Tibetan
་པའི་ངོས་ལྟ་བུའོ། །རོལ་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བའི་ཆོས་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་ལྟ་བུའོ། །འདི་གསུམ་ཡང་སྟོང་ངོས་ནས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་གཉིས་སུ་མེད་ལ། སྣང་ངོས་ནས་༼༡༽ཐ་སྙད་དུ་རིག་པ་དང༌། གཉིད་དང༌། རྨི་ལམ་ལྟར་གཅིག་ལས་གཅིག་ཤར་བའི་དུས་ནས་གཞི་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང༌། རྩལ་དང༌། རོལ་པ་གསུམ་དུ་སྣང་བ་སྟེ། འདི་དག་ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་གཅིག་དང་ཐ་དད་པའི་ཆོས་ལས་འདས་ལ། སྣང་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ནས་ཐ་སྙད་གསུམ་དུ་བརྗོད་པ་ནི། དེའི་ངོ་བོར་བྱས་ནས་ཐ་སྙད་དུ་འཇོག་དུས། རོལ་པ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཅིག་ཏུ་མི་འཐད་པས། རོལ་པ་འདི་དག་ལ་ལྟོས་ནས། སྣང་བ་དང་སྣང་ཡུལ་དུ་ཕྱེ་སྟེ། ཕྱི་ནང་གང་ནའང་མེད་ལ་སྣང་བའི་གཟུགས་བརྙན་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་དུ་ཤེས་པས། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པར་བཏགས་ཀྱང༌། མེད་པ་གསལ་སྣང་ཆེན་པོར་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་འདིའི་ལུགས་ལ་འདོད་པ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །འདི་ལྟར་འཆད་ཤེས་ནས་ཡངས་པ་དང༌། ཞིབ་པ་དང༌། མ་འདྲེས་པ་དང༌། འཁོར་འདས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་དུ་མར་བྱར་ཡོད་པས་ན། གཞན་ལས་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་བཞུགས་ཏེ། དེང་སང་ལེགས་པར་འཆད་ཤེས་པ་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ལུགས་ཙམ་མོ། །ད་ནི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ལས་ཤར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རིས་མེད་མཉམ་པ་ཆེན་པོར་གནས་པ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་མེད་པ་གསལ་སྣང་གི་སྟོང་གཟུགས་སུ་མཐོང་བས་རྟོགས་པ་རང་སྣང་དུ་ཤར་བའི་དུས་ངེས་པ་ལ་བསྔགས་པ་ནི། འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ལས། །སྤངས་ཐོབ་མེད་པའི་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཤར། །གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ངོ་ཁ་ལ། །མེད་ལ་སྣང་འདི་ཡ་མཚན་དགོད་མོ་འཆོར། །ཇི་ལྟར་སྒྱུ་མའི་ལྟད་མོ་ལ་རྒྱུས་ཤེས་པ་དག་མེད་ལ་སྣང་བར་རྟོགས་པས། བདེན་པར་ཞེན་པའི་བློས་སྟོང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་དེ་ལ་བཞད་བགད་དུ་མཐོང་བས། སྤང་བླང་དང་བཟང་ངན་མ་གྲུབ་ལ་སྣང་བ་མ་འགགས་པར་ཤར་བ་ལྟར། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་ལ་སྣང་བའི་རོལ་པར་ཤེས་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དག་མཉམ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ལ་མི་གནས་པར་བསྟན་པ་ནི། སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། རིག་པ་གཅིག་ལ་འཁོར་འདས་རྫོགས། །འཛིན་མེད་རང་སྣང་ཆོས་དང་བྲལ། །ཞེས་དང༌། ནོར་བུ་ཕྲ་བཀོད་ལས། སྣང་དང་སྣང་བར་བྱེད་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན། །མི་སྣང་མ་ཡིན་ཆོས་ཀུན་རྣམ་པར་དག །ཅེས་སོ། །ཆོས་སྐུ་སྣང་བའི་དུས་ཉི
Chinese
就像那样的面貌。显现是如各种显现的幻化八喻。这三者从空性的角度来说，在任何地方都没有成立，所以是无二的。从显现的角度来说（1）名言中，就像觉性、睡眠和梦境一样，从一个显现另一个的时候起，就是无基的自性。显现为菩提心、能力和显现三种。这些从本体的角度来看，超越了一和异的法。从显现的方式来看，说是三种名言。在以其本体来安立名言的时候，显现和菩提心不可能成为一体。所以，相对于这些显现来说，分为了显现和显现的对境。因为无论内外都不存在，而是显现的影像，要知道是幻化的八喻。即使安立为法和有法等等，也因为是无有而圆满为大光明，所以这是大圆满的宗派所许诺的，应当如此证悟。像这样能够讲解，就能广大、详细、不杂、轮回涅槃等等，可以作诸多的分别。因此，安住在异体成立的边见中，显得尤为殊胜。如今能够很好地讲解的，只有我们这些人的宗派而已。现在从自生智慧中显现的一切法，安住在无偏大平等中，瑜伽士见到无有光明之空色，证悟自显现生起之时，对决定作赞颂： 不变觉性菩提中， 无舍无得显有轮涅生。 无取无舍瑜伽士面孔上， 无而显现稀奇笑声散。 就像对幻术表演有了解的人，证悟到无而显现，以执着真实的心的空性而显现，见到那个而发出笑声。就像舍取和好坏没有成立，而显现没有阻碍地生起一样。要知道轮回和涅槃的一切法都是无而显现的游舞。证悟到本体清净平等一味的瑜伽士们，不住于轮回涅槃之法，如是宣说。 狮子力圆满中说： 一觉性中轮涅圆满， 无执自显离诸法。 又如《宝箧庄严》中说： 非显现与显现之境， 亦非不显现，诸法皆清净。 如是说。法身显现之时
English
Like that kind of appearance. Manifestation is like the eight examples of illusion of phenomena that appear in various ways. These three are not established anywhere from the perspective of emptiness, so they are non-dual. From the perspective of appearance, (1) in terms of conventions, like awareness, sleep, and dreams, from the time when one appears from another, it is the nature of groundlessness. It appears as three: bodhicitta, ability, and manifestation. These, from the perspective of essence, transcend the phenomena of one and different. From the perspective of appearance, they are called three conventions. When establishing conventions by making it their essence, manifestation and bodhicitta cannot become one. Therefore, relative to these manifestations, they are divided into appearance and the object of appearance. Because it does not exist either internally or externally, but is the image of appearance, know that it is the eight examples of illusion. Even if they are established as phenomena and entities, etc., it is because they are non-existent and complete as great luminosity, so this is what the Great Perfection school promises, and one should realize it in this way. If one knows how to explain in this way, one can have vastness, detail, non-mixture, and various distinctions such as samsara and nirvana. Therefore, abiding in the extreme of other-established, it appears particularly excellent. Nowadays, only our school can explain it well. Now, all the phenomena that arise from self-arisen wisdom abide in impartial great equality, and yogis see the empty form of non-existent luminosity, and when realization arises as self-appearance, praise is given to the certainty: From the unchanging awareness of enlightenment, Samsara and nirvana, the appearance of existence, arise without abandonment or attainment. On the face of the yogi without grasping, This appearance of non-existence scatters wondrous laughter. Just as those who know about illusionistic performances realize that they appear without existence, and with a mind attached to reality, they see that appearance as laughter. Just as abandonment and acceptance, good and bad, are not established, but appearance arises without obstruction. Know that all the phenomena of samsara and nirvana are the play of non-existence and appearance. Yogis who realize the essence of purity and equality as one do not abide in the phenomena of samsara and nirvana, as is taught. In the Lion's Complete Power it is said: In one awareness, samsara and nirvana are complete, Self-appearance without grasping is free from phenomena. And in the Jeweled Inlaid it is said: Not the object of appearance and appearance, Nor is it non-appearance, all phenomena are completely pure. Thus it is said. At the time of the appearance of the Dharmakaya
Tibetan
ད་ནས་མེད་པ་ལ་མེད་པ་ཤར་བས་མེད་སྣང་སྟོང་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་ནི། སྣང་བར་མེད་ལ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བར་ཤར། །སྟོང་པར་མེད་ལ་མཐའ་དབུས་ཁྱབ་པར་གདལ། །གཟུང་འཛིན་མེད་ལ་ང་བདག་སོ་སོར་ཞེན། ། གཞི་རྩ་མེད་ལ་ཚེ་རབས་བརྒྱུད་མར་སྣང༌། །དགག་སྒྲུབ་མེད་ལ་བདེ་སྡུག་བླང་དོར་བྱེད། །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་བསམས་ན་ཆོས་ཅན་གྱི་སྣང་བ་མཚར་ཆེ་བ་ཞིག་ཤར་བ་ཙམ་སྟེ། ངོ་བོ་ཡོད་མེད་ལས་འདས་བཞིན་དུ་སྣང་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་རང་ངོར་སྣང་བ་ནི། རྨི་ལམ་ན་བདག་གཞན་དང༌། བདེ་སྡུག་དང༌། ནོར་རྫས་དང༌། བཟང་ངན་དང༌། བླང་དོར་དང༌། ཚེ་སྔ་ཕྱི་ལ་སོགས་པ་རྨིས་པ་ལྟར། དོན་ལ་མེད་ཀྱང་དུས་དེར་ཡོད་པར་འཛིན་པས་སེམས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་ནི། མེད་སྣང་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་སྣང་ལ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་ཏ་ལ་ལའི་མདོ་ལས། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་གཤེགས་དང་འདྲ། །བྱིས་པའི་བློ་ཅན་མཚན་མར་འཛིན་པ་རྣམས། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་མེད་པའི་ཆོས་ལ་སྤྱོད། །ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ད་ནི་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ལས་མ་སྐྱེས་པ་དེ་༼༡༽མཁའ་མཉམ་དག་པས་རྟོགས་པའི་ཚུལ་ངེས་པར་བྱ་བ་ལ་གཉིས་ལས། ཐོག་མར་ཕྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ལ་གཞི་བྲལ་སྒྱུ་མ་སྟོང་གཟུགས་སུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། ཕར་བལྟས་སྐྱེ་འགྲོའི་སྣང་བ་མཚར་རེ་ཆེ། །མི་བདེན་བདེན་པར་ཞེན་པས་བདེན་བདེན་འདྲ། །མ་འཁྲུལ་འཁྲུལ་པར་ཞེན་པས་འཁྲུལ་འཁྲུལ་འདྲ། །ངེས་མེད་ངེས་པར་བཟུང་བས་ངེས་ངེས་འདྲ། །ཡིན་མིན་ཡིན་པར་བཟུང་བས་ཡིན་ཡིན་འདྲ། །མི་འཐད་འཐད་པར་བཟུང་བས་འཐད་འཐད་ འདྲ། །འདི་ལྟར་ཕྱི་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་རང་གཟུགས་སྒྱུ་མ་ཙམ་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་ཤེས་པའི་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་རང་མཚན་དུ་ཞེན་ནས་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ལ་འཛིན་པ་ནི། མི་བདེན་པ་ལ་བདེན་པར་འཛིན། མ་འཁྲུལ་པ་ལ་འཁྲུལ་པར་འཛིན། ངེས་པ་མེད་པ་ངེས་པར་འཛིན། ཡིན་མིན་ལས་འདས་པ་ལ་ཡིན་མིན་དུ་འཛིན། མི་འཐད་པ་ལ་འཐད་པར་འཛིན་པས། སྣ་ཚོགས་ཅོལ་ཆུང་ཡུལ་གྱིས་སེམས་བྲིད་ནས། །དོན་མེད་རིག་པ་སྐད་ཅིག་བརྒྱུད་མར་ མཐུད། །ཉིན་ཞག་ཟླ་བ་ལོ་དང་མི་ཚེ་འདས། །གཉིས་མེད་གཉིས་སུ་འཛིན་པས་འགྲོ་བ་བསླུས། །སྐད་ཅིག་མའི་ཤེས་པ་རང་ངོ་མ་ཤེས་པས་འཁྲུལ་འཛིན་དུ་རྒྱུན་ཆགས་པས་དུས་འདས་ཏེ། སྐད་ཅིག་དུ་མ་ལས་ཡུད་ཙམ་དུ་འཁྲུལ། ཡུད་ཙམ་ལས་ཉིན་ཞག་དང༌། ཉིན་ཞག་ལས་ཟླ་བ་དང༌། ཟླ་བ་
Chinese
從現在起，以無生起無，顯示無顯空性的影像，即：顯現上無有，卻顯現種種；空性中無有，卻廣布邊緣與中心；無有能取所取，卻對我與我所各自執著。」「無有基礎，卻顯現生生世世；無有破立，卻作取捨苦樂。思維法性之義，法相之顯現極為奇妙，本質超越有無，卻以種種方式顯現自相，如夢中之自他、苦樂、財物、善惡、取捨、前後世等，實際上並不存在，但當時卻執著為存在，使內心完全煩惱，即以無顯執著為我，是為行於錯覺，如聖者功德海經中所說：一切法皆如善逝，愚童之心執著名相者，於世間行於無有之法。如是說。現在對於內外諸法未生者༼༡༽以虛空般清淨而證悟之方式，必須確定，其中有二，首先將顯現於外境者，確定為離基幻相空性之形相，即：外觀眾生之顯現極為奇妙，不真執為真，似真亦真；未錯執為錯，似錯亦錯；無定執為定，似定亦定；非是執為是，似是亦是；不合適執為合適，似合適亦合適。如此，外顯之自性，本質上是空性的自性，僅僅是幻相，不知彼性之孩童，執著於事物自相，而執著內外之法，即：於不真執為真，於未錯執為錯，於無定執為定，於超越是非者執為是非，於不合適執為合適。因此，種種瑣事以境界迷惑內心，無意義之覺知剎那相續，日夜、月、年與人生流逝，以二元執著欺騙眾生。剎那之識未識自性，以致於錯覺執著持續不斷，時間流逝，從諸多剎那間產生短暫之錯覺，從短暫間產生日夜，從日夜產生月，從月
English
From now on, by the arising of non-existence in non-existence, it shows only the image of emptiness of non-appearance, that is: In appearance there is nothing, but various appearances arise. In emptiness there is nothing, but it spreads extensively to the edges and center. There is no grasping and being grasped, but there is attachment to self and others separately. "Without a basis, it appears through lifetimes. Without negation and affirmation, one engages in taking and rejecting happiness and suffering." If you think about the meaning of the nature of reality, the appearance of phenomena is just a great wonder that arises. While the essence is beyond existence and non-existence, it appears in various ways as its own face, like dreaming of self and others, happiness and suffering, wealth, good and bad, taking and rejecting, past and future lives, etc. In reality, it does not exist, but at that time it is grasped as existing, which makes the mind completely afflicted. That is, grasping non-appearance as self is called acting in illusion, as it says in the Sutra of the Noble Jewel Tree: All phenomena are like the Sugata. Those with childish minds who grasp at signs, in this world, engage in non-existent phenomena. So it is said. Now, regarding the way to realize that which is unborn from external and internal phenomena that ༼༡༽ is pure like space, it is necessary to ascertain. There are two aspects to this. First, to establish what appears in the external world as a basisless illusion, an empty form, is as follows: Looking outward, the appearance of beings is very wonderful. By clinging to what is untrue as true, it seems true. By clinging to what is not mistaken as mistaken, it seems mistaken. By grasping what is uncertain as certain, it seems certain. By grasping what is not as what is, it seems to be. By grasping what is unsuitable as suitable, it seems suitable. In this way, the nature of external appearances is essentially the emptiness of its own form, just an illusion. Those children who do not know that very nature cling to the self-characteristics of things and grasp at external and internal phenomena, that is: They grasp at what is untrue as true. They grasp at what is not mistaken as mistaken. They grasp at what is uncertain as certain. They grasp at what is beyond yes and no as yes and no. They grasp at what is unsuitable as suitable. Therefore, various trivial matters bewitch the mind with objects, and meaningless awareness continues in an instant. Days and nights, months, years, and lifetimes pass. By grasping non-duality as duality, beings are deceived. Because the knowledge of the momentary consciousness does not know its own face, the clinging to illusion continues constantly, and time passes. From many moments, a brief illusion arises. From a brief moment, days and nights arise, and from days and nights, months arise, and from months,