unobstructed practice of Dzogchen itself, is not produced by doing, but culminates in three: non-attachment, self-liberation. Thus it is said. The result is the great self-perfected, primordially obtained accomplishment. Without striving from the beginning, recognizing that this very awareness of one's own state is the result, settling the ground with a single decisive cut, thereby cutting off the straying point. As it says in that very text: Dzogchen practice is primordially existent. It is not produced by meditation, but culminates in four: immutable, beyond thought. The meaning of Dzogchen itself is difficult to realize. It cannot be found with indicative words. It culminates in two: instructions, secret essence. Dzogchen awareness is itself without thought. It is not realized through meditation, but culminates in one: a vast expanse. Dzogchen self-arisen wisdom itself, is not accomplished through practice, but culminates in two: the definitive heart essence. Dzogchen result is itself a single decision. It is not perfected through generation, but culminates in three: non-attachment instructions. Thus it is said. Third, the way awareness appears at the gate: Of awareness and appearance, awareness is called appearing at the gate when one looks at one's own radiance or recognizes one's own arising. At that time, the power dissolves into the ground, clear and without gathering or scattering, vast and expansive, vibrant and clear, remaining open and clear. As it says in "The Jeweled Array": From the gate, it arises as the path, dissolving into the state of space-like emptiness. The wisdom of meaning appears universally, yet it is perfected in the state and arises from the state. Thus it is said. Appearance emerges from the gate as light, bodies, bindus, and so on. As it says in that very text: Then, at the time of emerging at the gate, the wisdom body, the self-nature of the sphere, the skillful means body, the self-nature of awareness, manifestly appear without gathering or separating, without disintegration, unobstructed, great heart essence, not abiding as a majestic body, the essence is pure, the very expanse of wisdom.