Tibetan
ར་ཡེ་ནས་གནས་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་དག་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཆེན་པོར་གནས་པ་ཉིད། མཚན་བརྗོད་ལས། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་དག་པའི་བདག ། ཐོག་མ་མེད་ནས་སྤྲོས་མེད་བདག །ཅེས་པ་དང༌། དྲི་མ་མེད་པས་གཙང་བ་ དང༌། །ཀུན་ལ་ཁྱབ་པས་བདག་དམ་པ། །འཕོ་འགྱུར་མེད་པས་རྟག་པ་སྟེ། །ཚུ་རོལ་མཐོང་བའི་བློ་ལས་བསྐལ་དོན་ཕ་རོལ་ཏུ་གྱུར་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། གཙང་བདག་བདེ་དང་རྟག་ཉིད་ཀྱི། །ཡོན་ཏན་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་འབྲས། །ཞེས་སོ། །དེའང་སྔར་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་སོ་མ་དེའི་སྟེང་དུ་གྲུབ་པའམ་བཞག་ཏུ་མེད་ལ། གློ་བུར་བ་ཙམ་ལས་རང་བཞིན་པའི་སྐྱོན་ནམ་དྲི་མ་ཕྱིར་བསལ་དུ་མེད་པས། སྐྱོན་སྤངས་པ་ཕྱིར་འགྲོ་བ་དང༌། ཡོན་ཏན་ནང་དུ་འོང་བ་མེད་པ་ཉིད་ནི་གནས་ལུགས་ཡང་དག་གི་དོན་ཏེ། རྟོགས་པའམ་མཐོང་བས་གྲོལ་ནུས་པར། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། ༼༡༽འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་ མེད། །གཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་བལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ན་རྣམ་པར་གྲོལ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ལ། ཀུན་རྫོབ་རྣམ་ཆད་རྣམ་དབྱེའི་ཡུལ་འདས་པས། །བཏགས་པའི་བདེན་གཉིས་འདས་ཕྱིར་སྤྲོས་ཀུན་ཞི། །བདེན་པ་དབྱེར་མེད་གྲུབ་དང་མ་གྲུབ་མེད། །དབྱིངས་ལ་སྣང་སྟོང་རང་བཞིན་གཉིས་མེད་པས། །བདེན་པ་དེ་ཡང་དབྱེར་མེད་ཅེས་སུ་ བརྗོད། །འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་འཁོར་བ་ཀུན་རྫོབ་པའི་སྣང་བ་སྤྲིན་དང་འདྲ་བས་རེག་པ་མེད་པས་འཁྲུལ་པར་སྣང་བ་ཙམ་དུའང་མ་གྲུབ། དེ་མ་གྲུབ་པ་ན། སྣང་ཚོད་སྟོང་ཉིད་དུ་གཞལ་བའི་དོན་དམ་མ་གྲུབ། དེ་གཉིས་མ་གྲུབ་པས་གྲུབ་མཐས་གཞལ་བའི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་གང་དུའང་གྲུབ་པ་མེད། དེ་མེད་པས་བློས་བདེན་རྫུན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བདེན་གཉིས་ལས་འདས་ཏེ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བ་འདི་ནི། བཏགས་པའི་བདེན་པ་མ་གྲུབ་པས་ཀྱང་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཅེས་བརྗོད་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གྲུབ་པ་དང་དོན་དམ་དུ་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་དུ་མེད་པས། དབྱིངས་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི།ལྷུན་གྲུབ་རྣམ་དག་ཆེན་པོ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང༌། གྲུབ་མཐར་གྲགས་པའི་སྣང་སྟོང་བདེན་གཉིས་ལྟ་བུར་མེད་པས་ཀྱང་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྱུ་འཕྲུལ་བླ་མ་ལས། དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་དབྱེར་མེད་པ། །མཉམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ རུ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཐ་སྙད་དུ་བཏགས་པའི་བདེན་གཉིས་སྣང་ཚོད་འདི་ལའང་དབྱེར་མེད་ན་གཤིས་འོད་གསལ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེའང་ཉི་མ་
Chinese
本然安住的自性清净显空无别大之中。名号经中说：“自性即是清净我。”“无始以来无戏论我。”以及“无垢故清净，周遍一切故为胜我，无有变异故为常。 ”从能见此岸之识，转为超脱轮回彼岸之角度而言，现观庄严论中说：“净我乐与常性之，功德即是到彼岸果。”此亦非于原本不具之功德上新成立或安立，亦非仅是去除暂时性之过患或垢染，而是无有去除过患之外离，亦无功德内生之进入，此即是真实实相之义，乃由证悟或见而能解脱。《现观庄严论》中说：“此中无有任何需遣除，亦无丝毫需安立，如实观真实，如实见即得解脱。”如是之自性，已超越世俗分别及一切差别之境，因已超越假立之二谛故，一切戏论皆寂灭。真谛无别，无成与未成。于法界中，显空自性无二，故此真谛亦说为无别。彼光明之智慧，轮回世俗之显现如云般不可触及，故于错觉之显现亦未成立。彼未成立之时，以显现衡量空性之胜义亦未成立。彼二者未成立故，以宗派衡量之二谛差别亦无任何成立。彼无有故，以分别心妄加真假之二谛亦超越，一切戏论寂灭，此乃因假立之真谛未成立，故亦说真谛无别。然亦不可说于世俗中成立，于胜义中未成立。故法界光明之智慧，虽说为任运成就之大清净，然亦无宗派所说之显空二谛，故亦说为真谛无别。如幻化师经中说：“胜义世俗无有别，平等大坛城之中。”如是。于名言中假立之二谛显现亦无有差别，何况自性光明耶？譬如太阳
English
It abides in the great indivisibility of self-nature, pure appearance, and emptiness from the very beginning. The Names Discourse states: "Self-nature is pure." "Without beginning, without elaboration, is self." And, "Pure because it is without defilement, supreme self because it pervades all, constant because it is without change." From the perspective of the mind that sees this shore, transforming into the meaning of the other shore of kalpas, the Ornament of the Sutras states: "The qualities of purity, self, bliss, and constancy are the result of reaching the other shore." It is not established or placed upon a quality that did not exist before, nor is it merely the removal of a temporary fault or stain. Rather, there is no outward departure from the removal of faults, nor is there an inward entry of qualities. This is the meaning of the true reality, which can be liberated by realization or seeing. The Ornament of Clear Realization states: "In this, there is nothing to be removed, nor is there anything to be established. Look at reality as it is, and seeing it as it is, one is completely liberated." Such a self-nature transcends the realm of conventional distinctions and all differences. Because it transcends the two truths of imputation, all elaborations are pacified. The ultimate truth is indivisible, without establishment or non-establishment. In the dharmadhatu, the nature of appearance and emptiness is non-dual, so this ultimate truth is also said to be indivisible. For that luminous wisdom, the appearance of samsara, which is conventional, is like a cloud, untouchable, so even the appearance of delusion is not established. When that is not established, the ultimate truth, which measures emptiness by appearance, is also not established. Because those two are not established, there is no establishment of any distinction between the two truths measured by philosophical tenets. Because that does not exist, the two truths that are falsely labeled as true and false by the mind are also transcended, and all elaborations are pacified. This is because the imputed truth is not established, so it is said that the ultimate truth is indivisible. However, it cannot be said that it is established in the conventional and not established in the ultimate. Therefore, the luminous wisdom of the dharmadhatu, although it is said to be the great spontaneously accomplished purity, does not have the appearance and emptiness of the two truths that are famous in philosophical tenets, so it is also said to be the indivisible ultimate truth. As the Illusion Master Sutra states: "Ultimate and conventional are without distinction, in the great mandala of equality." Likewise. If there is no distinction even in the appearance of the two truths imputed in name, what need is there to mention the luminous nature? For example, the sun
Tibetan
འདི་སྣང་བ་ན་རྡུལ་ཆར་ཕྱེ་ཡང་འགྲིབ་པའམ། མ་ཕྱེ་བས་གསལ་བ་མེད་པར་མངོན་སུམ་ན་གསལ་བས་ཉི་མ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་དབྱེ་མེད་ཀྱིས་རང་གི་བློས་སྒྲོ་བཏགས་པར་ཟད་དོ། །ཡོད་ན་འཇིག་རྟེན་པས་ཀྱང་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཉི་མ་མཐོང་བ་དེ་ལ་ཡོད་པའི་བདེན་གཉིས་མཐོང་བར་རིགས་ཏེ་ཉི་མ་མཐོང་དུས་དེ་ལ་ཡོད་པའི་འོད་མཐོང་བར་གསལ་བ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་ཐ་སྙད་དུ་གྲགས་པའི་བདེན་གཉིས་དེ་འདི་དང་སྦྱར་ན་བདེན་གཉིས་ཇི་ལྟར་འཇོག་ཅེས་པའི་ལན་དུ། བརྡ་ཙམ་དང་སྒོ་བསྟུན་ནས་བརྡའ་ཤེས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བཞག་ན། ཐ་སྙད་བདེན་གཉིས་ཚུལ་གྱིས་རབ་དབྱེ་ན། །འདི་ལྟར་འཁྲུལ་སྣང་འཁོར་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །མི་བདེན་བསླུ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ། །ཟབ་ཞི་འོད་གསལ་མྱ་ངན་འདས་པའི་ཆོས། །འགྱུར་མེད་རང་བཞིན་དོན་དམ་བདེན་པར་འདོད། །འདི་ལྟར་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་འོད་གསལ་སྒྲིབ་པའི། བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཀུན་གཞི་ཚོགས་བརྒྱད། བག་ཆགས་ཀྱི་སྣང་བ་ཕྱི་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་དང༌། ནང་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་འཁོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསླུ་བ་སྙིང་པོ་མེད་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་བཞག་ལ། གཞི་འོད་གསལ་ལྷུན་གྲུབ་ནི་དོན་དམ་བདེན་པར་བཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་སྤྲྀན་དང་ཉི་མ་ལྟར་སྒྲིབ་ཡུལ་འོད་གསལ་དེ་དོན་དམ་བདེན་པ། སྒྲིབ་བྱེད་འཁོར་བའི་ཆོས་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྒྲིབ་པ་སྣང་ལ་མ་གྲུབ་པས་འོད་གསལ་ལ་གོས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར། དབྱེ་བ་ལ་འདྲེ་དགོས་པ་ལས་གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་འདྲེས་པ་མེད་པས། བདེན་པ་དབྱེར་མེད་དུ་བཏགས་༼༡༽པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་འདི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་འདི། །སྒྱུ་མ་ཆུ་ཟླ་སྤྲུལ་པ་གཟུགས་བརྙན་ བཞིན། །རང་བཞིན་མེད་ལ་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ། །ཤིན་ཏུ་བརྟགས་ན་གཞི་རྩ་དངོས་མེད་པས། །མཁའ་འདྲ་སྟོང་ཞིང་མཚན་ཉིད་ཆད་པ་སྟེ། །མ་བརྟགས་ཉམས་དགའ་སྣ་ཚོགས་སྒྱུ་མ་བཞིན། །བག་ཆགས་འཁྲུལ་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ལས་བྱུང་བ། །ཇི་ལྟར་དྷ་དུ་ར་ཡི་སྣང་བ་བཞིན། །ཀུན་རྫོབ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་འདི་དོན་དངོས་པོ་ལ་གྲུབ་པ་མེད་དེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཆད་པ་ཆུ་ཟླ་དང་འདྲའོ། ། བརྟགས་ན་མེད་ལ་མ་བརྟགས་ན་ཡོད་པ་འདྲ་བས་འཁྲུལ་སྣང་ཞེས་བྱ་སྟེ། དྷ་དུ་རས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །འཁྲུལ་སྣང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས། འདི་དག་རང་བཞིན་སྟོང་ལ་བདག་མེད་པ། །དེ་ཉིད་དེ་ཡི་གནས་ལུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །དོན་དམ་ཞེ
Chinese
此显现中，即使将尘埃雨分开，也不会减少，或者不分开也不会变得清晰，因为在显现中是清晰的，所以太阳没有那样的差别，只是自己的心所捏造而已。如果存在，世间人也会看到，因为看到太阳，理应看到存在于其中的二谛，就像看到太阳时，清楚地看到存在于其中的光芒一样。那么，如果将世俗中流传的二谛与此结合，如何安立二谛呢？回答是：仅仅通过符号和顺应门径，将其安立为理解符号的支分。如果以方式区分世俗二谛，就像这样：所有迷乱显现的轮回诸法，因为不真实、是欺骗，所以是世俗谛；深寂光明的涅槃之法，不变的自性，被认为是胜义谛。像这样，遮蔽意义之精华的光明，各种习气的阿赖耶识八识，习气的显现，外在的色等境的各种显现，以及内在心的所有相状，因为是轮回，所以是欺骗、没有实义，因此安立为世俗谛；而基光明任运自成则安立为胜义谛。例如，像云和太阳一样，所遮蔽之处的光明是胜义谛，能遮蔽的轮回之法，蕴、界、处等是世俗谛。像那样的遮蔽，显现却不成立，因此光明没有被沾染，因为在区分时需要混合，但没有混合为一或异，所以安立为无分别的真谛是：这样的世俗，如此种种显现，如幻如水月如化身如影像。任何显现，自性皆空，如果仔细观察，没有根本实物，如虚空般空旷，体性断灭。不观察时，赏心悦目，如各种幻术。从习气迷乱的缘起中产生，如同醉人草（梵文：dhatūra）的显现一样。如此种种显现的世俗，在真实事物上并不成立，因为自己的体性断灭，如同水月。观察时不存在，不观察时却似乎存在，所以称为迷乱显现，如同醉人草使人产生迷乱显现一样。迷乱显现是世俗之法。这些自性空且无我的法，那本身就是它的实相，所以是胜义。
English
In this appearance, even if the dust rain is separated, it will not diminish, or if it is not separated, it will not become clear, because it is clear in appearance, so the sun does not have such distinctions, it is just fabricated by one's own mind. If it existed, worldly people would also see it, because seeing the sun, one should see the two truths that exist in it, just as when seeing the sun, one clearly sees the light that exists in it. Then, if the two truths that are known in conventional terms are combined with this, how should the two truths be established? The answer is: merely through symbols and conforming to the gateway, establishing it as a branch of understanding symbols. If the two conventional truths are distinguished by method, it is like this: all the confused appearances of samsaric dharmas, because they are untrue and deceptive, are the relative truth; the profound, peaceful, and luminous dharmas of nirvana, the unchanging nature, are considered the ultimate truth. Like this, the luminosity that obscures the essence of meaning, the alaya consciousness of various habitual tendencies, the appearances of habitual tendencies, the various appearances of external forms and other objects, and all aspects of the inner mind, because they are samsara, are deceptive and without essence, therefore they are established as the relative truth; while the spontaneously accomplished ground luminosity is established as the ultimate truth. For example, like clouds and the sun, the luminosity of the obscured place is the ultimate truth, the obscuring samsaric dharmas, the aggregates, elements, and sense bases are the relative truth. Such obscurations appear but are not established, therefore luminosity is not stained, because in distinguishing, mixing is necessary, but there is no mixing into one or different, so establishing the undifferentiated truth is: such conventionality, such various appearances, are like illusions, like water moons, like emanations, like reflections. Whatever appears, its nature is empty, if examined carefully, there is no fundamental entity, like space, empty and with broken characteristics. When not examined, it is pleasing and delightful, like various illusions. It arises from the interdependent origination of habitual confusion, like the appearance of dhatūra. Such various appearances of conventionality are not established in real things, because one's own characteristics are broken, like a water moon. When examined, it does not exist, but when not examined, it seems to exist, so it is called confused appearance, just as dhatūra causes confused appearances. Confused appearances are conventional dharmas. These dharmas, whose nature is empty and selfless, that itself is its reality, therefore it is ultimate.