Tibetan
རང་བབས་ཀྱི་སྣང་བར་སྤྱོད་པ་ནི། ཀུན་སྤྱོད་ངེས་མེད་རིག་པ་ཐོད་རྒལ་ངང༌། ། ཆོས་དང་ཆོས་མིན་རྩིས་གཞི་འགའ་མེད་པས། །གཏད་མེད་ཟང་ཀ་གྲུབ་མཐའི་གཟེབ་ལས་འདས། །ཟ་འཆག་ཉལ་འདུག་ཉིན་ཞག་ཕྱམ་གདལ་བས། །རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པའི་ངང་ཉིད་དོ། །མཆོད་པའི་ལྷ་མེད་བརྡུང་བའི་འདྲེ་ཡང་མེད། །བསྒོམ་པའི་ཆོས་མེད་ཐ་མལ་རང་གའི་ངང༌། །མ་བཅོས་རྒྱལ་པོ་སྙེམས་མེད་ཕྱམ་གཅིག་པས། །ཕྱལ་པ་ལྷུག་པ་ཡན་པ་གཅིག་པུ་ཉིད། །མ་བྱས་ཡེ་ཟིན་རྩོལ་སྒྲུབ་བྲལ་བས་བདེ། །འདིར་ཆོས་དང་ལམ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་རྣམས་ལ་ཐ་མལ་པ་ལས་ལོག་ནས་ཆོས་སྤྱོད་ཀྱི་བྱ་བ་བྲེལ་དོ་སྣ་ཚོགས་པས་ཉིན་མཚན་འདའ་བ་ཡིན་ན། ཐ་མལ་དུ་གནས་པས་ཅང་འགྲུབ་བམ། དེ་ལྟར་ན་འཇིག་རྟེན་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་པ་གཉིས་ཁྱད་མེད་དོ་སྙམ་པ་ལ་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གཅིག་ནི་འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་ཆོས་ལ་བློ་མ་སྦྱངས་པས། ཆོས་ཡིད་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ལ། གཅིག་ནི་ཆོས་མ་བྱས་ཡེ་ཟིན་དུ་རྟོགས་པས་བློ་བདེ་སྟེ། ཆོས་ཟིན་ནས་ཆོས་བོར་ཆོས་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་བྱ་བ་མེད་ཅིང་རང་བབས་ཐ་མལ་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་བྲེལ་ནས་སེམས་ལས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་དེ་མེད་པས་ཐ་མལ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མཚུངས་ན་ཐ་མལ་པ་འཁོར་བ་ལྟར། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་འཁྲུལ་པར་ཐལ་བ་ལས། སྒོ་གསུམ་བྱ་བ་དང་བྲལ་བས་འཁྲུལ་པའི་ཆོས་མེད་པ་དང༌། ཐ་མལ་དུ་སྣང་བ་ཟང་ཐལ་དུ་སངས་པས་འཆིང་བ་མེད་དེ། ལས་དང་རྣམ་སྨིན་ལས་གྲོལ་བ་ནི། དཔེར་ན་གྲེས་མའི་ཐག་པ་མེར་ཚིག་པ་དེ་ཐག་པར་སྣང་ཡང་འཆིང་བའི་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་དེ་མེས་ཚིག་པ་ལས་བྱུང་བ་ལྟར། རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་ལ་ཟང་ཐལ་བས་ཤེས་པ་དགག་སྒྲུབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་དང༌། ཟས་གོས་དང་ནོར་འཛིན་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་གཞི་མེད་རྨི་ལམ་ལྟར་རྟོགས་ནས་མ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་འཆིང་མི་ནུས་པ་ཡིན་ལ། འཇིག་རྟེན་པ་ལ་དེ་མེད་པས་ཞེན་པ་རང་མཚན་པས་སེམས་བཅིངས་ཏེ་ཐག་པ་མེར་མ་ཚིག་པ་ལྟར་ནང་སེམས་དང་ཕྱི་སྣང་བ་ལ་དགག་སྒྲུབ་རང་གར་ཡོད་པས་འཆིང་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་ཞལ་སྔ་ནས། གང་ལ་ཞེན་པ་ཡོད་ན་དེ་ཡང་ཐོང༌། །རྟོགས་པར་གྱུར་ན་ཐམས་ཅད་དེ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལས་གཞན་ཞིག་སུས་ཀྱང་ཤེས་མི་འགྱུར། ། ཞེས་པ་དང༌། ཡང་རྗེས་སུ་གདམས་པ། སྣང་བས་མི་འཆིང་ཞེན་པས
Chinese
安住于自现之显现中，乃是行持无有定准之智慧超越之境。 既无所谓佛法与非法之计较，亦已超越无依无傍、空寂之宗派樊篱。饮食起卧，日夜坦荡，此乃自性法尔如是之境界。 既无供养之神，亦无鞭挞之鬼。既无修持之法，唯是庸常自然之状态。不造作之君王，无骄矜而平等一味，乃是率真、洒脱、自在之唯一。 不假造作，本自成就，远离勤作与修持，故得安乐。于此，安住于佛法与道途之修行者们，若与庸常之人相较，则因忙于各种佛事而日夜奔波。那么，安住于庸常之中，又能成就什么呢？若果真如此，世俗之人与瑜伽士岂非毫无差别？对此，应如是了知：一者，乃是因未曾于世俗中修习佛法，故心中无有佛法，因此远离佛法之作为；一者，乃是因证悟佛法本自成就，故心怀坦然，乃是已得佛法、舍弃佛法、超越佛法，因此无有佛法之作为，而显现为安住于自现之庸常状态。再者，世俗之人为世俗所累，心为俗事所役使，而瑜伽士则无此等牵累，故当知其与庸常世俗之人并非相同。若果真相同，则如世俗之人般流转轮回，瑜伽士亦将陷入迷妄。然瑜伽士身语意三门远离造作，故无有迷妄之因。于庸常中显现，然已于空性中觉醒，故无有束缚。乃是已从业力与异熟果中解脱。譬如，麻绳被火焚烧，虽仍显现为绳索，却已无法发挥捆缚之作用，此乃因火焚烧所致。同理，瑜伽士之心已于空性中觉醒，故于了知上虽似生起取舍之念，于饮食衣物及财物上虽似有所执持，然因已了知其如无根之梦境，故不生执着，因此无法被束缚。而世俗之人则不然，因其执着于自相，故心被束缚，犹如麻绳未被火焚烧，于内心与外境之显现上，取舍之念皆自在生起，故被束缚。因此，瑜伽自在之尊曾如是说：「于何有所执着，亦当舍弃之。若能证悟，则一切皆是彼。除此以外，无人能够知晓。」又如是教诫：「显现无法束缚，执着方能束缚。」
English
To abide in the spontaneous appearance is to practice the wisdom that transcends all fixed notions. There is no calculation of dharma and non-dharma, and it transcends the sectarian confines of the unattached, empty space. Eating, walking, sleeping, and sitting, day and night are spread out evenly, which is the state of equality of natural law. There is no god to worship, nor a demon to strike. There is no dharma to meditate on, only the ordinary, natural state. The unmade king is without pride and is equal in all ways, being simple, free, and uniquely independent. It is blissful because it is unmade, primordially accomplished, and free from effort and striving. Here, if those who abide in dharma and the path are different from ordinary people and spend their days and nights busy with various religious activities, then what can be accomplished by abiding in ordinariness? If that is the case, then there is no difference between worldly people and yogis? This should be understood as follows: One is that because they have not trained their minds in dharma from the world itself, they do not have dharma in their minds, and therefore they are free from the activities of dharma. The other is that they are at ease because they realize that dharma is primordially accomplished without effort. Because they have attained dharma, abandoned dharma, and transcended dharma, they have no activities of dharma and appear to abide in the spontaneous, ordinary state. Furthermore, worldly people are busy with worldly affairs and their minds are enslaved by them, but yogis do not have this, so it should be understood that they are not the same as ordinary worldly people. If they were the same, then just as ordinary people wander in samsara, yogis would also fall into delusion. However, because the three doors are free from activity, there is no cause for delusion, and because the appearance of ordinariness is awakened into emptiness, there is no bondage. It is liberation from karma and its ripening. For example, a hemp rope that has been burned by fire appears to be a rope, but it cannot perform the function of binding, just as it came from being burned by fire. Similarly, because the mind of a yogi is awakened into emptiness, it appears that knowledge arises in terms of affirmation and negation, and although it appears that they hold food, clothing, and wealth, they realize that it is like a rootless dream and do not cling to it, so they cannot be bound. Worldly people do not have this, so their minds are bound by their clinging to self-characteristics, just as a rope that has not been burned by fire has affirmation and negation freely arising in their inner minds and outer appearances, so they are bound. Therefore, the Lord of Yoga said, "Whatever you are attached to, let it go. If you realize it, then everything is that. No one can know anything other than that." And again, he advised, "Appearance does not bind, clinging does."
Tibetan
་འཆིང༌། ། ཞེན་པ་ཆོད་ཅིག་ནཱ་རོ་པ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཐ་མལ་པ་ལ་ལོག་རྟོག་སྤང་བ་ནི། བསོད་ནམས་དང་སྐལ་པ་ཆུང་ཞིང་རྟོགས་པ་དང་ཆོས་ཆེན་པོ་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པ་དག་ན་རེ། གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ངང་ནས་བྱ་བྱའི་ཆོས་སྤྱོད་བྱས་པས་ཆོག་མོད། དེའི་འབྲས་བུ་བདེ་བ་ཐོབ་པ་དེ་མི་འདོད་དམ་ཟེར་རོ། ། ལན་བཤད་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རིག་ངོར་མཉམ་ཤར་ལ་བཟང་ངན་དུ་འབྱེད་པ་ཁྱེད་རང་དེ་ལྟར་གྱིས་ལ་རེམ་ཞིག ངེད་ནི་རྨི་ལམ་སྣང་བའི་ཆོས་ལ་གཅིག་མི་སྤོང༌། གཅིག་མི་ལེན། སྤོང་ལེན་དང་རྩོལ་སྒྲུབ་བྱེད་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་འགལ་ཏེ། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི། འབྲས་བུ་ལ་རེ་བ་མ་ཡིན་ལ། རྩོལ་སྒྲུབ་རྒྱུ་འབྲས་ལ་རེ་བ་འདིའི་སྣོད་མ་ཡིན་པས། ཐེག་དམན་བྱིས་པ་དྲང་བའི་ཆོས་ལ་སྦྱར་བར་གསུངས་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། དེ་ལྟར་མ་རིག་རྩོལ་སྒྲུབ་བྱས་གྱུར་ན། །རྒྱུ་འབྲས་འདས་པའི་དོན་དང་འགལ་གྱུར་ནས། །བྱར་མེད་བདེ་ཆེན་དེ་དང་མི་འཕྲད་དེ། །རྩོལ་སྒྲུབ་ནད་ཀྱི་མ་རིག་དེས་ཟིན་འགྱུར། །དེ་བས་རྒྱུ་འབྲས་འདས་པའི་རྫོགས་ཆེན་ལ། །སྐལ་མེད་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་སུ་དཔྱད་པར་བྱ། །ཞེས་པས་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ལུང་ལས་འབྱུང་བས། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ནི་ལུང་དང་འགལ་བར་མི་བྱེད་དོ། །ཡང་སྐལ་ཆུང་པོ་དེ་ན་རེ། ཐམས་ཅད་རིག་པར་མཉམ་པས་ཆེད་དུ་བྱར་མེད་པ་དང་བདེན་ན་བྱས་པས་འགྲུབ་ལ་མ་བྱས་ན་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་བྱེད་དགོས་སོ་ཞེས་ཟེར་ན། སྨྲས་པ། མ་གྲུབ་ན་བསྒྲུབས་ཀྱང་མི་འགྲུབ། གྲུབ་ན་བསྒྲུབ་མི་དགོས། རྩོལ་སྒྲུབ་ཀུན་རྫོབ་པས་སེམས་ཉིད་དོན་དམ་ལ་ཅིར་ཡང་བྱར་མེད་པ་དང༌། སེམས་ཉིད་ལ་ཆོས་སྐུ་གྲུབ་ཟིན་ལ། དེ་ཡང་བཞག་ན་མངོན་ལ། བྱས་ན་མི་འགྲུབ་པ་ཆུ་དྭངས་པའི་གཟུགས་བརྙན་རྙོག་ན་མི་མངོན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས། སངས་རྒྱས་བསྒྲུབས་པས་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །མ་བཙལ་རང་བཞིན་གནས་པས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །མ་བཙལ་རང་བཞིན་གནས་ལ་མི་རྟོག་ཞོག །ཅེས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྩོལ་སྒྲུབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གེགས་ཡིན་ཏེ། འཇོག་དགོས་པ་གཟེངས་༼༡༽པ་ལྟར། སེམས་ཉིད་བྱར་མེད་ལ་བྱ་བཙལ་བྱས་པས་རྒྱུ་འབྲས་དང་གཞི་ལམ་འགལ་ནས་མི་འགྲུབ་པའི་སྐྱོན་དུ་ཆེ་སྟེ། ཀུན་བྱེད་ལས། བྱས་ཟིན་རྩོལ་སྒྲུབ་འདས་པ་མ་རིག་ནས། །རྩོལ་སྒྲུབ་བྱ་བྱེད་བསྒོམས་ནས་གྲུབ་ལྟ་ན། །བྱང་ཆུབ་གེགས་སུ་དེ་ལས་ཆེ་བ་མེད། །ཅེས་
Chinese
束缚。就像“断绝执着，那若巴！”说的那样。对于凡夫俗子要断除邪念，那些福报和根器小，对于证悟和伟大的佛法没有兴趣的人会说：在证悟了实相的境界中，行持该做的事就可以了，难道不想要获得那样的安乐果报吗？回答说：一切法在觉性面前平等显现，却分好坏，你们自己那样做去吧！我们对于如梦如幻的法，一个也不舍弃，一个也不取。如果进行舍取和勤作，就与瑜伽士相违背。因为自性大圆满的瑜伽士，不是希求果报，也不是勤作希求因果的法器。所以说，这是为了引导小乘的孩童所设的法。如《普贤根本续》中说：如果那样愚昧地勤作，就违背了超越因果的意义，不会遇到无为的大乐，会被勤作之病的愚昧所束缚。因此，对于超越因果的大圆满，不是没有根器者的行境，应当观察因和果的法。因此，我们是从经续中出现的，我们不会违背经续的。又，那些根器小的人会说：一切在觉性中平等，如果无为是真实的，做了就能成就，不做就不能成就，所以必须要做。回答说：没有成就，即使努力也不会成就；成就了，就不需要努力。勤作是世俗谛，对于心性胜义谛来说，什么也不用做。而且，法身已经在心性中成就了，如果安住，它就会显现，如果造作，它就不会成就，就像清水中的影像，浑浊了就不会显现一样。在那个续部中说：成佛不是通过努力就能成就的，不寻求，自性安住就能自然成就。不寻求，自性安住，不要分别！因此，勤作是菩提的障碍，就像必须放置的旗帜一样。对于心性无为，如果寻求作为，就会与因果和基础道路相违背，造成无法成就的过失。如《普贤根本续》中说：已经做了勤作，超越了愚昧，如果勤作，修行，想要成就，那么再没有比这更大的菩提障碍了。
English
Binding. Like, "Cut off attachment, Naropa!" it is said. For ordinary people, it is to abandon wrong thoughts. Those who have little merit and small capacity, and whose minds are not directed towards realization and great Dharma, say: In the state of realizing the nature of reality, it is enough to practice the Dharma that should be practiced. Don't you want to obtain the fruit of happiness? Answer: All dharmas appear equally in the face of awareness, but you distinguish between good and bad. You do that yourselves! We do not abandon one of the dreamlike dharmas, nor do we take one. If you engage in abandonment and effort, it is contrary to the yogi. Because the yogi of the Great Perfection of self-nature is not hoping for the result, nor is he a vessel for the cause and effect of effort. Therefore, it is said that this is a Dharma set up to guide the children of the Hinayana. As it is said in the Kunje Gyalpo Tantra: If you ignorantly make efforts like that, you will violate the meaning of transcending cause and effect, and you will not encounter the great bliss of non-action, and you will be bound by the ignorance of the disease of effort. Therefore, for the Great Perfection that transcends cause and effect, it is not the realm of those who have no capacity, and you should examine the Dharma of cause and effect. Therefore, we come from the scriptures, and we will not violate the scriptures. Again, those with small capacity will say: Everything is equal in awareness. If non-action is true, then it will be accomplished if you do it, and it will not be accomplished if you don't do it, so you must do it. Answer: If it is not accomplished, it will not be accomplished even if you try; if it is accomplished, you don't need to try. Effort is relative truth, and for the ultimate truth of mind, there is nothing to do. Moreover, the Dharmakaya has already been accomplished in the nature of mind. If you abide in it, it will appear; if you create it, it will not be accomplished, just like the image in clear water, it will not appear if it is turbid. In that tantra it says: Buddhahood is not accomplished by effort, it is spontaneously accomplished by abiding in self-nature without seeking. Do not discriminate by abiding in self-nature without seeking! Therefore, effort is an obstacle to enlightenment, just like the flag that must be placed. If you seek action in the non-action of mind, you will violate cause and effect and the basic path, causing the fault of not being able to accomplish it. As it is said in the Kunje Gyalpo Tantra: Having already made effort, transcending ignorance, if you make effort, practice, and want to accomplish it, then there is no greater obstacle to enlightenment than that.