Tibetan
ལས་ལོར་འཁྲུལ་པ་ཕྱི་ཕྱིར་གོམས་པས་འགྲོ་བ་འཁྲུལ་པ་ནི། གཞི་མེད་པའི་རིག་པ་ཆོས་སྐུ་ནམ་མཁའ་ལྟར་དག་པ་རང་ལ་གནས་ཀྱང༌། ངོ་མ་ཤེས་པའི་ངང་ནས་རྐྱེན་གློ་བུར་བ་ཙམ་སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཆོས་སྐུ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། །གློ་བུར་རྣམ་རྟོག་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབས། །མ་འཁྲུལ་པ་ཡི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང༌། །བློ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཚུལ་དུ་ སྣང༌། །རྒྱུ་རྐྱེན་དང་བཅས་སྐད་ཅིག་མ། །ཞེས་པ་དང༌། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ལམ་གསུམ་ཐོག་མཐའ་དབུས་མེད་པ། །འཁོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མགལ་མེ་ ཡི། །འཁོར་ལོ་ལྟ་བུར་ཕན་ཚུན་དུ། །རྒྱུ་ཅན་འདི་ནི་འཁོར་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་ལ་འཁྲུལ་སྣང་རང་མཚན་དུ་ཞེན་ནས་སྣང་བ་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་སྒྱུ་མའི་རྩེད་མོ་ཙམ་དུ་སྣང་བ་ཡང༌། འཁྲུལ་པ་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས་སོ། །དེའང་རིག་པའི་རང་ངོ་འདི་ཐོག་མའི་ཀ་དག་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་ལས་འདས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། འདིའི་རང་སྣང་ནི་རང་གསལ་རྗེན་པར་དག་པའི་ཆོས་སྐུ་སྟེ། གཞི་མེད་རྣམ་དག་ཆེན་པོའི་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ལ་རིག་མ་རིག་དང༌། འཁོར་འདས་ལ་སོགས་པ་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ད་ལྟ་ཟང་མར་འདུག་པ་རྣལ་འབྱོར་པས་རྟོགས་ནས། དེའི་ངང་ལས་མི་འདའ་བས་ཕྱི་ཡུལ་གྱི་འཁྲུལ་སྣང་སྒྱུ་མའི་སྟོང་གཟུགས་གཞི་སྣང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཀློང་དུ་སངས་པས་འཁོར་བ་མིང་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟར་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཡུལ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་མོད་ ཀྱང༌། །ཐོག་མ་ཉིད་ཀྱི་ཀ་དག་ལ། །འཁྲུལ་ཞེས་ཙམ་དུ་བརྗོད་དུ་མེད། །དེ་བཞིན་མ་འཁྲུལ་པ་ཡང་ཅི། །དེ་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་གདོད་ནས་དག །གཞི་སྣང་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་ལ། །མ་རིག་པ་ཞེས་བཏགས་མེད་པས། །འཁྲུལ་པར་གྲུབ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །བློ་ཞེས་ཀུན་ཏུ་མ་བཏགས་པས། །དྲི་མ་འཁྲུལ་པའི་མིང་ཡང་མེད། །མིང་དང་ཡི་གེའི་ཚོགས་མེད་པས། །བཏགས་པའི་འཁྲུལ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཆོས་ཞེས་མིང་དུ་མ་བཏགས་པས། །བློས་བཏགས་འཁྲུལ་པའི་མིང་ཡང་མེད། །སེམས་དང་ཡིད་དུ་མ་གྲུབ་པས། །འགྱུ་བྱེད་འཁྲུལ་པ་ངང་གིས་མེད། །ཕྲ་རགས་དྲི་མ་གཉིས་མེད་པས། །འབྱུང་རྐྱེན་འཁྲུལ་པ་ངང་གིས་མེད། །བྱ་དང་བྱེད་པ་གཉིས་མེད་པས། །ཡུལ་འཛིན་འཁྲུལ་པ་ག་ལ་ཡོད། །ཡུལ་དང་དབང་པོ་གཉིས་མེད་པས། །གཟུང་འཛིན་འཁྲུལ་པ་མེད་པའོ། །ཞེས་པ་དང༌། ཐལ་འགྱུར་ལས། འཁྲུལ་ཞེས་ཀ་ནས་དག་པ་ལ། །མ་འཁྲུལ་ཉིད་དུ་བཅོས་སུ་མེད། །མེད་སྣང་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཆོས། །བྱས་བྱུང་རྟོག་པ་རང་འགགས་སོ། །འཁྲུལ་ནས་༼༡༽དམྀགས་པར་སྣང་བ་མིན། །རང་བཞིན་ཡེ་གདངས་མ་གཡོས་པས། །ཆོས་ཀུན་མཉམ་པར་རོ་གཅིག་གོ །འཛིན་རྟོག་བྲལ་ནས་ཡེ་སངས་རྒྱས། །བཅོས་ཤིང་བསྒྱུར་དུ་བཏུབ་པ་མིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕྱི་ཡུལ་མེད་དུ་རྟོགས་པས་གཟུང་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟར་དག་དུས། ནང་འཛིན་པ་གཞི་མེད་རྟེན་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་དག་པའི་སེམས་ལ་ཚུར་བལྟས་པས། །རྟེན་གཞི་མེད་པའི་རིག་པ་མིང་དང་བྲལ། །མཚོན་བརྗོད་མ་མཐོང་ལྟ་སྒོམ་ཁྲིགས་ཆགས་བུད། །ཕྱལ་པ་ལྷུག་པ་ཡངས་པ་ཕྱམ་གདལ་བ། །ཉམས་ལེན་མ་ཤེས་ཐུན་མཚམས་ཕྱོགས་རིས་མེད། །ཐམས་ཅད་རྒྱ་ཡན་ཕྱམ་ཕྱམ་བར་མཚམས་བྲལ། །འདི་ལྟར་རང་གི་སེམས་ལ་བལྟས་པས་ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་གི་མཐའ་ལས་འདས་ཏེ། རྟེན་མེད་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུ་སངས་པ་ནི། དྲན་པ་རང་དག་གི་ཆོས་ཉིད་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་སྐུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། ཆོས་ཀུན་གཞི་མེད་རྩ་བ་སུ་ལ་སྲིད། །སྲིད་བྲལ་འདོད་པ་མེད་པའི་སེམས། །རང་བཞིན་མ་བཅོས་བརྗོད་ལས་འདས། །བྱ་བྱེད་འཁྲུལ་པའི་རྟོག་པ་ཟད། །ཆོས་མེད་སངས་རྒྱས་མེད་ཅིང་སེམས་ཅན་མེད། །ང་མེད་བདག་མེད་གཟུང་དང་འཛིན་པ་མེད། །ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །སེམས་ཞེས་གནས་པ་ཙམ་དུའང་མེད། །མེད་ཕྱིར་སྟོང་པའི་སྣང་བ་ལ། །དྲན་ཤེས་རྣམས་ཀྱི་ཁུངས་ཟད་པའོ། །བྱས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །བྱུང་བ་མེད་པ་ཡ་མཚན་ཆེ། །བྱུང་བ་མེད་པའི་ཆོས་སྐུ་ལ། །འགྲོ་འོང་མེད་པ་ཡ་མཚན་ཆེ། །འཁོར་ས་མེད་པའི་རིག་པ་ལ། །བྱུང་ས་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་རིག་པ་ནི་ཕྱོགས་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོ་སྟེ་འདི་ལྟར། ལུས་དང་ཡུལ་དང་སྣང་བའི་གཏད་མེད་པར། །ནམ་མཁའི་ཀློང་ཡངས་མཉམ་པར་ཕྱམ་གདལ་བས། །ནང་གི་ཆོས་ཞེས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད། །གང་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་རིག་པ་དེའི་ངོ་བོ་ལ་ནི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཐ་སྙད་བཏགས་ཀྱང༌། རང་རིག་རང་གསལ་ལོ་ཞེས་རྣལ་འབྱོར་སེམས་ཙམ་པ་ལྟར་མི་འདོད་དེ། ཕྱི་ནང་མེད་པས་ནང་གི་སེམས་སུ་མ་གྲུབ་པ་དང༌། རང་གཞན་མེད་པས་རང་གི་རིག་པ་ཁོ་ནར་མ་གྲུབ་པ་དང༌། གཟུང་འཛིན་ཡོད་མ་མྱོང་བས་དེ་གཉིས་དང་བྲལ་བར་མ་གྲུབ་པ་དང༌། ཚོར་རིག་གི་ཡུལ་ན་མེད་པས་མྱོང་བ་གཉིས་མེད་དུ་མ་གྲུབ་པ་དང༌། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་མེད་པས་རང་གི་སེམས
Chinese
由于反复习惯于业的迷乱，众生才会迷乱。无基之觉性法身，如虚空般清净，虽然安住于自身，却在不认识的状态中，仅仅是突发的因缘。如《牟帝珠鬘》中所说：“法身如虚空，突发之分别念如云遮蔽。不迷乱之法性，于心中显现为迷乱之相。具有因缘，刹那间。”又如《宝鬘》中所说：“三道无始无终亦无中，轮回之轮如火轮，如轮般互相，具有因者即流转。”如是等等。因此，众生执着于迷乱显现为自相，而同样的显现，瑜伽士却视其为幻化的游戏，这也是因为迷乱无基且无根的要点。此觉性之自性，乃是初始本净，超越迷乱与不迷乱，犹如虚空。此之自显现，乃是自明清净之法身，称为无基清净大显现。其体性于觉与不觉，轮回与涅槃等任何处皆不成立，现在空空荡荡，瑜伽士了悟后，不离其状态，因此外境之迷乱显现，幻化的空相，于基显法性之界中清净，称为轮回无名如虚空般清净之瑜伽士。如《牟帝珠鬘》中所说：“于境如是显现，然于初始本净中，迷乱亦不可言说。如是不迷乱又为何？因此迷乱本初即清净。彼基显大本身上，未曾安立无明之名，故无迷乱之成立。未曾普遍安立为心，故无垢染迷乱之名。无名与文字之集合，故无安立之迷乱。未曾安立为法之名，故无心所安立之迷乱之名。未曾成立为心与意，故无动摇之迷乱。无细微垢染二者，故无生起因缘之迷乱。无能作与所作二者，故于何处有境执之迷乱？无境与根二者，故无所取能取之迷乱。”又如《他空论》中所说：“迷乱说为本初清净，不可改造为不迷乱，无
English
Due to repeatedly habituating to the delusion of karma, beings become deluded. The baseless awareness, the Dharmakaya, is pure like the sky, and although it abides within itself, it is merely a sudden circumstance in a state of not knowing its true nature. As the "String of Pearls" says: "The Dharmakaya is like the sky, suddenly obscured by clouds of conceptual thought. Even the nature of non-delusion appears to the mind as a form of delusion. With causes and conditions, in an instant." And as the "Precious Garland" says: "The three paths have no beginning, end, or middle. The wheel of samsara is like a firebrand. Like a wheel, mutually, this which has causes becomes samsara." Thus, beings cling to deluded appearances as their own characteristics, but the same appearances appear to yogis as mere displays of illusion, and this is due to the key point that delusion is baseless and rootless. Furthermore, this self-nature of awareness is primordial purity, beyond delusion and non-delusion, like the sky. Its self-appearance is the self-luminous, nakedly pure Dharmakaya, called the baseless, completely pure great appearance. Its essence is not established in awareness or non-awareness, samsara or nirvana, or anything else. It is now empty and clear. When a yogi realizes this and does not stray from that state, the deluded appearances of external objects, the empty forms of illusion, are purified in the expanse of the ground appearance, the nature of reality. Such a yogi is called one whose samsara is nameless and pure like the sky. As the "String of Pearls" says: "Although it appears thus in objects, in the primordial purity of the very beginning, delusion cannot be spoken of as such. Likewise, what is non-delusion? Therefore, delusion is pure from the beginning. On that very ground appearance, the name of ignorance has not been affixed, so there is no establishment of delusion. Since 'mind' has not been universally affixed, there is not even the name of defilement or delusion. Since there is no collection of names and letters, there is no imputed delusion. Since 'dharma' has not been affixed as a name, there is not even the name of mentally imputed delusion. Since it has not been established as mind and intellect, there is no naturally occurring delusion of movement. Since there are no subtle or coarse defilements, there is no naturally occurring delusion of arising conditions. Since there are no agent and action, where is there delusion of object-grasping? Since there are no object and sense faculty, there is no delusion of grasper and grasped." And as the "Refutation" says: "Delusion is said to be pure from the beginning, it cannot be transformed into non-delusion, there is no
Chinese
显现不可见的法。造作产生的分别念自然止息。从错乱中显现的不是所缘境。自性本初清净未曾动摇，诸法平等一味。远离执着分别念而本自成佛，不可修饰转变。如是。如此，由于了悟外境不存在，因此当无所取的法性如虚空般清净时，将内在的执着确立为无根无据，无所依凭。瑜伽士以清净之心向内观照，无有根基的觉性，远离名言。不见表诠言说，观修次第消失。散漫、放松、宽广、坦荡。不明白修习，没有座间休息，没有偏颇。一切放任，坦坦荡荡，没有间隔。如此观照自心，其本体超越了能被认知的边际，于无所依的虚空自性中觉醒。即是自性清净的法性，名为远离有无边际的法身。经部中说：诸法无基，根本存在于何处？远离存在，无欲之心。自性未造作，超越言说。能作所作，错乱的分别念止息。无法，无佛，亦无有情。无我，无自性，无所取与能取。不可言说，甚至没有称为“心”的住处。因为没有，在空性的显现中，忆念意识的来源已尽。于无为的法性中，无生甚为稀有。于无生的法身中，无有来去甚为稀有。于无转的觉性中，无生之处即是法性。如是。了悟所取与能取二者无别的觉性，即是无偏颇的任运成就大光明，如是：身体、处所和显现，无有执着。在广阔的虚空界中，平等坦荡。没有执着于内在的法。对于任何了悟无所取与能取的觉性，虽然将它的本体命名为自生智慧，但不像瑜伽行唯识宗那样认为它是自知自明。因为没有内外，所以没有成立为内在的心；因为没有自他，所以没有成立为仅仅是自己的觉性；因为从未存在所取与能取，所以没有成立为远离二者；因为不在感受觉知的境地，所以没有成立为二者皆无的体验；因为没有心和心所，所以自己的心
English
The Dharma of invisible appearances. Arisen thoughts of fabrication naturally cease. What appears from delusion is not an object of focus. Since the essence of primordial purity is unwavering, all dharmas are equally of one taste. Having abandoned clinging and conceptualization, one is primordially enlightened, not to be fabricated or transformed. Thus it is. In this way, by realizing that external objects do not exist, when the Dharma-nature, free from grasping, is pure like the sky, the inner clinging is established as baseless and without support. When a yogi looks inward with a pure mind: Awareness without a basis is free from names. No signs or expressions are seen, and the order of view and meditation disappears. Relaxed, loose, vast, and expansive. Without understanding practice, there are no session breaks or biases. Everything is let go, open and free, without intervals. In this way, by looking at one's own mind, its essence transcends the limits of what can be grasped, and it awakens in the nature of ungrounded space. This is the Dharma-nature of self-purification, called the Dharmakaya, which is free from the extremes of existence and non-existence. It is said in the Madhyamaka: Where could the root of all dharmas without a basis exist? A mind free from existence and desire. Unfabricated in nature, beyond expression. Actions and agents, the delusion of thoughts ceases. Without Dharma, there is no Buddha, and no sentient beings. No self, no ego, no grasping or grasper. It is not expressed in words, and there is not even a place called "mind." Because there is nothing, in the appearance of emptiness, the source of memories and consciousness is exhausted. In the uncreated Dharma-nature, the unarisen is most wonderful. In the unborn Dharmakaya, the absence of coming and going is most wonderful. In the unmoving awareness, the Dharma-nature is the place of non-arising. Thus it is. The awareness that realizes the inseparability of the grasped and the grasper is the great, spontaneously accomplished, unbiased, like this: Without reliance on body, place, or appearance. In the vast expanse of space, equally and openly. There is no clinging to the inner Dharma as self. Although the essence of the awareness that realizes the absence of grasping and grasper is named self-born wisdom, it is not considered self-knowing and self-illuminating like the Yogacara-cittamatrins. Because there is no inside or outside, it is not established as an inner mind; because there is no self or other, it is not established as only one's own awareness; because grasping and grasper have never existed, it is not established as being separate from the two; because it is not in the realm of feeling and awareness, it is not established as an experience of non-duality; because there is no mind and mental events, one's own mind