Tibetan
ནས་རང་བཞིན་སྟོང་པའི་གཟུགས། །སྐྱེ་བ་མེད་ལས་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་སྟེ། །སྣང་དུས་ཉིད་ནས་སྐྱེས་པ་འགའ་ཡང་མེད། །འགག་པ་མེད་ལས་འགག་པར་སྣང་ན་ཡང༌། །འགག་པ་མེད་དེ་སྒྱུ་མ་སྟོང་པའི་གཟུགས། །གནས་པ་ཉིད་ནས་གནས་པའི་ཆོས་མེད་ དེ། །གནས་མཁན་གཞི་མེད་འགྲོ་འོང་མེད་པའི་ངང༌། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པས། །རང་བཞིན་མེད་ཅེས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད། །སྣང་བ་དེ་ཡང་རྩལ་ལས་རང་ཤར་བས། །རྟེན་འབྲེལ་ཉིད་ཅེས་རང་བཞིན་བརྡ་ཙམ་བརྗོད། །རྩལ་ལས་ཤར་བར་སྣང་བའི་རང་དུས་ནས། །ཤར་དང་མ་ཤར་ཕྱོགས་དང་རིས་མེད་པས། །རྩལ་ཡང་བརྡ་ཙམ་ངོ་བོ་འགའ་མེད་པས། །ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་ངང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་གཡོས་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད། །ཆོས་དབྱིངས་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཚོན་དཔེ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ།། །།ཀུན་འདུས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི། །སྣང་བ་མ་ཡིན་སྣང་བའི་ཆོས་ལས་འདས། །སྟོང་པ་མ་ཡིན་སྟོང་པའི་ཆོས་ལས་འདས། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་དངོས་པོ་མཚན་མ་མེད། །མེད་པ་མ་ཡིན་འཁོར་འདས་ཀུན་ལ་ཁྱབ། །ཡོད་མེད་མ་ཡིན་ལྷུན་མཉམ་གདོད་མའི་དབྱིངས། །ཕྱོགས་དང་རིས་མེད་གཞི་རྩ་དངོས་པོ་མེད། །རྒྱུན་ཆད་མེད་པས་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀློང༌། །འཕོ་དང་འགྱུར་མེད་མཁའ་དབྱིངས་ཡེ་ནས་གདལ། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡེ་ཟླ་མེད་པའི་དོན། །མི་སྐྱེ་མི་འགག་ཐིག་ལེ་གཅིག་ཏུ་འདུས། །མ་ངེས་ཀུན་ཁྱབ་ཕྱོགས་མཐའ་ཡོངས་ཀྱི་ མེད། །ལྷུན་མཉམ་མི་གཡོ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་གདུང༌། །འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་དབྱིངས་མཆོག་རབ་འབྱམས་འདི། །ཚིག་གིས་མཚོན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ ཏེ། །ཤེས་རབ་ཀློང་རྡོལ་སོ་སོ་རང་རིག་ཡུལ། །བསམ་བརྗོད་སྤྲོས་དང་བྲལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །མཚོན་དང་མི་མཚོན་མེད་པར་ཐག་བཅད་དེ། །སྒོམ་དང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་མ་རྙེད་པས། །བྱིང་རྒོད་རྣམ་རྟོག་དགྲ་བོ་བསད་མ་དགོས། །ཡེ་ནས་སྤྱི་བླུགས་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །བདག་དང་གཞན་དུ་རྟོག་པ་མི་མངའ་བས། ཁམས་གསུམ་འདི་ཉིད་རང་བཞིན་མཉམ་པའི་ཞིང༌། །དུས་གསུམ་རྒྱལ་བ་རང་སྣང་དག་པ་སྟེ། །སྤང་བླང་མེད་པར་ཐམས་ཅད་ཕྱམ་གཅིག་པས། །གཞན་ནས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་རྡུལ་ཙམ་མེད། །ཆོས་ཀུན་སེམས་ཉིད་ཀློང་ཆེན་དེར་གསལ་ལ། །མཉམ་པའི་དོན་ལས་གཡོས་པ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཕྱི་དང་ནང་མེད་འཆར་ནུབ་རྙོག་པ་མེད། །མཐའ་ཡི་མུན་སེལ་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །གང་ཡང་མ་སྤངས་གོལ་ས་ཤུགས་ལ་ཆོད། །འགྲོ་བའི་སྣང
Chinese
从自性空性的色，无生而显现为生。显现之时，实无丝毫生起。无灭而显现为灭，然无灭，乃幻化空性之色。安住之时，无有安住之法，无有安住者，无有根基，无有来去之状态。如何显现，即如何不成立，故仅是安立为无自性。彼显现亦从本性而自生，故仅以缘起之名，表示自性。从本性显现之时，无有显现与未显现之方与界限。故本性亦仅是名称，无有丝毫本体。一切恒常处于无有迁变之状态。从菩提心，无有丝毫动摇。法界宝藏中，菩提心之譬喻开示品第三。 总集菩提心之自性，非显现，超越显现之法。非空性，超越空性之法。非有，无有事物之相。非无，遍及轮涅一切。非有非无，任运平等原始之界。无有方与界限，无有根基事物。无有间断，觉性菩提之虚空。无有迁变，虚空本来自在。自生智慧，无有耶之意义。不生不灭，汇集于一明点。不确定，遍及一切，无有边际。任运平等，不动摇，金刚心之传承。无有聚集分离之最胜界，此广大之界。非以言词所能表示之行境。智慧虚空显现，各自自证之境。离于思言戏论之瑜伽士，不以表示与不表示而决断。未寻得所修与能修，故无需杀死沉没与散乱之敌。本来自在安住之法性中，无有于我与他之分别。此三界即是自性平等之刹土。三时诸佛乃自显清净，无有取舍，一切平等一味。无有丝毫从他处可获得者。诸法皆于心性大虚空中显现，未曾丝毫动摇于平等之义。无有内外，无有生灭之扰乱。遣除边际之黑暗，根本乃菩提心。未曾舍弃任何，任运自成。众生之显现。
English
From the nature of emptiness, form appears as arising from the unborn. At the time of appearance, there is truly no arising whatsoever. Though it appears as ceasing from the unceasing, yet there is no ceasing; it is illusory emptiness of form. At the time of abiding, there is no dharma of abiding; there is no abider, no basis, no state of coming and going. As it appears, so it is unestablished; therefore, it is merely designated as without inherent existence. That appearance also arises spontaneously from its own essence; therefore, it is merely a symbolic expression of interdependence as its nature. From the time it appears as arising from its own essence, there is no direction or limit of arising and non-arising. Therefore, essence is also merely a name, with no entity whatsoever. All is constantly in a state of immutability. From bodhicitta, there is not even a particle of movement. From the treasury of the dharmadhatu, the third chapter, showing the metaphors of bodhicitta. The nature of the all-encompassing bodhicitta is not appearance, it transcends the dharma of appearance. It is not emptiness, it transcends the dharma of emptiness. It is not existence, it has no characteristics of things. It is not non-existence, it pervades all of samsara and nirvana. It is neither existence nor non-existence, it is the spontaneously co-emergent, primordial realm. It has no direction or limit, no basis or thing. Without interruption, it is the expanse of awareness, bodhi. Without change or transformation, the sky is primordially open. Self-arisen wisdom, the meaning of non-duality. Unborn, unceasing, gathered into one bindu. Undetermined, all-pervading, without any boundaries. Spontaneously co-emergent, unwavering, the lineage of the vajra heart. This supreme realm of inseparable union, this vast expanse, is not the object of expression by words. The expanse of wisdom bursts forth, the realm of individual self-awareness. The yogi who is free from thought, speech, and elaboration, decides without designation or non-designation. Not finding what is to be meditated upon or the meditator, there is no need to kill the enemies of sinking and agitation, conceptual thoughts. In the nature of things that is primordially self-liberated, there is no thought of self and other. This three realms is itself a field of equal nature. The Buddhas of the three times are self-appearing purity, without acceptance or rejection, all is equal in one taste. There is not even a particle to be obtained from elsewhere. All dharmas are clear in the great expanse of mind itself, without the slightest movement from the meaning of equality. Without inside or outside, without the disturbance of arising and ceasing. Dispelling the darkness of the edge, the root is bodhicitta. Not abandoning anything, spontaneously accomplished. The appearance of beings.