Tibetan
ཁྱབ་པ་མེད་པ་རང་གདངས་ཆེན་པོ། རང་གསལ་བ་ལ་ཕྱི་ནང་དང་བཅས་པ། རྩོལ་སྒྲུབ་མེད་པ་ལ་བབས་ཀྱིས་གྲུབ་པའོ། །ཐུགས་རྗེའི་སྣང་བ་ནི། སྟོང་པ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་གསལ་བ་མ་འགགས་པ། སྤྲོས་པ་མེད་པ་ལ་སྤྲོས་པ་ཆེན་པོ། རང་བཞིན་མ་འགགས་པ་ལ་སྣ་ཚོགས་མ་ངེས་པ་ཆེན་པོ། གསལ་བ་ལ་མུན་པ་མེད་པ། མ་འགགས་པས་མེད་པ་ཆེན་པོ། བབས་ཀྱི་སྟོང་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་འཆར་བ་ཆེན་པོ། མ་འདྲེས་པ་ལ་ཡོངས་སུ་སྣང་བ་ཆེ་པོ། ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་འདུས་པ་ཆེན་པོ། དག་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་མ་འགགས་པ་ཆེན་པ། རྫོགས་པ་ལ་གཅིག་སྣང་བ་ཆེན་པོ། ཐུགས་རྗེ་གོ་མ་འགགས་པར་བཞུགས་སོ་ཞེས་པ་དང༌། ཐལ་འགྱུར་ལས། ཐོག་མའི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་དང༌། །ཐུགས་རྗེ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་གནས། །དེ་ཡང་ངོ་བོ་སྐུར་གནས་པས། །ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སྤྲུལ་པའི་ཆར། །མ་ཕྱེ་འབྱེད་པ་མེད་པའི་ཚུལ། །བབས་ལས་གྲུབ་པ་ཉིད་ལ་ཡང༌། །སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་བློ་ཡུལ་མེད། །རང་བཞིན་འཆར་བྱེད་འོད་ཀྱི་ཚུལ། །དཀར་དམར་སེར་དང་ལྗང་མཐིང་ནི། །མཚན་མ་རིས་ཅན་མ་ཡིན་པར། །རིས་མེད་ཤེས་བྱའི་བབས་ལས་གྲུབ། །ཐུགས་རྗེ་འཆར་བ་སྣ་ཚོགས་ལས། །འདི་འདྲ་གཅིག་ཏུ་ངེས་མེད་པས། །སྣ་ཚོགས་སྣང་ཕྱིར་གཞི་ཞེས་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཀ་དག་གི་ལྡོག་པ་ནས་གཞལ་ན་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས་ཕྱིར་གསལ་གྱི་ཆ་ལ་འོད་དང་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པ་རིས་ཅན་དུ་མ་གྲུབ་ཀྱང༌། དེའི་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་དབྱིངས་ནས་ཡེ་གདངས་འོད་ལྔ་སྐུ་དང་ཟེར་དང་ཐིག་ལེར་སྣང་བ་ཆེས་ཕྲ་བའི་བདག་ཉིད། དབྱིངས་ན་འཁྱིལ་བས་ནང་གསལ་ལ་ཕྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཡོད་པའོ། །དེ་ཡང་ཀ་དག་རྐྱང་ཆའི་ཕྱོགས་སུ་ཆད་ན། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་འཆར་བའི་ཆ་གང་ཡིན། གཞི་ལ་ནི་ཀ་དག་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཡིན། དེའི་དབྱིངས་ནས་འབྱུང་སྙམ་ན། ཡོད་དམ་མེད། མེད་ན་འབྱུང་བར་མི་འཐད་དེ། དངོས་མེད་ལས་དངོས་པོ་བྱུང་བ་མི་འཐད་པ་བཞིན། ཡོད་ན་ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་འདོད་པ་དང་འགལ་ལོ། །དེས་ན་ཀ་དག་གི་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཡིན་ལ། དེའི་དབྱིངས་ནང་གསལ་དུ་ཕྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཡེ་གདངས་འོད་གསལ་གྱི་སྣང་བ་ཕྲ་བར་ཡོད་དོ། །དེ་ཡང་ཕྱིར་གསལ་རགས་པར་ཁས་མ་བླངས་པས་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ། ནང་གསལ་ཕྲ་བར་འདོད་པས་ཆད་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ལོ། །དེ་ལྟར་མཐའ་བྲལ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་སྟོང་པས་གང་དུའང་མ་གྲུབ། རང་བཞིན་གསལ་བར་སྣང་ཚུལ་མ་འགགས། ཐུགས་རྗེ་གོ་མ་འགགས་པས་གང་ལྟར་ཡང་འཆར་བའི་གཞི་བྱེད་པ་ནི། གཞི་དངོས་པོ་
Chinese
无有周遍，自性大光明。自性明朗，具有内外。无有勤作，自然成就。大悲之显现是：显现如空性，而明朗不灭。无有戏论，而有大戏论。自性不灭，而有种种不定。明朗而无黑暗。不灭而有大有。自然之空性，而有普遍显现。不杂染而有完全显现。周遍一切而有一体聚集。清净而有错乱不灭。圆满而有一相显现。大悲了悟不灭而安住。又，中观论中说：初始之体性是自性，大悲安住于三种形态。又，体性安住于身，法与受用化身之雨，无有分离辨别的状态，自然成就的自性中，身色等非是心识之境。自性显现是光明的状态，白红黄绿蓝等，不是具有相状的类别，而是无有类别的所知自然成就。大悲显现种种，不决定于此等唯一，种种显现故称为基。如是说。又，若从体性本来清净的反面衡量，则任何也不成立，故而外在明朗的部分，光和身色等未成立为有类别，但其自性任运成就之界中，自生光明五光显现为身和光芒以及明点，是最微细的自性。在界中回旋，故而内在明朗而有微细的智慧。又，若断定为仅仅是本来清净的一方，则身和智慧显现的部分是什么？基上则本来清净什么也没有。若想从其界中产生，是有还是没有？若没有，则不应产生，如同无有事物不应产生有事物一样。若有，则与认为什么也没有相违。因此，本来清净的自性是任运成就，其界内明朗中有微细的智慧，自生光明光明的显现是微细存在的。又，因为没有承认外在明朗是粗大的，所以从常边的束缚中解脱。因为认为内在明朗是微细的，所以从断边的束缚中解脱。如是无有边际的自生智慧，体性空性故而任何也不成立。自性明朗，显现的方式不灭。大悲了悟不灭，无论如何也是显现的基础是：基事物
English
Without pervasiveness, the great luminosity of self-radiance. Self-luminous, possessing both inner and outer aspects. Without effort or accomplishment, naturally accomplished. The manifestation of great compassion is: appearing as emptiness, yet clarity is unceasing. Without elaboration, yet possessing great elaboration. The nature is unceasing, yet possessing various uncertainties. Clarity without darkness. Unceasing, yet possessing great existence. The emptiness of naturalness, yet possessing universal manifestation. Unmixed, yet possessing complete manifestation. Pervading all, yet possessing oneness. Pure, yet possessing unceasing delusion. Complete, yet possessing a single appearance. Great compassion abides without ceasing. Furthermore, in the Prasangika it is said: The initial essence is nature, compassion abides in three forms. Moreover, since the essence abides as the body, the rain of Dharma, enjoyment, and emanation, without separation or distinction, in the nature of natural accomplishment, body color and so on are not objects of mind. The nature of manifestation is the form of light, white, red, yellow, green, and blue are not characterized by categories, but are accomplished from the naturalness of non-categorical knowledge. From the various manifestations of great compassion, there is no certainty in this one, because of the various manifestations, it is called the basis. Thus it is said. Furthermore, if measured from the reverse aspect of the essence of original purity, nothing is established, so in the aspect of external clarity, light and body color and so on are not established as having categories, but from the realm of its spontaneously accomplished nature, the five lights of self-arisen radiance appear as body, rays, and bindus, which are the nature of the most subtle. Revolving in the realm, therefore the inner clarity is present as subtle wisdom. Furthermore, if it is determined to be only on the side of original purity, then what is the aspect of the manifestation of body and wisdom? On the basis, there is nothing of original purity. If you think it arises from its realm, does it exist or not? If it does not exist, then it should not arise, just as things should not arise from non-things. If it exists, then it contradicts the assertion that nothing exists. Therefore, the nature of original purity is spontaneous accomplishment, and within its realm, in the inner clarity, there is subtle wisdom, the subtle appearance of self-arisen radiance of light. Furthermore, because the external clarity is not accepted as gross, it is liberated from the extreme of permanence. Because the inner clarity is considered subtle, it is liberated from the extreme of annihilation. Thus, the self-arisen wisdom without extremes, the essence is empty, so nothing is established. The nature is clear, and the way of appearance is unceasing. Great compassion is understood to be unceasing, so the basis for whatever may arise is: the basis of things.
Tibetan
གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་སོ་སོའི་ཆ་ལས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ངོ་བོ་སྟོང་ཆའི་ལྡོག་པ་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་དང༌། རང་བཞིན་སྣང་ཆའི་ལྡོག་པ་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཀ་དག་དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་མ་གྲུབ་པའི་ལྡོག་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ། རིག་པ་མེད། མ་རིག་པ་མེད། སངས་རྒྱས་མེད། སེམས་ཅན་མེད། འཁོར་བ་མེད། འདས་པ་མེད། འོད་མེད། ཁ་དོག་མེད། སྐུ་མེད། ཡེ་ཤེས་མེད། གཞི་མེད། ལམ་མེད། འབྲས་བུ་མེད། སུ་ཡང་འཁྲུལ་པ་མེད། གྲོལ་བ་མེད། བཅིངས་པ་མེད། ཐར་པ་མེད། ལས་མེད། ཉོན་མོངས་མེད། རླུང་མེད། འབྱུང་བ་མེད། ཡིན་པ་མེད། མིན་པ་མེད། གང་མེད། ཅི་མེད། ཅི་ཡང་གྲུབ་པ་དང་དམིགས་སུ་མེད་པ་སྟེ། དགག་ཆོས་འབའ་ཞིག་གིས་བསྒྲུབ་ཆོས་དོར་བར་བསྟན་པ་ནི། བཀྲ་ཤིས་མཛེས་ལྡན་ལས། ཀ་དག་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་སངས་རྒྱས་མ་བྱུང༌། མ་དག་པའི་སེམས་ཅན་མ་བྱུང་བའི་གནས། རིག་པ་མ་གཡོས་པའི་ཡེ་གདངས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་བརྗོད་དུ་མེད་དོ། །དཔག་ཏུ་མེད་དོ། །དམིགས་སུ་མེད་དོ། །གཞལ་དུ་མེད་དོ། །བརྩིར་མེད་དོ། །གང་གིས་ཀྱང་གཏན་ལ་མི་ཕེབས་སོ། །མཚོན་དུ་མེད་དོ། །ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་བྱར་མེད་དོ། །དེས་ནི་འཁོར་བ་མི་མཐོང༌། འཁོར་བས་དེ་ཉིད་མི་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ནི་ཆོས་མི་སྤྱོད་དོ། །ཆོས་ཀྱིས་དེའི་དོན་མི་རྟོགས་སོ། །དེ་ནི་འཁོར་བ་མིན་ནོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མིན་ནོ། །གཞི་མིན་ནོ། །སྣང་བ་མིན་ནོ། །མུན་པ་མིན་ནོ། །ལམ་མ་ཡིན་ནོ། །བགྲོད་པ་མེད་དོ། །མི་བགྲོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རིག་པའི་དབྱིངས་ཆེན་མོ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་པ་དང༌། ཡི་གེ་མེད་པའི་རྒྱུད་ལས། ང་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ལ། དཔྱད་པའི་ཡུལ་མེད་དོ། །སྔར་འདས་པ་མེད་དོ། །ཕྱིས་འབྱུང་བ་མེད་དོ། །ད་ལྟར་སྣང་བ་གང་ཡང་མེད་དོ། །ལས་མེད་དོ། །བག་ཆགས་མེད་དོ། །མ་རིག་པ་མེད་དོ། །སེམས་མེད་དོ། །ཡིད་མེད་དོ། །ཤེས་རབ་མེད་དོ། །འཁོར་བ་མེད་དོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མེད་དོ། །རིག་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་གང་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་པ་དང༌། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། རང་བཞིན་གནས་པའི་ངོ་བོ་ལ། །སངས་རྒྱས་མེད་ཅིང་སེམས་ཅན་མེད། །མ་རིག་མེད་ཅིང་འཁྲུལ་པ་མེད། །སེམས་མེད་ཡིད་ཀྱང་ཡོད་པ་ཡིན། །དགྲ་མེད་བཤེས་མེད་གཉེན་ཡང་མེད། །ཉོན་མོངས་མེད་ཅིང་ངར་འཛིན་མེད། །འགྲོ་བ་མེད་ཅིང་འོང་
Chinese
是自性的实相。第二，从各自的部分广说分为二：从本体空性的反面广说，以及从自性显现的反面广说。第一，相对于本初清净在事物和相状上未成立的反面来说，没有明，没有无明，没有佛，没有众生，没有轮回，没有超越，没有光，没有颜色，没有身，没有智慧，没有基，没有道，没有果，没有任何人迷惑，没有解脱，没有束缚，没有解脱，没有业，没有烦恼，没有风，没有元素，没有是，没有非，没有什么，没有什么，什么也不成立和不缘，仅仅以遮遣法显示舍弃建立法，如《吉祥美饰》中说：名为本初清净大，是未生起真实佛，未生起不净众生之处，是明未动摇的大本元。于彼不可说，不可量，不可缘，不可测，不可数，任何也不能确定，不可表示，不能作为知的对境。彼不見轮回，轮回亦不見彼。彼不修行法，法亦不悟彼义。彼非轮回，非涅槃，非基，非显现，非黑暗，非道，无行，非不行，非果，非舍弃，非获得。彼名为明的大界。以及《无字续》中说：我自生之智慧，无有考察之境。无有过去已逝，无有未来将生，现在显现什么也没有。无有业，无有习气，无有无明，无有心，无有意识，无有智慧，无有轮回，无有涅槃，明本身也不存在，什么智慧显现也没有。以及《牟提珠鬘》中说：于自性安住之本体，无有佛陀亦无众生，无有无明亦无错乱，无有心识亦有意识，无有怨敌亦无朋友亲眷亦无，无有烦恼亦无我执，无有去亦有来
English
It is the reality of nature. Secondly, elaborating on the individual aspects, there are two: elaborating from the aspect of the reversal of the emptiness of essence, and elaborating from the aspect of the reversal of the appearance of nature. Firstly, in relation to the reversal of primordial purity not being established in things and characteristics, there is no knowledge, no ignorance, no Buddha, no sentient being, no samsara, no transcendence, no light, no color, no body, no wisdom, no basis, no path, no result, no one is deluded, no liberation, no bondage, no freedom, no karma, no afflictions, no wind, no elements, no is, no is not, no what, no anything, nothing is established and there is no object of focus. It is taught that the establishment of dharma is abandoned by merely negating dharma. As it says in "Auspicious Adornment": It is called the great primordial purity, the place where the true Buddha has not arisen, where impure sentient beings have not arisen, it is called the great original radiance where knowledge has not moved. It cannot be spoken of, it cannot be measured, it cannot be focused on, it cannot be measured, it cannot be counted, it cannot be determined by anything, it cannot be represented, it cannot be made an object of knowledge. It does not see samsara, nor does samsara see it. It does not practice dharma, nor does dharma understand its meaning. It is not samsara, nor is it nirvana, not a basis, not an appearance, not darkness, not a path, without going, not not going, not a result, not abandoned, not attained. It is called the great realm of knowledge. And in the "Wordless Tantra" it says: In my self-born wisdom, there is no object of investigation. There is no past that has passed, there is no future that will come, there is nothing that appears now. There is no karma, no habit, no ignorance, no mind, no consciousness, no wisdom, no samsara, no nirvana, knowledge itself does not exist, and there is no appearance of wisdom. And in the "Muktika Garland" it says: In the essence of abiding nature, there is no Buddha and no sentient beings, there is no ignorance and no confusion, there is no mind and there is consciousness, there are no enemies and no friends and relatives, there are no afflictions and no self-grasping, there is no going and there is coming.