Tibetan
པར་བསྒོམས་ཀྱང་རྟག་མི་སྲིད། མེད་པར་བསྒོམས་ཀྱང་ཆད་མི་སྲིད། ཡོད་མེད་དུ་བལྟས་ཀྱང་མཐར་མི་ལྷུང༌། ཡིན་མིན་དུ་ཤར་ཡང་རིས་སུ་མ་བཅད། བདེ་སྡུག་ཏུ་སྣང་ཡང་རྗེས་མི་མཐུད། ཆོས་ཉིད་དུ་སངས་ཀྱང་བློ་མི་འཇུག བར་མེད་དུ་གྲོལ་ཡང་གཤིས་མི་སྐྱོང༌། རིས་མེད་ཕྱོགས་ཡན་གྱི་ཤེས་པ་ཁ་ཡན་དུ་ཐལ་ལོ། །ཡོད་དུ་ཆུག མེད་དུ་ཆུག །སྣང་དུ་ཆུག སྟོང་དུ་ཆུག ཡིན་དུ་ཆུག མིན་དུ་ཆུག བཟང་དུ་ཆུག ངན་དུ་ཆུག །རྟོགས་སུ་ཆུག མ་རྟོགས་སུ་ཆུག རང་སངས་རྗེན་པ་སྟོང་ཡལ་གྱི་ཤེས་པ་ཁ་གང་རྒྱ་ཕྱལ་རྗེས་མེད་དུ་ཐལ་ལོ། །ཡེ་ནས་མ་གྲོལ་ཏེ་གཞི་མེད། རང་ངོ་མི་ཤེས་ཏེ་གཉིས་མེད། ལྟ་སྒོམ་མི་སྤྱོད་དེ་བྱར་མེད། གནས་ལུགས་མི་སྐྱོང་སྟེ་ངང་མེད། རང་བབས་མི་འཇོག་སྟེ་གནས་མེད། རང་སར་མི་གྲོལ་ཏེ་རྟེན་མེད། ཡེ་སངས་ཆོས་མེད་དེ་དབྱིངས་མེད། མཐར་ཐུག་རིས་མེད་དེ་མཐོང་ཐོབ་ལས་འདས། ཆོས་མེད་བྱ་བྲལ་གྱི་ཤེས་པ་རྗེན་པར་ཐལ་ལོ། །ལྟ་སྒོམ་གྱི་གཟེབ་ཏུ་མ་འཆིངས། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་རར་མ་གཞུག གནས་ལུགས་ཀྱི་ངང་དུ་མ་བསྐྱངས། ཟལ་ཐལ་གྱི་རྗེན་ལ་མ་འབུད། ཤར་གྲོལ་གྱི་འཕྲང་ལ་མ་བཤར། རང་ཡུལ་གྱི་ཕྱམ་ལ་མ་བསྐྱུར། རང་གྲོལ་གྱི་དོན་ལ་མ་སྤྱོད། བརྗོད་མེད་ཀྱི་གཤིས་ལ་མ་སྐྱེལ། གཏད་མེད་ཀྱི་རིག་པ་གཏོད་མེད་དུ་འཕྱམ་པ་ལ་ངང་དྭངས་ཀྱི་ཤོལ་འདེབས་སྒྲོག་ཏུ་ཆེ་བས། ཆོས་མ་བསྒོམས། བློ་མ་བསྒྱུར། སྔུན་མ་བསུ། རྗེས་མ་སྙོགས། ད་ལྟ་མ་བཟུང༌། ཟང་མ་ཐལ་བྱུང་དུ་མ་བསྐྱངས་པར་རྩིས་མེད་རང་ཡན་གྱི་རིག་པ་མཐའ་གྲོལ་ཀློང་ཡངས་ཆེན་པོར་ཐལ་ལོ། །ད་ནི་ཅིར་སྣང་རྒྱ་ཡན་དུ་སངས་པས། ཡིན་མིན་གྱི་རྩིས་ལས་འདས་ཏེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་ལྟར་སྨྲ་དང་བྱ་བྱེད་རྣམས། །སྟོང་རིག་གསལ་བའི་སྤྱོད་པ་ ཡིན། །བཟང་དང་ངན་པའི་རྟོག་པ་རྣམས། །བསྒོམ་པ་ཆུ་བོའི་ཀློང་ཆེན་ཡིན། ། ལོག་ལྟ་ཡང་དག་འདོད་པ་རྣམས། །རྣལ་འབྱོར་རིས་མེད་ལྟ་བ་ཡིན། །རེ་དང་དོགས་པར་འཛིན་པ་ཀུན། །ཟང་མ་ཐལ་བྱུང་འབྲས་བུ་ཡིན། །ཞེས་པ་ཐོག་ཏུ་བབས་པའི་དུས་སོ། །རྟོགས་པ་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་གསལ་བར་བཤད་པ་ནི། གནམ་ས་འདྲེ་ལྡོག་སྣང་བ་ཅི་ཤར་ཡང༌། །ཕྱལ་བ་ལྷུག་པ་གཞི་མེད་ཟང་ཀ་མ། ། གཏད་མེད་ཟ་ཟི་བན་བུན་ཕྱལ་མ་ཕྱོལ། །རེ་དོགས་གཉིས་མེད་སྨྱོན་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན། །ལྟ་སྒོམ་རིས་མེད་ཆེད་འཛིན་འདོད་བློ་ཞིག །ཞེ་འདོད་འཁྲིས་མེད་འདི་ཞེས་རྩོལ་སྒྲུབ་མེད། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་
Chinese
即使修习为“有”，也不会恒常存在；即使修习为“无”，也不会断灭。即使视为“有无”，也不会堕入边见。即使显现为“是与非”，也不会被局限。即使显现为“乐与苦”，也不会延续。即使觉悟为“法性”，心也不会执着。」「即使无间断地解脱，也不会改变本性。无分别、超越一切的觉性，任其自然散漫吧！让它存在于“有”中吧！」「让它存在于“无”中吧！让它显现吧！让它空性吧！让它是吧！让它不是吧！让它是善吧！让它是恶吧！让它被证悟吧！」「让它不被证悟吧！」 「自生赤裸空寂的觉性，任其自然，无拘无束，无痕迹地散漫吧！本来就没有解脱，因为没有基础。不认识自己的面目，因为没有二元。不运用见修行，因为没有作为。不守护实相，因为没有状态。不保持自性，因为没有处所。不在自身解脱，因为没有所依。本来觉悟，没有法，因为没有界限。究竟无分别，超越见地和证悟。没有法，无所作为的觉性，赤裸裸地散漫吧！不要束缚在见修的盒子里。不要安住在法性的空地上。」「不要守护实相的状态。不要沉迷于彻底的散漫。不要在显现解脱的道路上徘徊。不要抛弃自己的家园。不要运用自解脱的意义。不要传递无法言说的本性。无所依的觉性，在无所依中散漫，比清净的状态更广大。所以，不要修习法。不要改变心。不要迎接未来。不要追逐过去。不要抓住现在。不要守护虚假的显现，让无拘无束的觉性，在无限广阔的虚空中散漫吧！现在，无论显现什么，都任其自然地觉悟，超越了是与非的计算。如珍珠项链中所说：无论如何言说和行为，都是空性觉性的光明展现。善与恶的念头，都是修行的广大河流。邪见和正见，都是瑜伽士无分别的见地。所有的希望和怀疑，都是虚假显现的果实。这正是落到实处的时刻。现在解释这些证悟的自性：无论天地颠倒，显现什么，都是自然散漫，没有基础，虚假不实。无所依，混乱，模糊不清，没有分别。没有希望和怀疑，具有疯狂的姿态。见修行无分别，消除执着的欲望。没有欲望，没有亲疏，没有“这个”，没有努力和造作。那是因为什么呢？
English
Even if you meditate on "being," it will not be permanent. Even if you meditate on "non-being," it will not be annihilation. Even if you view it as "being and non-being," you will not fall into extremes. Even if it arises as "is and is not," it will not be limited. Even if it appears as "pleasure and pain," it will not continue. Even if you awaken to "dharmata," the mind will not cling." "Even if you are liberated without interruption, you will not change your nature. Let the awareness of non-discrimination, beyond all directions, be scattered freely! Let it exist in "being!"" "Let it exist in "non-being!" Let it appear! Let it be emptiness! Let it be! Let it not be! Let it be good! Let it be bad! Let it be realized!" "Let it not be realized!" "The self-arisen, naked, empty awareness, let it be scattered freely, without restraint, without trace! Originally there was no liberation, because there is no basis. Not recognizing one's own face, because there is no duality. Not practicing view, meditation, and action, because there is no doing. Not guarding the reality, because there is no state. Not maintaining self-nature, because there is no place. Not liberating in oneself, because there is no support. Originally awakened, there is no dharma, because there is no limit. Ultimately non-discriminating, transcending view and attainment. The awareness of no dharma, no action, let it be scattered nakedly! Do not bind it in the box of view and meditation. Do not settle it on the empty ground of dharmata." "Do not guard the state of reality. Do not indulge in complete scattering. Do not wander on the path of arising liberation. Do not abandon your own home. Do not practice the meaning of self-liberation. Do not transmit the unspeakable nature. The unattached awareness, scattered in the unattached, is more vast than the state of purity. Therefore, do not practice dharma. Do not change the mind. Do not welcome the future. Do not chase the past. Do not grasp the present. Do not guard false appearances, let the unrestrained awareness be scattered in the infinitely vast space! Now, whatever appears, let it be naturally awakened, transcending the calculation of is and is not. As it is said in the string of pearls: However one speaks and acts, it is the luminous display of empty awareness. Thoughts of good and bad are the vast river of practice. Wrong views and right views are the non-discriminating view of the yogi. All hopes and doubts are the fruits of false appearances. This is the moment of falling into reality. Now explaining the nature of these realizations: Whatever appears, whether heaven and earth are reversed, is naturally scattered, without basis, false and unreal. Unattached, chaotic, unclear, without distinction. Without hope and doubt, possessing a crazy demeanor. View, meditation, and action are non-discriminating, eliminating clinging desires. Without desire, without closeness or distance, without "this," without effort and fabrication. Why is that?
Tibetan
ཞེ་ན། དགོངས་པ་ཆོས་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་པས་ཆོས་ཟད་མིང་མེད་དུ་གྲོལ་བའི་ཕྱིར། ཅིར་སྣང་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པར་མཐོང་བ་མེ་ལོང་དུ་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བ་ལྟར་རྟོགས་པས། ཕྱི་ཡུལ་དུ་མཐོང་བ་རིག་པའི་རོལ་པ་དེ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་སྟོང་གཟུགས་ཙམ་ལས། ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟར་དག་པས་རང་གི་རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་མཐོང་སྟེ། ཅི་སྣང་ཡང་སྟོང་གཟུགས་རིག་པའི་རོལ་པ། ཅི་འགྱུས་ཀྱང་ཡེ་སངས་རྗེས་མེད། དུས་གསུམ་གྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་མཉམ་པས་བྱར་མེད་བློ་འདས་ཆེན་པོར་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་ན། བླང་དོར་གྱི་ཆོས་ཟད་པའི་དུས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། དགོངས་པ་གཅིག་ལས་གཡོས་པ་མེད། །སྣང་བ་སྣང་བའི་ཐོག་གསལ་བས། །བཞིན་དང་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལས། །གྲོལ་བ་དེ་དང་དེ་ཉིད་ གྲོལ། །དེ་ལ་རང་བྱུང་༼༡༽སྟོང་ཡུལ་བས། །མཐོང་ཞེས་༼༢༽རིག་པ་ཐ་དད་མིན། །དེ་ཉིད་རང་གི་ཐོག་ཏུ་གྲོལ། །གཅིག་ཤེས་པས་ནི་ཀུན་གྲོལ་ཕྱིར། ། གཉིས་དང་གསུམ་གྱི་གྲངས་མཐའ་ཟད། །རྟོག་ཅིང་འཛིན་པའི་ཡུལ་མི་སྣང༌། ། འགྱུ་དང་འཛིན་པ་ཡེ་ནས་སྟོང༌། །སྟོང་པའི་དགོངས་པ་གསལ་རྫོགས་པས། །དུ་མའི་གྲངས་མཐའ་ཟད་པའོ། །ཞེས་སོ། །རྟོགས་པ་ཁོང་ནས་ཤར་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་ཤར་འདེམ་ཀ་མེད་པར་ཆོས་ཉིད་དུ་གྲོལ་བར་བསྟན་པ་ནི། གང་བྱུང་བྱུང་ལ་གང་སྣང་སྣང་དུ་ཆུག །གང་ཤར་ཤར་ལ་གང་ཡིན་ཡིན་དུ་ཆུག །གང་ཡང་ཡིན་ལ་གང་ཡང་མིན་དུ་ཆུག །འདི་ལ་རིག་པའི་སྟེང་ན་ཁྱད་པར་གང་ཡང་མེད་དེ། རིག་པ་གཅིག་གི་ངང་ནས་ཤར་བས་གཞི་ལ་བཟང་ངན་མེད་པ་དང༌། ཤར་ཚད་རིག་པའི་རྩལ་ལས་གཞན་མེད་པས་རྩལ་གྱི་ངོ་བོ་ལ་བཟང་ངན་མེད་པ་དང༌། ཤར་བས་གྲོལ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་མ་བཟུང་ན་རང་ཡལ་དུ་གོ་གཅིག་པས་ངོ་བོ་ལ་བཟང་ངན་མེད་པ་དང༌། ཅི་ཤར་ཅི་སྣང་ཡང་གཞི་ལ་མེད་པའི་སྣང་བ་ཡིན་པས་སྟོང་ཟིན་ཏེ། གྲུབ་བསལ་དོགས་པ་མེད་པས་སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་ལྟར་མེད་པ་གསལ་སྣང་ལ་བློས་གཟུང་བ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཡུལ་སྣང་དང་བློ་རྟོག་གང་ཡང་སྤང་བླང་གི་འདེམ་ཀ་བྱར་མེད་དེ། གཞི་མེད་ཆོས་ཟད་མིང་མེད་དུ་གོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར། མཐའ་ལས་འདས་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བརྗོད་དེ། རིག་པ་རང་གྲོལ་ལས། སྣང་བ་དངོས་པོའི་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང༌། །སྟོང་པ་མཚན་མའི་ཆོས་ལས་འདས། །འདས་པ་ཉིད་ལ་བརྗོད་དུ་མེད། །ཅེས་སོ། །གཏད་མེད་ཡོངས་གྲོལ་དུ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཀུན་སྤྱོད་ངེས་པ་མེད་ཅིང༌། ཐ་མལ་
Chinese
是故， যেহেতু 觉悟不离法性，故解脱于法尽名灭。 觉悟所显现的一切皆为自生智慧之游舞，如镜中显现面容之影像。 外境所见乃觉性之游舞，然仅为空性之显现，无生无灭。 法性如虚空般清净，故见自之觉性法性与二者无别。 无论显现何物，皆为空性显现之觉性游舞；无论如何变化，皆为本初成佛，无有痕迹。 以三时之法性平等，故解脱于无作、超意识之伟大境界。 因此，称为取舍之法尽之时。 《现观庄严论》云： “觉悟不离一，显现于显现上，如面与镜，解脱即彼。” “于彼自生空处，见谓觉性非异体，彼即于自处解脱，一解脱故一切解脱。” “二与三之数穷尽，分别与执着之境不显现。” “动摇与执着本为空，空性觉悟明晰圆满，众多之数穷尽。” 如是说。 自内证悟生起之瑜伽士，所显现之任何事物皆无选择地解脱于法性，此乃教示： 任何生起皆任其生起，任何显现皆任其显现。 任何显现皆任其显现，任何存在皆任其存在。 任何存在皆任其非存在。 对此，觉性之上无有任何差别。 以觉性之一味生起，故基无好坏。 显现之量皆非觉性之作用，故作用之自性无有好坏。 以显现而解脱，故若不执取，则自然消逝，故本体无有好坏。 无论显现何物，皆为基上本无之显现，故已空性，无有成立、破除、疑惑，如阳焰之水般，无有之明亮显现无需以意识执取。 瑜伽士对境之显现与意识之分别，皆无取舍之选择，无作可为。 以基无、法尽、名灭而融为一体之故。 称为超越边际，仅为名言。 《觉性自解脱》云： “显现空于事物之法，空性超越相之法，超越者不可言说。” 如是说。 证悟无所依赖、完全解脱之瑜伽士，其行为无有定准，平凡
English
Therefore, since realization does not stray from the nature of reality, it is liberated into the exhaustion of phenomena and the absence of names. Seeing whatever appears as the play of self-arisen wisdom, like the reflection of a face appearing in a mirror, one realizes that what is seen in the external world is the play of awareness, merely an empty form without arising. Because the nature of reality is pure like the sky, one sees that one's own awareness and the nature of reality are inseparable. Whatever appears is the play of empty form and awareness; whatever changes is primordially enlightened, without trace. Because it is equal in the nature of reality of the three times, it is liberated into the great state of non-action and beyond mind. Therefore, it is called the time when the phenomena of acceptance and rejection are exhausted. As it is said in the *Uttaratantra*: "Realization does not stray from the one; appearance is clear upon appearance; like a face and a mirror, liberation is that and that itself." "In that self-arisen empty place, seeing is not different from awareness; it is liberated in its own place; because one is liberated, all are liberated." "The limit of the numbers two and three is exhausted; the object of thought and grasping does not appear." "Movement and grasping are empty from the beginning; because the realization of emptiness is clear and complete, the limit of many is exhausted." Thus it is said. The yogi whose realization arises from within, whatever arises is liberated into the nature of reality without choice, this is the teaching: Let whatever arises arise, let whatever appears appear. Let whatever dawns dawn, let whatever is be what it is. Let whatever is also be what is not. There is no difference on top of awareness, because it arises from the state of one awareness, so the ground has no good or bad. The extent of what arises is nothing other than the display of awareness, so the essence of the display has no good or bad. Because it is liberated by arising, if it is not grasped, it naturally vanishes, so the essence has no good or bad. Whatever arises, whatever appears, is an appearance that is not on the ground, so it is already empty, without establishment, refutation, or doubt, like the water of a mirage, there is no need to grasp the clear appearance of non-existence with the mind. For the yogi, there is no choice of acceptance or rejection for the appearance of objects and mental thoughts, there is nothing to do, because the groundless, phenomena-exhausted, nameless are understood as one. It is called transcending the limits, it is only a term. As it is said in *Awareness Self-Liberated*: "Appearance is empty of the phenomena of things; emptiness transcends the phenomena of signs; the transcendent is unspeakable." Thus it is said. The yogi who realizes unreliance and complete liberation has no fixed conduct, and is ordinary.