Tibetan
བསྟན་བཅོས་ངན་པ་དྲུག་དང་བྲལ་ཞིང༌། གནས་སྐབས་བདེ་ཞིང་མཐར་ཐུག་གྲོལ་བ་འགྲུབ་པའི་དོན་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པ་དང༌། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་སྤོང་བའི་བསྟན་བཅོས་གསུམ་ནི། སངས་རྒྱས་པ་༼༡༽དག་གི་ལུགས་ལ་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དེ་དག་གི་བརྗོད་ཚུལ་ཡང༌། འཐོར་བ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པའི་བསྟན་བཅོས་དང༌། སྦས་པ་རྣམས་མངོན་དུ་འབྱིན་པ་དང༌། རྣམ་གྲངས་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་དང༌། དཀའ་བའི་གནས་བསྟན་པ་དང༌། ཚིག་གི་རིམ་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་དང༌། ཚིག་གི་དོན་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་དང༌། གོང་འོག་གི་སྡེ་ཚན་འབྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་གྲངས་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རིམ་པས། ལེའུ་དང༌། རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང༌། ཚོམས་དང༌། སྐབས་སུ་བཅད་ཅིང༌། ལྷུག་པ་དང༌། ཚིགས་བཅད་དང༌། སྤེལ་མ་དང༌། རྒྱུན་ཆགས་ཀྱི་རིམ་པས། སྡེ་ཚན་ཐ་དད་པའི་གཞུང་ཉུང་ངུ་དང༌། བར་མ་དང༌། མང་པོ་དང༌། ཆེན་པོར་གསལ་བར་མཛད་ཅིང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་རྣམས་ཆེས་གསལ་བར་མངོན་དུ་ཕྱུང་སྟེ། དྲང་དོན་དང༌། ངེས་དོན། དགོངས་པ་དང༌། ལྡེམ་དགོངས་བཞིར་ཕྱེ་ནས་བསྟན་པ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པར་མཛད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་བཤད་སྦྱར་ལས། ཆོས་རྣམས་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་སུ་འདུས། །ལེགས་པར་གསུངས་དང་དེ་ཡི་དགོངས་འགྲེལ་པ། །དེ་ཡི་དབང་གིས་ཤཱཀྱའི་བསྟན་པ་འདི། །འཇིག་རྟེན་ཁམས་འདིར་ཡུན་རིང་གནས་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །ངེས་ཚིག་ནི། ཤ་ཏྲ་ཞེས་པའི་ཤ་ལ་སའི་རྐྱེན་བྱིན་པས་འཆོས་པ་དང༌། ཏྲ་ལ་ཡའི་རྐྱེན་བྱིན་པས་སྐྱོབ་པ་སྟེ། འཆོས་སྐྱོབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་རྣམ་བཤད་རིག་པ་ལས། འཆོས་སྐྱོབ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་ ཕྱིར། །བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་དེ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དགོས་པ་ནི་བཀའི་དོན་བརླིང་ཞིང་རྟོགས་དཀའ་བ་རྣམས་གསལ་བར་བྱེད་ཅིང་ཐར་པའི་ལམ་སྟོན་པས། འགྲོ་བ་རྣམས་འདྲེན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། བཤད་སྦྱར་ལས། བཀའ་རྣམས་དོན་ནི་གསལ་བ་དང༌། །འཇུག་ཅན་ཐར་པའི་དོན་སྒྲུབ་བྱེད། །བསྟན་བཅོས་དེ་ནི་རྒྱ་ཆེན་ཉིད། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་གུས་པས་བླངས། །ཞེས་སོ། །བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ། ཆོས་ཚུལ་གང་ཞིག་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་རྐྱེན་ལས་བྱུང་ཞིང༌། དོན་གཉིས་བསྒྲུབ་པའི་ལམ་ལྡན་༼༡༽དམ་པ་ནི་བཀའ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། གང་ཞིག་དོན་ལྡན་ཆོས་དང་ཉེར་འབྲེལ་ཞིང༌། །ཁམས་གསུམ་དག་ན་ཉོན་མོངས་སྤོང་བྱེད་གསུངས། །ཞི་བའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པར་མཛད་པ་གང༌། །དེ་ཉིད་དྲང་སྲོ
Chinese
远离六种恶劣论著，具有实现暂时安乐和究竟解脱的重大意义，以及成办菩提和舍弃轮回一切痛苦的三种论著，是与佛陀相应的。这些意义的表达方式是：将分散的汇集为一体的论著，将隐藏的显现出来，广泛阐述各种名相，指示困难之处，使词句的次第清晰，简略地指示词句的意义，区分上下部的段落等等，以无数种次第，分为章、分别、品和节，以散文、偈颂、混合文和连贯的次第，将不同部分的论典分为少量、中等、多数和大量，清晰地显现出来，将佛陀的教言最为清晰地显现出来，分为直义、隐义、密意和需诠释的密意四种，使教法长久住世。如是《释论》中说：诸法摄于经与论，善说以及彼之释，依彼之故释迦教，此世间界长久住。定义是：夏札（ཤ་ཏྲ་）中的夏（ཤ）加上萨（ས）的词尾，表示调伏；札（ཏྲ）加上亚（ཡ）的词尾，表示救护。具备调伏和救护的功德。《释量论》中说：以具调伏救护故，彼乃大论即此是。必要是：使佛语意义深奥且难以理解的内容清晰明了，并指示解脱之道，从而引导众生。《释论》中说：佛语意义极明了，具足解脱之义利，论典即是甚广大，智者恭敬而受持。佛语和论典二者的差别是：所宣说的任何一种法，从佛陀的自因缘而生，具备成办二利的殊胜之道，即是佛语。《宝性论》中说：何者具义与法近，三界之中说断惑，寂静功德所宣说，彼即仙人
English
Being free from six kinds of bad treatises, possessing the great meaning of accomplishing temporary happiness and ultimate liberation, and the three treatises of accomplishing enlightenment and abandoning all the sufferings of samsara, are in accordance with the Buddhas. The ways of expressing these meanings are: treatises that gather the scattered into one, reveal the hidden, extensively explain various terms, indicate difficult points, clarify the order of words, briefly indicate the meaning of words, distinguish the upper and lower sections, and so on, with countless orders, divided into chapters, distinctions, sections, and verses, in prose, verses, mixed texts, and continuous order, the sections of different parts of the scriptures are clearly made into small, medium, many, and large, and the Buddha's teachings are most clearly revealed, divided into four types: direct meaning, indirect meaning, hidden meaning, and interpretable hidden meaning, so that the teachings may abide for a long time. As it is said in the commentary: All dharmas are included in sutras and treatises, well-spoken and their commentaries, by virtue of which the teachings of Shakya, will abide long in this world. The definition is: In Śāstra (ཤ་ཏྲ་), Śa (ཤ) with the suffix Sa (ས) means to tame; Tra (ཏྲ) with the suffix Ya (ཡ) means to protect. Possessing the qualities of taming and protecting. As it is said in the Commentary on Valid Cognition: Because it possesses both taming and protecting, it is a great treatise. The necessity is: to clarify the profound and difficult to understand contents of the Buddha's words, and to indicate the path to liberation, thereby guiding beings. As it is said in the commentary: The meaning of the Buddha's words is very clear, possessing the benefit of liberation, the treatise is very vast, and the wise take it with respect. The difference between the Buddha's words and the treatises is: Any Dharma that is taught, arising from the Buddha's own causes and conditions, possessing the excellent path of accomplishing the two benefits, is the Buddha's word. As it is said in the Uttaratantra: Whatever is meaningful, close to the Dharma, in the three realms, speaks of abandoning afflictions, whatever praises the qualities of peace, that is the sage.
Tibetan
ང་གསུང་ཡིན་ལྡོག་པ་གཞན། །ཅེས་སོ། །ཆོས་ཚུལ་གང་ཞིག་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་རྐྱེན་ལ་མ་ལྟོས་ཤིང་རྒྱུད་གཞན་གྱི་བསྡུས་པའི་གང་ཟག་གིས། བཀའ་༼༢༽བསྟན་བཅོས་གང་རུང་གི་དགོངས་འགྲེལ་དུ་ཐར་ལམ་གསལ་བྱེད་དུ་བརྩམས་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། གང་ཞིག་སྟོན་པ་རྒྱལ་བ་འབའ་ཞིག་གིས། །དབང་བྱས་རྣམ་གཡེང་མེད་ཡིད་ཅན་གྱིས་བཤད། །ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་མཐུན་པ། །དེ་ཡང་དྲང་སྲོང་བཀའ་བཞིན་སྤྱི་བོས་བླངས། །ཞེས་སོ། །ཇི་ལྟར་བཤད་ཅིང་ཉན་པའི་ཚུལ་ལ་གསུམ་ལས། འཆད་བྱེད་སློབ་དཔོན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། བཤེས་གཉེན་དུལ་བ་ཞི་བ་ཉེར་ཞི་བ། །ཡོན་ཏན་བརྩོན་བྱས་ལྷག་པར་ལུང་གིས་ཕྱུག །དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་རྟོགས་ལ་སྨྲ་མཁས་ལྡན། །བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་སྐྱོ་ངལ་སྤངས་ལ་བསྟེན། །ཅེས་པ་དང༌། རྡོ་རྗེ་བཀོད་པའི་རྒྱུད་ལས། སྟོན་པ་མཛོད་ལྡན་ཆུ་བོ་རྫོགས། །དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་སྙིང་བརྩེར་ལྡན། །མཁས་ཤིང་གཞན་ལ་ཕན་བརྩོན་པ། །རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་སློབ་དཔོན་ལ། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བསྟེན་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། །ཉན་བྱེད་སློབ་མའི་མཚན་ཉིད་ནི། ལུང་ལས། བླ་མ་ལ་གུས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་དག་དང༌། །བསམ་གཏན་དང་ནི་འདོན་ལ་རབ་བརྩོན་པ། ། གྲིམས་ཤིང་དུལ་ལ་བཟོད་དང་ལྡན་པ་སྟེ། །སྡོམ་བརྩོན་གནས་པའི་ཆོས་ལྡན་ལེགས་པར་གསུངས། །ཞེས་པ་དང༌། སྔ་མ་ལས། སྐལ་ལྡན་གུས་དང་གཏོང་ཕོད་ཆེ། །བློ་བརྟན་ཡངས་ཤིང་སྒྲུབ་ལ་བརྩོན། །ཆོས་མཆོག་སྙིང་རྗེ་དམ་ཚིག་ལྡན། །རྡོ་རྗེ་སློབ་མར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །ཐུན་མོང་ཆོས་སྤྱོད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་སྦྱོར་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང༌། དངོས་གཞི་ཐོས་པའི་དོན་འཛིན་པ། རྗེས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པས། མདོ་ཡིན་ན་སྣང་བ་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་དུ་ལྟ་བའི་ངང་ལས་ཉན་ཞིང༌། སྔགས་ཡིན་ན་གང་འཆད་ཉན་བྱེད་པའི་ལྷ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསལ་བཏབ་པའི་ངང་ལས་མ་ཡེངས་པར་ཐོས་པ་འཛིན་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཚེ་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་དོན་ཡིད་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའི་ངང་ལ་མ་ཡེངས་པར་བློ་གནས་པ་ནི་ཞི་གནས་ལ། ཚིག་དོན་གྱི་རང་བཞིན་སོ་སོར་ཤར་བ་དང་དོན་གོ་བ་ནི་ལྷག་མཐོང་སྟེ། ཡོན་ཏན་བཀོད་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་འདི་ལ་ཐོས་པ་ཉིད་ལ་༼༡༽རྩེ་གཅིག་ཏུ་མ་ཡེངས་པར་སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་པ་ནི། སྒྲའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ལ། སོ་སོར་འབྱེད་ཅིང་གསལ་བར་དཔྱོད་པ་ནི། དོན་ར
Chinese
我说是相反的。这样说。哪种法的方式不是依靠示教者佛陀的因缘，而是由其他传承所摄受的补特伽罗，在任何佛语（༼༢༽）论著的释义中，为了阐明解脱道而著述的，就是论著。正如那里面所说：谁是示教者，仅仅由胜者所主宰，没有散乱的有心者所说，与获得解脱的道路相符，那也如同正士的教言一样以头顶戴。这样说。如何讲述和听闻的方式有三种，其中讲述者导师的特征是：《经庄严论》中说：善知识调伏寂静极寂静，功德勤奋尤以闻富饶，精通此理善于言说具足，慈爱之自体性舍弃厌倦应依止。以及《金刚布置续》中说：示教者宝藏具足如河流圆满，誓言律仪具足心怀慈爱，贤善并且勤奋利益他人者，于金刚秘密之导师，一切时中应依止。这样说。听闻者弟子的特征是：经文中说：恭敬上师戒律完全清净，禅定以及念诵极勤奋，严谨调柔安忍且具足，守护律仪安住之有法善说。以及前面所说：具缘恭敬且慷慨，心智坚定宽广且勤奋修，殊胜之法慈悲具誓言，当知是金刚之弟子。这样说。共同法行的自性，首先是发菩提心，正行是忆持所闻之义，结尾是将善根回向菩提，以这三种方式，如果是经，就在将显现视为如幻八喻的境界中听闻，如果是密咒，就在将所讲听的本尊和坛城观想清楚的境界中，不散乱地忆持所闻。那时，心专注于法的词义，不散乱地安住是寂止，词义的自性各自显现和理解意义是胜观。如《功德庄严经》中所说：妙吉祥，于此听闻本身༼༡༽一心不散乱地摄持心，是随顺声音的寂止之等持，分别辨别且清晰观察是，意义的
English
I say it is the opposite. Thus it is said. Whichever way of Dharma does not rely on the circumstances of the teacher Buddha, but is composed by an individual gathered from other lineages, in the interpretation of any of the Buddha's words (༼༢༽) and treatises, to clarify the path to liberation, that is a treatise. As it says in that very text: Whoever is the teacher, controlled solely by the Victorious One, spoken by a mindful person without distraction, in accordance with the path to attaining liberation, that too is accepted with the crown of the head, like the words of a righteous person. Thus it is said. There are three ways of how to teach and listen, among which the characteristics of the teacher, the master, are: As stated in the Ornament of the Sutras: A spiritual friend is disciplined, peaceful, extremely peaceful, diligent in virtues, especially rich in scriptures, thoroughly understanding, skilled in speech, possessing compassion, abandoning weariness, and should be relied upon. And as stated in the Vajra Arrangement Tantra: The teacher is full of treasures, complete like a river, possessing vows and commitments, with a loving heart, wise and diligent in benefiting others, the Vajra secret master, should be relied upon in every way. Thus it is said. The characteristics of the disciple who listens are: As stated in the scriptures: Respectful to the lama, with completely pure morality, extremely diligent in meditation and recitation, strict, gentle, patient, and possessing, guarding vows, abiding in Dharma, well spoken. And as stated earlier: Fortunate, respectful, and generous, with a steadfast and broad mind, and diligent in practice, supreme Dharma, compassionate, possessing commitments, should be known as a Vajra disciple. Thus it is said. The nature of common Dharma practice is that initially, one generates the mind of enlightenment, the main part is remembering the meaning of what is heard, and the conclusion is dedicating the merit to enlightenment. In these three ways, if it is a Sutra, one listens in the state of seeing appearances as the eight examples of illusion, and if it is Mantra, one remembers what is heard without distraction, in the state of visualizing the deity and mandala being taught and listened to clearly. At that time, the mind abiding without distraction, focused solely on the words and meaning of the Dharma, is quiescence, and the individual manifestation of the nature of the words and meaning, and understanding the meaning, is insight. As stated in the Sutra of the Array of Qualities: Manjushri, in this very listening ༼༡༽ holding the mind single-pointedly without distraction, is the samadhi of quiescence that accords with the sound, and distinguishing and clearly examining each is the