Tibetan
་ཡང་དོན་གྱིས་ཤེས་པ་ལ་རང་གི་རྣམ་པ་གཏད་པས། ཤེས་པ་དོན་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་ལ་དོན་རིག་གོ་ཞེས་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་དུས་ཐ་དད་པའི་གཟུང་འཛིན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གནས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དང༌། ཡང་ཁ་ཅིག་གིས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཤེས་པ་ལ་གསལ་ལོ་ཅོག་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་མེད་དོ་ཞེས་རྣམ་བཅས་པ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་དང༌། ཁ་ཅིག་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་དུ་གཟུང་ཆར་ཤར་བ་དང་སད་པ་ནའང་སྐྲ་ཤད་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་ཟླ་༼༡༽གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་དོན་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་དོན་དང་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། འཇིག་རྟེན་པ་ལ་དངོས་པོར་གྲགས་པ་རི་དང་ཁང་ཁྱིམ་དང་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དང་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པའང༌། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་ཀས་སྟོང་སྟེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་མེད་པ་སྣང་བར་ཟད་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ནི་འཛིན་ཆར་གསལ་བའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་སྟེ། ཚུལ་དུ་མར་བཤད་ཀྱང་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་པ་ལྟར། རྡུལ་ཕྲན་འདུས་པ་ལས་རགས་པ་ཙམ་པའི་དངོས་པོ་མཚན་ཉིད་པ་དང༌། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རང་རིག་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་ཁ་ཅིག་མི་མཚུངས་ཀྱང༌། དོན་དུ་སྣང་བ་ཤེས་པར་མི་འདོད་པ་དང༌། རང་རྒྱུ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཁ་ཅིག་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའང་སེམས་ཙམ་པ་འདོད་པ་ལྟར་རང་རིག་ཁས་མི་ལེན་ཡང༌། ཡོད་མེད་ཀྱི་སྒྲོ་སྐུར་གང་དུའང་མ་ཕྱེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཙམ་ཞིག་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ། འགྲེལ་ཆུང་ལས། སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རྣམས་ལ། གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རིགས་པའི་ཤེས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མས་དཔྱད་བཟོད་པ་བདེན་པའི་དངོས་པོ་བཀག་པའི་ཤུགས་ལ། དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་ཤེས་བྱར་ངེས་ཏེ་མཚན་ཉིད་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ནི་དཔྱད་བཟོད་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་གཞལ་བྱ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་པ་༼༡༽ཐོབ་ནས་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་ནའ
Chinese
又，以对境之认识寄托于自之相，识生起与境相同之相，是为境识，如是以所缘之方式而完全受用境，说异时之能取所取安住于世俗谛。又，有说瑜伽行中观派于世俗谛中，知一切显现皆为识之事物，无有外境，如是与随相派相同。又，有说如梦境中显现所取之云，醒来时亦有发绺之相、二月之相及总义等，如非境与识二者之事物一般。世间人认为实有之山、房屋、男人、女人、瓶子、毛料等，亦空离外境与识之事物二者。从无始时来，由无明之习气，仅是无有而显现，故世俗谛中存在之事物，唯是显现能取之乐等心与心所而已。如是虽有多种说法，然如声闻部之分别说者，说微尘积聚而成粗大之事物，是为自相；及说心与心所无有自证等，虽有少许不同，然于义上，不欲显现为识，及从自因先前生起等，有少许相同。彼等虽不许如唯识宗所许之自证，然许一未分有无之增益之智慧，如《释论》云：“以各自之觉智”如是说。决定之量有二，决定世俗谛之量者，于色等显现之缘起诸法，随逐一与多离等之理路之理智，以随念之量，于可分析之真实事物遮止之势上，定为不可分析之所知，是为体性决定。决定胜义谛之量者，以可分析之究竟分析之理性能衡量所量，获得量士夫后，以各自觉智之无分别智而证得。
English
Furthermore, by entrusting one's own aspect to the knowledge of objects, knowledge arises in an aspect similar to the object, which is called object-consciousness. Thus, by the method of focusing on the object, one completely utilizes the object, and it is said that the grasper and the grasped of different times abide in the conventional truth. Also, some say that in the conventional truth, the Yogachara-Madhyamikas know that all appearances are objects of consciousness, and there is no external object, which is similar to the aspectarians. Also, some say that just as in the dream realm, the cloud of the grasped appears, and even when awake, the appearance of hair strands, the appearance of two moons, and general meanings, etc., are not objects of both object and consciousness, so too, mountains, houses, men, women, vases, wool, etc., which are known as objects to worldly people, are empty of both external objects and objects of consciousness. From beginningless time, due to the imprints of ignorance, they are merely appearances of what does not exist. Therefore, objects that exist in the conventional truth are only the mind and mental factors such as the bliss of the clear appearance of the grasper. Thus, although there are various explanations, like the Vaibhashikas of the Shravakas, they say that coarse objects are formed from the accumulation of atoms, which is their own characteristic, and that there is no self-awareness of mind and mental factors, etc. Although there are some differences, in essence, they do not want appearance to be consciousness, and there are some similarities, such as arising from their own previous cause. Although they do not accept self-awareness as the Mind-Only school does, they do accept a mere wisdom that has not been separated into existence or non-existence, as the commentary says, "By the wisdom of each individual's own awareness." There are two kinds of valid cognition that ascertain. The valid cognition that ascertains the conventional truth is that for all phenomena of dependent arising, such as form, the rational intelligence that follows the reasoning of being separate from one and many, etc., by the valid cognition of inference, on the force of negating the true object that can be analyzed, it is determined as an object of knowledge that cannot be analyzed, which is the determination of the characteristic. The valid cognition that ascertains the ultimate truth is that the object to be measured is determined by the reasoning of ultimate analysis that can be analyzed, and after obtaining the valid cognizer, it is realized by the non-conceptual wisdom of each individual's own awareness.
Tibetan
ང༌། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དེ་དག་གིས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་པའི་རིགས་ཤེས་རྗེས་དཔག་གིས་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །དེའང་ཆོས་ཅན་དངོས་པོའི་བྱེ་བྲག་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱས་ཏེ་རིགས་སྤྱི་དངོས་པོ་ཙམ་གཞིར་བྱས་ཏེ་སྣང་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་འཇུག་པའི་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རིགས་ཀྱི་༼༢༽དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བདེན་པའི་དངོས་པོ་བཀག་སྟེ་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིག་པའི་གཞལ་བྱ་ངེས་པ་ན། རིགས་ཀྱི་༼༣༽ཁྱད་པར་གཟུགས་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོའི་བྱེ་བྲག་མ་ལུས་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་དེ། དེ་དག་གིས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཁྱབ་བྱར་རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་མ་དོར་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་དེ་ལ་དགག་བྱ་ཅི་འགོག་ཅེ་ན། དགག་བྱ་ནི་ཡོད་པར་མི་འདོད་དོ། །འོན་ཀྱང་རྟགས་དང་རྗེས་དཔག་དོན་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དགག་བྱ་མེད་པ་ལ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའང་བདེན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པས། དཔེར་ན་ཐོ་ཡོར་ཡིན་ཡང་མ་ཤེས་པས་མིར་བཟུང་དུས་མིར་འཛིན་བཀག་ནས་ཐོར་བསྒྲུབས་ཀྱང༌། མི་མ་ཡིན་པས་༼༡༽དགག་བྱ་མཚན་ཉིད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐོར་བསྒྲུབས་ཀྱང་མི་མཚན་ཉིད་པ་བཀག་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་བདེན་པར་ཞེན་པ་ཙམ་དགག་པ་ཡིན་གྱི། འདི་ཁོ་ན་འགོག་གོ་ཞེས་རྡུལ་ཕྲན་དང་རང་རིག་དང་གཙོ་བོ་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་བཀག་པས་བྱེ་བྲག་ཞར་ལ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རིགས་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཁས་མི་ལེན་པ་ལྟར་ན། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་བའང་མེད་པ་གསལ་བར་སྣང་བ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བ་ཉིད། རང་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་གྲུབ་ཀྱང༌། དོན་དམ་པར་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་བདེན་པ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ནས། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་གྲུབ་པར་འདོད་དེ། ཡུམ་བར་མ་ལས། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་མ་སྐྱེས་ཤིང་མེད་པའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་བལྟ་སྟེ། དེའི་ངོར་རྣམ་པར་གཞག་པར་ཟད་ཀྱི། རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་པའི་ངོར་ནི་ཤེས་བརྗོད་སྤྲོས་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། བདེ་བའི་༼༡༽དབྱེ་བ་དང་མཚན་ཉིད་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་
Chinese
那，那些普通人是通过跟随理性的理智后，以推测来确定的。也就是，将作为有法的事物的差别置于中立，仅以种类共同的事物作为基础，通过进入显现的一个方面的现量或推测的量来确定。这样一来，当对种类的༼༢༽事物本身遮止了真实的实有，从而确定了以空性离戏为究竟的辨析的智慧的衡量对象时，种类的༼༣༽差别，如色和乐等所有事物的差别都断除了增益，因为它们认识到这些是空性的周遍，而没有舍弃事物本身。如果问：在这个有法上要遮止什么呢？答：要遮止的是不希望存在。然而，标志和推测不会变得无意义，因为它们能使人认识到不存在的事物是不存在的。也就是，它们能使人知道真实的实有是不存在的。例如，即使是木桩，因为不认识，当被认为是人时，遮止了对人的执着，从而成立了木桩，但因为不是人，所以即使成立了木桩，也没有遮止人的自性。也就是说，仅仅是遮止对真实的执着，而不是说仅仅遮止这个，如微尘、自证、神我和自在等，因为遮止了总的，差别自然就被遮止了。」 第二，如果像不承认胜义谛是理智的对境那样，那么，显现为世俗的也不存在，就像光明显现的梦等一样。虽然成立为仅仅是从自因中产生而显现，但在胜义中，从自证的智慧的对境二谛等开始，不承认轮回和涅槃的一切法成立，因为《中观根本慧论》中说：‘善现，一切法在胜义中，自性空故，涅槃亦不生亦无有。’因此，安立二谛的差别和自性，是观察名言的胜义谛，只是在其面前安立而已，在非名言的胜义谛面前，是超离了知说戏论的对境的缘故。」安乐的༼༡༽差别和自性必须确定的量
English
Now, those ordinary individuals ascertain through inferential cognition that follows the path of reasoning. That is, by setting aside the distinctions of the subject-property as neutral, and taking only the general category of things as the basis, it is determined by a valid cognition, either direct perception or inference, that engages with one aspect of appearance. Thus, when the object of measurement of the discriminating wisdom that ultimately examines emptiness, free from elaboration, is determined by negating the truly existent entity in the mere category of (2) of the category, then the distinctions of the category, such as form and pleasure, and all the distinctions of things, are cut off from imputation, because they realize that these are the pervaders of emptiness, without abandoning the mere entity that is realized. If one asks, what is to be negated in that subject-property? The answer is, what is to be negated is not desired to exist. However, signs and inferences do not become meaningless, because they cause one to realize that what does not exist is non-existent. That is, they cause one to know that a truly existent entity is non-existent. For example, even if it is a stump, because it is not recognized, when it is taken to be a person, the grasping of it as a person is negated, and thus the stump is established, but because it is not a person, even if the stump is established, the characteristic of a person is not negated. That is, it is only the clinging to truth that is negated, and it is not that only this is negated, such as atoms, self-awareness, the chief, and the powerful, etc., because by negating the general, the particular is negated in passing. " Secondly, if, as it is not admitted that the ultimate truth is the object of reasoning, then the appearance in conventional truth is also non-existent, just like dreams and so on that appear clearly. Although it is established as merely appearing to arise from its own cause, in ultimate truth, from the two truths, which are the objects of self-aware wisdom, and so on, it is not accepted that all the phenomena of samsara and nirvana are established, because the Intermediate Mother Sutra says: 'Subhuti, all phenomena are empty of essence by their very nature in ultimate truth, therefore nirvana is also unborn and non-existent.' Therefore, the distinction and characteristics of the two truths are to be viewed as the ultimate truth of designation, and it is only established in its presence, but in the presence of the non-designation ultimate truth, it is beyond the object of knowledge, speech, and elaboration."The measure for definitely determining the distinctions and characteristics of (1) of bliss