Tibetan
།ཕྱི་དང་ནང་མེད་གཟུང་འཛིན་སྤྲོས་དང་བྲལ། །ཡུལ་ཞེས་གཞན་དུ་ཞེན་པའི་སེམས་མེད་པས། །གཟུང་བའི་ཆོས་མེད་སྣོད་བཅུད་སྣང་ཞེན་བྲལ། །འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་མེད་ནམ་མཁའ་འདྲ། །རང་རིག་གི་ངོ་བོ་ལ་གཟུང་བ་མེད་པ་དང་རོལ་པར་སྣང་ཡང་མ་བཟུང་བས་ཕྱི་སྣང་བས་རིག་པ་ལ་མ་གོས་ཏེ། ད་འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་མེད་ལ། རང་ཞེས་སེམས་ལ་ནང་དུ་མི་རྟོག་པས། ། འཛིན་པའི་ཆོས་མེད་སྲིད་པའི་ཀུན་རྟོག་ཞི། །འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་མཁན་པོ་རྩད་ནས་ཆོད། །དེ་ཚེ་མཁའ་འདྲ་ཕྱི་ནང་འཁྲུལ་པའི་ཆོས། །གང་ཡང་མི་དམིགས་ཆོས་སྐུའི་དགོངས་པར་ཕྱིན། །ཟད་པའི་སར་ཐུག་འགྲོ་དང་འོང་མེད་པས། །ཐམས་ཅད་ཀློང་འབྱམས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཞིང༌། །ཆོས་སྐུའི་ཕོ་བྲང་མཆོག་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན། །ནང་སེམས་སུ་རྩལ་ལས་ཤར་བ་ལ་མ་བཟུང་བས་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྟོངས་ཏེ་འཁོར་བར་སྐྱེ་མཁན་ནམ་འཁྲུལ་དུ་འཇུག་མཁན་དེ་མེད་པས། སྣང་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པ་གྲོལ། གཟུང་འཛིན་གྱི་མཁར་པོ་འགྱེལ། འཁྲུལ་སྣང་དང་འཁྲུལ་འཛིན་སྟོངས་པས་རིག་པ་ཟང་ཐལ་དུ་མངོན་དུ་གྱུར་དུས་ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་སར་ཐུག ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཞིང་དུ་ཕྱིན། ཆོས་སྐུ་རྒྱལ་པོའི་གཏན་སྲིད་ཟིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །རིག་པ་སེམས་དང་བྲལ་དུས་སེམས་ཀྱི་འཁྲུལ་སྣང་དང་ཞར་ལ་བྲལ་བས། སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་ལས་འགྲོ་ས་མེད་དེ། ངོ་བོ་སངས་རྒྱས་སུ་ཡིན་པ་དེ་སྒྲིབ་བྱེད་དང་བྲལ་བས་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རིག་པ་ལ་སེམས་དང་བཅས་དུས་སེམས་ཅན་ཟེར། སེམས་དང་བྲལ་དུས་སངས་རྒྱས་ཟེར་ཏེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེ་བ་ནི། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ། །སེམས་ནི་བག་ཆགས་ཀུན་གྱི་གཞི། །ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དྲི་མ་ཡིན། །གཟུང་བ་ཡུལ་ལ་འཛིན་པ་སེམས། །དེ་ཕྱིར་འཁོར་བའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །སེམས་དེ་བྲལ་ན་སངས་རྒྱས་ས། །ལུས་ཅན་ཀུན་གྱི་དྲི་མ་ཟད། །འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་སེམས་དེས་འགྲོ། །དེ་མིན་འགྲོ་བར་ནུས་མིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་འགྲོ་རྣམས་འཁྲུལ་འཁོར་བཞིན། །ཞེས་སོ། །དེའང་གཟུང་བའི་སེམས་ལས་གཟུང་ཡུལ་མེད་པ་གསལ་སྣང་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ལྔར་སྣང་ལ། འཛིན་པའི་སེམས་ལས་ལས་དང་རྣམ་སྨིན་ཉོན་མོངས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པར་སྣང་སྟེ། ཡུལ་མེད་ཡུལ་དུ་འཛིན་པ་དང༌། སེམས་མེད་སེམས་སུ་འཛིན་པའི་འཁོར་བ་སེམས་ཅན་ལ་རྨི་ལམ་ལྟར་སྣང་བ་སེམས་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ལས་བྱུང་བའོ། །རྩལ་རྫོགས་ལས། མི་ཤེས་བྱིས་པའི་ངང་ཉིད་ཀྱིས། །ནན་གྱིས་མཁའ་ལ་མདུད་པ་བོར། །ཡུལ་སྣང་མེད་ལ་སྣང་བར་བཟུང༌། །བདག་དང་གཞན་དུ་མེད་པ་ལ། ། བདག་དང་གཞན་དུ་འཁྲུལ་བས་བཟུང༌། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་མེད་པའི་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཉག་གཅིག་ལམ་དུ་བྱས་པས། སེམས་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་སྐུ་ཚེ་འདིར་འགྲུབ་པའི་གནད་དེ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་སེམས་ལམ་དུ་བྱེད་པས་སེམས་ཅན་ལས་མ་འདས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་དུས་མེད་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །སེམས་འཆར་བ་མི་འགག་པའམ་ཤར་གྲོལ་ཐུགས་རྗེའི་ཆ་དེ་ལམ་དུ་མི་བྱེད་དམ་ཞེ་ན། ཐུགས་རྗེའི་ཆ་འཆར་གཞིའི་རིག་པ་ཟང་མ་རང་མལ་ལས་མ་གཡོས་པ་ལ་ཟེར་བས་དེ་ལམ་དུ་བྱེད་ཀྱི་རྩལ་ལས་སེམས་སུ་ཤར་ཟིན་རྟོག་པའི་ཆ་དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནས་ལམ་དུ་མི་བྱེད་དེ། ངོ་བོ་རིག་པ་ལ་གཞག་དུས་སེམས་གང་དགར་རང་སངས་ལ་བསྐྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བཤད་ཟིན་ ཏོ། །དེས་ན་སེམས་འཁྲུལ་པ་མ་རིག་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡུལ་བདག་ཏུ་འཛིན་ཞིང་ཡུལ་ཕྱིར་མ་འབྲངས་ན་ས་གཅིག་ཏུ་འདུག་མི་ཚུགས་པ་དེ་ལ་སྒྲོ་མ་རེག་པར་བྱས་ནས། ཡེ་ཤེས་ཟང་ཐལ་རྟོག་མེད་བདག་རྟོག་གི་བློ་དང་བྲལ་བ་དེ་ལམ་དུ་བྱེད་དེ། སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། སེམས་ཅན་བློ་ལ་གཉིས་སུ་བྱུང༌། །སེམས་དང་མ་རིག་སྣང་བ་ནི། །ཡུལ་མེད་པ་ལ་འཛིན་པས་བཟུང༌། །རིག་པ་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་ནི། །བདག་ཏུ་རྟོག་པའི་བློ་དང་བྲལ། །ཡིན་པ་ལ་ཡང་རེ་བ་མེད། །མིན་པ་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་སངས། །ཞེས་སོ། །གནད་འདི་ཁོ་ན་གལ་ཆེ་བར་རིག་སྟེ༼༡༽། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས་ཀྱང༌། སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཡང་བྲལ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གནས་ཀྱང་མི་འདོར་བ་སྟེ། འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའོ་ཞེས་པ་དང༌། ཚིག་གསལ་ལས་ཀྱང༌། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་སྤྲོས་པ་ཡང་རྒྱུན་ཆད་པ་དང་ཞེས་པ་དང༌། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། སེམས་འགགས་པ་དེ་སྐུ་ཡིས་མངོན་སུམ་མཛད། །ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །ལུང་གི་གནས་འདི་དེང་སང་ཕལ་གྱི་བློར་མ་ཆུད་པས་ཅི་ལ་ཟེར་བ་ཆ་མེད་པ་ཉིད། འདིར་མིག་ཕྱེ་བ་བཞིན་བཤད་པས་ཐེག་པ་རྒྱལ་པོའི་མཛོད་ཅེས་ བྱའོ། །རིག་པ་རང་མལ་དུ་ཤན་འབྱེད་པས་ཞི་གནས་རྩེ་གཅིག་དང་སོ་སོར་དབྱེ་བ་ནི། ད་ལྟའི་རིག་པ་གཞི་ལས་མ་གཡོས་ན། །དེ་ཉིད་གོམས་ཆས་ཕྱི་མའི་སྲིད་པ་སྟོངས། །ཡང་སྲིད་ལེན་པའི་ལས་དང་བག་ཆགས་བྲལ། །རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཟློས་འཁོར་འདས་མཉམ་པར་བརྗོད། །སྲིད་ཞིར་མི་གནས་བྱང་ཆུབ་སྙིང་
Chinese
沒有內外的能取所取，遠離戲論。 沒有將境視為他者的執著心。 沒有所取的法，遠離器情顯現執著。 沒有輪迴轉生的處所，如同虛空。 自明的本性沒有能取，雖然顯現為享用卻沒有執取，外境的顯現不沾染覺性，現在沒有輪迴轉生的處所。因為不向內在心中思維自性。 「沒有能執的法，寂滅有寂的遍計。 從根源上斷除了輪迴轉生的作者。 那時如同虛空，內外迷亂的法。 什麼也不可得，到達法身的意趣。 窮盡之處，沒有去和來。 一切浩瀚廣闊，是普賢王如來的淨土。 到達了法身的殊勝宮殿。」 因為沒有執取在內心中從本性生起的，所以業和煩惱空盡，沒有了輪迴轉生者或使之迷亂者。顯現和覺知的執著解脫。能取所取的城堡崩塌。迷亂的顯現和迷亂的執著空盡，當覺性通透顯現時，到達法性窮盡之處。 「到達普賢王如來的淨土。獲得法身國王的永恆統治。」 當覺性遠離心時，也遠離了心的迷亂顯現。除了佛之外沒有去處，因為本質是佛，遠離了遮蔽而顯現的緣故。當覺性與心相伴時，稱為有情。當覺性遠離心時，稱為佛。如《摩尼寶鬘》中所說：心與智慧的區別，智者們應當了知。心是一切習氣的基礎，是有情眾生的垢染。執取境的是心。因此是輪迴的自性。心若遠離即是佛，有情眾生的垢染盡除。眾生是由心而流轉，除此之外沒有流轉的能力。因此眾生如同迷亂的輪迴。如此等等。也就是說，從能取的心中，顯現出沒有所取境的明亮顯現，即色、聲、香、味、觸五種。從所執的心中，顯現出業和異熟果、煩惱等無量無邊。將無境執為境，將無心執為心，輪迴對有情來說如同夢境一般，是從心能取所取的顯現中產生的。在《本性圓滿》中說：不認識的孩童之狀態。
English
Without outer or inner, free from grasping and apprehended, free from elaboration. Without the mind clinging to the object as other. Without the object of grasping, free from the appearance and clinging of vessel and essence. Without a place to be born in samsara, like the sky. The essence of self-awareness has no grasping, and although it appears as enjoyment, it is not grasped, so the outer appearance does not stain awareness. Now there is no place to be born in samsara. Because the self does not inwardly contemplate in the mind. "Without the dharma of grasping, the complete conception of existence is pacified. The creator of rebirth in samsara is cut off from the root. At that time, like the sky, the dharmas of inner and outer delusion. Nothing is perceived, and one goes to the intention of the Dharmakaya. Reaching the end, there is no going or coming. Everything is vast and boundless, the pure land of Samantabhadra. One has reached the supreme palace of the Dharmakaya." Because one does not grasp what arises from the play of inner mind, karma and afflictions are exhausted, and there is no one who is born in samsara or who causes delusion. The grasping of appearance and knowledge is liberated. The castle of grasping and apprehended collapses. Deluded appearance and deluded grasping are exhausted, and when awareness becomes manifest in its entirety, one reaches the end of Dharmata. "One goes to the pure land of Samantabhadra. It is said that one has attained the eternal sovereignty of the Dharmakaya king." When awareness is separated from the mind, it is also separated from the deluded appearance of the mind. There is no place to go except to the Buddha, because the essence is Buddha, and it is manifest because it is free from obscuration. When awareness is accompanied by the mind, it is called sentient being. When awareness is separated from the mind, it is called Buddha. As it is said in the "Garland of Jewels": The difference between mind and wisdom should be known by the wise. Mind is the basis of all habits, and is the impurity of embodied beings. Grasping the object is the mind. Therefore, it is the nature of samsara. If the mind is separated, it is Buddha, and the impurity of all embodied beings is exhausted. Beings wander by the mind, and otherwise they have no ability to wander. Therefore, beings are like a deluded wheel. And so on. That is to say, from the grasping mind, there appears a clear appearance without an object to be grasped, namely the five: form, sound, smell, taste, and touch. From the mind that is grasped, there appear immeasurable karma, ripening, and afflictions. Taking the objectless as an object, and taking the mindless as mind, samsara appears to sentient beings like a dream, and arises from the appearance of the mind's grasping and apprehended. In "Perfection of Essence" it says: The state of an unknowing child.
Chinese
。郑重地将结抛向空中，将无有显现执为显现。对于无有自他之分，却因错认自他而执取。如是。因此，将无心之觉性，唯一的智慧作为道用，便是此生证得离心法身的要诀。其他人以心为道，故无法超越有情，也就没有成佛之时。若问，生起之心不加以止灭，或任其生起即解脱的慈悲分，是否不作为道用？慈悲分是指显现之基的纯净觉性，未曾离开本位，因此是作为道用的技巧，而心中已生起的分别念，无论如何都不作为道用。因为安住于觉性本体时，是将心随意安放，任其自解脱，如是之前已多次宣说。因此，心是错乱，是无明的根本，执着境为我，若不随境而转，便无法安住一处，对此不作任何触碰，将通透无碍、无有分别的智慧，远离我执之念作为道用。如狮子圆满力中说：有情之念分为二，心与无明之显现，因执着于无有而执取。觉性智慧之显现，远离我执之念，对于存在亦无希求，对于不存在亦无疑惑。如是。此要诀极为重要，当知。圣者《宝积经》中也说：亦与心、意、识分离，亦不舍弃三摩地之境，此乃如来之意密，不可思议。释论中也说：心及心所生之戏论亦断绝。入行论中也说：心灭彼即现证身。等等如是说。此经文之要义，如今多数人无法理解，不知所云。此处如开眼般宣说，故称为大乘之宝藏。觉性于自性中辨别，与止观一心之差别在于：如今的觉性若未离本基，彼即是串习，来世的生有便空。远离再生的业与习气，因果轮转，轮回涅槃平等说。不住于轮回寂灭，菩提心
English
. Solemnly cast the knot into the sky, grasping the non-existent as existent. For that which has no self or other, it is grasped by mistaking self and other. Thus. Therefore, taking the mind-free awareness, the sole wisdom, as the path, is the key to accomplishing the Dharmakaya, free from mind, in this life. Others take the mind as the path, so they cannot transcend sentient beings, and there is no time to attain Buddhahood. If asked, is the compassionate aspect of the arising mind not stopped, or the arising and liberation of compassion, not taken as the path? The compassionate aspect refers to the pure awareness of the basis of manifestation, which has not moved from its original position, so it is the skill of taking it as the path, but the conceptual aspect that has already arisen in the mind is not taken as the path in any way. Because when abiding in the essence of awareness, the mind is placed at will, allowing it to self-liberate, as has been said many times before. Therefore, the mind is delusion, the root of ignorance, clinging to objects as self, and if it does not follow objects, it cannot abide in one place. Without touching this, take the unobstructed, non-discriminating wisdom, free from the thought of self-grasping, as the path. As it says in the Lion's Complete Power: The minds of sentient beings are divided into two, the appearance of mind and ignorance, grasped by clinging to the non-existent. The appearance of awareness and wisdom is free from the thought of self-grasping, and there is no desire for existence, and no doubt about non-existence. Thus. This key point is extremely important, know this. The Noble Jewel Heap Sutra also says: Also separated from mind, intellect, and consciousness, and not abandoning the state of Samadhi, this is the secret of the Tathagatas' minds, inconceivable. The Clear Words also say: The elaboration arising from mind and mental factors is also cut off. The Entering the Middle Way also says: The cessation of mind is directly realized by the body. And so on. The meaning of this scripture is not understood by most people today, and they do not know what it means. Here it is explained as if opening the eyes, so it is called the treasury of the Great Vehicle. Differentiating awareness in its own nature, the difference between single-pointed concentration and Vipassana is: If the present awareness has not left its basis, that is habituation, and the existence of the next life is empty. Free from the karma and imprints of taking rebirth, the cycle of cause and effect, Samsara and Nirvana are said to be equal. Not abiding in Samsara or Nirvana, Bodhicitta.