Tibetan
་སྐྱོན་དང་འདུས་བྱས་པ་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པའི་༼༢༽ཕྱིར་སྟོང་པ་ཡིན་གྱིས། རང་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་འདོར་པའི་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་དབྱེ་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ ཅན། །གློ་བུར་དག་གིས་ཁམས་སྟོང་གིས། །རྣམ་དབྱེ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན། །ཅེས་སྔར་ཡང་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། ། གཉིས་པ་དེའི་ལན་བཤད་པ་ནི། ཡང་དག་པའི་མཐའ་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་ཁམས་ནི་འདུས་མ་བྱས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དང་འཁོར་བའི་བདེ་སྡུག་རྟེན་པ་རྣམས་སྤྲིན་ལྟར་སྣང་སྟེ། དེའང་༼༣༽ཉོན་མོངས་པ་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི་སྤྲིན་དང་འདྲ་ལ། ལས་ནི་རང་བཞིན་མེད་ལ་སྣང་བས་རྨི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ནི་སྒྱུ་མ་དང༌། སྤྲུལ་པ་ལྟར་བསྟན་པས། བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མཐར་འཛིན་པའི་སྒྲོ་སྐུར་དུ་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ལྔ་འབྱུང་བས། དེ་དག་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཁམས་དོན་དམ་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས། ཡང་དག་མཐའ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དབེན་པ་སྟེ། །ཉོན་མོངས་ལས་དང་རྣམ་སྨིན་དོན། །སྤྲིན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད། །ཉོན་མོངས་སྤྲིན་འདྲ་བྱ་བ་ཡིས། །ལས་ནི་རྨི་ལམ་ལོངས་སྤྱོད་བཞིན། །ཉོན་མོངས་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན། །ཕུང་པོ་སྒྱུ་མ་སྤྲུལ་པ་ བཞིན། །སྔར་ནི་དེ་ལྟར་རྣམ་བཞག་ནས། །སླར་ཡང་བླ་མའི་རྒྱུད་འདིར་ནི། ། ཉེས་པ་ལྔ་དག་སྤང་བའི་ཕྱིར། ཁམས་ཡོད་ཉིད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན། །ཅེས་ སོ། །ཉེས་པ་ལྔ་གང་ཞེ་ན། སེམས་ཞུམ་སེམས་ཅན་དམན་ལ་བརྙས་པ་དང༌། ། ཡང་དག་མི་འཛིན་ཡང་དག་ཆོས་ལ་སྐུར། །བདག་ཅག་༼༡༽ལྷག་པའི་སྐྱོན་ལྔ་གང་དག་ལ། །ཡོད་པ་དེ་དག་དེ་སྤོང་དོན་དུ་གསུངས། ༼༢༽ །དེའང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་རང་ལ་ཡོད་པར་མ་མཐོང་བས། བདག་ལྟ་བུས་སངས་རྒྱས་མི་ཐོབ་ཅེས་སེམས་ཞུམ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་མི་བསྐྱེད་པ་དང༌། བསྐྱེད་ཀྱང་བདག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་ཐ་མལ་པ་ཞེས་སེམས་ཅན་ལ་བརྙས་པས་ལམ་གོང་མ་ཐོབ་པའི་གེགས་བྱེད་པ་དང༌། སྟོང་ཉིད་མཐར་འཛིན་གྱི་དབང་གིས་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་མི་འཇུག་པས་ཡང་དག་པར་མི་འཛིན་པ་དང༌། རྟག་ཆད་དུ་ལྷུང་བས་ཡང་དག་པའི་ཆོས་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་དང༌། བདག་དང་སེམས་ཅན་མ
Chinese
过失和有为法等空性的༼2༽缘故是空性。不是舍弃自己功德之法的空性，具有分别的体性 。以突发（之客尘）使界空性，具有无分别的体性 。不是以无上法空性。如是以前也已说过了。 第二，解释那个的答复是：真实之边，自性清净的界，是无为法，如虚空一般。业和烦恼以及轮回的安乐痛苦所依赖的那些，如云一般显现。那也༼3༽是，烦恼不如理作意而痛苦，如同云彩。业是无自性而显现，如梦境的景象。烦恼和业所产生的蕴等，如幻术和化现一般显现。对显现为我的事物执着，是唯一的对治。在那之下，对空性执为边执的诽谤等五种过失产生。为了遣除那些，开示了界胜义谛如来藏。真实之边是，有为法的，一切形象皆空寂。烦恼、业和异熟果，说为如云等。烦恼如云一般，以行为，业如梦境受用一般。烦恼业的异熟，蕴如幻术化现 一般。以前如是安立之后，再次于上师续部中， 为了舍弃五种过失，说是界存在。如是 说。五种过失是什么呢？怯懦、轻蔑低劣有情， 不执取真实，诽谤真实之法。我等༼1༽还有哪些剩余的五种过失呢？具有的那些，是为了遣除那些而说的。 ༼2༽ 。那也是，因为没有见到菩提心在自己身上存在，像我这样的人不能成佛而怯懦，因此不生起菩提心。即使生起，我也只是个凡夫菩萨，轻蔑有情，成为不能获得更高道的障碍。以执着空性为边执的缘故，不融入胜义谛自性法界，因此不真实地执取。堕入常断边，因此诽谤真实之法。我和有情
English
It is empty because it is empty of faults and conditioned phenomena, etc. It is not emptiness that abandons the qualities of oneself, but has the characteristic of being with distinctions. The realm is empty of adventitious (defilements), having the characteristic of being without distinctions. It is not empty of the supreme Dharma. This has been said before. The second is the explanation of that answer: The realm of true reality, the naturally pure realm, is like the unconditioned, like the sky. Karma, afflictions, and the happiness and suffering of samsara, which are dependent, appear like clouds. That is, suffering from afflictions due to improper attention is like clouds. Karma is without inherent existence but appears, like the appearance of a dream. The aggregates produced by afflictions and karma are shown as illusions and emanations. Attachment to what appears as self is the sole antidote. Below that, five faults arise, such as clinging to emptiness as an extreme and slandering it. In order to dispel these, the ultimate essence of the realm, the Tathagatagarbha, is taught. The true limit is that all aspects of conditioned phenomena are empty. Afflictions, karma, and the meaning of karmic maturation are spoken of as being like clouds, etc. Afflictions are like clouds, by action, karma is like dream enjoyment. The maturation of afflictions and karma, the aggregates are like illusions and emanations. Having previously established it in this way, again in this lineage of the Lama, in order to abandon the five faults, it is taught that the realm exists. So it is said. What are the five faults? Discouragement, contempt for inferior sentient beings, not grasping the truth, slandering the true Dharma. What are the remaining five faults that we have? Those that exist are spoken of for the purpose of dispelling them. That is, because one does not see the essence of enlightenment existing within oneself, one is discouraged, thinking that someone like me cannot attain Buddhahood, and therefore does not generate the mind of enlightenment. Even if one generates it, one despises sentient beings, thinking that I am just an ordinary Bodhisattva, which becomes an obstacle to attaining a higher path. Because of clinging to emptiness as an extreme, one does not enter the Dharmadhatu, the nature of ultimate reality, and therefore does not grasp it truly. Falling into permanence and annihilation, one therefore slanders the true Dharma. Me and sentient beings
Tibetan
ཉམ་པར་མ་མཐོང་བས། བདག་གཞན་དུ་འཛིན་པའི་ཉེས་པ་འབྱུང་བ་སྟེ། འདི་ལྟར་དེ་ནི་མ་ཐོས་པས། །བདག་ལ་བརྙས་པའི་ཉེས་པ་ཡིས། །སེམས་ནི་ཞུམ་པ་འགའ་ཞིག་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སྐྱེ་མི་འགྱུར། ། གང་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྐྱེས་པས། །བདག་ལ་མཆོག་ཅེས་རློམ་པ་ན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་མ་བསྐྱེད་པ་ལ། །དམན་པའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་འཇུག །དེ་ལྟར་སེམས་པ་འདི་ལ་ནི། །ཡང་དག་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བ། །དེས་ན་ཡང་དག་མི་འཛིན་ཅིང༌། །ཡང་དག་དོན་དེ་རིག་མི་འགྱུར། །བཅོས་མ་གློ་བུར་པ་ཉིད་ཕྱིར། །སེམས་ཅན་སྐྱོན་དེ་ཡང་དག་མིན། །ཡང་དག་ཉིད་དེ་བདག་མེད་པ། །ཡོན་ཏན་རང་བཞིན་དག་པ་ཡིན། །ཡང་དག་མིན་པའི་ཉེས་འཛིན་ཅིང༌། །ཡང་དག་ཆོས་ལ་སྐུར་འདེབས་པས། །བློ་ལྡན་བདག་དང་སེམས་ཅན་ནི། །མཚུངས་མཐོང་བྱམས་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཁམས་རང་གཞན་ལ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པར་ཤེས་ན། རང་གི་སེམས་ཐར་བར་བསྒྲུབ་པ་ལ་དཀའ་བ་མེད་པར་ཤེས་ཏེ་སྤྲོ་བ་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་བཞིན་དུ་གུས་པས་འཚེ་བ་དང་གནོད་པ་མེད་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཕན་འདོགས་པ་དང༌། དོན་དམ་པའི་དབྱིངས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང༌། གནས་ལུགས་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། བྱམས་པ་ཚད་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་པས་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་དེ་ནི་ཐོས་པ་ལས། །སྤྲོ་དང་སྟོན་པ་བཞིན་གུས་དང༌། །ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་བྱམས་ཆེན་ སྐྱེ། །ཆོས་ལྔ་སྐྱེ་ཕྱིར་དེ་ལས་ནི། །ཁ་ན་མ་ཐོ་མེད་མཚུངས་ལྟ། །སྐྱོན་མེད་ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་དང༌། །བདག་དང་སེམས་ཅན་མཚུངས་བྱས་ཏེ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་མྱུར་དུ་ཐོབ། །ཅེས་སོ། །རིགས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་འདི་ནི་དྲང་དོན་དུ་མི་ལྟ་བར། ངེས་དོན་འབའ་ཞིག་ཏུ་བཟུང་སྟེ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གནས་འདི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་རབ་ཏུ་གཅེས་ཤིང་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་འདིར་རྒྱས་པར་བཤད་པའང་དེ་ཡིན་ནོ། ། དོན་གཉིས་པ་རིགས་ཅན་གྱི་སེམས་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་ལ་གསུམ་སྟེ། སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ་བ། ཤེས་ནས་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་ ཚུལ། བསྲུང་བྱ་བསླབ་པའི་རིམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟེན་དང་རང་བཞིན་ནོ། །དང་པོ་ནི་སེམས་ཙམ་པ་ལྟར་ན་སོ་སོར་ཐར་པ་རིགས་བདུན་དང་ལྡན་པ་ནི་ལུས་ཀྱི་རྟེན་དུ་འདོད་དེ། ལམ་སྒྲོན་ལས། སོ་སོར་ཐར་བའི་རིགས་བདུན་གྱི། །རྟག་ཏུ་སྡོམ་གཞན་ལྡན་པ་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ ཡི། །སྐལ་བ་ཡོད་ཀྱིས་གཞན་དུ་མིན། །ཅེ
Chinese
因為沒有輕視，所以產生執著自他的過失。就像這樣，因為沒有聽聞，以輕蔑自己的過失，對於某些沮喪的心，菩提心就不會生起。」「對於誰生起了菩提心，如果自認為比別人殊勝，對於沒有生起菩提心的人，就會強烈產生低劣的想法。」「因此，對於這種心，不會生起正確的認識，因此不會正確地執取，也不會了解正確的意義。因為是虛假的、暫時的，所以眾生的過失不是真實的。真實的本性是無我的，功德的自性是清淨的。因為執著於不真實的過失，並且誹謗真實的法，有智慧的人就不會對自他和眾生，產生平等看待的慈愛。」像這樣，如果知道這種自性在自他之中任運成就，就知道要使自己的心解脫沒有困難，因此以歡喜和像對待佛一樣的恭敬對待一切眾生，在不傷害和損害的基礎上給予利益，以及證悟勝義諦的智慧，和看見實相的智慧，以及廣大無量慈愛的壇城，就能夠成辦他利。就像這樣，因為聽聞，生起歡喜和像導師一樣的恭敬，以及智慧、般若、大慈，生起五法，因此從那裡，沒有過失，如同平等看待，沒有缺點，具備功德，並且平等對待自他和眾生，就能迅速獲得佛果。這樣說。這種種性的分類，不要看作是權宜之說，而要理解為僅僅是究竟之義。這個地方是大乘的法，非常珍貴並且難以理解，因此在這裡詳細地闡述也是這個原因。」「第二個意義是，如何生起種性者的心，有三種方式：要知道生起心的自性，知道之後如何生起的」「方式，守護應學的次第。第一點有兩種：所依和自性。第一點，按照唯識宗的觀點，具備七種別解脫律儀的人，被認為是身體的所依。如《道炬論》所說：「具有七種別解脫律儀，恆常具有其他律儀的人，才有菩薩律儀的」「資格，否則沒有。這樣說。
English
Because there is no contempt, the fault of clinging to self and others arises. Like this, because one has not heard, with the fault of despising oneself, for some depressed minds, the Bodhicitta will not arise." "For whom the Bodhicitta has arisen, if one considers oneself superior to others, for those who have not generated Bodhicitta, a sense of inferiority will strongly arise." "Therefore, for this kind of mind, correct knowledge will not arise, therefore one will not correctly grasp, nor will one understand the correct meaning. Because it is false and temporary, the faults of sentient beings are not real. The true nature is selflessness, and the nature of virtue is pure. Because one clings to unreal faults and slanders the true Dharma, wise people will not have loving-kindness that equally regards themselves and sentient beings." Like this, if one knows that this nature is spontaneously accomplished in oneself and others, one knows that there is no difficulty in liberating one's own mind, therefore, with joy and respect like treating a Buddha, one treats all sentient beings, and on the basis of not harming and benefiting, one gives benefits, as well as the wisdom of realizing the ultimate truth, and the wisdom of seeing reality, and the vast mandala of immeasurable loving-kindness, one is able to accomplish the benefit of others. Like this, because of hearing, joy arises and respect like a teacher, as well as wisdom, prajna, great compassion, five dharmas arise, therefore from there, there is no fault, like looking at equality, without shortcomings, possessing virtues, and equally treating oneself and sentient beings, one will quickly attain Buddhahood. So it is said. This classification of lineages should not be regarded as expedient, but should be understood as only the ultimate meaning. This place is the Dharma of the Mahayana, which is very precious and difficult to understand, so explaining it in detail here is also the reason." "The second meaning is, how to generate the mind of a lineage holder, there are three ways: to know the nature of generating the mind, after knowing how to generate the" "way, the order of protecting what should be learned. The first point has two aspects: the basis and the nature. The first point, according to the view of the Mind-Only School, those who possess the seven types of individual liberation vows are considered to be the basis of the body. As the Lamp for the Path says: "Those who have the seven types of individual liberation vows, and constantly have other vows, have the" "qualification for the Bodhisattva vows, otherwise not. So it is said.