Tibetan
བའི་ཚུལ་གྱིས་སྤྲོས་པ་གཅོད་དེ་རིགས་པར་འགྲོ་བའི་ལྡོག་པ་ལ་ཆོས་ཅན་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་རིགས་པས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། རིགས་ཤེས་ཚད་མ་ལ་སྣང་ལ་མ་༼༡༽ངེས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པས་མ་ངེས་པའང་རིགས་པའི་ཤེས་པས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་མི་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཅན་ངེས་པའི་ཚད་མས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་མ་ཆོད་ན་ཆོས་ཅན་མི་གྲུབ་པར་ཐལ་ལོ། །ཆོད་ན་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་གཅད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རིགས་ཤེས་རྗེས་དཔག་གི་རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་བྲལ་དཔྱད་བཟོད་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཚུལ་དེའང་ད་དུང་མཐུར་ཐུག་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་མེད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་བསྒྲུབས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལས་མ་འདས་པ་ཉིད་དང༌། བློས་བཅད་པའི་རིགས་ཤེས་ཙམ་རྟོག་པ་ཉིད་ལས་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་མི་རུང་བ་དང༌། སྤྲོས་པ་བཀག་ཙམ་སྤྲོས་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་མ་འདས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པ་དུ་མས་གནོད་དེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་བར། གང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཚེ་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། དོན་དམ་པར་མེད་པ་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཆད་པར་འགྱུར་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའང་བདེན་པ་ཐ་དད་དུ་འདོད་ན། རྫས་གཅིག་ན་ནི་དོན་དམ་མེད་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པ་སྣ་ཚོགས་ལྟར་དོན་དམ་པ་༼༢༽ཡང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་དང་༼༣༽། རྫས་སམ་ངོ་བོར་གྲུབ་ན་མཉམ་དུ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་འགལ་བ་དུ་མ་གནས་པ་ཡིན་ ནོ། །གཉིས་པ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལ་གསུམ་སྟེ། བློ་འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་པའི་དབྱེ་བ། དེ་ལ་ལྟོས་ནས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བའི་ཚུལ། ཐལ་འགྱུར་གྱིས་སྤྲོས་པ་གཅོད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ངེས་པ་དོན་གྱི་ལྟ་བ་འཛིན་པའི་སློབ་མའི་མཆོག་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་འདི་ལྟར་འདོད་དེ། ས་ཐོབ་པའི་མཉམ་གཞག་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་བྱ་གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་བ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས་ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཇུག་པའང་ཞི་བ་སྟེ། དེའི་ཚེ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་ཆད་དེ་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཆོས་ཉིད་རྟོག
Chinese
以断除戏论的方式，对于趋入理性的相违之处，有法显现是不成立的，因为有法未由理性成立之故，并且理性识量对于显现不决定的情况是不可能存在的缘故。不由理性决定也是因为理性的知识不能断除对于有法的增益之故。如果对于有法，由决定的量不能断除有法的增益，则有法不成立是必然的。如果断除，则理性识不能断除有法的增益之故。如是，理性识是随顺推测的自性，是无生、离戏、堪忍观察、胜义谛的体性，如是中观自续派是如此承许的。 此理仍然不是究竟的，以成立胜义中无有而世俗中有的理由，没有超出常与断二者的事物之自性，并且由分别心所决定的理性识仅仅是分别念，不能成为真实义，以及仅仅遮止戏论没有超出戏论的差别等等多种理由所损害。在《六十正理论释》中说：如果承诺在世俗中存在，则成为常，如果认为在胜义中不存在，则成为断，等等出现。如果承许二谛是他体，则在一个事物上，如同胜义中无有一样，世俗中也成为无有，并且如同世俗中有多种一样，胜义谛也成为无常等等，并且如果成为事物或者自性，则成为同时成立等等，多种相违存在。 第二，中观应成派的宗派有三：分别心的迷乱与不迷乱的差别；观待于此而分为二谛的方式；以应成式断除戏论的方式。第一，论师龙树对于受持真实义见解的最殊胜弟子月称等是如此承许的：获得地的等持以及佛地时，对于所知和能知等等的境与有境的所知能取执著显现任何都不成立，因此有境智慧的行境也寂灭，彼时心和心所的行境全部断绝，在不可言说思议的智慧中证悟法性。
English
In the manner of cutting off elaboration, the appearance of a subject in the contradiction of entering into reason is not established, because the subject is not established by reason, and it is impossible for valid cognition of reason to appear and not be definite. Not being definite by reason is also because the knowledge of reason cannot cut off the superimposition on the subject. If the valid cognition that determines the subject does not cut off the superimposition on the subject, then it is inevitable that the subject is not established. If it is cut off, then the knowledge of reason cannot cut off the superimposition on the subject. Thus, the knowledge of reason is the nature of inference, unborn, free from elaboration, bearable to investigation, and the nature of ultimate truth. The Madhyamaka Svatantrika school asserts this. This reasoning is still not thorough, because the reason for establishing that it does not exist in the ultimate sense but exists in the conventional sense does not go beyond the nature of things that are either permanent or annihilated, and the knowledge of reason determined by the mind is merely conceptual thought, which cannot be the true meaning, and merely negating elaboration does not go beyond the difference of elaboration, and so on, which are harmed by many reasons. In the commentary on the Sixty Stanzas of Reasoning, it says: If you acknowledge that it exists in the conventional sense, then it becomes permanent, and if you think that it does not exist in the ultimate sense, then it becomes annihilated, and so on. If you assert that the two truths are different entities, then in one thing, just as there is no ultimate truth, there is also no conventional truth, and just as there are many conventional truths, the ultimate truth also becomes impermanent, and so on, and if it becomes a thing or a nature, then it becomes established simultaneously, and so on, and many contradictions exist. Second, the tenets of the Madhyamaka Prasangika school have three aspects: the distinction between delusion and non-delusion of the mind; the way of dividing into two truths in relation to this; and the way of cutting off elaboration by means of refutation. First, the most excellent disciple of the teacher Nagarjuna, who holds the view of definitive meaning, Chandrakirti, and others, assert as follows: In the samadhi of attaining the ground and in the ground of Buddhahood, whatever appears as the object and subject of knowledge, such as knowable objects and knowing subjects, is not established, so the activity of the subject's wisdom is also pacified. At that time, all the activities of mind and mental factors cease, and the nature of reality is realized in the inexpressible wisdom.
Tibetan
ས་པ་ཡང་དག་པའི་བློ་མ་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བར་བཏགས་པར་འདོད་དེ། འཇུག་པ་ལས། གང་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་ཡིན་ཞིང་བློ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བ། །དེ་ཕྱིར་དེ་རྣམས་བརྟེན་ལ་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་རིགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། །གང་ཕྱིར་སེམས་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་འབྱུང་བས་དེ་ཡི་ ཡུལ། །དེ་རབ་རིགས་པ་དེ་བཞིན་ཐ་སྙད་བརྟེན་ནས་རིགས་པ་ཡིན། །ཅེས་པ་དང༌། ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་སྐམ་པོ་མ་ལུས་པ། །བསྲེགས་ནས་ཞི་སྟེ་རྒྱལ་རྣམ་ཆོས་སྐུ་སྟེ། །དེ་ཚེ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འགག་པ་མེད། །སེམས་འགག་པ་དེ་སྐུ་ཡི་མངོན་སུམ་མཛད། །ཅེས་པ་དང༌། ཚིག་གསལ་ལས། འདིར་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་སྤྲོས་པ་ཡང་རྒྱུན་ཆད་པ་༼༡༽དང་ཞེས་སོ། །དེའི་གནས་སྐབས་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རྟོགས་པ་ཞེས་བཏགས་ལ། དེའི་ཡུལ་ནི་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་རྫུན་པ་བློ་འཁྲུལ་པ་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་མིག་མདོངས་པས། རབ་རིབ་དང་སྐྲ་ཤད་འཛག་པ་ལ་དོན་དུ་ཞེན་པ་ལྟར། འགྲོ་བ་དྲུག་གི་གནས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པའི་བདེ་སྡུག་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་འཁྲུལ་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་རྣམས་དང༌། ས་ཐོབ་པའི་རྗེས་ཐོབ་ན་གཞན་དང་ཐུན་མོང་དུ་སྣོད་བཅུད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དང༌། སྣང་ཙམ་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དང་མེ་ལ་སོགས་པ་དཔོག་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་ཏེ་བློ་རིམ་གཉིས་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའི་རྣམ་པ་འཇལ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་སྣང་ལ། དེའང་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དག་པ་པ་༼༡༽དང༌། སྐྱོན་ཅན་གཉིས་ལས་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་སུ་བཞག་སྟེ་དེ་ཉིད་ལས། མཐོང་བ་རྫུན་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། །དབང་པོ་གསལ་དང་དབང་པོ་སྐྱོན་ལྡན་ནོ། །སྐྱོན་ལྡན་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི། །དབང་པོ་ལེགས་གྱུར་ལ་ལྟོས་ལོག་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། ། གཉིས་པ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བའི་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང༌། ཤེས་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ། མཚན་གཞི། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། གྲངས་ངེས། ངེས་ཚིག ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་དང་དྲུག་ལས། དང་པོ་ནི་སྤྱི་ཐུན་མོང་བའི་དབྱེ་གཞི་མཚན་ཉིད་པ་མེད་མོད་ཀྱི། འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ངོ་ན་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་ཙམ་གྱི་བདེན་པ་ཙམ་ཞིག་གནས་པ་ལ་བྱ་སྟེ་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། བདེན་པ་གཉིས་སུ་འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ལ་ལྟོས་ནས་འཇོག་གོ་ཞེས་སོ། །ཡང་ན་རང
Chinese
因此，想要安立为“真实的、不错误的智慧”。《入行论》中说： “因为法性无生，且智慧也远离生，因此这些是依赖，由此以彼如理智。因为心识于境显现为境之相，故彼之境，如是善理，如是依于名言而为理。”又说：“了知之柴薪，焚烧而寂灭，胜者法身相。尔时无生灭，心灭彼乃身之现。”又，《释论》中说：“此处心与心所生之戏论亦断绝。”其状态被安立为证悟胜义谛，其境是自性之实相、法界、自性清净。虚妄所见、错误的智慧，是凡夫因无明习气所蒙蔽的眼睛，如同执著于眼翳和毛发飘落为真实一般，于六道众生的处所和受用等显现的各种苦乐，是错误的，是依赖于缘起而生的能取所取的相状。以及，获得圣位之后的后得位中，与他者共同显现的器情世间等相状。仅仅显现的根识现量，以及推测火等之后所作的推比量等等，这两种智慧是相对于衡量世俗的相状而显现的。而且，从清净和有垢的眼等根识中，安立了两种世俗，如彼论中说：“虚妄所见有两种，根识明与根识具垢。具垢根识之知识，相对于善根识，视为颠倒。”如此。第二，分为二谛之理有二：了知自性，以及了知后如何修持。第一，有基、相、分类、数量决定、词义解释、决定之量六者。第一，虽无共同的分类基和相，但在世间人的心识中，存在着仅仅是与非真实相反的真实，如《理六十颂释》中说：“安立二谛是相对于世间人的心识。”或者说，自
English
Therefore, it is desired to establish it as "true, non-erroneous wisdom." The "Entering the Bodhisattva's Way of Life" states: "Because the nature of phenomena is unborn, and wisdom is also free from birth, therefore these are dependent, and thereby it is like a rational intelligence. Because the mind appears as the aspect of an object, therefore that object, like a good reason, is a reason based on convention." It also says: "The firewood of knowable things, burned and extinguished, is the victorious Dharma body. At that time, there is no birth or cessation, the cessation of mind is the manifestation of that body." Furthermore, the "Clear Words" states: "Here, the mind and the elaborations arising from the mind are also cut off." That state is established as the realization of ultimate truth, and its object is the reality of self-nature, the realm of Dharma, and self-nature purity. False vision, erroneous wisdom, is like ordinary beings whose eyes are obscured by the habitual tendencies of ignorance, like clinging to eye floaters and falling hairs as real. The various sufferings and pleasures that appear in the abodes and enjoyments of the six realms are erroneous, and are the aspects of the grasper and the grasped that arise in dependence on dependent origination. And, in the subsequent attainment after attaining the bhumis, the aspects of the vessel and sentient world that appear in common with others. The mere appearance of sense perception, and the inference made after inferring fire, etc., these two kinds of wisdom appear relative to measuring the aspects of the conventional. Moreover, from pure and defiled sense faculties such as the eye, two kinds of conventional truths are established, as it says in that very treatise: "False vision has two kinds, clear sense perception and sense perception with defilements. The knowledge of sense perception with defilements, relative to good sense perception, is regarded as inverted." Thus. Second, the way of dividing into two truths has two aspects: knowing the nature, and how to practice after knowing it. First, there are six: basis, definition, classification, numerical certainty, etymology, and the valid cognition that determines it. First, although there is no common basis and definition for classification, in the minds of worldly people, there exists only a truth that is merely the opposite of non-truth, as it says in the commentary on the "Sixty Stanzas on Reasoning": "The establishment of two truths is relative to the minds of worldly people." Or, from