Tibetan
མ་ག་ལ་སྲིད། བདེན་པ་སོ་སོའི་རྣམ་གཞག་དང༌། གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལས་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པ་གཅོད་པར་ཟད་དོ། །དེའང་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་ལྔས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་དོ། །དེའང་ཚུལ་བཞིས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དགག་བྱའི་རྒྱུ་དཔྱད་ནས་དགག་བྱ་འགོག་པ་རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་དང༌། འབྲས་བུ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་དང༌། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་དང༌། རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་ལ། མ་ཡིན་དགག་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་པོ་དང༌། མེད་འགག་༼༢༽གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལོ། །དང་པོ་རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་ནི་གང་རང་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་སྐྱེས་པའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་སྤྱི་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ཅན་དངོས་པོ་ཙམ་ཡང་དོན་དམ་པར་རང་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱའོ། ། གཉིས་པ་ནི་གང་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་སྐྱེ་བས་སྟོང་པ་སྟེ། སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་སྤྱི་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ཅན་སྣང་བ་རྟེན་འབྲེལ་འདིའང་དོན་དམ་པར་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་༼༣༽སྐྱེ་བས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི་གང་གཅིག་ལས་གཅིག་དང་གཅིག་ལས་དུ་མ་དང༌། དུ་མ་ལས་གཅིག་དང་དུ་མ་ལས་དུ་མ་སྐྱེ་བས་སྟོང་པ་དེ་སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་སྤྱི་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སྣང་བའང་དོན་དམ་པར་གཅིག་ལས་གཅིག་དང་གཅིག་ལས་དུ་མ་དང་དུ་མ་ལས་དུ་མ་དང་དུ་མ་ལས་གཅིག་སྐྱེ་བ་སྟེ། མུ་བཞིའི་སྐྱེ་བས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བཞི་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་པོ་ནི། གང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡིན་པ་དེ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སྣང་བའང་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱའོ། །གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ནི་ཚུལ་གསུམ་གྱིས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་དགོད་པ། ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ། ཁྱབ་པ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི་གང་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བས་ཁྱབ་པ་དེ་བདེན་པའི་དངོས་པོས་སྟོང་པས་ཁྱ
Chinese
玛嘎拉悉地。（吉祥圆满！）对各种真理的辨析，以及离一和离多等的论证，是为了从有和无等错误的执着中解脱出来，仅此而已，是为了断除戏论。而且，通过五大论证，也能确定胜义中没有生和灭等。这可以通过四种方式来理解：研究所要破斥的因，从而破斥所要破斥的，是金刚屑；研究果，从而破斥，是有无生灭；研究因果二者，从而破斥，是四句生灭；研究自己的体性，从而破斥，将非是之否定作为论证，是大缘起；将无遮（༼༢༽）作为论证，是离一和离多。第一，金刚屑是，凡不是从自己、他者、二者和无因而生的，那本身就空于一切所生的事物，例如如同无事物的总相一样。法，仅仅事物本身，也在胜义中空于从自己、他者、二者和无因而生，应如是说。（）第二，凡是从因中产生有和无的果是空性的，即空于一切所生的事物，例如如同无事物的总相一样。法，这个显现的缘起，也在胜义中空于因中具有有和无的果（༼༣༽），应如是说。第三，凡是从一产生一，从一产生多，从多产生一，从多产生多是空性的，那空于一切所生的事物，例如如同无事物的总相一样。如此显现，也在胜义中空于从一产生一，从一产生多，从多产生多，从多产生一，即空于四句的生，应如是说。第四，大缘起是，凡是依赖和关联而产生的，那空于真实的自性，例如如同影像一样。如此显现，也是依赖和关联的缘故，应如是说。离一和离多可以通过三种方式来理解：建立论证，确立同品遍在，研究确定周遍的量。第一，凡是被离一和离多所周遍的，那被真实的实有空
English
May auspiciousness prevail! The analysis of various truths, as well as the reasoning of being separate from one and separate from many, etc., is merely to cut off elaboration in order to be liberated from wrong attachments such as existence and non-existence. Moreover, the determination that there is no arising and ceasing, etc., in ultimate reality can also be comprehended through five great reasonings. This can be understood in four ways: examining the cause to be refuted and thereby refuting what is to be refuted is the Vajra Splinter; examining the result and thereby refuting is the refutation of arising with existence and non-existence; examining both cause and result and thereby refuting is the refutation of arising with the four possibilities; examining one's own nature and thereby refuting, establishing non-affirmation as reasoning, is the Great Interdependence; establishing non-cessation (༼༢༽) as reasoning is being separate from one and separate from many. First, the Vajra Splinter is that which is not born from itself, from others, from both, and from no cause, that itself is empty of all born things, like the general characteristic of non-existent things. The subject, merely things themselves, is also empty in ultimate reality of being born from itself, from others, from both, and from no cause, it should be said. () Second, that which is empty of the result of having existence and non-existence arising from the cause, is empty of all born things, like the general characteristic of non-existent things. The subject, this appearing interdependence, is also empty in ultimate reality of the result of having existence and non-existence in the cause (༼༣༽), it should be said. Third, that which is empty of one arising from one, many arising from one, one arising from many, and many arising from many, is empty of all born things, like the general characteristic of non-existent things. Thus appearing, it is also empty in ultimate reality of one arising from one, many arising from one, many arising from many, and one arising from many, that is, empty of the arising of the four possibilities, it should be said. Fourth, the Great Interdependence is that which arises dependently and in relation is empty of true nature, like an image. Thus appearing, it is also due to being dependent and relational, it should be said. Being separate from one and separate from many can be understood in three ways: establishing reasoning, establishing the presence of the property in the subject, and examining the valid cognition that determines pervasion. First, that which is pervaded by being separate from one and separate from many is empty of true entity
Tibetan
བ་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་སྤྱི་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སྣང་བའང༌། དོན་དམ་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས། ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མཐའ་ཡོད་ལྟར། །ཐོག་མ་དབུས་ཀྱང་བརྟགས་༼༡༽པར་གྱིས། །སྐད་ཅིག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་ལ་མི་གནས། །ཞེས་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་ཏེ། བར་ན་གནས་པ་ལ་ཆ་དུ་མས་ཁྱབ་པ་ཉིན་ཞག་གི་སྟེང་དུ་ངེས་ཏེ། ཉིན་མོ་མཚན་མོ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་གནས་པ་ལ། སྔ་དྲོའི་དུས་དང་ཕྱི་དྲོའི་དུས་དང་གུང་གི་དུས་ཏེ་ཆ་གསུམ་གནས་པ་ལ། སྔ་དྲོ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་སྟེ་བར་ན་གནས་པ་ཙམ་ལ། ཆ་གསུམ་ཙམ་གྱིས་ཁྱབ་པ་དངོས་སུ་ངེས་པའི་ཚད་མས་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བར་ན་གནས་པ་དོན་དམ་པའི་སྐད་ཅིག་ཆ་ཤས་མེད་པར་བརྟགས་པ་དེ་ཡང༌། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བར་ན་གནས་པའི་རྟགས་ལས་ཆ་གསུམ་དང་ལྡན་པར་དཔག་པས་དོན་དམ་པའི་ཆ་མེད་གཅིག་དང་བྲལ་བར་གནས་ལ། གཅིག་ཁེགས་པས་དེའི་བསགས་པའི་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཆ་ཤས་མེད་པ་དུ་མའང་བཀག་པར་གྲུབ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ། གསུམ་པ་ཁྱབ་པ་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ནི། བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྟེང་དུ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱས་ཏེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་དུ་མའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཙམ་གྱིས། གཅིག་གི་དངོས་པོར་ཡོད་དུས་སུ་༼༡༽ཆོད་དེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པའམ་དུ་མར་ཡོད་པས་ཁྱབ་པ་དངོས་སུ་ངེས་པ་ན། གཅིག་དང་དུ་མའི་ཁྱབ་བྱར་མཐོང་བའི་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་འདི་ཉིད། དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནའང་དེའི་གཅིག་དང་དུ་མས་མ་ཁྱབ་པར་དོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ནུས་པ་བཅོམ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མས་ཁྱབ་པ་མཚན་ཉིད་ངེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤུགས་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའང་རིག་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན། །ཅེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཅན་དང་དགག་བྱ་དང་གཏན་ཚིགས་བཤད་པས། ཡང་དག་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་བསྒྲུབས་པ་དེའི་བསྒྲུབ་བྱ་ནི། སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་དཔྱོད་པ་༼༢༽ཡིན་པར་དགག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པའི་དངོས་པོ་བཀག་པ་ཙམ་རྣམ་བཅད་མེད་དགག་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྟོག་པའང་གཞི་ཆོས་ཅན་མི་སྣང་
Chinese
即如無事物的總體一般。如此顯現也是，因為遠離了勝義諦的一和多，並且是遍在的緣故。第二是學部論師龍樹的尊顏前說：「如剎那有邊際一樣，初始、中間也應當考察。因為是三個剎那的自性，世界不住於剎那。」這樣宣說了成立遠離一和多的宗法。中間存在被多個部分所遍及，確定在日夜之上。在白天和夜晚兩者之間存在，有早晨的時間、下午的時間和中午的時間，存在三個部分。早晨等差別應當捨棄，僅僅在中間存在上，被三個部分所遍及，以真實確定的量，考察剎那先後之間存在，勝義諦的剎那沒有部分，這也是從剎那先後之間存在的標誌上，推斷出具有三個部分，因此安住於遠離勝義諦的無分一。由於一個被遮止，因此它的積累，勝義諦的無分事物多個也被遮止而成立。勝義諦的一和多遠離的宗法就成立了。第三，確定周遍的量是，在瓶子等之上，瓶子等的差別被捨棄，僅僅在存在的物體上，僅僅遮止是多個物體，在作為一個物體存在時確定。僅僅在存在的物體上，以作為一個存在或作為多個存在而周遍真實確定時，這個被看作是一和多的周遍對象的存在物，即使是勝義諦的物體，也摧毀了對它的單一和多重不遍及的懷疑能力，因此，單一和多重遍及勝義諦的物體，以定義確定的方式，間接地成立了。那也是如理自在所說：「凡是有作用能力的，那就是這裡勝義諦的存在。」一樣。這樣，通過說明有法、遮止和理由，作為正確的理由所成立的，它的成立對象不是遮止幻象等完全觀察，而是僅僅遮止真實的事物，是無區分的非遮止成立。那個認識也是基礎有法不明顯。
English
That is, like the generality of non-things. The appearance is also because it is away from the one and the many of the ultimate truth and is pervasive. Secondly, in front of the venerable Nagarjuna, it was said: "Just as a moment has an end, the beginning and the middle should also be examined. Because it is the nature of three moments, the world does not abide in a moment." Thus, it was said to establish the dharma of being away from one and many. Being in the middle is pervaded by many parts, which is determined on the day and night. Between day and night, there is the time of morning, the time of afternoon, and the time of noon, there are three parts. The differences such as morning should be abandoned, only in the middle existence, pervaded by three parts, with the real determined measure, the moment before and after the moment is examined, the ultimate truth of the moment has no parts, this is also from the sign of existence between the moment before and after, it is inferred that it has three parts, so it abides away from the indivisible one of the ultimate truth. Since one is negated, its accumulation, the many indivisible things of the ultimate truth are also negated and established. The dharma of the ultimate truth of being away from one and many is established. Thirdly, the measure of determining pervasiveness is, on the vase etc., the differences of the vase etc. are abandoned, only on the existing object, only negating that it is many objects, it is determined when it exists as one object. Only on the existing object, when it is truly determined to be pervasive as existing as one or as existing as many, this existing object that is seen as the pervasive object of one and many, even if it is an object of ultimate truth, it destroys the ability to doubt that it is not pervasive by its single and multiple, therefore, the single and multiple pervade the object of ultimate truth, and it is indirectly established in a defined way. That is also as the Lord of Logic said: "Whatever has the ability to function, that is the existence of ultimate truth here." In this way, by explaining the subject, the negation, and the reason, what is established as the correct reason is not the complete observation of negating illusions etc., but only negating the real things, it is the non-discriminating non-negation establishment. That cognition is also the basis, the subject is not obvious.