Tibetan
ཅས་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འཆར་བ་ནི། ནམ་མཁའ་ལ་གཟའ་སྐར་རང་འཆར་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཉི་ཟླ་ཁ་སྦྱོར་ལས། མི་སྣང་ནམ་མཁའ་གུད་ལྟ་དང༌། །ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ནམ་མཁའི་དཔེས་རིག་པ་མཚོན་ཏེ། རྒྱུན་ཆད་དུ་དེངས་པ་ནི་བསམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། དཔེར་བྱེད་ནས་ཕྱོགས་ཙམ་མཚོན་པ་ལས། ཀུན་མཚོན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ རོ། །དེ་ཡང་ནམ་མཁའ་ཕྱི་ནང་དབྱེར་མེད་པས་རིག་པ་སྔ་ཕྱི་རིས་མེད་དུ་མཚོན་གྱི། རང་གི་རིག་པ་སྤྱི་མཐུན་གྱི་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་པ་ལྟ་བུ་ནི་གཏན་ནས་མ་ཡིན་ཏེ། རིག་པ་གཅིག་པུ་འདི་དུས་དེར་སྦུབས་དང་བྲལ་བས་རྗེན་ལ་བུད་པ་ལ་ཆོས་སྐུ་རང་ས་ཟིན་ནས་འཕོ་འགྱུར་མེད་པར་འཇོག་པ་ཙམ་ལས་༼༡༽མཚོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མ་ཚེས་བཅོ་ལྔའི་ཉི་ཟླ་འཆར་ནུབ་ལྟར་གྲོལ་བ་ནི། ཚེས་བཅོ་ལྔའི་ཉི་མ་ནུབ་པ་ལྟར་འཆི་ཀའི་རིག་པ་རྗེན་པའི་ངང་མ་ཉམས་པའི་རྟོགས་པ་དེས་ཕྱིར་ཕུལ། ཟླ་བ་ཤར་བ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་བར་དོའི་ཡེ་ཤེས་རང་ལ་ཡོད་པ་ཤར་བ་དེས་སྔུན་བསུ་བ་གཉིས་ཀྱི་བར་ལ་གཞན་གྱིས་མ་ཆོད་པར། རིག་པ་ཆོས་སྐུ་རྗེན་པར་ཡོད་པ་དེ་རྟོགས་པའི་ངང་དང་མི་འབྲལ་བར་སངས་རྒྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཀ་དག་ཆོས་སྐུའི་རིག་པ་༼༢༽འོད་གསལ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་ནང་དབུགས་ཆད་ནས་རྣམ་ཤེས་ནམ་མཁར་ཐོན་པའི་སྐད་ཅིག་ལ་འཆར་ཏེ། རླུང་ལྔ་ལས། ས་ཆུ་མེ་རླུང་གི་རླུང་བཞི་ཐིམ། ནམ་མཁའི་རླུང་འོད་གསལ་ལ་འཇུག་པས། རིག་པ་ལུས་ནས་ཐོན་དུ་ཉེ་བའི་ཚེ། རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་ཀ་དག་གི་དབྱིངས་ལ་འཇུག་པ་རྣམ་ཤེས་རླུང་ཞོན་གྱི་དགོངས་པ་ལ་འཕོས་ཏེ། རིག་པ་སྙིང་ནས་ཚངས་བུག་ལ་རང་གི་རྩ་བའི་བླ་མའམ་ཧཱུྃ་ངམ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པར་བསམས་ལ། ཧིཀ་གིས་རྒྱངས་ཏེ་འཕངས་པས་སྐད་ཅིག་ལ་ཡར་གྱི་ཆོས་སྐུ་ལ་ཟང་ཐལ་ལོ། །སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་འཇུག་ན་སེང་གེའི་ཉལ་ལུགས་ཀྱིས་རིག་པ་མིག་ལ་གཏད་དེ་བར་སྣང་གི་དབྱིངས་རིག་ལ་མིག་གཏད་པའི་ངང་ལས་རིག་པ་འཕོས་ནའང་བར་དོ་མེད་པའི་སྐད་ཅིག་ལ་སངས་རྒྱའོ། །འདི་ནི་གནད་གལ་པོ་ཆེ་སྟེ། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་འདིའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་སོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཉི་ཟླ་ཁ་སྦྱོར་ལས། རླུང་བཞི་རིམ་གྱིས་ཞོན་ནས་ཀྱང༌། །རླུང་ཆེན་གཅིག་གིས་བསྐྱོད་པའི་ཚེ། །ཡུལ་དང་གནས་ལ་འཇུག་པ་དང༌། །སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་འཇུག་ལུགས་བསྟན། །ཡུལ་གནས་དག་ལ་འཇུག་ལུགས་ནི། །གྲོང་འཕོ་གྲོང་འཇུག་གདམས་པ་སྟེ། །རྣམ་ཤེས་རླུང་ཞོན་རླུང་ལ་སྦྱང༌། །དེ་ཡང་གོང་དུ་འབྱོངས་པ་གཅེས། །རིག་པ་བསྡུ་དང་འཕང་བ་གཅེས། །དེ་
Chinese
自生显现，犹如虚空中星辰自现。如《日月和合》中所说：“不显虚空观待。”即是此意。以虚空比喻觉性，并非认为其恒常空寂，仅以比喻略作象征，实不能完全表达。虚空内外无别，故觉性无有先后之分。然并非指自之觉性融入普遍之法界，而是指此一觉性于彼时脱离束缚，显露本然，安住于法身自地，无有迁变。最后，如十五日月之出没般解脱，如十五之日落般，临终之觉性以未失本然之证悟遣除障碍；如月亮升起般，法性中阴之本有智慧升起，迎接觉性。二者之间，不为他者所阻隔，觉性安住于法身本然状态，不离证悟而证得佛果。彼乃原始清净法身之觉性，光明离戏，于内气断绝、意识于虚空显现之刹那生起。五大之风中，地、水、火、风之四风融入，虚空之风融入光明。当觉性临近脱离身体之际，瑜伽士将融入原始清净之境界的意识转移至乘风之意，观想觉性从心间经梵穴，向上射向自己根本上师或（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）或金刚等。以（藏文：ཧིཀ，梵文天城体：हिक्，梵文罗马拟音：hik，汉语字面意思：嘿）声拉长射出，刹那间直达上方之法身。若欲融入身与智慧，则以狮子卧式，觉性专注于眼，于虚空之界，以眼专注觉性之状态，觉性转移，亦可于无中阴之刹那证得佛果。此乃极为重要之要诀，乃大圆满之殊胜之处。如《日月和合》中所说：“四风次第乘，一大风所动，入于境与处，示现入身智，入于境处者，迁识夺舍诀，意识乘风者，调柔于风要，精勤于上佳，觉性摄放要。”
English
The spontaneous arising is like the self-arising of stars in the sky. As it says in "Union of Sun and Moon": "The invisible sky is to be observed." This is the meaning. The example of the sky represents awareness, but it should not be thought of as being constantly empty. It is only a partial representation through example, and it cannot fully represent it. Furthermore, because the sky has no distinction between inside and outside, it represents awareness as having no distinction between before and after. However, it does not mean that one's own awareness dissolves into the universal sphere. Rather, it means that this single awareness, at that time, is free from confinement and appears naked, remaining in its own place of Dharmakaya, without any change. Finally, liberation is like the rising and setting of the sun and moon on the fifteenth day. Like the setting of the sun on the fifteenth day, the realization of the dying awareness, without losing its naked state, dispels obstacles. Like the rising of the moon, the innate wisdom of the Bardo of Dharmata arises, welcoming awareness. Between these two, without being interrupted by others, awareness remains in the naked state of Dharmakaya, and one attains Buddhahood without separating from realization. That is the awareness of the Primordial Purity Dharmakaya, luminosity free from elaboration, arising at the moment when the inner breath ceases and consciousness appears in the sky. Of the five winds, the four winds of earth, water, fire, and wind dissolve, and the wind of space enters into luminosity. When awareness is about to leave the body, the yogi transfers the consciousness that has entered the state of Primordial Purity to the mind riding on the wind, and visualizes awareness shooting upwards from the heart through the Brahma hole to his own root guru or (Tibetan: ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽) or Vajra, etc. By lengthening and shooting out with the sound (Tibetan: ཧིཀ，梵文天城体：हिक्，梵文罗马拟音：hik，汉语字面意思：嘿), one instantly reaches the Dharmakaya above. If one wants to enter into body and wisdom, then in the lion posture, awareness is focused on the eye, and in the state of focusing the eye on the realm of space, awareness is transferred, and one can attain Buddhahood in an instant without the Bardo. This is a very important key point, and it is the special characteristic of Dzogchen. As it says in "Union of Sun and Moon": "The four winds ride in succession, moved by one great wind, entering into place and location, showing how to enter body and wisdom. Entering into place and location is the instruction of transference of consciousness and taking over a body. The consciousness riding on the wind is tamed by the wind. It is important to be diligent in the above, and it is important to gather and release awareness."
Tibetan
ཡང་ཧིཀ་གིས་འཕང་བའོ། །དེ་ཉིད་བླ་མའི་ཞལ་ལ་ཐུག །སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་འཇུག་ལུགས་ནི། །རིག་པ་འདི་ལྟར་གཏད་པར་བྱ། །ཕུང་པོ་སེང་གེའི་ཉལ་ལུགས་ཀྱིས། །རིག་པ་ཉིད་ནི་མིག་ལ་གཏད། །ཡིད་ཙམ་བར་སྣང་ལམ་དུ་བྱ། །དབྱིངས་དང་རིག་པ་མ་འགྱུར་ན། །མི་དེ་བར་དོ་མེད་པར་ནི། །སངས་རྒྱ་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ཅེས་ སོ། །དེ་ལྟར་འཕོ་ལུགས་གཉིས་པོ་དེ་ཡང་ཁྲེགས་ཆོད་དང་ཐོད་རྒལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་དོན་དུ་རིམ་པ་བཞིན་བསྟན་པའོ། །དེ་ལྟར་ཀ་དག་གི་ས་ལ་གྲོལ་ནས། རང་དོན་ལྷུན་གྲུབ་རིན་པོ་ཆེ་གསང་བའི་སྦུབས་ལ་ཆོས་སྐུ་རྒྱལ་པོའི་གཏན་སྲིད་ཟིན་ནས། དེའི་ངང་ལས་གཟུགས་སྐུ་འཆར་བས་གདུལ་བྱའི་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ཏུ་རྒྱ་ཆད་དང་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པར་སྤྲུལ་པ་ཐོགས་མེད་དུ་འཕྲོ་བས་དོན་གཉིས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་མཛད་པ་ནི། ཐེག་པ་འོག་མའི་ལུགས་ལ་མེད་པ་འདི་ན་ཡོད་པས་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཐེག་པ་རྒྱལ་པོའི་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་གི་ལུང་ནི་འབྲས་བུའི་སྐབས་སུ་སྟོན༵་ཏོ། །རིག་པ་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་འདས་པར་བསྟན་པ་ནི། སྐྱེ་མེད་སྐྱེ་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་འབྱུང་བ་ལ། །རྒྱུ་འབྲས་མཚན་མར་འཛིན་པ་འཁྲུལ་པའི་བློ། །ཨ་ཏིས་རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་པར་བསྟན་པ་ ནི། །འོག་མ་རྣམས་ལ་མི་རིགས་རིགས་པའི་གནད། །ངོ་བོ་སྐྱེ་མེད་རྒྱུ་འབྲས་འདས་པའི་ངང་ལས་རོལ་པ་དང་རྩལ་སྐྱེ་བར་སྣང་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་དུ་འཆར་བ་ནི། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་མི་རིགས་པ་ཉིད། འདིར་རིགས་ཏེ་སྐྱེ་མེད་ལས་འགག་མེད་དུ་འཆར་བ་ནམ་མཁའི་ཆོ་འཕྲུལ་ལྟ་བུའོ། །ཀུན་བྱེད་ལས། ཀུན་གྱི་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འདི་ནི། །ཡེ་ནས་རང་གི་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་པས། །རང་བཞིན་བཅུ་ཡིས་བཙལ་ཞིང་བསྒྲུབ་མི་དགོས། །ང་ཡི་རང་བཞིན་ཀུན་དཔེ་ནམ་མཁའ་འདྲ། །ནམ་མཁའ་དག་ལ་ཀུན་ཀྱང་རྩོལ་མི་བྱེད། །ནམ་མཁའ་དག་ལ་ཀུན་གྱིས་བརྩལ་བྱ་རུ། །ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་རྩོལ་སྒྲུབ་ཀུན་ལས་ འདས། །ཞེས་སོ། །འཁོར་འདས་རིག་པའི་ངང་དུ་དབྱེར་མེད་མཉམ་རྫོགས་ཆེན་པོར་ལ་བཟླ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་དགོངས་སྤྱོད་དབྱེར་མེད་ལ། ། འཁོར་འདས་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་འཁྲུལ་པའི་བློ། །ཨ་ཏིས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི། །འོག་མ་རྣམས་ལ་མི་རིགས་རིགས་པའི་གནད། །རྨི་ལམ་གྱི་འཁོར་འདས་རང་སེམས་སུ་གཅིག་པ་ལྟར་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རིག་པའི་ངང་དུ་གཅིག་པས་སྤང་བླང་དང་རེ་དོགས་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས་ཏེ། རྩལ་
Chinese
又，以嘿（ཧིཀ）字抛射之。其即是与上师之面容相遇。身与智慧进入之方式是：如此付托觉性，以卧狮之姿势，觉性自身付托于眼，唯意念于中阴道上行。若界与觉性未变异，则其人无有中阴，成佛无疑。如是。如是，此二种颇瓦之方式，亦是为有彻却与脱噶之瑜伽士二人之义，而次第显示。如是于本来清净之地解脱后，于自利任运成就之珍宝秘密藏中，获得法身国王之稳固统治，于彼状态中显现色身，故于所化之世间一切处，无有局限与偏袒地，化身无碍散发，故成办二利任运成就，乃是下乘之宗规所无，于此有故，是金刚藏任运成就之大乘王之伟大。此等之教证于果位之时宣说。觉性已超离因缘而显示者：于无生生起之神变生起时，执持因果为相乃是错乱之识。阿底显示无有因缘者：对于下者等不适合此理之要点。本体无生，于超离因果之状态中，嬉戏与能力生起，显现为神变，乃是不适合因果之乘。于此适合，即是从无生中无碍显现，如虚空之神变。总集者云：一切之精华菩提心此乃，从本以来自己之自性任运成就故，不需以十种自性寻觅与修证。我之自性一切譬如虚空，于虚空上一切皆不作功用，于虚空上一切皆作功用，虚空之自性超离一切勤作修证。如是。轮回涅槃于觉性之状态中无别，于大圆满中融合者：佛与有情之意行无别，执持轮回涅槃为二乃是错乱之识。阿底显示无有二者：对于下者等不适合此理之要点。如梦中之轮回涅槃于自心中为一，如是轮回与涅槃于觉性之状态中为一，故超离舍取与希忧之边，能力
English
Furthermore, it is cast with the syllable HIK. That is to meet the face of the Lama. The way to enter the Body and Wisdom is: In this way, entrust the awareness, in the posture of a sleeping lion, entrust the awareness itself to the eye, let the mind travel the path of the bardo. If the realm and awareness do not change, then that person will have no bardo, and there is no doubt that they will attain Buddhahood. Thus. Thus, these two methods of phowa are also shown in order for the two yogis of Trekchö and Tögal. Thus, after being liberated in the ground of Kadak, in the secret chamber of the self-benefiting spontaneous accomplishment of the precious jewel, having obtained the stable reign of the Dharmakaya King, the Rupakaya arises from that state, so that in all the worlds to be tamed, without limitation or bias, the manifestations emanate unhindered, so the two benefits are spontaneously accomplished. This is not found in the lower vehicles, but it is found here, so it is the greatness of the King of Vehicles, the Vajra Essence Spontaneously Accomplished. These scriptural citations will be shown at the time of the result. Showing that awareness is beyond cause and condition: When the miraculous manifestations of the unborn arise, holding onto cause and effect as characteristics is a confused mind. Ati shows that there is no cause and condition: For those below, the key point of the lineage is not suitable. The essence is unborn, and in the state beyond cause and effect, play and ability arise, appearing as miraculous manifestations, which is not suitable for the vehicle of cause and effect. Here it is suitable, that is, from the unborn, it arises unhindered, like the miraculous manifestations of space. The All-Creating King says: This essence of all, the Bodhicitta, is spontaneously accomplished from its own nature since the beginning, so there is no need to seek and accomplish it with the ten natures. My nature is like the example of space, and on space, everything is not worked on, and on space, everything is worked on, the nature of space is beyond all effort and accomplishment. Thus. Samsara and Nirvana are inseparable in the state of awareness, merging into the Great Perfection: The intention and conduct of Buddhas and sentient beings are inseparable, holding onto Samsara and Nirvana as two is a confused mind. Ati shows that there are no two: For those below, the key point of the lineage is not suitable. Like Samsara and Nirvana in a dream being one in one's own mind, so Samsara and Nirvana are one in the state of awareness, so transcending the extremes of abandoning and taking, and hope and fear, ability