Tibetan
པ་ནི་ངོ་བོ་ཚིག་གི་ཚོགས། རྒྱུད་འཆད་པ་པོས་བསྡུས་ལ། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོས་བསྡུས་པར་འདོད་ཀྱང༌། འདིར་སྟོན་པ་དང་འཁོར་གཉིས་ཚོགས་པའི་རྐྱེན་ལས་མིང་ཚིག་ཡི་གེར་སྣང་བའི་ངོ་བོ། གཙོ་བོར་ཉོན་༼༢༽ཤེས་ཀྱིས་བསྡུས་ཤིང༌། གཟུགས་དང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་གཉིས་ཀའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །གཞན་གྱི་རྣམ་རིག་ལས་བྱུང་བ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གྲུབ་ཅིང༌། མཛོད་ལས་ཀྱང༌། ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱད་ཁྲི་དག །གང་རྣམས་ཐུབ་པས་གསུང་དེ་དག །ཚིག་གམ་མིང་ཡིན་དེ་དག་ནི། ། གཟུགས་སམ་འདུ་བྱེད་དག་ཏུ་འདུས། །ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དབྱེ་ན་ལྔ་ལས། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་ལུང་དང་རྟོགས་པའི་ཆོས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། སྟོན་པའི་དམ་ཆོས་རྣམ་གཉིས་དེ། །ལུང་དང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ ཅན། །དེ་འཛིན་བྱེད་དང་སྨྲ་བྱེད་དང༌། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་སོ། ། ལུང་གི་ཆོས་ནི་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཏེ། བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་ལས། མདོ་སྡེ་དབྱངས་བསྙད་ལུང་བསྟན་དང༌། །ཚིགས་བཅད་ཆེད་བརྗོད་རྟོགས་པ་བརྗོད། །དེ་ལྟར་བྱུང་དང་གླེང་གཞི་དང༌། །ཤིན་ཏུ་རྒྱས་དང་སྐྱེས་རབས་བཅས། །གཏན་ཕབ་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་སྡེ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་ ནི། །གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སོ། །ཞེས་བཤད་པའོ། །རྟོགས་པའི་ཆོས་ནི་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་རྒྱུད་ལ་བཞུགས་པའི་ས་དང༌། ལམ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ཡིན་ནོ། །དུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་བཀའ་འཁོར་ལོ་རིམ་པ་གསུམ་དུ་བསྐོར་བ་རྣམས་སོ། །དེ་ལའང་ལས་དང་པོ་པའི་ཚེ་གཟུང་འཛིན་རང་རྒྱུད་པས་བཅིངས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ལས་སེམས་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་སྤང་གཉེན་བླང་དོར་བྱེད་པའི་རིམ་པ་གཙོ་བོར་སྟོན་པས་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་དང༌། བར་བ་གཉེན་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་མེད་པ་དང༌། ཐ་མ་གཤིས་ཇི་ལྟར་གནས་ཚུལ་༼༡༽བསྟན་པ་དོན་དམ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་གསུམ་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དང༌། བླ་ན་མེད་པའི་ཐེག་པ་སྟེ། གསུམ་ཉིད་མཚན་བརྗོད་ལས། ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་ངེས་འབྱུང་ལ། །ཐེག་པ་གཅིག་གིས་འབྲས་བུར་གནས། །ཞེས་སོ། །བདག་པོའི་རྐྱེན་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། ཞལ་ནས་གསུངས་པ་དང༌། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང༌། རྗེས་སུ་གནང་བའི་བཀའ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་སོགས་པས་འོག་མིན་ལ་སོགས་པར་དངོས་སུ་གསུངས་པ་རྣམས་ཏེ། དེའང་སྐུའི་རྒྱུད་གསུངས་པའི་ཞིང་ནི་སྟུག་པོ་བཀོད་པ། སྟོན་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། གསུང་གི་སྟོན་པ་འོད་དཔག་མེད་ཀྱིས་བདེ་བ་ཅན་དུ། ཐུགས་ཀྱི་གནས་མངོན་པར་དགའ་བ། སྟོན་པ་མི་འཁྲུགས་པ། ཡོན་ཏན་གྱི་རིན་པོ་ཆེས་གང་པར། སྟོན་པ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱིས། འཕྲིན་ལས་ཀྱི་ལས་རབ་གྲུབ་པར་དོན་ཡོད་གྲུབ་པས་གསུངས་སོ། ། འཁོར་ནི་སངས་རྒྱས་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། མཁའ་འགྲོ་མའི་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། །ཞིང་ལྔར་སྟོན་པ་ལྔས་བསྟན་པ་དེ་དག་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཧེ་རུ་ཀའི་བདག་ཉིད་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་གཅིག་གི་རོལ་བ་ལས། གནས་སྐབས་དགོས་པའི་དབང་གིས་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོའི་བྷ་ག་ལ་སོགས་པའི་གནས་ཀྱང༌། འོག་མིན་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འདུས་པ་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྟོན་པ་དང་གནས་སོ། ། སྤྲུལ་པ་སྐུའི་གནས་ཐ་དད་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པས་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་གསུང་དབྱངས་དྲུག་ཅུར་སྣང་བས་གསུངས་པ་རྣམས་སོ། །བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའ་ལ། སྐུས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་སྤྱི་བོར་ཕྱག་བཞག་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས། མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་འཆད་པའི་སྤོབས་པ་སྐྱེས་ནས། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཟླ་བས་དྲིས་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུང་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའ་ནི་འཇམ་དཔལ་ལ་མ་སྐྱེས་དགྲའི་འགྱོད་པ་སོལ་ཅིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པས། འཇམ་དཔལ་གྱིས་མ་སྐྱེས་དགྲའི་འགྱོད་པ་བསལ་བའི་མདོ་བྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །ཐུགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཟབ་མོ་སྣང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞུགས་ནས། ཤཱ་རིའི་བུ་དང་སྤྱན་རས་གཟིགས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས། ཤེས་རབ་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་ལྟ་ བུའོ། །ཡོན་ཏན་དང་འཕྲིན་ལས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བྱིན་རླབས་ལས། འོད་ཟེར་བཀྱེ་བ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་སྣང་ནས་ཆོས་སྟོན་པ་འབུམ་གྱི་གླེང་གཞི་ལས་བཤད་པ་ལྟ་བུ་དང༌། རི་དང༌། ཤིང་དང༌། བྱ་དང༌། པདྨ་དང༌། རྔ་བོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་དབྱངས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། བཤད་སྦྱར་ལས། སྟོན་པ་འདི་ཡི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས། །བྱའམ་ཤིང་བུ་རྡེའུ་དང༌། །པདྨོ་དག་དང་དཔག་བསམ་ཤིང༌། །རྔ་བོ་ཆེ་ལས་བྱུང་བ་ཡང༌། །རྒྱལ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། །དེ་དག་བཀའ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད། །ཅེས་པ་དང
Chinese
法是词的集合体。虽然经续的讲授者认为是包含在蕴中，也有人认为是包含在色蕴中，但这里所说是指由导师和眷属二者聚集的因缘而显现的名、词、文字的自性。主要包含在烦恼（ཉོན་མོངས།），知识中，并且具有色和行蕴二者的相。由其他的分别念产生。等等所成立。俱舍论中也说：八万四千法蕴，世尊所说的一切，都是词或名，它们都包含在色或行中。就像所说的那样。如果分类，有五种。从自性的角度分类，有教法和证法两种。如彼论云：导师的圣法有两种，即教法和证法，它们是执持者、宣说者和修行者。如是说。教法是十二部经，如八千颂释中说：契经、应颂、记别、讽颂、自说、因缘、譬喻、本事、本生、方广、希法和论议。如是十二种，是十二部经。如是说。证法是声闻和不退转的圣者们的心续中所安住的地、道、禅定和特殊的证悟。从时间的角度分类，有三次法轮。其中，对于最初的业者来说，为了从被自相束缚的烦恼中守护心，主要宣说舍取对治的次第，即四谛的法类。中间为了遮破对对治的执着，宣说无相。最后宣说事物本来的存在方式，即真实义决定的三种法类。从根基的角度分类，有声闻、缘觉和无上大乘。三者在三自性论中说：以三乘而决定出离，以一乘而安住于果。如是说。从所有者的角度分类，有从口中所说、加持和允许的教三种。第一种是薄伽梵。
English
Dharma is the collection of words. Although the expounders of the tantras consider it to be included in the aggregates, some consider it to be included in the form aggregate, but here it refers to the nature of names, words, and letters that appear due to the gathering of the teacher and the retinue. It is mainly included in afflictions and knowledge, and has the characteristics of both form and formation aggregates. It is established by other discriminations, and so on. The Abhidharmakosha also says: The eighty-four thousand aggregates of Dharma, all that the Bhagavan said, are words or names, and they are all included in form or formations. Just as it is said. If classified, there are five types. Classified from the perspective of nature, there are two types of Dharma: the Dharma of scripture and the Dharma of realization. As it says in that very text: The holy Dharma of the teacher is of two types, namely the Dharma of scripture and the Dharma of realization, which are the holders, the speakers, and the practitioners. Thus it is said. The Dharma of scripture is the twelve branches of scripture, as it says in the commentary on the Eight Thousand Verses: Sutra, verse, prophecy, exclamations, self-utterances, causes, metaphors, previous lives, birth stories, extensive teachings, wonders, and discussions. These twelve types are the twelve branches of scripture. Thus it is said. The Dharma of realization is the grounds, paths, samadhis, and special realizations that abide in the mindstreams of the noble disciples and non-returning saints. Classified from the perspective of time, there are the three turnings of the wheel of Dharma. Among them, for the initial practitioner, in order to protect the mind from the afflictions bound by self-grasping, the order of abandoning and adopting antidotes is mainly taught, namely the categories of the four truths. In the middle, in order to refute attachment to antidotes, emptiness is taught. Finally, the way things exist as they are is taught, namely the three categories of Dharma that determine the ultimate meaning. Classified from the perspective of faculties, there are the Hearers, Solitary Realizers, and the Unsurpassed Vehicle. The three are mentioned in the Three Natures Sutra: With the three vehicles, one is determined to be liberated, and with one vehicle, one abides in the result. Thus it is said. Classified from the perspective of the owner's condition, there are three types of teachings: those spoken from the mouth, those blessed, and those permitted. The first is the Bhagavan.
Chinese
已逝世的金刚持等在色究竟天等处亲口宣说的一切。其中，宣说身之续部的刹土是密严刹土（梵文：घनव्यूह，罗马转写：Ghanavyūha），导师是毗卢遮那佛（梵文：वैरोचन，罗马转写：Vairocana）。宣说语之导师是阿弥陀佛在极乐世界（梵文：सुखावती，罗马转写：Sukhāvatī）。意之处所是现喜天（梵文：अभिरति，罗马转写：Abhirati），导师是不动佛（梵文：अक्षोभ्य，罗马转写：Akṣobhya）。功德之充满珍宝处，导师是宝生佛（梵文：रत्नसंभव，罗马转写：Ratnasaṃbhava）。事业之事业圆满处，由不空成就佛宣说。眷属是诸佛、菩萨和空行母等不可思议的众生。在五种刹土中由五位导师所开示的那些，也是金刚持黑汝嘎的自性，普贤王如来一位的游舞。因应暂时的需要，而显现为那样。同样，金刚瑜伽母的莲花等处所，也汇集了色究竟天等的自性，是圆满受用身之法的导师和处所。化身之身的处所各异，世尊释迦牟尼佛在眷属的中央，以显现六十种语调的方式宣说。关于加持之教言，以身加持之教言，是金刚藏的顶上放手加持后，生起宣讲《十地经》的勇气，如同解脱月的提问。以语加持之教言是，对文殊菩萨说“平息阿阇世王的后悔吧”，文殊菩萨平息了阿阇世王的后悔的经典出现等。以意加持之教言是，世尊安住在甚深显现的禅定中，加持舍利弗和观世音菩萨，宣说了《般若波罗蜜多心经》等。从功德和事业任运成就的加持中，从放射光芒中显现如来之身而说法，如《十万颂》的开端中所说。以及从山、树、鸟、莲花和鼓等发出佛法的声音等。如《释续》中说：“此导师之加持力，鸟或树木石子等，莲花以及如意树，大鼓之中所发出，胜者加持之缘故，彼等立名为教言。”
English
All that was directly spoken by the deceased Vajradhara and others in Akanishta and other places. Among them, the field where the Tantra of the Body is taught is Ghanavyūha, and the teacher is Vairochana. The teacher of speech is Amitabha in Sukhavati. The place of mind is Abhirati, and the teacher is Akṣobhya. The place full of the jewels of merit is taught by Ratnasaṃbhava. The activity of accomplishing all actions is taught by Amoghasiddhi. The retinue consists of Buddhas, Bodhisattvas, Dakinis, and other immeasurable beings. Those teachings taught by the five teachers in the five fields are also the play of Samantabhadra, the essence of Vajradhara Heruka. It appears that way due to the temporary needs. Similarly, the bhaga and other places of Vajrayogini also gather the nature of Akanishta and others, and are the teacher and place of the Dharma of the Sambhogakaya. In the different places of the Nirmanakaya, the Bhagavan Shakyamuni spoke in the center of the retinue, appearing with sixty kinds of vocalizations. Regarding the teachings of blessing, the teachings of blessing by body are when Vajragarbha placed his hand on the crown of his head and blessed him, he arose with the courage to explain the Dasabhumika Sutra, like the questions of Vimukticandra. The teachings of blessing by speech are when Manjushri was told, "Pacify the regret of Ajatashatru," and the sutra of Manjushri pacifying the regret of Ajatashatru appeared. The teachings of blessing by mind are when the Bhagavan was in the samadhi of profound appearance, he blessed Shariputra and Avalokiteshvara, and the Heart Sutra was spoken. From the blessings of spontaneously accomplishing qualities and activities, the body of the Tathagata appears from radiating light and teaches the Dharma, as explained in the introduction to the Hundred Thousand Verses. And the sound of Dharma comes from mountains, trees, birds, lotuses, drums, and so on. As it says in the commentary: "By the blessing of this teacher, birds or trees, pebbles, lotuses and wish-fulfilling trees, what comes from the great drum, because of the blessing of the Victorious Ones, those are considered to be the teachings."