Tibetan
ནས་པ་ཐུགས་དེ་ཙིཏྟའི་དཀྱིལ། །ལམ་ནི་རྩ་བཞི་འཇུ་བྱེད་རླུང༌། །འཆར་བྱེད་སྒོ་ནི་མིག་སོགས་སོ། །ནམ་མཁའ་རྐྱེན་བྲལ་ཡུལ་དུ་འདུས། །ཉམས་བླང་ཁྲེགས་ཆོད་ཐོད་རྒལ་ལོ། །ཚད་ནི་གདེང་བཞིའི་རྣལ་འབྱོར་ཉིད། །བར་དོ་མ་བུ་གཉིས་སྦྱོར་བ། །གྲོལ་ས་༼༡༽ཉིད་ནི་ཐོག་མའོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཚེ་ཐོག་མའི་གྲོལ་ས་ཞེས་བརྗོད་པར་ཟད་ཀྱིས་ཐོག་མའི་གྲོལ་ས་སྒྲིབ་པ་དང་བཅས་པ་ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་དྲི་མ་དང་བཅས་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ལ། ལམ་གྱིས་སྦྱངས་པས་དྲི་མ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་གྱུར་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་གཞི་ཐོག་ཏུ་གྲོལ་ཞེས་བརྗོད་པས། དབྱིངས་འཕོ་འགྱུར་མེད་པ་མཐར་ཐུག་པའི་རང་བཞིན་གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་དགོངས་ཀྱིས་གཞི་ཐོག་ཏུ་གྲོལ་བ་དངོས་མི་སྲིད་དེ། གཞི་དྲི་བཅས་སུ་ཡང་ལྡོག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་ན་ཡང་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་ཏེ་གཞི་ཐོག་ནས་༼༢༽ཡང་འཁྲུལ་གཞི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དབྱིངས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ལ། དྲི་མ་དང་བཅས་དུས་གཞི། དྲི་མ་སྦྱོང་དུས་ལམ། དྲི་མ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་དུས་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པས། གཞི་དང་གྲོལ་ས་ཕྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །དེང་སང་ནི་རྣམ་དབྱེ་ཕྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་ཉུང་ངོ༌། །དོན་གཉིས་པའི་ངེས་བྱེད་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱ་ཆེན་རྒྱུད་ཀྱི་ངེས་བྱེད་དང༌། ཡང་ཟབ་མན་ངག་གི་ངེས་བྱེད་དོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུད་ཀྱི་ངོ་བོ་དང༌། རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་དུ་གནས་པ་འཁོར་དང་བཅས་པའོ། །དེ་ལ་གཞིའི་རྒྱུད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས། ལྷུན་གྲུབ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའོ། །ལམ་གྱི་རྒྱུད་དབང་དང་གདམས་པས་རྟོགས་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གོང་ནས་གོང་དུ་ཐོབ་པ། རྟོགས་པའི་རྒྱུད་ལས་དང་པོ་༼༣༽ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་ལ་གནས་པ་ནས་འོད་གསལ་དབྱིངས་སུ་མ་གྲོལ་བའི་བར་གྱི་རིག་པའི་ཡོན་ཏན་ལྟ་བ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པའོ། །ལུང་ནི་རྒྱུད་སྡེ་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཐབས་སུ་བྱུང་བའི་མིང་ཚིག་ཡི་གེར་སྣང་བ་གླེགས་བམ་དུ་བཅས་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་ན་གཉིས་ཏེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཨེ་མ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉོན། །དེ་ཉིད་རྣམ་པར་བཤད་བྱ་བ། །དོན་གྱི་རྒྱུད་དང་ཚིག་གི་ རྒྱུད། །ཅེས་པས། གཞི་རིག་པའི་གནས་ལུགས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པར་ཡོད་པ་ནི་དོན་གྱི་རྒྱུད
Chinese
那色巴的意在心间，道乃四脉执持之风，显现之门乃眼等，虚空离缘汇集处，修持脱噶妥噶也，量乃四信之瑜伽，中阴母子二相合，解脱处即是初始也。如是说。彼亦，自生智慧远离遮障的究竟之时，仅说是初始的解脱处，初始的解脱处连同遮障，名为界，连同垢染，即是如来藏。以道净治，无垢染的如来藏转变成菩提的状态，应如是理解。因此，说果于基位解脱，意在理解界不变异的究竟自性，并非基位解脱真实存在，因为基位连同垢染，也无法逆转。若存在，则会错乱，因为从基位也是制造错乱之基。因此，界自生之智慧，连同垢染之时为基，净治垢染之时为道，远离一切垢染之时为果，因此，区分基与解脱处极为重要。如今区分差别者极为稀少。第二义的定解差别解说分为二：广大续部的定解和甚深口诀的定解。第一者分为二：续部的体性和善妙区分。第一者是基、道、果的所说和能说，连同眷属。其中，基之续为自生之智慧，任运成就，不变异。道之续为以灌顶和诀窍证悟，以及定一定渐增，证悟之续从最初法性现前安住，直至未解脱于光明界之间的明智功德，如见和定等。隆乃如续部般修持之方便显现为名、词、字母，连同经函等。第二，区分则分为二，如《牟提噶经》云：诶玛，金刚持谛听，彼之种种应宣说，义之续和词之续。因此，基，遍布于一切明智之法性，是为义之续。
English
The meaning of Naspa is in the heart, the path is the wind that holds the four channels, the manifesting doors are the eyes, etc., the gathering place is the unconditioned space, the practice is Trekchö and Tögal, the measure is the yoga of the four confidences, the union of the mother and child in the bardo, the place of liberation is the beginning. Thus it is said. Moreover, at the ultimate time when self-arising wisdom is free from obscurations, it is only said to be the initial place of liberation, the initial place of liberation together with obscurations is called realm, together with impurities, it is the Tathagatagarbha. By purifying with the path, the stainless Tathagatagarbha is transformed into the state of Bodhi, it should be understood as such. Therefore, saying that the fruit is liberated at the base, it is intended to understand the ultimate nature of the realm without change, not that liberation at the base actually exists, because the base together with impurities cannot be reversed. If it exists, it will be confused, because from the base it is also the basis for creating confusion. Therefore, the wisdom of the self-arising realm, the time with impurities is the base, the time of purifying impurities is the path, the time of being free from all impurities is the fruit, therefore, distinguishing between the base and the place of liberation is extremely important. Nowadays, there are very few who distinguish the differences. The detailed explanation of the definitive understanding of the second meaning is divided into two: the definitive understanding of the vast tantras and the definitive understanding of the profound instructions. The first is divided into two: the nature of the tantras and the excellent distinctions. The first is the subject and object of the base, path, and fruit, together with the retinue. Among them, the base tantra is self-arising wisdom, spontaneously accomplished, and unchanging. The path tantra is the realization through empowerment and instructions, and the increasing samadhi, the tantra of realization is the qualities of intelligence from the first manifestation of the nature of reality until the non-liberation into the clear light realm, such as view and samadhi, etc. Lung is the means of practicing like the tantras, appearing as names, words, and letters, together with the scriptures. Second, the distinction is divided into two, as in the "String of Pearls": "Ema, listen, Vajradhara, that which should be explained is the tantra of meaning and the tantra of words." Therefore, the base, the nature of intelligence that pervades all, is the tantra of meaning.
Tibetan
་ཡིན་ལ། དེ་མཚོན་ཅིང་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཐབས་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་སྟེ་སྡཻ་ཚན་༼༡༽སོ་སོར་བསྟན་པ་ནི་ཚིག་གི་རྒྱུད་དོ། །དང་པོ་དོན་གྱི་རྒྱུད། དེའི་རྣམ་གྲངས་དབྱེ་ན་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་དང༌། རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུད་གཉིས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། གསང་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཐབས་དང་ནི། །རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བུ་གཅིག་ ལ། །ཞེས་སོ། ། དང་པོ་ནི་དབྱིངས་ཀྱི་དོན་མཚོན་༼༢༽བྱེད་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ། །དབྱེ་ན་མཚོན་བྱ་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་དང༌། མཚོན་བྱེད་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་གཉིས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། གཞི་གཅིག་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ལས། །མཚོན་བྱ་དང་ནི་མཚོན་བྱེད་དོ། །ཞེས་ སོ། །དེའང་བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་རྣམ་སྤྱི་དེ་མཚོན་བྱའོ། །དེའི་ཡིན་ཚུལ་འབྱེད་པ་མཚོན་བྱེད་དེ་དོན་དང་ཐ་སྙད་ལ་ཟེར་རོ། །དེའང་རང་རིག་འོད་གསལ་ཀུན་ཁྱབ་ཆེན་པོ་ནི་མཚོན་བྱའི་རྒྱུད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། མཚོན་བྱ་རྒྱུད་གཅིག་ཀུན་ཁྱབ་ པས། །ཐམས་ཅད་དེ་ཡི་རྗེས་སུ་འབྲང༌། །ཞེས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཁྱབ་ན། དབྱིངས་སྟོང་པ་ཀ་དག་ཆོས་ཉིད་དང༌། ཡེ་ཤེས་སྣང་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོ་དབྱེར་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཁྱབ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། ཁྱབ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། །སྟོང་པས་ཁྱབ་དང་གསལ་བས་ཁྱབ། །ཅེས་སོ། །མཚོན་བྱེད་ནི་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ། ཁྲེགས་ཆོད་ཡེ་གྲོལ་ཆེན་པོ་དང༌། ཐོད་རྒལ་འོད་ལྔ་རང་སྣང་སྒྲོན་མ་དང་བཅས་པ་རང་ཆས་སུ་ཡེ་ནས་ཡོད་པའི་ཆ་ལ་བཏགས་ཏེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཐབས་ཞེས་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱང་ངོ༌། །གང་ཟག་བློ་ཡི་བྱེ་བྲག་ གིས། །རིམ་པ་ཇི་ལྟར་བཤད་བྱ་བ། །འབད་རྩོལ་མེད་པར་རང་གྲོལ་དང༌། ། འབད་བཅས་ཉམས་སུ་བླང་བའོ། །ཞེས་པ་ནས། དེ་ལྟར་མཚོན་བྱེད་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད། །རང་གི་རྒྱུད་ལ་༼༡༽མ་སྐྱེས་༼༢༽རྫོགས། །མཚོན་པར་བྱེད་པས་ཐབས་ཡིན་ཏེ། །རྒྱུན་དུ་གནས་པས་རྒྱུད་ཅེས་བྱ། །ཞེས་པའི་བར་དུ་གསུངས་སོ། །དེའང་ཐབས་དེ་དག་དོན་དང་འདུ་འབྲལ་མེད་པར་ཡེ་ནས་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པར་གཟིགས་ཤིང་གསལ་བར་གསུངས་པ་ཙམ་ལས། གཤིས་རིག་པ་ལ་མེད་པ་གསུངས་པ་ནི་མེད་དེ། རིག་པ་འབད་མེད་ཅོག་གཞག་ཐབས་ཡེ་གྲོལ་ཁྲེགས་ཆོད་དང༌། འོད་གསལ་རང་སྣང་ཐོད་རྒལ་དུ་གནས་པ་གོམས་པས་གྲོལ་ངེས་སུ་གནས་པ་ཡེ་ཡོད་ཕྱིས་གསལ་བར་བྱས་པ་ཙམ་མོ། །དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་མཚོན་བྱའི་ངོ་བོ་དབྱིངས་རིག་འདུ་འབྲལ་མེད་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ལ། ངེས་ཚིག་དེ་ལས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ན་རྒྱུད་ཅེ
Chinese
是。那阐释并修持的方法及其支分，即章节༼༡༽各自的开示，是词之续。首先是义之续。若分其类别，则有方便之续与自性之续两种。如彼经云：“秘密续之方便与，自性如何唯一 。”是也。第一是阐释空性之义，作为显现者而示现。若分，则有能表方便之续与所表方便之续两种。如彼经云：“由一基本体性之差别，有能表与所表。”是也。其中，所诠释的意义的总相是所表。辨别其存在的方式是能表，指的是意义与名言。其中，自明光明遍一切处大者是所表之续。如彼经云：“所表续一且遍一切，一切皆随彼之后。”是也。如何遍及呢？以空性空寂本来清净法性与智慧显现任运成就大者无别之方式遍及。如彼经云：“遍及有两种，以空性遍及与以光明遍及。”是也。能表是成为证悟彼之方便者，大手印顿超大圆满，以及顿超五光自显灯等，安立为本自具有之分。如《牟ติก串珠》云：“方便名为特殊性，依于有情心之别，次第如何当宣说，无勤任运而解脱，有勤精进当修持。”乃至“如是能表方便之续，于自续中༼༡༽不生༼༢༽圆满，以能表故是方便，恒常安住故名续。”之间所说。其中，那些方便与意义无离无合，本自具有。金刚持仅仅是照见存在而明示，并非说在本性智慧中不存在。智慧无勤安住，方便顿超大手印，光明自显顿超安住于串习而定能解脱，仅仅是本有后显现而已。如是所开示之所表之体性，以空性智慧无离无合而遍及，从其定义而遍及，故名续。
English
It is. The methods and branches that explain and practice it, that is, the separate teachings of section ༼༡༽, are the continuum of words. First is the continuum of meaning. If we divide its categories, there are two types: the continuum of means and the continuum of nature. As it says in that very text: "The means of the secret continuum and, the nature, how is it one? ." That's it. The first is to explain the meaning of emptiness, to show it as a manifestation. If divided, there are two types: the expressible continuum of means and the expressing continuum of means. As it says in that very text: "From the difference of one basis, essence, there are the expressible and the expressing." That's it. Among them, the general aspect of the meaning to be expressed is the expressible. Differentiating its mode of existence is the expressing, which refers to meaning and terms. Among them, self-awareness, luminosity, all-pervading greatness is the continuum of the expressible. As it says in that very text: "The expressible continuum is one and all-pervading, all follow after it." That's it. How does it pervade? It pervades in the manner of the inseparability of emptiness, emptiness, primordial purity, the nature of reality, and the spontaneous great perfection of wisdom appearance. As it says in that very text: "There are two types of pervasion: pervasion by emptiness and pervasion by clarity." That's it. The expressing is that which has become the means to realize that very thing, the great perfection of Trekchö and Tögal, and the five lights, self-appearing lamps, etc., are attributed to the part that is inherently present. As the Garland of Pearls says: "'Means' is also called a special quality, according to the differences in the minds of beings, how the order should be explained, effortless spontaneous liberation, diligent practice should be cultivated." Up to "Thus, the expressing continuum of means, is ༼༡༽ unborn ༼༢༽ complete in one's own continuum, because it expresses, it is a means, because it constantly abides, it is called a continuum." is said. Among them, those means are inseparable from meaning and are inherently present. Vajradhara only sees what exists and clearly states it, but it is not said that it does not exist in the nature of awareness. Awareness effortlessly abides, the means of Tögal and Trekchö, luminosity, self-appearance, Tögal abides in habituation and is certain to be liberated, it is only inherently present and later manifested. Thus, the nature of the expressible that is taught, pervades with the inseparability of emptiness and awareness, and because it pervades from its definition, it is called a continuum.