Tibetan
ངས་སྤོང་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་གསུམ་གྱིས་རང་དོན་ཏེ། །ཕྱི་མ་གསུམ་གྱིས་གཞན་དོན་ཡིན། །ཅེས་པ་དང༌། དེའི་འགྲེལ་པར། དེ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་རྨད་དུ་བྱུང་ཞིང་བསམ་དུ་མེད་པའི་ཡུལ་སངས་རྒྱས་ཉིད་དེ། གཞན་ལས་མ་ཐོས་པར་རང་ཉིད་སློབ་དཔོན་མེད་པར་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ཏེ། དེའི་རྗེས་སུ་རྟོགས་པ་ལ་རྟོགས་པ་དང་མི་ལྡན་དམུན་ལོང་དུ་གྱུར་པ་གཞན་དག་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་རྟོགས་པར་ལམ་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར། བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། ཐུགས་རྗེ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྟོན་པ་ནི་ཀུན་གྱི་སྔོན་རོལ་དུ་བྱང་ཆུབ་བརྙེས་ནས། དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་དང༌། ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཛད་པ་ལ། ཐོག་མ་དང་མ་ཐ་མེད་པར་བཞུགས་པས་མངའ་དབང་རྫོགས་པའི་སྟོན་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱའོ། །ཞིང་དང་མཛད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་ནམ་མཁའི་མཐའ་ཀླས་པར་སེམས་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྣང་བ་ཇི་ཙམ་པ་དེ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དོན་གསུམ་པ་མ་རིག་པ་སེམས་ཅན་གྱི་འཁྲུལ་ཚུལ་ནི། ཐོག་མའི་གཞི་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་ཀྱང༌། གཞི་སྣང་དུ་ཤར་དུས་རང་ངོ་མ་རིག་པའི་ཤེས་པ་ལུང་མ་བསྟན་པ་རིག་པའི་རྩ་བ་ཅན་དེས། གཞི་སྣང་ལ་རིས་སུ་བཅད་པས་སེམས་ཅན་དུ་འཁྲུལ་ཏེ། མུ་ཏིག་འཕྲེང་བ་ལས། ཁྱད་པར་ཆེན་པོའི་སྣང་བ་ལས། །ཡོད་དང་མེད་པ་གཉིས་བྱུང་སྟེ། །སྤྱི་ས་འཁྲུལ་གཞི་ཞེས་བྱ་སྟེ། །མ་རིག་ཉིད་དང་སྦགས་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་བྱ་ཉིད་ཀྱང་དྲི་མར་སྣང༌། །ཞེས་པ་དང༌། ཆོས་སྐུ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། །གློ་བུར་སེམས་ཅན་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབ། །མ་འཁྲུལ་པ་ཡི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང༌། །བློ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཚུལ་དུ་སྣང༌། །རྒྱུ་རྐྱེན་དང་བཅས་སྐད་ཅིག་མ། །ཞེས་པ་དང༌། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྙིང་གི་མེ་ལོང་གི་རྒྱུད་ལས། ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། གཞི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལས་ཅིར་ཡང་འཁྲུལ་ལོ། །གཞི་དེ་ངོ་བོ་སྟོང་པ། རང་བཞིན་གྱིས་གསལ་བ། ཐུགས་རྗེ་སེམས་ཅན་ལ་སྣང་ནུས་པའོ། །དེ་ལ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་མ་རིག་པའི་ཆ་ལས་བྱུང་བ་བྲེང་ཙམ་ཅིག་འགྱུས་པ་ལས། ཤེས་པ་དམུན་པོ་ཕ་གི་ལས་ང་བྱུང་ངམ། ང་ལས་ཕ་གི་བྱུང་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་བྱུང་བ་ཙམ་གྱིས་འཁྲུལ་ལོ། །མ་རིག་པ་དེ་གཞི་ལ་མེད་དེ་ཉམས་སམ་རྣམ་པ་ལ་ཡོད་དོ། །རྣམ་པ་ལས་རྐྱེན་རྣམ་པ་བཞི་བྱུང་ངོ༌། །དེ་ཡང་གཞི་འོད་ཁྱིམ
Chinese
我为了舍弃。最初三个是为了自利，后面三个是为了利他。如是说。其注释中说：如是甚为稀有且不可思议之境即是佛陀，不由他闻，自己无有导师，以自生之智慧于不可言说之自性中现前圆满成佛，为了使随其证悟而与证悟不相应、成为盲人的其他众生也证悟，为了引导他们证悟，应知其为无上智慧与慈悲所具足者。如是之导师，乃于一切之前获得菩提，于三世之佛陀及三界之一切有情成办利益，无有始末而安住，故名为圆满自在之导师普贤王如来。其刹土与事业，乃是法界与虚空边际所周遍，有情与佛陀之显现有多少，其量亦如是。第三个意义，无明有情之迷乱方式是：虽然最初之基无有迷乱，然基显现时，不认识自性之无明识，无记别，具有觉性之根本，以其将基显现划分为类别，故迷乱为有情。如《牟提珠鬘》中所说：从大差别之显现中，生出有与无二者，称为共同迷乱之基，因为与无明本身相混杂之故，所知本身也显现为垢染。如是说。法身犹如虚空，忽然有情被云所遮蔽，未迷乱之法性，也显现为于心识中迷乱之方式，具有因缘，刹那间。如是说。《金刚萨埵心镜续》中说：三界之所有这些有情，从什么也不是的基上迷乱为任何事物。该基的自性是空性，自性光明，慈悲能够显现于有情。于此，生起执著之识，从无明的部分生起少许动摇，仅仅生起从那个黑暗的识中生起我，或者从我生起那个的念头，就迷乱了。该无明不在基上，而在经验或现象上。从现象上生起四种缘。也就是基光明。
English
I am for abandonment. The first three are for self-benefit, and the latter three are for the benefit of others. Thus it is said. In its commentary, it says: Such an exceedingly wondrous and inconceivable realm is the Buddha himself, not heard from others, without a teacher himself, with self-born wisdom, manifestly and completely awakened in the inexpressible nature. In order to make others who do not correspond to the realization and become blind also realize, in order to guide them to realize, it should be known that he is endowed with supreme wisdom and compassion. Such a teacher attained enlightenment before all, accomplishing the benefit of the Buddhas of the three times and all sentient beings of the three realms, abiding without beginning or end, therefore he is called the all-perfect sovereign teacher Samantabhadra. His field and activity are pervasive throughout the realm of Dharma and the limits of space, and the appearance of sentient beings and Buddhas is as much as that. The third meaning, the way in which ignorant sentient beings are confused, is: Although there is no confusion in the initial ground, when the ground appears, the unknowing consciousness of ignorance, which is unindicated and has the root of awareness, divides the ground appearance into categories, and thus is confused into sentient beings. As it says in the Garland of Pearls: From the appearance of great distinction, the two, existence and non-existence, arise, called the basis of common confusion, because it is mixed with ignorance itself, the knowable itself also appears as defilement. Thus it is said. The Dharmakaya is like the sky, suddenly sentient beings are obscured by clouds, the unconfused nature of reality also appears as a way of confusion in the mind, with causes and conditions, in an instant. Thus it is said. In the Vajrasattva Heart Mirror Tantra, it says: All these sentient beings of the three realms are confused from a basis that is nothing into anything. The nature of that basis is emptiness, naturally luminous, and compassion can appear to sentient beings. To this, the consciousness of grasping arises, a slight movement arises from the part of ignorance, and just as the thought arises, 'Did I arise from that dark consciousness, or did that arise from me?' one is confused. That ignorance is not on the ground, but on experience or appearance. From appearance arise four kinds of conditions. That is, the ground is luminous.
Tibetan
་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ལས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། མ་རིག་པ་དངོས་སོ། །དེ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་དུ་སོང་བས་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡུལ་ཅན་དུ་བཟུང་བས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་མེ་ལོང་ལ་སྐྱེས་བུའི་བྱད་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་གསུམ་དུས་མཚུངས་པས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་རང་གི་གཞི་ཡིན་པ་ལ་རང་གིས་ངོ་མ་ཤེས་ཏེ་འཁྲུལ་ནས་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་གྲུབ་བོ། །དེ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་རགས་སུ་སོང་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་གཟུགས་ཐ་དད་དུ་བྱུང་ངོ༌། །གཞི་དེ་ལྟ་བུ་ལས་འཁྲུལ་ལོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་གཞི་སྣང་ལ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་བྱུང་དུས། རྒྱུ་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་མ་རིག་པ་རང་ངོ་མ་ཤེས་པའི་ཆ་ལས། རྐྱེན་བཞིའི་དམིགས་པ་མ་དག་པས་འཁྲུལ་ལོ། །ཚུལ་དེ་དག་བཀྲ་ཤིས་མཛེས་ལྡན་ལས། དེ་ཡང་རྐྱེན་གཞི་ཡིས་འཁྲུལ་ཏེ། ཐ་མ་ཡང་རྐྱེན་བཞི་ལ་ཐུག་གོ །རྒྱུ་དམིགས་པ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས། འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྒྱུར་འཁྲུལ། བདག་པོ་ཡུལ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས་མིང་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ། དམིགས་པ་བློ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས་འབྲས་བུ་ལ་ཐུག་པ་མེད་པར་འཁྲུལ་ལོ། །དེ་མ་ཐག་པ་འཛིན་པ་ཅན་གྱི་རྐྱེན་ལས་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ་ལོ། །དེ་ནི་གསང་སྔགས་གཞིའི་འཁྲུལ་ལུགས་ཆེན་པོའོ། །དེ་ཡང་སྣང་ཐབས་མ་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་རང་ཀ་མ་དང་བཅས་ཏེ་སྣང་ངོ༌། །མ་རིག་པ་དེ་ཡང་རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་དང་བཅས་ཏེ་རྟོག་ཚོགས་དུ་མ་སྡུད་པའོ། །རྐྱེན་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་དང་བཅས་པ། སྣང་ཚུལ་དུ་མ་དང་བཅས་པ། སྣང་ཚུལ་གྱིས་འབྱམས་པའོ། །དེ་ཡང་ལྷུན་གྲུབ་རིན་པོ་ཆེའི་གའུའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་སྣང་བ་མ་འགགས་པ་ལས། གཞི་མ་འགྱུར་བར་སྣང་བ་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་དུ་མའི་རྗེས་སུ་འབྲེངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་རྟོགས་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་སྣང་བ་མ་འགྱུར་ཀྱང༌། འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ལ་འགྱུར་འགྱུར་ལྟར་བྱུང་བའོ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་འཁྲུལ་པ་མི་མངའ་ཡང༌། སེམས་ཅན་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཚུལ་སྟོན་པའོ། །ཐ་མ་རང་གི་སྣང་བ་རང་རྐྱེན་གྱི་གཞི་ལ་བཟློག་པའོ། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྣང་བ་རང་ཤར་བར་མ་ཤེས་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ལ་བདག་པོར་བཟུང་བས་བདག་པོའི་རྐྱེན། རང་རིག་པའི་འབྲས་བུ་རང་ཤར་བར་མ་ཤེས། རྒྱུ་ཉིད་ལྟོས་ཅན་དུ་བཟུང་བས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ནོ། །ཡུལ་དང་ཤེས་པ་སྟོང་པར་ནི་མ་ཤེས། དམིགས་པ་ཡུལ་དུ་བཟུང་བས་དམིགས་པ་རང་ངོའི་རྐྱེན། དུས་ལ་ལྟོས་ནས་འོད་རང་བྱུང་བར་མ་ཤེ
Chinese
以某种方式存在，被称为因缘，即无明本身。对此进行思辨，则称为主缘。对此执持为有境，则称为所缘缘，譬如镜子中显现人的面容。这三者同时存在，故称为等无间缘。它本是自己的基础，却因自己不认识而迷惑，从而形成了三界轮回。由此，烦恼变得粗重，众生的形相也变得各不相同。从这样的基础中产生迷惑。当基础显现时，产生能辨别的智慧时，由于因的自性唯一的无明，自己不认识自己的部分，以及四缘的所缘不净而产生迷惑。这些道理出自《吉祥美饰》。其中说，也是因缘基础而迷惑，最终也归结于四缘。由于执持因具有所缘的缘故，迷惑于成为各种果的因。由于执持主为有境的缘故，迷惑于各种名称。由于执持所缘为有知的缘故，迷惑于没有归结于果。由于等无间缘执持为具有执持的缘故，迷惑于各种显现。这是密宗基础的巨大迷惑方式。此外，显现之母，即无明的缘，与自生俱生一起显现。这个无明也与五根本烦恼一起，聚集了众多的分别念。与成千上万的缘一起，与各种显现方式一起，被显现方式所遍布。此外，从任运自成宝盒的安住方式的显现不间断中，基础没有改变，显现却改变了，追随了各种境，从而对一切都产生了执着。法身的显现虽然没有改变，但在迷惑的显现中却出现了改变的样子。金刚萨埵没有迷惑，却示现了众生迷惑的方式。最终，将自己的显现转变到自己因缘的基础之上。没有认识到无二的显现是自己显现的，因为执持迷惑为主，所以是主缘。没有认识到自证的果是自己显现的，因为执持因是依赖性的，所以是因缘。没有认识到境和识是空性的，因为执持所缘为境，所以是所缘自性的缘。因为依赖于时间，所以没有认识到光明是自生的。
English
Existing in a certain way is called the causal condition, which is ignorance itself. Speculating on this is called the dominant condition. Holding this as an object-possessor is called the objective condition, like the appearance of a person's face in a mirror. These three exist simultaneously, hence it is called the immediately preceding condition. It is originally one's own basis, but due to not recognizing oneself, one becomes deluded, thereby forming the cycle of the three realms. From this, afflictions become coarse, and the forms of sentient beings become different. From such a basis, delusion arises. When the basis appears, and discriminating wisdom arises, due to the ignorance of the sole nature of the cause, the part of oneself that does not recognize itself, and the impurity of the objects of the four conditions, delusion arises. These principles are from the 'Auspicious Ornament'. It says, 'Delusion also arises from the basis of conditions, and ultimately it comes down to the four conditions. Due to holding the cause as having an object, one is deluded into becoming the cause of various fruits. Due to holding the master as object-possessor, one is deluded into various names. Due to holding the object as knowing, one is deluded into not leading to a result. Due to the immediately preceding condition holding onto having a holder, one is deluded into various appearances.' This is the great way of delusion of the basis of tantra. Furthermore, the mother of appearance, the condition of ignorance, appears together with self-born and co-emergent. This ignorance also gathers numerous conceptual thoughts together with the five root afflictions. Together with thousands of conditions, together with various ways of appearing, pervaded by ways of appearing. Furthermore, from the uninterrupted appearance of the abiding state of the spontaneously accomplished jewel box, the basis does not change, but the appearance changes, following various objects, thereby becoming attached to everything. Although the appearance of the Dharmakaya does not change, in the deluded appearance, it appears as if it is changing. Vajrasattva does not have delusion, but shows the way of delusion to sentient beings. Ultimately, transforming one's own appearance onto the basis of one's own conditions. Not recognizing that the non-dual appearance is one's own arising, because of holding delusion as the master, it is the dominant condition. Not recognizing that the fruit of self-awareness is one's own arising, because of holding the cause as dependent, it is the causal condition. Not recognizing that objects and consciousness are empty, because of holding the object as an object, it is the condition of the object's own nature. Because of relying on time, not recognizing that light is self-born.