Tibetan
།བསམ་བརྗོད་སྤྲོས་དང་བྲལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །མཚོན་དང་མི་མཚོན་མེད་པར་ཐག་བཅད་དེ། ། སྒོམ་དང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་མ་རྙེད་པས། །བྱིང་རྒོད་རྣམ་རྟོག་དགྲ་བོ་བསད་མ་དགོས། །རིག་པའི་རང་ངོ་ལྟ་སྒོམ་རྩོལ་སྒྲུབ་ལས་འདས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་གདུང་སྟེ། འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་དབྱིངས་མཚོན་བརྗོད་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་ནི། སོ་སོ་རང་རིག་༼༢༽ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་བསམ་བརྗོད་སྤྲོས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། རྨད་བྱུང་རྒྱལ་པོ་ལས། བསམ་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ སེམས། །བསམ་དང་བརྗོད་པས་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་མེད། །ཅེས་པ་དང༌། རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་ལས། ཆོས་ཉིད་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་ཤེས་པར་ནུས་མ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། །སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །མ་སྐྱེས་མི་འགག་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད། །སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པ་བཞིན་ ནོ། །སློབ་དཔོན་གཞན་དག་ཆོས་ཉིད་དེ་ཡོངས་གཅོ༷ད་ལ་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་གཅད་ལ་ཤེས་བྱ་ཡིན་ཏེ་བདེན་པ་གཟིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱར་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའང་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་འཆད་པ་ཙམ་ལས་འཐད་པར་མ་མཐོང་སྟེ། དོན་རང་ཐོག་ཏུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཚིག་གོ །འདིར་ནི་བློས་བསམས་ན་སྤྲོས་པ་ཡིན་པས་དྲན་བསམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་དང་རྫས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བློས་བསམ་བརྗོད་མེད་པར་གནས་དུས་དོན་རང་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་པས་རང་རིག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། རིག་པའི་ངོ་བོ་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་དུ་གནས་པ་ཉིད་དུས་དེར་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དེ་ཉིད་རང་བབས་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོར་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་ནི་ཡང་རབ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་གདུང་འཛིན་པ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་དང་མཐུན་པར་༼༡༽གང་ཟག་དེ་ཡང་བྱ་བྲལ་འབད་རྩོལ་ཞིག་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། ཁྱུང་ཆེན་ལས། རང་བཞིན་ཡོད་མེད་བརྟག་དཀའི་སེམས་ལ་རེག་ནུས་ཤིང༌། །མ་བསམས་འཁྲུལ་པ་ཞིག་༼༢༽པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད། །བྱ་བྲལ་གླེན་པའི་ཤུགས་འཆང་བློ་བདེ་བ། །སྤྲོས་མེད་ནམ་མཁའི་ཡིད་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བྱོས། །ཞེས་པ་དང༌། ཐལ་འགྱུར་ལས། ཡང་ན་ངང་རིང་ཤུགས་དལ་བ། །ལྷུག་པ་གླེན་པའི་ལྷོད་ཡོད་པ། །རྟོག་པ་ཆུང་ཞིང་རང་བཞིན་དལ། ། ལུས་ངག་བྱ་བ་བྲལ་བ་དང༌། །ཤེས་རབ་ལྡན་པས་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་ སོ། །རིག་པའི་ངོ་བོ་ཤེས་ནས་རིག་པ་ཉིད་རང་སོར་གནས་ས
Chinese
思维言说戏论皆离之瑜伽士，以无所表诠与非表诠而作决断，以未寻得能修与所修故，不需诛杀沉没掉举之分别念敌。觉性自面超越见修勤作，乃金刚藏之血脉，无有聚散之界，表诠言说皆离之自性，乃各自自证之（２）智慧之境，而非思维言说戏论之境。奇哉王中云：不可思议之法性菩提心，非由思与言而能证得。如是说。金刚断经云：法性非是所知境，彼不能被了知。如是说。乃各自自证之境，言思语绝妙般若波罗蜜多，不生不灭虚空之体性，各自自证智慧行境者，于三世诸佛之母我顶礼。如是说。其他论师于法性之全断，谓非所知境，以其超越思言故。于部分之断，谓是所知境，以其可作为见真谛者之境故。如是说者，仅是口头说说而已，实不可取，乃未于自身体验实义之语也。此处若以分别念思之，则成戏论，故非忆念思维之境，以其与分别念及实物相违故。若于无思无言中安住之时，实义现于自身，故乃自证之境，以觉性之体性法性于胜义谛中安住，于彼时显现故。证悟彼义即是自成任运大圆满之人，乃最胜金刚藏之血脉持有者，与法性相符（１）之人，亦是无为无作寂灭之相。如雄鹰云：自性有无难测之心能触及，未经思索错乱灭（２）之智慧，无为愚者之姿态，心怀坦然，无戏论虚空之心者所行持。如理没理论云：或有性情温和缓慢者，散漫愚钝而悠闲者，分别念微小而自性迟缓者，身语无为无作，且具智慧者所执持。如是说。了知觉性之体性后，觉性自住于自位
English
Yogis who are free from thoughts, words, and elaborations, decisively determine with what can and cannot be expressed. Because they have not found what to meditate on and what to meditate upon, they do not need to kill the enemies of sinking, excitement, and conceptual thoughts. The self-face of awareness, which transcends view, meditation, effort, and accomplishment, is the lineage of the Vajra Essence. The nature of the realm without gathering and scattering, which transcends expression and words, is the realm of self-knowing wisdom, not the realm of thought, words, and elaborations. The Wondrous King says: "The nature of the inconceivable Dharma, the mind of enlightenment, cannot be attained by thought and word." So it is said. The Vajra Cutter Sutra says: "The nature of Dharma is not an object of knowledge, it cannot be known." So it is said. It is the realm of self-knowing, the Prajnaparamita that is beyond speech, thought, and words, the nature of unborn and unceasing space. I prostrate to the Mother of the Buddhas of the three times, who is the field of activity of self-knowing wisdom. So it is said. Other teachers say that the complete cutting off of Dharma nature is not an object of knowledge because it transcends thought and words. They say that the partial cutting off is an object of knowledge because it can be made into the object of those who see the truth. Such statements are merely lip service and are not acceptable because they are words that have not been experienced in oneself. Here, if one thinks with conceptual mind, it becomes elaboration, so it is not an object of memory and thought because it contradicts conceptual mind and substance. If one abides in a state of no thought and no word, the meaning appears in oneself, so it is the realm of self-knowing because the nature of awareness, Dharma nature, abides in the ultimate truth and manifests at that time. The person who realizes that meaning as self-arisen, spontaneously accomplished Great Perfection is the holder of the lineage of the most excellent Vajra Essence. That person who is in accordance with Dharma nature is also the aspect of non-action, non-effort, and pacification. As the Great Garuda says: "The mind whose nature is difficult to determine as existent or nonexistent can be touched, the wisdom that destroys the unthought-of confusion, the attitude of a non-acting fool, holding ease of mind, is practiced by those who have the mind of unelaborated space." As the Madhyamika says: "Or one who is gentle and slow in temperament, relaxed, foolish, and leisurely, with small conceptual thoughts and a slow nature, whose body and speech are free from action, is held by one who possesses wisdom." So it is said. Having known the nature of awareness, awareness itself abides in its own place.
Tibetan
མ། འཆར་རམ། བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་པ་ཅི་བྱུང་ཡང་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་རོལ་པ་ཙམ་ལས། གོལ་སྒྲིབ་ལོགས་སུ་བསལ་དུ་མེད་དེ། གོལ་སྒྲིབ་དེ་ཉིད་རིག་པ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་གཅིག་བྱུང་བ་མེད་ལ། རིག་པ་ཡེ་ནས་ཆོས་སྐུ་བྱ་བྲལ་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོར་གནས་པས། རིན་པོ་ཆེ་གསེར་གླིང་དུ་ཕྱིན་དུས་གསེར་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ས་རྡོ་ངན་པ་བཙལ་ཡང་མི་རྙེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཀུན་བྱེད་ལས། ཀྱེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཉོན་ཅིག སྔ་རབས་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང༌། །རང་གི་སེམས་ལས་གཞན་དུ་ཆོས་བཙལ་མེད། །ཇི་བཞིན་པ་ལ་འཆོས་པར་བྱེད་མ་མྱོང༌། །ཏིང་འཛིན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྒོམ་མ་མྱོང༌། །རང་སེམས་མི་རྟོག་པ་ཡིས་གྲུབ་པ་ཡིན། །ད་ལྟར་བཞུགས་དང་སླད་ཀྱིས་འབྱོན་པ་ཡང༌། །རྟོག་མེད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང༌། བདེ་ཆེན་གདལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀློང་དཀྱིལ་ན། །མི་རྟོག་མཉམ་པ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གནས། །ཆོས་ཉིད་སྣང་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ། །རིག་པས་མི་རྟོག་ཏིང་འཛིན་མ་བྱེད་ ཅིག །ངང་ལ་གནས་པས་གཡོ་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །རང་བཞིན་གནས་པས་སུས་ཀྱང་བཅོས་སུ་མེད། །མ་བཙལ་ཇི་བཞིན་པ་རུ་གནས་པ་དེ། །བྱ་བ་མེད་པ་ལས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བསྟེན། །༼༡༽ཞེས་སོ། །རང་གནས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ལ་བྱིང་རྒོད་མི་སྲིད་དེ། རིན་པོ་ཆེ་སྤུངས་པ་ལས། རང་བཞིན་བསམ་གཏན་བར་མེད་ལ། །བྱིང་རྒོད་མེད་པ་ཡ་རེ་མཚན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རང་བབས་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་བསམ་གཏན་མ་བསྒོམས་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་དུ་ཤེས་པ་དེ་ལ་གང་ཡང་ཆོས་ཉིད་དུ་འཆར་བས་གོལ་སྒྲིབ་དང་བྱིང་རྒོད་དང་ཡེང་དང་མ་ཡེངས་མེད་དེ་ཡེང་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རོལ་པར་ཤར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་སྒོམ་ཆེན་གྱི་རིག་པ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མ་ཡེངས་བའི་ངང་བསྒོམས་ཀྱང༌། བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་དུ་འཁོར་བའི་བརྟོད་ཕུར་ལས། སངས་རྒྱ་བ་ལ་སྔ་འདྲེས་གཅིག་གིས་ཉེར་མ་སོང་སྟེ། དཔེར་ན་དེང་སང་གི་ཞི་བྱེད་པ་ཁ་ཅིག་བཞིན་ནོ། །ཀུན་བྱེད་ལས། རང་གམ་བཞག་ནས་གཞན་མ་རྒྱང་དུ་ཚོལ། །བྱར་མེད་བདེ་བོར་རྩོལ་བ་དང་དུ་ ལེན། །ཚི་ཆད་ནད་དུ་དེ་ལས་ཆེ་བ་མེད། །མ་ཡེངས་ཏིང་འཛིན་འཛིན་པའི་༼༡༽བརྟོད་ཕུར་ཡིན། །ཡེ་ནས་ཡིན་ལ་ཡེང་མེད་ཤོར་བ་མེད། །མ་ཡེངས་ཏིང་འཛིན་རེ་བའི་བསླུ་མཁན་དེས། །རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་ཆེན་དྲང་བའི་ལུང་བསྟན་ཡིན། །ཡེ་ནས་ཡིན་པས་ཡེང་མེད་ཤོར་མེད་དེ། །བྱར་མེད་རྩོལ་སྒྲུབ་ཀུན་ལས་འདས་པ་ཡིན།
Chinese
玛。显现吗？昏沉掉举等等无论发生什么，也仅仅是自生本智的体性和游舞而已。过失和障碍无法单独去除，因为过失和障碍本身，除了觉性之外，没有其他东西产生。觉性本来就安住于法身离戏任运大圆满之中。就像珍宝去到金洲时，即使寻找金子之外的泥土瓦砾也找不到一样。《普作王续》中说：“嗟！大菩萨谛听！”“过去诸佛亦，未曾于自心外求法，未曾于如是者作矫饰，未曾修习禅定分别念，自心以无分别而成就。现在安住及未来将至者，亦将以无分别平等性而成就。”又说：“大乐广阔之法性虚空中，安住无分别大平等之自性。于法性无相之自性中，勿以觉性作无分别禅定。”“住于本然故，无动任运成就。安住自性故，谁亦不能改造。不寻如是安住者，乃是无作事业之最胜。”“（1）”如是说。自住之禅定中不可能有昏沉掉举，如珍宝堆积中说：“自性禅定无间断，无有昏沉掉举真稀奇！”如是说。不修自成任运之禅定，而是了知如河流般，则任何显现皆为法性，故无有过失障碍、昏沉掉举、散乱不散乱，因为散乱之境显现为法性的游舞。除此之外，大修行者以觉性专注于一境而不散乱而修习，也只是在禅定无色界的系缚中轮回，不会因此而证悟成佛，就像现在的一些息灭者一样。《普作王续》中说：“舍弃自而远处寻觅他，接受无作安乐之勤作，无有比此更甚之病患。执持不散乱禅定乃系缚。本来即是故，无有散乱遗失。希求不散乱禅定之欺骗者，乃是引导因果大乘之授记。本来即是故，无有散乱遗失，乃是超越无作勤作一切者。”
English
Ma. Does it arise? Whatever happens, such as dullness and agitation, is merely the nature and play of self-arisen primordial wisdom. Faults and obscurations cannot be separately removed, because those faults and obscurations themselves do not arise as anything other than awareness. Awareness is primordially abiding in the Dharmakaya, free from effort, spontaneously accomplished, and great. It is like going to a golden island, where even if you search for bad earth and stones other than gold, you cannot find them. The All-Creating King says: "O great bodhisattva, listen!" "Even the Buddhas of the past did not seek Dharma outside their own minds. They never tried to adorn what is as it is. They never meditated on conceptual samadhi. Their own minds are accomplished through non-conceptuality. Those who are present now and those who will come in the future will also be accomplished through non-conceptual equality." Furthermore: "In the expanse of the Dharmadhatu of great bliss, the nature of great non-conceptual equality abides. In the nature of the Dharmadhatu, which is without appearance, do not engage in non-conceptual samadhi with awareness." "By abiding in its own state, it is unmoving and spontaneously accomplished. By abiding in its own nature, it cannot be altered by anyone. That which abides as it is, without searching, is the supreme of actionless activity." "(1)" Thus it is said. In self-abiding meditation, dullness and agitation are impossible. As it is said in the Heap of Jewels: "Self-nature meditation is uninterrupted, it is truly wonderful that there is no dullness or agitation!" Thus it is said. If one does not meditate on spontaneously accomplished meditation, but understands it as a continuous stream like a river, then whatever arises is Dharmata, so there is no fault, obscuration, dullness, agitation, distraction, or non-distraction, because the realm of distraction arises as the play of Dharmata. Other than that, even if a great meditator meditates with awareness focused on one point without distraction, he will only revolve in the bondage of formless realms of meditation, and will not attain enlightenment because of it, just like some pacifiers of today. The All-Creating King says: "Abandoning oneself and searching for others far away, accepting effort in effortless bliss, there is no disease greater than that. Holding onto non-distracted samadhi is bondage. It is primordially so, there is no distraction or loss. The deceiver who hopes for non-distracted samadhi is the prophecy that guides the Great Vehicle of cause and effect. Because it is primordially so, there is no distraction or loss, it is beyond all actionless effort."