Tibetan
གཞན་དོན་འབའ་ཞིག་བསྒྲུབ་པ་ནི་ཆེན་པོའོ། །བསྒྲུབ་པ་ནི་ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བ་ནི་ཆེན་པོ་ལ། བྲལ་བ་ནི་ཆུང་ངུ་སྟེ་སྡུད་པ་ལས། ཐབས་མེད་ཤེས་རབ་བྲལ་བས་ཉན་ཐོས་ཉིད་དུ་ལྷུང༌། །ཞེས་ སོ། །དེའང་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས། ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་དེ་ལས་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྨོན་ལམ་དང༌། །སྤྱོད་པ་ཡོངས་བསྔོ་མ་བཤད་དེ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོར་ག་ལ་འགྱུར། །འདི་ནི་སྙིང་རྗེ་འབའ་ཞིག་གིས། །བྱང་ཆུབ་བར་དུ་སྲིད་མཚམས་སྦྱོར། །ཅེས་ཐབས་སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་མཐའ་གཉིས་སུ་མི་གནས་པས་སྲིད་ཞི་གཉིས་ལས་འདའ་བར་བྱེད་དེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། ཤེས་པས་སྲིད་ལ་མི་གནས་ཤིང༌། །སྙིང་རྗེས་ཞི་ལ་མི་གནས་དང༌། །ཞེས་སོ། །ཡེ་ཤེས་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཙམ་མམ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱེད་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཉན་རང་སྟེ་ཆུང་ངུ་ལ། བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པར་རྟོགས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ནི་དུས་ཐུང་ངུར་སྤྲོ་བ་ཞན་པས་གཞན་དོན་ཡལ་བར་འདོར་བ་ཆུང་ངུ་ལ། དུས་རིང་པོར་སྤྲོ་བ་ཆེན་པོས་བརྩོན་པ་ནི་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ཕ་རོལ་སེམས་དགེ་གཅིག་གི་ཕྱིར་ཡང་ནི། །བསྐལ་པ་བྱེ་བ་བརྒྱར་ཡང་མི་སྐྱོ་བ། ། ཞེས་པ་དང༌། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སེམས་ཅན་གྲངས་མཐའ་ཡས་ལ་དུས་རིང་ དུ། །བདེ་བར་གཤེགས་ཀྱི་བདེ་བ་བླ་ན་མེད། །ཡིད་ལ་བསམ་པ་མཐའ་དག་རྫོགས་བྱེད་པ། །རྟག་ཏུ་སྦྱིན་པ་ལྟ་ཞིག་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཞེས་པ་དང་སྔ་མ་ལས། སེམས་ཅན་ཁུར་ཆེན་མགོ་ལ་ཁྱེར་བ་ཡིས༼༡༽། །སེམས་དཔའ་མཆོག་རྣམས་དལ་གྱིས་འགྲོ་མི་མཛེས། །བདག་གཞན་འཆིང་བ་སྣ་ཚོགས་རབ་བཅིངས་པས། ། བརྩོན་འགྲུས་བརྒྱ་འགྱུར་དུ་ནི་བྱ་བའི་རིགས། །ཞེས་སོ། །ཐབས་ནི་རང་ཉིད་གཅིག་པུ་ཞི་བ་ཚོལ་བའི་ཐབས་ནི་ཆུང་ངུ་ལ་ཟློག་པ་ནི་ཆེན་པོ་སྟེ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། ཉན་ཐོས་ཞི་བ་ཚོལ་རྣམས་ཀུན་ཤེས་ཉིད་ཀྱིས་ཉེར་ཞིར་ཁྲིད་མཛད་གང་ཡིན་དང༌། །འགྲོ་ལ་ཕན་པར་བྱེད་རྣམས་ལམ་ཤེས་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་དོན་སྒྲུབ་མཛད་པ་གང༌། །ཞེས་སོ། ། གྲུབ་པ་ནི་ཞི་བ་ཕྱོགས་གཅིག་ཆུང་ངུ་ལ། མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་ནི་ཆེན་པོ་སྟེ་རིན་པོ་ཆེ་ཟ་མ་ཏོག་ལྟ་བུའི་༼༡༽གཏམ་ལས། ཕྱོགས་གཅིག་ཞི་བར་གཞོལ་བས་དབྱིངས་སུ་ཡང་དག་ཞི་གྱུར་པ། །ཆུང་ངུ་རྣམས་ལས་མཆོག་གྱུར་མི་གནས་མྱ་ངན་འདའ། །རང་གཞན་དོན་གཉིས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་དོན་མཛད་པ། །ཡིད་བཞིན་མཆོ
Chinese
仅仅成办他利是伟大的。成办是方便智慧殊胜结合是伟大的，分离是小，从集合来说，无方便智慧分离则堕入声闻。如是。《宝鬘论》中说：声闻乘中，未说菩提心愿和行，以及回向，怎么能成为大乘？这是仅仅以悲心，连接到菩提之间的生界。如是方便悲心和智慧不住二边，能从有寂二者中超脱。现观庄严论中说：智慧不住有，悲心不住寂。如是。智慧是仅仅证悟人无我吗？或者执取一半法，证悟无自性是声闻缘觉，是小的。证悟二无我是菩萨的大乘。精进是短时间兴趣弱而舍弃他利是小的。长时间以大兴趣精进是《经庄严论》中说：为了他人的一个善心，百千劫也不厌倦。如是。入行论中说：对于无边众生，长时间中，逝者之乐无与伦比，心中所想全部成办，常时布施何须说。如是，前面说：头顶背负众生重担，殊胜菩萨们缓慢行走不美妙，自身他身各种束缚紧紧束缚，理应百倍精进。如是。方便是自己独自寻求寂灭的方便是小的，反过来是大的。《现观庄严论》中说：声闻寻求寂灭者，以一切智引导趋向寂灭，利益有情者，以道相智成办世间利益。如是。成就就是寂灭一边是小的，不住涅槃是大的，是伟大的。如《如意宝树》之类的故事中说：偏执一边寂灭，于法界中真实寂灭，不住涅槃是超胜小者，自他二利任运成就而成办利益，如意宝
English
Accomplishing solely the benefit of others is great. Accomplishment is great when it involves the union of skillful means and wisdom, while separation is small. From the perspective of aggregation, without skillful means, the separation from wisdom leads to falling into the state of a Hearer (Śrāvaka). As it is said. Also, in the Ratnāvalī (Precious Garland): In the Hearer's vehicle, there is no explanation of the aspiration and conduct of a Bodhisattva, nor the complete dedication. How can it become the Great Vehicle? This, with compassion alone, connects the realm of existence until enlightenment. Thus, skillful means, compassion, and wisdom do not abide in either extreme, thereby transcending both existence and peace. As stated in the Abhisamayālaṅkāra (Ornament of Clear Realization): Wisdom does not abide in existence, and compassion does not abide in peace. So it is. Is wisdom merely the realization of the selflessness of the individual? Or is grasping half of the Dharma, realizing the absence of inherent existence, the Hearer and Solitary Realizer (Pratyekabuddha), which is small? Realizing the emptiness of both self and phenomena is the Great Vehicle of the Bodhisattva. Diligence is small when one abandons the benefit of others due to weak interest in a short time. Diligence with great interest for a long time is as stated in the Sūtrālaṅkāra (Ornament of the Sutras): Even for the sake of a single virtuous thought of others, one is not weary even for hundreds of millions of eons. As it is said. And in the Bodhicaryāvatāra (Guide to the Bodhisattva's Way of Life): For limitless sentient beings, over a long time, the bliss of the Sugatas is unsurpassed. Fulfilling all that is thought in the mind, what need is there to mention constant giving? As it is said, and earlier: Carrying the great burden of sentient beings on their heads, it is not pleasing for the supreme heroes to walk slowly. Since self and others are tightly bound by various bonds, it is appropriate to exert a hundredfold diligence. So it is. Skillful means is small when it is the means of seeking peace for oneself alone, while the opposite is great. As stated in the Abhisamayālaṅkāra: Those Hearers who seek peace, who are led to near peace by omniscience, and those who benefit beings, who accomplish the benefit of the world with the knowledge of the path. So it is. Accomplishment is small when it is only one-sided peace, while the great Nirvāṇa that does not abide is great. As in the story of the wish-fulfilling gem tree: Being attached to one-sided peace, being truly pacified in the Dharmadhātu, the Nirvāṇa that does not abide is superior to the small ones, spontaneously accomplishing both one's own and others' benefit, like a wish-fulfilling