Tibetan
བས་འཇུག་པར་བྱ་བ་ནི་གདམས་ངག་དམ་པའོ། ། ད་ནི་ཐེག་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སོ་སོར་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པའི་གྲུབ་མཐའ་མདོར་བསྟན་པ་དང༌། ནང་པའི་གཞུང་ལུགས་རྒྱ་ཆེར་དབྱེ་བའོ། ། དང་པོ་ནི་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་བསྟན་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི། མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་སྔ་མ་དག་རྟོག་གེ་སྡེ་ལྔར་བཞེད་པ་ལས། གྲངས་ཅན་པ་ནི་ཀུན་གྱི་ཕྱི་མོར་འདོད་པ་ཉིད་འཇུག་པ་ལས། ཟ་པོ་རྟག་དངོས་བྱེད་པོ་མིན་པའི་བདག །ཡོན་ཏན་བྱར་༼༡༽མེད་གྲངས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས། །དེ་དབྱེ་དེ་དབྱེ་༼༢༽ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས། །མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ལུགས་ནི་ཐ་དད་འགྱུར། ། ཅེས་སོ། །དེ་ལ་གྲངས་ཅན་པ། དབང་ཕྱུག་པ། ཁྱབ་འཇུག་པ། རྒྱལ་བ་པ་བཞི་ནི་རྟག་པར་ལྟ་བ་ཡིན་ལ། ཕུར་བུ་པ་ནི་ཆད་པར་སྨྲ་པའོ། །དང་པོ་གྲངས་ཅན་པ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ཚེ་ལོ་ཉི་ཁྲི་ཐུབ་པའི་དུས་སུ་བྱུང་སྟེ། དཀའ་ཐུབ་ལས་གྲོལ་བ་ཐོབ་པའི་དྲང་སྲོང་སེར་སྐྱ་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་སྟེ་བསྟན་བཅོས་མང་དུ་བརྩམས་པ་ལས། དེའི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པའི་སློབ་མ། བ་༼༣༽ར་དྷྭ་ཛ་དང༌། ཆུར་ལྷུང་གི་བུ་གཉིས་བྱུང་པའི། བ་༼༤༽ར་དྷྭ་ཛས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་གྲངས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་ངེས་པར་འདོད་ལ། ཆུར་ལྷུང་གི་བུས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པོའི་གནས་ལུགས་ཀྱང་སྟོང་པར་འདོད་པ་ལ། སེར་སྐྱ་པ་ཞེས་བཏགས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས། གྲངས་ཅན་པ་རྣམས་ཡོན་ཏན་སྨྲ། །སེར་སྐྱ་པ་རྣམས་སྟོང་པར་འདོད། ། ཅེས་སོ། །དབྱེ་ན་གྲངས་ཅན་པ། སེར་སྐྱ་པ། ཡོན་ཏན་གསུམ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེའང་གཞུང་རྣམས་ཀྱི་ཕྱི་མོ་གྲངས་ཅན་པ་དག ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་བདག་དང༌། གཙོ་བོ་གཉིས་སུ་འདུས་པར་འདོད་པ་འདི་ལ་དོན་ལྔ་སྟེ། བདག་དང་གཙོ་བོ་དང༌། དེ་དག་ཤེས་པར་བྱེད་ཚུལ་དང༌། མ་ཤེས་པའི་ཉེས་དམིགས་དང༌། ཤེས་པའི་ཕན་ཡོན་ནོ། ། དང་པོ་ནི། ཟ་པོ་རྟག་དངོས་བྱེད་པོ་མིན་པའི་བདག །ཡོན་ཏན་བྱར་༼༡༽མེད་གྲངས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟག །ཅེས་པས། བདག་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་སྟེ། ཤེས་པ་ཡིན་པ། རྟག་པ་གཅིག་པུ་པ། བྱ་བྱེད་དང་བྲལ་བ། ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་ཟ་བ་པོ་ཡིན་པ། རང་བཞིན་རྒྱུའི་གཙོ་བོའི་ཁུག་མ་ན་གནས་པས། སུས་ཀྱང་མི་མཐོང་བའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་ཆོས་ལྔ་ལྡན་པའོ། ། གཙོ་བོ་ལ་གཉིས་ལས། རང་བཞིན་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ནི་བདེ་བ་སྡུག་བསྔལ་བཏང་སྙོམས་གསུམ་མམ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གསུམ་མམ། མིང་གཞན
Chinese
由此进入，是为殊胜窍诀。 现在分别解说各乘的差别，分为两部分：简要说明外道宗义和广泛区分内道论典。 第一部分是，在佛教之外的，外道论师们认为论理分为五类，其中数论派被认为是所有论理的基础。 享用者常有实，非作者之我，无功德可为，数论者如是观察。 它们的区分，它们的区分，稍微依赖，外道徒众的规矩就变得各不相同。 如此说。 其中，数论派、自在天派、遍入派、胜天派四派是常有论者，而断见派则主张断灭。 首先，数论派出现在众生寿命可达两万岁的时候，一位通过苦行获得解脱的仙人名叫金发，他创作了许多论典。他的弟子婆罗堕遮和沉水之子继承了他的宗义。婆罗堕遮认为一切所知都确定为二十五种，而沉水之子则认为这二十五种的体性也是空性。因此被称为金发派。《耶谢娘波昆雷堆巴》中说： 数论派说功德，金发派则认为是空性。 如此说。 分类有：数论派、金发派、功德三派。 那些论典的基础数论派认为， 一切所知都包含在我和主之中，这有五个意义：我和主，以及了解它们的方式，不了解的过患，和了解的利益。 第一， 享用者常有实，非作者之我，无功德可为，数论者如是观察。 如是说。 我是众生的士夫，是知者，是常有的，是唯一的，是无所作为的，因为享受对境所以是享用者，存在于自性因的主的囊中，所以是任何人都无法看见的隐蔽者，具有五种法。 主有二种，自性因的主是乐、苦、舍三种，或者贪、嗔、痴三种，或者其他名称
English
Entering through this is the supreme instruction. Now, to explain the distinctions of the vehicles individually, there are two parts: a brief presentation of the tenets of the outsiders and a broad division of the inner Buddhist scriptures. The first is that the earlier teachers of the non-Buddhists, who are outside the Buddhist teachings, considered logic to be of five types. Among them, the Samkhya school is considered the basis of all. The enjoyer is permanent and real, the self is not the agent, there are no qualities to be made, the Samkhyas contemplate. Their distinctions, their distinctions, relying slightly, the customs of the non-Buddhists become different. Thus it is said. Among them, the Samkhya, Ishvara, Vishnu, and Jina schools are eternalists, while the Purva school speaks of annihilation. First, the Samkhya school appeared when beings lived for twenty thousand years. A sage named Kapila, who attained liberation through asceticism, composed many treatises. His disciples, Bharadvaja and the son of Chur Lhung, inherited his tenets. Bharadvaja believed that all knowable things were definitely twenty-five in number, while the son of Chur Lhung believed that the nature of these twenty-five was also emptiness. Therefore, it was called the Kapila school. From Yeshe Nyingpo Kunle Dupba: The Samkhyas speak of qualities, the Kapilas consider it emptiness. Thus it is said. The divisions are: Samkhya, Kapila, and the third quality. Those basic Samkhyas of the treatises believe that all knowable things are contained in the self and the chief. This has five meanings: the self and the chief, the way to know them, the faults of not knowing, and the benefits of knowing. First, The enjoyer is permanent and real, the self is not the agent, there are no qualities to be made, the Samkhyas contemplate. As it says. The self is the purusha of sentient beings, the knower, the permanent, the solitary, devoid of action, the enjoyer because it enjoys objects, residing in the bag of the chief of the nature cause, therefore it is hidden and invisible to anyone, and possesses five qualities. There are two chiefs. The chief of the nature cause is the three of happiness, suffering, and equanimity, or the three of desire, hatred, and ignorance, or other names.
Tibetan
་སྙིང་སྟོབས། རྡུལ་མུན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཆ་མཉམ་པ་སྟེ། བེམས་པོ་ཡིན་པ་རྟག་པ་༼༢༽གཅིག་པུ་པ་རྣམ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་བྱེད་པ། སུས་ཀྱང་མ་བསྐྱེད་པ། དྲང་སྲོང་སེར་སྐྱས་ཀྱང་མི་མཐོང་པའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་ལྔ་ལྡན་པའོ། །རྣམ་འགྱུར་འབྲས་བུའི་གཙོ་བོ་ནི་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། ཆ་མཉམ་པ་མ་ཡིན་པས་གནས་སྐབས་མི་རྟག་པ་དུ་མར་གསལ་བའི་བེམས་པོ་སྟེ། ཕྱེ་ན་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་ལས་དང་པོ་ནི་ཆེན་པོ། བློ། ནང་གི་བྱེད་པ། ཤེས་པ་གསལ་ཞིང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ། མེ་ལོང་ངོས་གཉིས་པ་ལྟ་བུ། ཕྱི་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་ལྔ་འཛིན་པ་དང༌། ནང་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་རིག་པའི་ཆ་ཅན་ནམ་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །དེ་ལས་གཉིས་པ་བདག་སྐལ་པ་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་བདག་གཅིག་ཏུ་རློམ་པའི་ང་རྒྱལ་འབྱུང་སྟེ་དབྱེ་ན་རྡུལ་ལས་གྱུར་པ་དང༌། འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་དང༌། རྣམ་འགྱུར་ལས་གྱུར་པའི་ང་རྒྱལ་གསུམ་ཡིན་ཡང་ང་རྒྱལ་ཞེས་པ་གཅིག་ཏུ་བགྲང་ངོ༌། ། དེའང་ང་རྒྱལ་དང་པོས་དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་སྐྱེད་དེ། རྣ་བ་དང༌། སྣ་དང༌། ལྕེ་དང༌། ལུས་དང༌། མིག་སྟེ་བློའི་དབང་པོ་ལྔ་དང༌། ཁ་དང་ལག་པ་དང༌། རྐང་པ་དང༌། འདོམས་དང༌། བཤང་ཁུང་སྟེ་ལས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་དང༌། གཉིས་ཀའི་དབང་པོ་ཡིད་དང་བཅུ་གཅིག་གོ །ང་རྒྱལ་གཉིས་པས། སྒྲ། དྲི། རོ། རེག ཁ་དོག་དེ་ཙམ་སྟེ་ལྔ་སྐྱེད་དོ། །དེ་དག་ལས་འབྱུང་བ་ལྔ་རིམ་པ་བཞིན་སྐྱེད་དེ། ནམ་མཁའ། ས། ཆུ། རླུང༌། མེ་སྟེ་ལྔའོ། །དེའང་སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་ངོ༌། །ང་རྒྱལ་གསུམ་པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚུངས་ལྡན་ནམ་གྲོགས་བྱེད་ཀྱི། འབྲས་བུ་གུད་པ་ནི་མི་སྐྱེད་དོ། །དོན་དེ་དག་དབང་ཕྱུག་ནག་པོའི་གཞུང་ལས། རང་བཞིན་ལས་ཆེན་དེ་ལས་ང་རྒྱལ་ཡིན། །དེ་ལས་བཅུ་དྲུག་གི་ནི་ཚོགས་རྣམས་སོ། །བཅུ་དྲུག་པོ་ཡང་དེ་དག་རྣམས་ལས་ཀྱང༌། །དབང་པོ་རྣམས་ལས་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལྔ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ལས། དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ནི་དོན་དམ་པ་དང༌། རྣམ་འགྱུར་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདོད་དེ། ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མཆོག །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་འགྱུར་མ་ཡིན། །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་གང་འགྱུར་བ། །སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་གསོག །ཅེས་སོ། །དེ་དག་ནི་གཙོ་བོ་བེམས་པོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ། །བདག་དང་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ནི་ཤེས་བྱ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་འདུས་ཤིང་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་དག་ཤེ
Chinese
精进。所谓的“尘暗”，是指三种 गुण (藏文，梵文天城体，गुण，梵文罗马拟音，guṇa，汉语字面意思： गुण) 平等的状态。它是物质性的、常恒的、唯一的，是产生一切变化的因，不被任何事物所生，甚至连数论派的仙人迦毗罗 ऋषि (藏文，梵文天城体，ऋषि，梵文罗马拟音，ṛṣi，汉语字面意思： ऋषि) 也无法看见的隐蔽之物，具备这五个特点。变化之果的主要因素是三种 गुण (藏文，梵文天城体，गुण，梵文罗马拟音，guṇa，汉语字面意思： गुण) 的自性。由于不平等，它以多种无常的状态显现为物质。如果进行划分，共有二十三种。第一种是伟大的、智慧的、内在的作者，被称为“明智且具有觉性的自性”，就像一面两面的镜子。它执持外在的色等五境，内在具有乐、苦、舍的觉知或形态。第二种是具有自我意识的“我所”，即产生执著于单一自我的我慢。如果进行区分，有由尘所生、由五大所生、由变化所生的三种我慢，但都统称为我慢。其中，第一种我慢产生十一种感官，即耳、鼻、舌、身、眼五种智感官，以及口、手、足、生殖器、肛门五种作业感官，以及兼具二者的意，共十一种。第二种我慢产生声、香、味、触、色这五种境。从这些境依次产生五大，即空、地、水、风、火。其中，声音等被称为空的 गुण (藏文，梵文天城体，गुण，梵文罗马拟音，guṇa，汉语字面意思： गुण)。第三种我慢与前两种相同或作为其助手，但不产生单独的果。这些意义在自在黑天的论典中说：“自性产生大，从大产生我慢。从我慢产生十六的集合。十六也从那些产生，从感官产生五大。”如此，在二十四 तत्व (藏文，梵文天城体，तत्त्व，梵文罗马拟音，tattva，汉语字面意思： तत्त्व) 中，它们的自性被认为是胜义谛，而二十三种变化则被认为是世俗谛。“三种 गुण (藏文，梵文天城体，गुण，梵文罗马拟音，guṇa，汉语字面意思： गुण) 的 गुण (藏文，梵文天城体，गुण，梵文罗马拟音，guṇa，汉语字面意思： गुण) 最胜，不会变成见道。凡是变成见道的，就像幻术一样非常虚假。”如此说。这些是二十四种主要的物质。我和二十五种 तत्व (藏文，梵文天城体，तत्त्व，梵文罗马拟音，tattva，汉语字面意思： तत्त्व) 包含在所知二谛中，是应当了解的意义。这些
English
Diligence. The so-called "dust darkness" refers to the state where the three गुण (Tibetan, Devanagari, गुण, Romanized Sanskrit, guṇa, Literal Chinese meaning: गुण) are in equal proportion. It is material, permanent, and singular, serving as the cause for generating all transformations. It is not created by anything and remains hidden, unseen even by the sage Kapila ऋषि (Tibetan, Devanagari, ऋषि, Romanized Sanskrit, ṛṣi, Literal Chinese meaning: ऋषि) of the Samkhya school, possessing these five characteristics. The primary factor of the fruit of transformation is the nature of the three गुण (Tibetan, Devanagari, गुण, Romanized Sanskrit, guṇa, Literal Chinese meaning: गुण). Due to its inequality, it manifests as material in various impermanent states. If divided, there are twenty-three. The first is the great, the intellect, the inner agent, called "the wise and conscious self," like a two-sided mirror. It holds the five external objects such as form, and internally possesses the aspect or nature of knowing pleasure, pain, and equanimity. The second is the "I-mine" possessing a sense of self, from which arises the pride of clinging to a single self. If distinguished, there are three types of pride: arising from dust, arising from the elements, and arising from transformation, but all are collectively referred to as pride. Among these, the first pride generates eleven senses: the five sense faculties of ear, nose, tongue, body, and eye, and the five action faculties of mouth, hand, foot, genitals, and anus, and the mind, which is both, totaling eleven. The second pride generates the five objects of sound, smell, taste, touch, and color. From these objects, the five elements arise in sequence: space, earth, water, wind, and fire. Among these, sound and so on are said to be qualities of space. The third pride is similar to or assists the previous two, but does not generate separate fruits. These meanings are stated in the treatise of Isvara Krishna: "From nature arises the great, from the great arises pride. From pride arises the group of sixteen. The sixteen also arise from those, from the senses arise the five great elements." Thus, among the twenty-four tattvas, their nature is considered the ultimate truth, while the twenty-three transformations are considered the conventional truth. "The best of the qualities of the three गुण (Tibetan, Devanagari, गुण, Romanized Sanskrit, guṇa, Literal Chinese meaning: गुण) does not become the path of seeing. Whatever becomes the path of seeing is very deceptive, like an illusion." So it is said. These are the twenty-four primary material elements. The self and the twenty-five tattvas are included in the two truths of knowable objects and are the meanings to be understood. These