Tibetan
ཏེ། སྲེད་པ་དང༌། ལྟ་བ་ཤས་ཆེ་བའོ། །དང་པོ་ནི་འདོད་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་འགོག་ལམ་གང་རུང་བོར་ནས་གསུམ་བསྒོམ། དེ་ནས་ཐ་མ་གཉིས་བོར་ནས་སྡུག་ཀུན་གཉིས་བསྒོམ། དེ་ལའང་ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཉམས་པ་དང༌། སྙོམས་ལས་འཛིན་པའི་ལེ་ལོས་ཉམས་པའི་རིགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་དེས་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པ་ལན་གཉིས་བསྒོམས་པས་བཟོད་པ་འབྲིང་རྫོགས་སོ། །དེ་ལྟར་བཟོད་པ་འབྲིང་གི་གནས་སྐབས་སུ་དོར་བ་རྣམས་ཕུད་དེ། ལྷག་མ་བསྒོམ་པ་རྣམས་བགྲངས་པས་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་དགུ་འོང་བ་ནི་གདགས་པ་ལས། སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་དགུ། །ཞེས་སོ། །དེ་ནས་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པ་ལན་ཅིག་བསྒོམས་པས་བཟོད་པ་ཆེན་པོ་རྫོགས་སོ། །དེ་ནས་ལན་ཅིག་བསྒོམས་པས་ཆོས་མཆོག་རྫོགས་སོ། །དེ་ནས་མི་རྟག་པ་མཐོང་བ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་སྐྱེའོ། །ཡང་ལེ་ལོས་ཉམས་པ་དེས། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ལན་གཉིས་བསྒོམས་པས་བཟོད་པ་འབྲིང་རྫོགས་པ་སྔར་དང་འདྲའོ། །གཉིས་པ་ལྟ་བ་ཤས་ཆེ་བའི་རྣམ་པ་དང་པོ་གཉིས་གང་རུང་གཅིག་བོར་ནས་གསུམ་བསྒོམ་མོ། །དེ་ནས་དང་པོ་གཉིས་བོར་ནས་ཐ་མ་གཉིས་བསྒོམ། དེའང་གཉིས་ལས། བདག་གིར་ལྟ་བ་ཤས་ཆེ་ན་སྟོང་པའི་རྣམ་པ་ལན་གཉིས་བསྒོམས་པས་བཟོད་པ་འབྲིང་རྫོགས་ སོ། ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཤས་ཆེ་ན། བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་ལན་གཉིས་བསྒོམས་པས་བཟོད་པ་འབྲིང་རྫོགས། དེ་བཞིན་དུ་བཟོད་པ་ཆེན་པོ་དང་ཆོས་མཆོག་སྔར་དང་འདྲའོ། །དེ་ལྟར་སྦྱོར་ལམ་རྫོགས་པའི་རྗེས་ལ། མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེའོ། །དེའང་དང་པོ་བཅོ་ལྔ་ནི་མཐོང་ལམ་ཡིན་ཏེ། མཛོད་ལས། དེ་ལ་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་ནི། །མ་མཐོང་མཐོང་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ ལམ། །ཞེས་སོ། །བཅུ་དྲུག་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཡང་ཡིན་ལ་མཐོང་སྤངས་ཐག་སྲིང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོའང་ཡིན་ནོ། །དེའང་མཐོང་སྤངས་ནི་མཐོང་ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་ཀུན་བརྟགས་ཏེ། དེའང་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་དྲུག་སྟེ། མཛོད་ལས། སྲིད་པའི་རྩ་བ་ཕྲ་རྒྱས་དྲུག །འདོད་ཆགས་དེ་བཞིན་ཁོང་ཁྲོ་དང༌། །ང་རྒྱལ་མ་རིག་ལྟ་བ་དང༌། །ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ཏེ་འདི་དྲུག་ཀྱང༌། །ཞེས་སོ། །དམིགས་པ་དང་ཁམས་དང་ལོག་པར་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་ཏེ། ཁམས་གསུམ་གྱི་སར། ལྟ་བ་ལྔ་དང༌། ལྟ་མིན་ལྔ་སྟེ་བཅུའི་རིམ་པས་ལོག་པར་འཇུག་གོ །ལྟ་བ་ལྔ་ནི་འཇིག་ཚོགས་ཀྱི་ལྟ་བ། མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ། ལོག་པར་ལྟ་བ།
Chinese
即，贪欲和见解偏重。第一种是舍弃欲界四谛中的灭道二者之一，修习其余三种。之后舍弃最后两种，修习苦集二者。其中也有因“我是”的慢心而退失，以及因执着于中庸之道的懈怠而退失的两种情况。第一种情况，修习两次无常相，则中品忍位圆满。这样，在中品忍位的阶段，除去舍弃的部分，计算剩余修习的部分，则有一百一十九，如《俱舍论》所说：“一百一十九刹那。”之后，修习一次无常相，则上品忍位圆满。之后，修习一次，则世第一法圆满。之后，见无常，对苦产生法智忍。又是因懈怠而退失者，修习两次苦相，则中品忍位圆满，与之前相同。第二种是见解偏重的情况，舍弃最初两种相中的任何一种，修习三种。之后舍弃最初两种，修习最后两种。其中也有两种情况：如果执着于我所见，则修习两次空性相，则中品忍位圆满。《如果执着于我见，则修习两次无我相，则中品忍位圆满。同样，上品忍位和世第一法与之前相同。这样，在加行道圆满之后，见道十六刹那依次产生。其中最初十五个是见道，如《俱舍论》所说：“其中十五刹那，未见因见故，见道。”第十六个也是修道，也是断除见所断的对治。见所断是见道所断的一切分别，从本体方面分有六种，如《俱舍论》所说：“有之根本微细六，贪如是嗔及慢与，无明见与疑，此等亦为六。”从所缘、界和邪行的方式来分，声闻分别论者以四谛为所缘，在三界中，以五见和五非见，共十种次第邪行。《五见是坏聚见、边执见、邪见。
English
That is, being inclined towards craving and views. The first is to abandon any one of the cessation and path of the four truths of the desire realm, and cultivate the remaining three. Then abandon the last two and cultivate the two, suffering and origin. Among them, there are two types of degeneration: due to the pride of thinking "I am," and due to laziness in clinging to the middle way. In the first case, cultivating the aspect of impermanence twice completes the intermediate forbearance. Thus, in the stage of intermediate forbearance, excluding the abandoned parts, counting the remaining cultivated parts, there will be one hundred and nineteen, as it is said in the Abhidharmakosha: "One hundred and nineteen moments." Then, cultivating the aspect of impermanence once completes the great forbearance. Then, cultivating once completes the supreme dharma. Then, seeing impermanence, the forbearance of knowing the dharma arises for suffering. Again, for those who degenerate due to laziness, cultivating the aspect of suffering twice completes the intermediate forbearance, which is the same as before. The second is the case of being inclined towards views, abandoning any one of the first two aspects and cultivating three. Then abandon the first two and cultivate the last two. Among them, there are two cases: if one clings to the view of self, then cultivating the aspect of emptiness twice completes the intermediate forbearance. If one clings to the view of self, then cultivating the aspect of selflessness twice completes the intermediate forbearance. Similarly, the great forbearance and the supreme dharma are the same as before. Thus, after the completion of the path of joining, the sixteen moments of the path of seeing arise in sequence. Among them, the first fifteen are the path of seeing, as it is said in the Abhidharmakosha: "Among them, fifteen moments, unseen, because of seeing, the path of seeing." The sixteenth is also the path of cultivation, and it is also the antidote to severing what is abandoned by seeing. What is abandoned by seeing is all the discriminations to be abandoned by the path of seeing, which are divided into six from the aspect of essence, as it is said in the Abhidharmakosha: "The root of existence, subtle six, desire, likewise anger, and pride, ignorance, views, and doubt, these are also six." From the aspect of the object, realm, and the way of wrong engagement, the Shravaka Vaibhashikas take the four truths as the object, and in the three realms, they engage wrongly with five views and five non-views, a total of ten in sequence. The five views are the view of the aggregates of destruction, the view of holding to extremes, and the wrong view.