Tibetan
ལ་རིག་པ་ཟང་ཀ་རྗེན་པ་ཉིད་བཏང་གཞག་མེད་པར་རང་བབས་སུ་བཞག་པས་འོད་གསལ་རང་ཆས་སུ་གནས་པ་ནི་འདིའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཏེ། སྐབས་འདིར་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ། ཉམས་སུ་བླང་བར་གདམས་པ། བསམ་གཏན་དང༌། བསྒོམ་པའི་ཁྱད་པར། ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་བླང་བ་དངོས་དང་གསུམ་ལས། ཉམས་སུ་བླང་དགོས་ཏེ་འཁོར་འདས་ཀྱི་སོ་མཚམས་ད་རེས་འབྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་བརྩོན་པས་ཉམས་སུ་བླངས་ན་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་ལ། མ་བླངས་ན་ངོ་སྤྲོད་རེ་ཐོབ་པ་དང༌། དལ་ཁོམ་རེས་འགའ་ཆོས་ལ་བརྩིས་པས་དགོས་པའི་དུས་སུ་མི་ཕན་པ་དང༌། མ་བསྒོམས་ན་གཏན་དུ་འཁོར་བར་འཁྱམས་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། མ་བསྒོམས་པ་ཡི་སྐྱོན་ཉིད་ནི། །འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་མངོན་སྣང་བས། །བདག་དང་གཞན་ཏེ་ཡུལ་ཤེས་དང༌། །ཚིག་དང་བཅས་ཏེ་ལྟ་བ་དང༌། །དམིགས་དང་བཅས་པའི་ཡུལ་དག་དང༌། །ཉོན་མོངས་བདག་ཏུ་འཆིང་བར་འགྱུར། །སངས་རྒྱས་ལམ་ཡང་སྟོར་བ་དང༌། །འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་མ་ཤེས་དང༌། །ཆོས་ཀུན་མཉམ་པའི་གཞི་མེད་དང༌། །རང་རིག་ཁམས་གསུམ་བཅིངས་པ་དང༌། །རྟོག་དང་བཅས་པས་ལྟུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང༌། ཐུན་མོང་གི་ཐེག་པ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་སྟེ། ཕལ་པོ་ཆེ་ལས། ཇི་ལྟར་འོན་པ་རོལ་མོ་མཁན། །གཞན་དག་དེ་ཡིས་དགའ་བྱེད་ཀྱང༌། །རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མི་ཐོས་ ལྟར། །མ་བསྒོམས་ཆོས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ། །ཇི་ལྟར་མཉེན་པ་མཁས་པ་ཞིག །སྐྱེ་བོ་མང་པོ་སྒྲོལ་བྱེད་ཀྱང༌། །རང་ཉིད་དེ་ན་འཆི་བ་ལྟར། །མ་བསྒོམས་ཆོས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ། །ཇི་ལྟར་སྐོམ་པས་གདུངས་པ་དག །ཆུ་ནི་མཐོང་དང་ཐོས་པ་ ཡིས། །སྐོམ་པའི་གདུང་བ་མི་སེལ་ལྟར། །མ་བསྒོམས་ཆོས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ། ། ཞེས་པ་དང༌། མཛོད་ལས། བྲལ་བའི་དོན་དུ་བསྒོམ་གཙོའི་ཕྱིར། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །བསམ་གཏན་དང་བསྒོམ་པའི་ཁྱད་པར་ལ༼༡༽། ཐུན་མོང་གི་ཐེག་པ་སྤྱི་དང༌། འདིའི་ཡང་སྐལ་དམན་འཁྲིད་པའི་ཐབས་སུ་དམིགས་པའི་རིམ་པ་དུ་མ་གསུངས་ཏེ། བསྡུ་ན་དམིགས་པ་རྟེན་ཅན་དང༌། རྟེན་མེད་གཉིས་སུ་བསྒོམ་ཐམས་ཅད་འདུ་བ་ཡིན་ནོ། །རྟེན་ཅན་ནི་ཕྱི་སྣང་བའི་ཡུལ་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་ལ་སོགས་པ་གང་རུང་ལ་སེམས་མ་ཡེངས་པར་འཛིན་པ་སྟེ། ལྷའི་སྐུ་དང༌། ཕྱག་མཚན་དང༌། ཤིང་བུ་རྡེའུ་ལ་སོགས་པ་ལ་སེམས་འཛིན་པའོ། །རྟེན་མེད་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་ཏེ། སྣང་བཅས་རྩ་རླུང་གི་ཐིག་ལེའི་དམིགས་པ་སོ་སོ་བ་ལ་སེམས་བཟུང་ནས་མི་རྟོག་པ་འདོད་པ་སྟེ།
Chinese
并且将赤裸的觉性，原原本本地安住，不作抛舍，光明便自然安住于自性之中，这是此法的殊胜之处。此时，关于如何建立关联，有三点教诲：修持的劝诫、禅定与修行的差别、以及如何实际修持。必须修持，因为现在正是区分轮回与涅槃的界限之时。如果精进修持，今生即可获得菩提；如果不修持，只能获得一些认识，偶尔将闲暇时间用于佛法，在需要时却无济于事；如果不修行，则将永远在轮回中漂泊。如《中观根本慧论》中说： “不修习的过患，轮回的特征显现，自他、境识、言语、见解、所缘，以及烦恼都将束缚自身，丧失成佛之道，不了解果的自性，一切法平等的根基不存在，自明的三界被束缚，并因分别念而堕落。”共同乘中也有记载，如《华严经》中说：“譬如盲人音乐家，他人因其而喜悦，自己却听不见。不修习佛法也是如此。譬如一位精通医术的贤者，能救度众多众生，自己却死在那里。不修习佛法也是如此。譬如被饥渴所困扰的人，看到或听到水，却无法解除饥渴。不修习佛法也是如此。”《俱舍论》中说：“为了分离之义，修行最重要。”等等。关于禅定与修行的差别，在共同乘的一般教义中，以及为了引导根器较差者，此处讲述了许多观修次第。总而言之，所有的修行都可归纳为有依所缘和无依所缘两种。有依所缘是指，不让心散乱地专注于外在显现的境，如色、声、香、味、触等任何一者，即专注于佛像、法器、树木、石块等。无依所缘是指意念的境，即专注于具有显现的脉、气、明点的各个所缘，并希望达到无分别念。
English
And by leaving naked awareness, just as it is, without abandoning it, luminosity naturally abides in its own nature, this is the special quality of this dharma. At this time, regarding how to establish connection, there are three teachings: the exhortation to practice, the difference between meditation and cultivation, and how to actually practice. One must practice, because now is the time to distinguish the boundary between samsara and nirvana. If one practices diligently, one can attain enlightenment in this very life; if one does not practice, one can only gain some recognition, occasionally using leisure time for Dharma, but it is of no help when needed; if one does not cultivate, one will forever wander in samsara. As it says in the Madhyamaka: "The fault of not cultivating is that the characteristics of samsara manifest, self and other, objects and consciousness, words, views, objects with focus, and afflictions will bind oneself, lose the path to Buddhahood, not understand the nature of the fruit, the basis of equality of all dharmas does not exist, the self-aware three realms are bound, and one will fall due to conceptual thoughts." It is also recorded in the common vehicle, as it says in the Avatamsaka Sutra: "Like a blind musician, others are delighted by him, but he himself cannot hear. Not cultivating the Dharma is also like that. Like a wise physician who is skilled, who can save many beings, but he himself dies there. Not cultivating the Dharma is also like that. Like those who are tormented by thirst, seeing or hearing water, they cannot quench their thirst. Not cultivating the Dharma is also like that." The Abhidharma-kosa says: "For the sake of separation, cultivation is most important." and so on. Regarding the difference between meditation and cultivation, in the general teachings of the common vehicle, and in order to guide those with lesser faculties, many stages of contemplation are taught here. In short, all cultivation can be summarized into two types: contemplation with a support and contemplation without a support. Contemplation with a support means to focus the mind without distraction on any of the external appearing objects, such as form, sound, smell, taste, touch, etc., that is, to focus on the image of a deity, ritual implements, trees, stones, etc. Contemplation without a support means the object of the mind, that is, to focus on the individual objects of the channels, winds, and bindus with appearance, and to desire to achieve non-conceptualization.
Tibetan
ཡི་གེ་དང༌། འོད་ཀྱི་གོང་བུ་དང༌། རྩའི་འཁོར་ལོ་དང༌། གཏུམ་མོའི་མེ་དམིགས་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་སེམས་འཛིན་པའོ། །སྣང་མེད་ནི་ལུས་སྐྱིལ་ཀྲུང་ལ་སོགས་པ་བཅས་ཏེ། སེམས་གང་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་ཧ་རེ་མ་ཡེངས་པར་གཏོད་པའོ། །འདི་ཡང་སྟོང་སངས་ཀྱི་ངང་མི་རྟོག་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་དམིགས་པ་ལ་རྟོག་བཅས་རྟོག་མེད་གཉིས་སུ་འདུས་པར་བཤད་པ་དེར་དེ་འདུས་པའོ། །མདོར་བསྡུ་ན་གཏད་སོ་གཅིག་གི་ངང་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ངོ་བོ་སེམས་གནས། དགོས་པ་དེ་ཉིད་བརྟན་པས་འབྲས་བུ་རེ་བ། བྱེད་ལས་གཟུང་འཛིན་འགོག་པར་འདོད་པ་དེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། བསྒོམ་པ་ཞེས་ནི་སེམས་གནས་ལ། །འགྱུ་བ་ཕྱི་ནང་གཅོད་པ་སྟེ། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་འགག་པའོ། །ཞེས་པ་དང༌། ཡང༌། དེ་ཉིད་ལས། རྩ་དང་རླུང་དང་ཐིག་ལེ་ དང༌། ། ལུས་གནད་དམིགས་དང་སྟོང་པ་ནི། །སྒོམ་པ་ཞེས་ནི་འདོད་པ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། །དེ་དག་ནི་གཟུང་འཛིན་འགོག་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་ཡུལ་དུ་གཟུང་བ་དང༌། བློ་དེ་འཛིན་པར་སོང་བས། ཆོས་ཟབ་མོའི་ནང་དུ་འཇུག་པའི་ཐབས་ལས། ཟབ་མོ་དངོས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་ནི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་འདིའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཏེ། མེ་ཡིན་ཕན་ཆད་ཚ་བ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པའམ། ཆུ་ལ་གཤེར་བ་རང་བབས་སུ་ཡོད་པ་ལྟར། རིག་པ་ལ་རང་བབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ཡོད་པས། རིག་པ་ངོ་འཕྲོད་ཕན་ཆད་རང་བབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ལ་གནས་པས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་ཆེད་ཀར་མ་བསྒྲུབས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་འཆར་ཞིང༌། བར་དོ་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་བསམ་གཏན་འཆར་བ་དེ་རིག་པ་ལ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་ཤར་བ་ལྟར། འདིར་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། སེམས་ལམ་དུ་བྱས་ཕན་ཆད་སེམས་གནས་བསྒོམ་པའི་ཉམས་རྩོལ་བ་བྱས་ན་ཡོད་ལ་བཞག་ན་ཞིག་འགྲོ་བ་སྟེ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ལམ་དུ་བྱས་ཕན་ཆད་རང་བཞིན་བབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་ལ་གནས་པས། ཡོན་ཏན་ངང་གིས་སྐྱེས་པ་དེ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འབྲལ་མི་སྲིད་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྒོམ་ཆེན་པས་སེམས་རྟོག་མེད་དུ་ཟིན་པའི་ཆ་དེ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་པས་རིག་པ་རྟོག་མེད་དུ་རྗེན་པར་ངོས་ཟིན་པ་གཉིས་རྟོག་མེད་དུ་འདྲ་ཡང༌། སེམས་རྟོག་མེད་དུ་ལུས་གནད་ལ་སོགས་པ་བཞག་ན་ཞིག་པ་དང༌། རྗེན་ལའང་མ་བུད་པ་ཡིན་ལ། རིག་པ་རྟོག་མེད་ནི་དེ་ལས་ལོག་པས་ཁྱད་པར་ཆེ་བ་དང༌། སེམས་ལམ་བྱེད་ཀྱིས་༼༡༽གཉེན་པོའི་རྟོག་པ་བྱང་བས་འཕྲལ་གྱི་རྟོག་པ་
Chinese
文字，光团，脉轮，拙火的火观等，即是意念专注的次第，是心专注。无念是身体跏趺坐等，心中什么也不思，毫不散乱地安住。这也是空寂的状态，是无分别的对境。总的来说，对境可归纳为有分别和无分别两种，这里是指包含这两种。简而言之，在唯一的目标中修习一切所欲，称为禅修，其自性是心安住，必要是因其稳固而期望结果，作用是想要阻止能取和所取。如《入中论》所说：“修习即是心安住，断除内外之动摇，能取与所取止息。”又，《入中论》中说：“脉和气与明点，身要对境与空性，称为修习即所欲。”这些是仅仅因为想要阻止能取和所取而作为对境来执取，心识趋向于执取它，因此是从进入甚深法的方便，而不是甚深法本身的瑜伽。禅定是此大圆满的特殊法，如火本身具有热性，水本身具有湿性一样，觉性本身具有本来的禅定。因此，觉性一旦被认识，就安住在本来的禅定中，无需特意修持，也会自然生起乐、明、无分别的体验，中阴时也会生起本来的禅定，就像觉性本身具有的显现一样。这里也是如此，一旦心成为道路，修持心安住的体验，努力则有，放下则消失，这是法性。觉性一旦成为智慧的道路，就安住在本性本来的禅定河流中，自然产生的功德在任何时候都不会分离地存在。因此，大禅修者以心识抓住无分别的部分，瑜伽士将觉性赤裸裸地认识为无分别，二者在无分别上相似，但心识安住在无分别中，身体姿势等如果放下就会消失，并且没有证悟本性，而觉性的无分别则与此相反，有很大的差别。心识之道通过对治的分别念而使暂时的分别念
English
Letters, spheres of light, chakras, and the fire visualization of tummo, etc., are the stages of mental focus, which is mind-focus. Non-attention is when the body is in a lotus posture, etc., and the mind is fixed without any thought, without any distraction. This is also the state of emptiness, the object of non-discrimination. In general, objects can be summarized into two types: with discrimination and without discrimination, and here it refers to including both. In short, meditating on all desires in a single focus is called meditation, its nature is mind-abiding, its necessity is to expect results because of its stability, and its function is to want to prevent the grasper and the grasped. As it says in the Madhyamakavatara, "Meditation is mind-abiding, cutting off inner and outer movements, the cessation of grasper and grasped." Also, in the same text, it says, "Nerves, winds, and bindus, bodily postures, objects, and emptiness, are called meditation, which is desire." These are taken as objects of focus simply because of the desire to prevent the grasper and the grasped, and the mind tends to grasp them, so it is a means of entering profound Dharma, but not the yoga of profound Dharma itself. Contemplation is a special Dharma of this Great Perfection, just as fire itself has heat as its inherent quality, and water itself has moisture as its natural state, awareness itself has its own natural contemplation. Therefore, once awareness is recognized, it abides in its natural contemplation, and even without special effort, the experience of bliss, clarity, and non-discrimination will arise naturally, and the natural contemplation will also arise in the bardo, just as the inherent manifestation of awareness itself. It is the same here, once the mind becomes the path, the experience of meditating on mind-abiding, if effort is made, it exists, and if it is let go, it disappears, this is the nature of Dharma. Once awareness becomes the path of wisdom, it abides in the stream of natural contemplation, and the qualities that arise naturally will always remain inseparable. Therefore, the great meditator grasps the part of the mind that is without discrimination, and the yogi recognizes awareness nakedly as without discrimination, and although the two are similar in being without discrimination, if the mind abides in non-discrimination, the bodily posture, etc., will disappear if let go, and the nature is not realized, while the non-discrimination of awareness is the opposite of this, and there is a great difference. The path of mind makes the temporary discrimination