Tibetan
ཉིས་འདྲེས་ཏེ། རླུང་སེམས་ཕྱིར་མི་འཕྲོ་བས་རྨི་ལམ་མེད་པར་འོད་གསལ་ཉག་གཅིག་གི་ངང་ལ་གནས་པའོ། །གོམས་དུས་ཉེ་འཁོར་གྱི་སྣང་བ་མཐོང་ཐོས་ཡོད་ལ་དེར་མི་རྟོག་པའི་གསལ་ཆ་དང་མི་རྟོག་པ་ཟུང་འཇུག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། རང་གནས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་གསུམ་མཉམ་དུ་འཆར་བ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། ལུས་དང་ངག་སེམས་ངེས་བསྡུས་ནས། །འོད་གསལ་ཆེན་པོ་གཉིད་དང་བསྲེ། །ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། འདི་ལ་བླ་མ་དམ་པ་ནི་ཐུགས་རྩིས་ཤིན་ཏུ་ཆེའོ། །དེའང་དང་པོ་རྨི་ལམ་མང་བ་ལས། མཐར་འགག་པ་སྟེ། རབ་ལ་བརྗེད་ངས་པ་ལས་འགག འབྲིང་ལ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ལས་འགག ཐ་མ་ལ་དགེ་བར་རྨི་བ་ལས་འགག་གོ །རབ་འབྲིང་ནི་ཉལ་ཀའི་དངས་ལ་ཡིད་གཞུངས་༼༡༽པ་རབ་དང་འབྲིང་དང༌། ཐ་མའི་བྱེད་པ་ལ་ཟེར་རོ། ། རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས། འདི་དག་རྨི་ལམ་ཐོག་མ་མང༌། །རབ་ལ་བརྗེད་ངས་ཐ་མ་འགག །འབྲིང་ལ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ལ། །ཐ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པའོ། །ཐ་མ་མི་གསལ་དེ་ནས་འགྱུར། །དེ་དག་རྣམས་ཀྱིས་ཚད་ལ་ཕེབས། ། ཞེས་སོ། །གཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྟན་པ་ནི། གཉིད་ཀྱང་རང་བྱུང་གདོད་མའི་ཀློང་ཆེན་ཏེ། །རྩལ་རྣམས་ངོ་བོའི་དབྱིངས་སུ་གཞི་ཐིམ་པས། །རོལ་པར་འཛིན་པས་སྤྲོས་ཀུན་ངང་གིས་ཞི། །བྱར་མེད་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དགོངས་པའོ། ། ཉིན་དུས་ཤེས་པ་རྩལ་ལས་རོལ་པར་འཆར་བ་དེ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ལས་ཕྱིར་གསལ་དུ་ཕར་ཤར་བ་ཉིད། མཚན་དུས་རོལ་པའི་སྣང་ཞེན་རྩལ་ལ་ཐིམ། རྩལ་གཞི་ལ་ཐིམ་པས། དར་ཅིག་གང་དུའང་མི་རྟོག་པའི་འོད་གསལ་ལ་གནས་པ་ནི་གཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། འཁོར་བ་མྱང་འདས་སུ་གྲོལ་བའི་དུས་ཞེས་ བྱའོ། །ཀློང་དྲུག་པ་ལས། གཉིད་ཀྱང་སྤང་བར་མི་བྱ་སྟེ། །སེམས་ཀྱིས་གུད་དུ་བཅད་པ་མིན། །མདོར་ན་ལུས་ངག་རང་སོ་ལ། །ཡིད་འབྱུང་ཆ་རྣམས་ཕྱིར་མ་ཤོར། །དབང་པོའི་ཡུལ་རྣམས་དྲུག་ལ་ཡང༌། །ཤེས་བཞིན་དཔྱོད་པའི་སེམས་མ་འགྱུས། །རང་སྣང་མི་རྟོག་ཆེན་པོ་ལ། །གསལ་ལ་རྟོག་མེད་ཉམས་སྐྱེས་པའོ། ། ཞེས་སོ། །འདིས་གཏི་མུག་ཆོས་ཉིད་དུ་དག་པ་ཡང༌། ཐལ་འགྱུར་ལས། གཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་སུས་བསྒོམས་པ། །འདིས་ནི་གཏི་མུག་ལམ་དུ་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །ཉོན་མོངས་རང་སར་གྲོལ་བའི་གནམ་གཟེར་ནི། །དེ་ལྟར་འདོད་དང་མི་འདོད་བར་མའི་སེམས། །དུག་གསུམ་རྩལ་ལས་རོལ་པར་ཤར་ཏོ་ཅོག ། དབྱིངས་ལས་བྱུང་ཞིང་དབྱིངས་ཀྱི་ངང་དུ་ཤར། །དབྱིངས་སུ་མ་གཏོགས་གཡོས་པ་འགའ་མེད་པས། །གཟེག་༼༡༽དང་བཅོས་བསྒྱུར་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར། ། དབྱིངས་ཉིད་ངོས་གཟུང་ངང་དེར་བཞག་མ་ཐག །རང་ཞི་རང་ཡལ་རང་གྲོལ་འགྲོ་བ་གནད། །འཁོར་འདས་དབྱིངས་ཀྱི་ངང་ལས་མ་གཡོས་པས་གཞི་མེད་སྟོང་པའི་རང་གཟུགས་ཙམ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་ཡང་ངོ་བོ་ཡོད་མ་མྱོང༌། རྟེན་པའི་ས་མེད། བྱུང་བའི་རྩ་བ་མེད་པས་རང་བཞིན་དུ་ཅོག་གཞག་གཅིག་གིས་རྒྱ་གྲོལ་ལ་འགྲོ་སྟེ། རིག་པའི་ངོ་བོ་ཟང་ཐལ་དུ་ངོས་ཟིན་དུས། ཉོན་མོངས་རྣམས་རང་ས་རང་སར་སངས་ནས་རང་གྲོལ་དུ་འགྲོ་བ་རྒྱ་མདུད་ཀྱི་ཕུར་པ་བཏོན་པས་དོ་ཐག་རང་སར་གྲོལ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་ཤེས་ན་སྤངས་ཀྱང་མི་སྤོང་སྟེ་ལུས་དང་གྲིབ་མ་ལྟར་རང་འཁོར། སྦྱངས་ཀྱང་མི་སྦྱོང་སྟེ་ཤེལ་ལ་དཀར་པོ་སྦྱངས་པས་མི་སྦྱོང་བ་ལྟར་སྦྱོང་བྱེད་སྦྱང་བྱ་ལས་ཐ་མི་དད། བསྒྱུར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་གཡུ་ཁ་དོག་མི་འགྱུར་བ་ལྟར་སེམས་ཀྱིས་སེམས་མི་འགྱུར། རང་ཞིར་བཏང་བས་ཞིར་མི་བཏུབ་སྟེ་གཏོང་མཁན་རྟོག་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན། གཉེན་པོས་གྲོལ་དུ་མི་ནུས་ཏེ་ཆུ་དྭངས་པར་འདོད་ནས་དབྱུག་པས་རྙོག་པ་ལྟར་གཉེན་པོ་ཉིད་སྤང་བྱ་དང་བྱེད་པ་མཚུངས། ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་ཐ་མལ་བླུན་པོའི་ཤེས་པ་དང་ཁྱད་མེད་པས་འཁོར་བ་ལས་འདའ་མི་ནུས་པ་ཉིད། ཉི་ཟླ་ཁ་སྦྱོར་ལས། ཉོན་མོངས་པ་དེ་རྣམས་སྤོང་བ་ལགས་སམ། སྦྱོང་བ་ལགས་སམ། སྒྱུར་བ་ལགས་སམ། རང་ཞིར་གཏོང་བ་ལགས་སམ། དེ་དག་རེ་རེ་ལ་གཉེན་པོ་རེ་རེས་འདུལ་བ་ལགས་སམ། དེ་ཉིད་རང་ལུགས་སུ་འཇོག་པ་ལགས་སམ། དེ་ཉིད་རང་ཆོས་ཉིད་ལགས་སམ། དེ་དག་རྣམས་རང་གིས་རང་གྲོལ་བ་ལགས་སམ། སྟོན་པས་གསུང་དུ་གསོལ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཀྱེ་མ་ཉོན་ཅིག་ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་ཉོན། །ངས་བསྟན་པ་ཡི་ཚིག་དེ་རྣམས། །སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་རྒྱུད་ལ་གནས། །དེ་དག་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་བར་བཅིངས། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་བསྒྲིབས་ན། །འདི་དག་རྣམས་ནི་སྤོང་བ་མིན། །དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་ན། །རྣལ་འབྱོར་ལུས་དང་གྲིབ་མ་བཞིན། །དེ་ལས་དེ་ཉིད་རང་འབྱུང་བས། །སྤོང་བས་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་སྦྱོང་བས་ཀྱང་ནི་མིན། །སྒྱུར་བས་ཡང་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །འགྱུར་མེད་སྙིང་པོ་མ་རྟོགས་པར། །ཤེལ་གྱི་བྲག་གམ་གཡུ་རྡོ་བཞིན། །སྦྱང་ཞིང་སྒྱུར་བར་ནུས་མ་ཡིན། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་གནས་དག་ཏུ། །རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པ་ཡིས་ནི་བརྟག །དེ་བཞིན་ཞི་བ་ཉིད་ཀྱང་མིན། །མངོན་སུམ་ལྷག་མཐོང་མ་ཤེས་པར། །རི་རབ་རི་ཡི་རྒྱལ་པོ་བཞིན།
Chinese
二者相合，气脉和心识不向外散逸，因此没有梦境，安住在唯一的光明之中。纯熟之后，能见闻到近处的显现，却不执着于此，明觉和不执着融为一体，自身本具的安乐和三者同时显现，如《超越》中所说： “身语意三决定收摄后，将大光明与睡眠相合。” 这就是其中的含义。对此，上师大德们都非常重视。 也就是最初梦境很多，最终消失。最好的是从遗忘中消失，中等的是从非常清晰中消失，最下等的是从梦见善事中消失。“最好、中等”指的是入睡时的清明，意念专注是最好和中等，最下等指的是行为。 《续部》中说：“这些最初梦境很多，最好的是遗忘，最终消失。中等的是非常清晰，要知道那是最终。最下等是不清晰，然后转变。这些都能达到标准。” 如是说。将睡眠开示为自生智慧，睡眠也是自生原始的大空性，诸般力量融入自性的法界中，不执着于显现，一切戏论自然寂灭，是无为自生智慧的密意。 白天，觉知从力量中显现为显现，那是自生智慧向外显现。夜晚，显现的执着融入力量，力量融入基础。因此，片刻安住在无所执着的光明中，这就是睡眠自生智慧，是轮回涅槃解脱之时。 《空性六法》中说：“睡眠也不应舍弃，不是用心识来隔断。总而言之，身语各自安住，意所生的部分不向外散逸。六根的对境上，觉知审视的心识不改变。自显现不执着的大空性中，生起明觉无念的体验。” 如是说。这也能清净愚痴为法性，如《超越》中所说：“谁修持睡眠瑜伽，此人能将愚痴转为道用。” 如是说。烦恼于自性中解脱的霹雳是： 如此，喜欢和不喜欢的中间之心，三毒从力量中显现为显现。 从法界中产生，在法界的自性中显现。除了法界之外，没有丝毫动摇，粉饰和造作
English
The two combine, and the wind-mind does not dissipate outwards, so there are no dreams, and one abides in the state of single luminosity. When one is accustomed to it, one can see and hear the appearances of the surroundings, but one does not cling to them. Clarity and non-attachment become inseparable, and the bliss of one's own state and the three appear simultaneously. As it says in the Transcendent: "Having definitely gathered body, speech, and mind, Mix the great luminosity with sleep." This is the meaning. The noble lamas attach great importance to this. That is, at first there are many dreams, but in the end they cease. The best is to cease from forgetfulness, the intermediate is to cease from great clarity, and the lowest is to cease from dreaming of virtue. "Best and intermediate" refer to the clarity of falling asleep, and focusing the mind is best and intermediate, and the lowest refers to the action. As it says in the Tantra: "These dreams are many at first, The best is forgetfulness, the end is cessation. The intermediate is very clear, Know that it is the end. The lowest is unclear, and then it changes. All of these reach the standard." Thus it is said. Sleep is taught as self-born wisdom, Sleep is also the great expanse of self-born primordiality, All powers dissolve into the essence of reality, Not clinging to appearances, all elaboration naturally subsides, It is the intention of uncreated self-born wisdom. During the day, awareness arises from power as appearance, that is the self-born wisdom manifesting outwards. At night, the clinging to appearances dissolves into power, and power dissolves into the base. Therefore, for a moment abiding in the luminosity of non-attachment, this is the self-born wisdom of sleep, it is the time of liberation from samsara and nirvana. As it says in the Six Spaces: "Sleep should not be abandoned, It is not cut off by the mind. In short, body and speech abide separately, The parts born of mind do not dissipate outwards. On the objects of the six senses, The mind of awareness and discernment does not change. In the great expanse of self-appearance without attachment, The experience of clarity and non-thought arises." Thus it is said. This also purifies ignorance into dharmata, as it says in the Transcendent: "Whoever meditates on sleep yoga, This person can transform ignorance into the path." Thus it is said. The thunderbolt of the defilements liberating in their own place is: Thus, the mind in between liking and disliking, The three poisons arise from power as appearance. Arising from the dharmadhatu, appearing in the nature of the dharmadhatu. Apart from the dharmadhatu, there is no movement at all, embellishment and fabrication
Chinese
不作任何改变。「。」「当下于安住于法界自性之时。」「。自息自灭自解脱，此乃窍诀之要。轮回涅槃未曾动摇于法界之自性，仅是无基空性之自相。烦恼亦从未曾有本体，无所依之基，无生起之根，故自然而然一刹那间便能解脱。当证悟觉性之本体通透之时，烦恼皆于自身本位消散，如拔出绳结之桩，绳索自然松开一般。若不如此了知，则舍弃亦无法舍弃，如身与影般自缠自绕；修治亦无法修治，如以白色修治水晶般无法修治，修治者与所修治者无有差别；转变亦无法转变，如绿松石之颜色无法转变般，心无法转变心。任其自息亦无法息灭，因能令其息灭者，非是其他，乃是分别念。亦无法以对治解脱，如欲令水澄清反以杖搅浑般，对治本身即与所断之物及能断之物相同。烦恼本身亦非真如自性，与庸常愚人之觉识无有差别，故无法脱离轮回。于《日月和合经》中云：彼等烦恼是舍弃耶？是修治耶？是转变耶？是任其自息耶？彼等一一以对治调伏耶？是安住于其自性耶？彼等是其自性耶？彼等皆是自解脱耶？导师如是宣说。其后金刚持如是开示：奇哉谛听，大雄谛听！我所宣说之语，安住于一切有情之相续中，彼等束缚于轮回，遮蔽大乐，此等皆非舍弃。若不如是了悟真如，则如瑜伽士之身与影般，从中彼者自然生起，故以舍弃舍弃并非真谛。如是修治亦非真谛，转变亦无法转变。未悟不变之精髓前，如水晶之岩或绿松石般，无法修治与转变。于自性清净之境中，具瑜伽者如是观察。」「。如是寂静亦非真谛。若未了知现观增上慧，则如须弥山王般。
English
Without making any changes. "Immediately upon recognizing the nature of reality and abiding therein." "Self-pacifying, self-dissolving, self-liberating—this is the essence of the key point. Since samsara and nirvana do not waver from the nature of reality, it is merely the self-image of a groundless emptiness. Afflictions, too, have never had an essence; there is no ground to rely on, no root from which to arise, so naturally, in a single instant, they go to liberation. When the essence of awareness is recognized as utterly transparent, the afflictions clear in their own place and self-liberate, like pulling out the stake of a knot, and the rope naturally loosens. If you do not understand in this way, then even if you abandon, you cannot abandon, like the body and its shadow, you are bound by your own doing. Even if you purify, you cannot purify, like purifying crystal with white, the purifier and the purified are no different. Even if you transform, you cannot transform, like the color of turquoise does not change, the mind cannot change the mind. Letting it self-pacify will not pacify it, because the one who lets it go is none other than conceptual thought. You cannot liberate with an antidote, like stirring up water with a stick when you want it to be clear, the antidote itself is the same as the object to be abandoned and the agent that abandons. Afflictions themselves are not the nature of reality, they are no different from the consciousness of ordinary fools, so they cannot escape samsara. In the *Union of Sun and Moon*, it says: Are these afflictions to be abandoned? Are they to be purified? Are they to be transformed? Are they to be left to self-pacify? Are each of them to be subdued with an antidote? Are they to be placed in their own nature? Are they their own nature? Are they all self-liberated? The Teacher spoke thus. Then Vajradhara declared: Listen, great sage, listen! These words that I have taught abide in the continuum of all sentient beings. They are bound to samsara by these, and if great bliss is obscured, these are not to be abandoned. If you do not realize it as it is, like the body and shadow of a yogi, from that, that itself arises, so abandoning by abandoning is not the truth. Likewise, purifying is also not the truth, and transforming will not transform. Before realizing the unchanging essence, like a crystal rock or a turquoise stone, it is not possible to purify and transform. In the realm of self-nature purity, the one endowed with yoga observes thus. "Likewise, stillness is also not the truth. If you do not know the manifest higher seeing, then like Mount Meru, the king of mountains."