Tibetan
་ཕྱིར་ཞེས་སོ། །དེའང་རིག་པ་དྲི་མ་མེད་པ་ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ལྡོག་བྱ་མ་ཡིན་ཞིང་མཐར་ཐུག་གྲོལ་གཞིར་ཡོད་ལ། ཀུན་གཞི་གཉིད་ལྟ་བུ་འཁྲུལ་སྣང་གི་རྨི་ལམ་ཐམས་ཅད་འཆར་བའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ལས་སངས་པར་བྱེད་དགོས་པས་ཁྱད་ཤིན་ཏུ་ཆེའོ། །དེའང་གཉིད་དང་རྨི་ལམ་ལྡོག་དགོས་ཀྱང༌། རང་གི་རིག་པ་ལྡོག་མི་དགོས་པས། ཆོས་སྐུ་གཞི་རྟོག་བྱ་ཡིན་ལ། དེའི་ངང་གོམས་བྱར་གྱུར་ཞིང༌། འབྲས་བུ་གྲོལ་སར་ངོས་གཟུང་ངོ༌། །ཀུན་གཞི་དང་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་རྣམས་དག་བྱ་དྲི་མར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཀུན་གཞི་དང༌། ཆོས་སྐུ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། ཀུན་གཞི་དང་ནི་ཆོས་སྐུའི་གནད། །དེ་ལ་ཀུན་གཞི་རེ་ཞིག་བཤད། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་ཀུན་གྱི་གཞི། །ངོ་བོ་ཅེས་ཚིག་དབྱེ་བར་བཅས། །ངོ་བོ་བག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་སྣོད། །དབྱེ་བ་ལུས་དང་སྦྱོར་བ་དང༌། །སྣ་ཚོགས་པ་དང་ཡེ་གཞིའོ། །ངེས་ཚིག་ཀུན་ནི་འདུས་པ་ལ། །གཞི་ནི་རྫོགས་ཤིང་སོགས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པས། ཀུན་གཞིའི་ངོ་བོ། ངེས་ཚིག དབྱེ་བ། སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ངོ་བོ་ནི། འདུས་བྱ་་དགེ་བ་རྣམ་བ་དང་འཁོར་བའི་ཆོས་སོ་ཆོག་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སྣོད་དུ་གྱུར་བའོ། །ངེས་ཚིག་ནི། ཀུན་མང་བ་ལ། གཞི་ཚོགས་པ་དུ་མའི་དུས་སའམ་རྟེན་གཞིར་གནས་པའོ། །དབྱེ་ན། ཡེ་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི། སྦྱོར་བ་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི། བག་ཆགས་ལུས་ཀྱི་ཀུན་གཞི། བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཀུན་གཞི་དང་བཞིའོ། །དང་པོ་ནི། འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབྱིངས་དང་པོའི་གཞི། དཔྱོད་བྱེད་ཐོག་མའི་འགྱུ་བ་རིག་པ་ལ་ལྟོས་པའི་མ་རིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དུ་ཡོད་པའི་ཟློག་པ་ནས་བརྗོད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ལ་རང་མ་རིག་ན་འཁོར་བར་སྦྱོར་ལ། རིག་ན་མྱང་འདས་སུ་སྦྱོར་བའི་ཆ་ནས་བརྗོད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། རྩ་བའི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ལ། ལུས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཡོད་པས། ཤ། ཁྲག འོད། ཡིད་ལུས་འཆར་བའི་ཆ་ནས་བརྗོད་པའོ། །བཞི་པ་ནི། ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ལ་མ་དག་པའི་ལས་དང་བག་ཆགས་ཀྱི་འབྱུང་ཁུངས་ཀུན་གྱི་གཞི་བྱེད་པའི་ཆ་ནས་བརྗོད་པའོ། །དེ་ལྟར་མིང་བཞིར་བརྗོད་ཀྱང༌། དོན་ཤེས་པ་གཅིག་གི་ཆ་ལ་ལྡོག་པ་བཞིར་དབྱེར་ཡོད་པ་ལ་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དང་པོའི་འགྱུ་ཆ་ནས་བཟུང་སྟེ་ད་ལྟའི་བར་དུ་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་ཀུན་གཞི་དང་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཚོགས་བརྒྱད་དུ་གནས་པའང་ཆ་སོ་སོར
Chinese
因此这样说。 也就是说，无垢的觉性，法身的自性，在任何时候都不是应该舍弃的，并且是最终解脱的基础。而阿赖耶识就像睡眠一样，是所有幻觉梦境显现的所依，必须从中成佛，因此差别非常大。也就是说，睡眠和梦境需要舍弃，但自己的觉性不需要舍弃。因此，法身是应该认识的基础，并且要习惯于此，要将它视为果位的解脱之处。阿赖耶识和依赖于它的法，应该被视为需要净化的污垢。第二，广说分为二：阿赖耶识和法身的广说。第一是：在《现观庄严论》中说：阿赖耶识与法身之要，于此略说阿赖耶识。善与非善一切之基，自性词句差别而立。自性乃是习气之容器，差别在于身体与结合，种种差别以及本初基。解释是“一切”乃聚集之义，“基”是圆满等之义。如是所说，阿赖耶识的自性、解释、差别、词语运用的理由等五者中，第一自性是：有为法，善与恶，以及轮回的法，连同习气一起，成为它们的容器。解释是：一切众多，基是众多集合之处，或者作为基础而存在。差别在于：本初意义的阿赖耶识，结合意义的阿赖耶识，习气身体的阿赖耶识，习气种种的阿赖耶识，共有四种。第一种是：轮回一切法的最初界限的基。从与能分别的最初动摇的觉性相关的无明，以同等存在的方式，从遮返的角度来说的。第二种是：从觉性本身，如果自己不觉悟，则与轮回结合，如果觉悟，则与涅槃结合的角度来说的。第三种是：从根本的觉性本身，具有身体的习气，血、肉、光、意生身显现的角度来说的。第四种是：从觉性本身，作为不净的业和习气的一切来源的基础的角度来说的。这样，虽然说了四个名称，但实际上是一个觉性的不同侧面，因为有四种不同的角度，所以才这样安立的。这样，从最初的动摇开始，直到现在，作为所有觉性的所依的阿赖耶识，以及依赖于它的八识聚，也各自存在于不同的侧面。
English
Therefore, it is said so. That is to say, the immaculate awareness, the nature of Dharmakaya, is not something to be abandoned at any time, and it is the basis of ultimate liberation. While the Alaya-consciousness, like sleep, is the support for all illusory dreams to arise, it must be awakened from to attain Buddhahood, so the difference is very great. That is, sleep and dreams need to be abandoned, but one's own awareness does not need to be abandoned. Therefore, Dharmakaya is the basis to be realized, and one should become accustomed to it, and recognize it as the place of liberation in the fruition. The Alaya-consciousness and the phenomena that depend on it should be regarded as defilements to be purified. Secondly, the detailed explanation is divided into two: the detailed explanation of Alaya-consciousness and Dharmakaya. The first is: In the Ornament of Clear Realization, it says: The essence of Alaya-consciousness and Dharmakaya, here briefly explains Alaya-consciousness. The basis of all good and non-good, established with distinctions of nature and words. Nature is the container of habits, the distinctions lie in body and combination, various kinds and the primordial base. The explanation is "all" means gathering, "base" means completion, etc. As it is said, among the five aspects of Alaya-consciousness: nature, explanation, distinction, and the reason for the use of words, the first nature is: conditioned phenomena, good and evil, and the phenomena of samsara, together with habits, become their container. The explanation is: all are many, the base is the place where many gather, or exists as a foundation. The distinctions are: the Alaya-consciousness of primordial meaning, the Alaya-consciousness of combining meaning, the Alaya-consciousness of habitual body, the Alaya-consciousness of various habits, there are four kinds. The first is: the base of the initial boundary of all phenomena of samsara. It is spoken from the perspective of reversal, from the ignorance associated with the initial movement of discriminating awareness, in an equally existing way. The second is: from the perspective of awareness itself, if one is not aware, it combines with samsara, if one is aware, it combines with nirvana. The third is: from the perspective of the fundamental awareness itself, having the habits of the body, the manifestation of blood, flesh, light, and mind-made body. The fourth is: from the perspective of awareness itself, as the basis of all sources of impure karma and habits. Thus, although four names are spoken, in reality, it is different aspects of one awareness, because there are four different perspectives, so it is established in this way. Thus, from the initial movement until now, the Alaya-consciousness, which is the support of all awareness, and the eight aggregates of consciousness that depend on it, also exist separately in different aspects.
Tibetan
་དབྱེ་ན་རྩ་བ་འཁོར་བའི་གོ་འབྱེད་འཆར་བའི་གཞིས་ཡེ་དོན་དང་འཁོར་འདས་སུ་སྦྱོར་བས་སྦྱོར་བ་དོན་དང་ལུས་སུ་་སྣང་བས་ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་བག་ཆགས་བརྟེན་པས་ཀུན་གཞི་གཞིར་བཞག་ལ་དེ་དུས་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་ཡོད་ཕྱི་ནང་ལ་མ་ཆད་པས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་སུ་བཏགས་སོ། །དེ་ལས་དབང་ཤེས་ལྔ་ལ་རང་རང་གི་ཤེས་པ་རྟོག་མེད་ཡུལ་ལྔ་འཛིན་པའི་ཆ་ནས་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་སུ་བཏགས་སོ། །དེ་དུས་་རྟོག་དཔྱོད་ཁ་ནང་བལྟས་ཀྱི་རྟོགས་པས་དང་པོ་དེར་མཇལ་བས་ཡིད་ཤེས་དཔྱོད་པས་ཁྱད་པར་སོ་སོར་འཛིན་པ་ལ་དོན་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། སེམས་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །བྱེད་ལས་ནི། ཡེས་འཁྲུལ་གཞི་བྱེད། སྦྱོར་བས་ལུས་སེམས་འབྲེལ་ནས་བདེ་སྡུག་གི་ཀུན་སྦྱོར་བྱེད། ལུས་ཀྱིས་ལུས་དང་དེའི་ཚོགས་པ་དུ་མའི་རྐྱེན་བྱེད། བག་ཆགས་ཀྱི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་སོག་བྱེད་དང་རྒྱུ་རྐྱེན་བྱེད་པའོ། །སྒྲས་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། བག་ཆགས་སྔ་ཕྱིའི་ཉིང་མཚམས་དང༌། ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་ལྔ་ཕྱིའི་འབྲེལ་དང༌། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་སྡེབས་དང༌། ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བའི་འཆིང་བ་བྱེད་པས། ཀུན་གཞི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་འཇུག་པའོ། །གཉིས་པ་ཆོས་སྐུ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་སྤྲོས་བྲལ་ཏེ། །རང་ཀར་འཛིན་པའི་མཚན་མ་མེད། །ངོ་བོ་སྟོང་གསལ་དབྱེར་མེད་ལ། །དབྱེ་བ་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྲུལ༌། །གསུམ་གྱིས་ཕྱེ་བས་ཁྱད་པར་འཇུག །ངེས་ཚིག་ཆོས་ནི་ཡང་དག་ལམ། །སྐུ་ནི་དེ་ལས་འགྲུབ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པས། ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོ། ངེས་ཚིག དབྱེ་བ། བྱེད་ལས། སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུན་མཚན་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ངོ་བོ་ནི། ཐོག་མའི་ཀ་དག་ཆེན་པོ་ནང་གསལ་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་འཆར་གཞི་ཕྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས་པ་དང༌། འཁྲུལ་དུས་དེའི་གདངས་ལ་བཞག་པས་བློ་དངོས་སྤྲོས་བྲལ་ཉག་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ནས་ཉམས་སུ་མྱོང་ཆ་དང་བཅས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། བཞུགས་ཚུལ་གནས་ལུགས་རྣམ་པ་གཉིས། །ཐོག་མའི་གཞི་ལ་གནས་པ་དང༌། །འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ལ་གནས་པའོ། །ཐོག་མའི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་དང༌། །ཐུགས་རྗེ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་གནས། །དེ་ཡང་ངོ་བོ་སྐུར་གནས་པས། །ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སྤྲུལ་པའི་ཆར། །མ་ཕྱེ་འབྱེད་པ་མེད་པའི་ཚུལ། །བབས་ལས་གྲུབ་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང༌། །སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་བློ་ཡུལ་མེད། །རང་བཞིན་འཆར་བྱེད་འོད་ཀྱི་ཚུལ། །དཀར་དམར་སེར་དང་ལྗང་མཐིང་ནི། །མཚན་མ་རིས་ཅན་མ་ཡིན་པར། །རིས་མེད་ཤེས་བྱི་བབས་ལས་གྲུབ
Chinese
区分而言，根本是开启轮回显现的处所，是原始义，与轮涅结合，因此结合是义，显现为身体，因此身体和心识的习气所依，阿赖耶识作为基础安立，那时以知识的形态存在，内外没有间断，因此称为阿赖耶识。从那之中，对于五根识，各自的知识无分别，从执持五境的方面来说，称为五门识。那时，以分别思择向内看的觉悟，最初在那里相见，以意识分别，在各自区分执持时，认为是真实义。要知道一个心识有不同的转变。作用是：原始是迷惑的基础。结合使身心相连，产生苦乐的共同作用。身体是身体及其众多集合的因缘。习气是业和烦恼的积累者和因缘。能诠释的理由是：习气前后之间的连接，以及业的五种异熟果的外在联系，以及因果的次第，以及普遍结合的束缚，因此称为阿赖耶识。第二是广说 法身，从《现观庄严论》中说：法身离戏论，没有自性执着的相，本体空性光明无别，差别是法和报化身，以三者区分而有差别。定义是，法是真实道，身由此成就。如是所说。法身的本体、定义、差别、作用、能诠释的理由这五者中，第一本体是：初始的原始清净大光明，内明自性任运成就的显现基础，安住在微细的智慧中，迷惑时安住在那个声音上，以智慧和实相离戏唯一地证悟，具有体验的部分。即彼经中说：安住的方式有两种，安住在初始的基础和安住在迷惑的境地。初始的本体是自性和大悲，以三种形态存在。那也是本体安住在身中，在法和报身化身中，没有分开，没有分别的方式，从自然成就中，身色等不在智慧的范围，自性显现是光明的形态，白色、红色、黄色和绿色、蓝色，不是有相的界限，而是无界限的智慧自然成就。
English
To differentiate, the root is the place where the origination of samsara arises, it is the original meaning, combined with samsara and nirvana, therefore combination is the meaning, appearing as the body, therefore the habits of body and mind rely on it, Alaya is established as the basis, at that time it exists in the form of knowledge, without interruption inside and outside, therefore it is called Alaya consciousness. From that, for the five sense consciousnesses, each of their knowledge is non-conceptual, from the aspect of holding the five objects, it is called the five-door consciousness. At that time, with the discriminating and contemplating inward-looking realization, initially meeting there, with the mind consciousness discriminating, when holding each distinction separately, it is considered the true meaning. It should be known that one mind has different transformations. The functions are: the original is the basis of delusion. Combination connects body and mind, producing the common action of suffering and happiness. The body is the cause of the body and its many collections. Habits are the accumulators and causes of karma and afflictions. The reason for the term is: the connection between the past and future habits, and the external connection of the five fully ripened fruits of karma, and the sequence of cause and effect, and the bondage of universal combination, therefore it is called Alaya. Second is the extensive explanation of the Dharmakaya, from the Ornament of Clear Realization it says: The Dharmakaya is free from elaboration, there is no characteristic of self-grasping, the essence is emptiness and clarity inseparable, the distinctions are Dharma and Sambhogakaya and Nirmanakaya, distinguished by the three, there are differences. The definition is, Dharma is the true path, the Kaya is accomplished from that. As it is said. Among the essence, definition, distinction, function, and reason for the term of the Dharmakaya, the first essence is: the initial primordial purity, the great luminosity, the spontaneously accomplished basis of manifestation, abiding in the subtle wisdom, and when deluded, abiding in that sound, with wisdom and reality, realizing non-elaboration uniquely, having the part of experience. That is, it says in that very text: There are two ways of abiding, abiding in the initial basis and abiding in the realm of delusion. The initial essence is self-nature and great compassion, existing in three forms. That is also the essence abiding in the body, in the Dharma, Sambhogakaya and Nirmanakaya, without separation, without distinction, from natural accomplishment, body color etc. are not within the scope of wisdom, the manifestation of self-nature is the form of light, white, red, yellow and green, blue, are not limited by characteristics, but the boundless wisdom is naturally accomplished.